Welkom op mijn blog

Als je het leuk vindt kan je hier luisteren naar een cantate van mijn lievelings-componist, J.S.Bach.

Er zijn naar mijn smaak nog veel mooiere Cantates  van deze componist, deze moet ik nog  proberen te vinden 🙂

Misschien tot ziens,
en bedankt voor je eventuele reactie,

dochtersions.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | 3 reacties

Hoezo schuldgevoel!

Normaal liep ik zelf vanuit school terug naar huis, doch dit keer was het buiten schooltijd dat mijn moeder mee moest i.v.m. een injectie die alle kinderen kregen.

De terugweg, ik zit achterop de fiets bij m’n moeder, we zijn een klein stukje de heuvel op van de Nachtegaalstraat, als mijn moeder plotseling zegt:
“dit mag ik niet doen van de dokter, hij zegt dat mijn hart is aangetast door de reuma”.
Help!!! ik word ruw wakker geschud, de hele weg heeft mijn moeder nog niets gezegd, en dan plotseling hoor ik dit, terwijl ze buiten adem lijkt te zijn.
Ik ‘sta paf’, maar ik zit, doch zou onmiddellijk van die fiets af willen springen, m’n moeder kan ieder moment dood gaan, en dat ben ik dan schuld.
Wat moet ik doen? Ik ben verstijfd, ik weet het niet, blijf haar woorden maar horen; mijn moeder kan dood gaan omdat ze met mij die berg op moet fietsen.

Achteraf gezien, zo’n hoge berg was het niet eens, ja een beetje langgerekt, maar niet echt zo hoog; later zou ik die Nachtegaalstraat als kind dagelijks op fietsen, op de terugweg van de lagere school.

En zo verloopt mijn jeugd, mijn leven thuis daar in dat ‘oorlogsgezin’, dat zo ‘heilig’ was aan de buitenkant.

Nog zoiets.
Ik zit op de schommel naast ons huis, mijn moeder en broer hebben hevige ruzie, maar ik krijg dat niet echt zo door omdat ik gewend ben om mijzelf terug te trekken in mijn spel, een soort van vlucht die ik mij onwillekeurig eigen heb gemaakt.
Plotseling komt mijn broer hevig schreeuwend en woedend de deur uit rennen, waardoor hij tegen mijn schommel aan loopt; dan hoor ik hem nog harder jankend, en blèrend naar mijn moeder schreeuwen:”Miesje heeft tegen mijn hoofd opgeschommeld”.
Komt mijn moeder, ook al woedend met de jankende H. naar buiten stuiven, en schreeuwt tegen mij: “kan je niet wat beter uitkijken, dat jong had wel dood kunnen zijn”!!!!!

Schuldig, schuldig, ik had mijn broertje bijna vermoord.
Zo idioot, hoe kan ik nu voorspellen dat als ik heel hoog met die schommel de lucht in ga, dat deze bij het ‘zakken’ H. zou gaan raken.

En zo gaat mijn leven alsmaar door. Een aaneengeregen schuldverhaal.
In alle mogelijke termen, altijd als donderslag bij heldere hemel ben ik de pineut, de dader, de veroorzaker van alle dingen die maar te verzinnen zijn.
Als zij die intense woede maar kwijt zijn, dan is daar Miesje, het onschuldige wicht, lief en zacht, die toch alles van ze gelooft, en nooit iets terug zal doen. Omdat ze het gewoon niet snapt, snappen ze haar, slepen ze haar er bij de haren bij (“op je boze bolletje allebei”); van hot naar her wordt ze gesleept, overal verantwoordelijk voor.

Nooit ben ik op mijn hoede, ik weet niet beter dan dat ze allemaal heel lief zijn, het kwam nooit in mij op om iets anders te denken, noch om ergens vraagtekens bij te zetten.

Ik geloof niet alleen hen, ik geloof in mijn schuld!
In mijn schuld, dat woordje ‘in’, dat zit er nog steeds.
Het zit in mij, zonder het ooit te hebben geweten, het bestuurd mij, drijft mij nog steeds die verdomhoek in.
Ik zoek, en zoek, wat doe ik verkeerd, wat heb ik fout gedaan, wat is echt, en wat niet.

Twijfel alom, het is zo krom, en nu denk ik: “nooit kwam Berend Botje weerom”.
Haha, waarom???

 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: | Een reactie plaatsen

Schuldgevoel

Ik ben belast
met een overdreven schuldgevoel
dreef dit maar over
toch overdrijf ik niet
bij elke gedachte
kan het angstzweet uitbreken
breekt dit mij op
vooral in mijn kop
.
Het is vurig en brandt
en maakt mij onthand
in
mijn doen en laten
liep het maar
uit
de gaten
“immer gerade”
.
aus!
.
Architecture3.jpg

Foto gemaakt vanuit Het Maasland Ziekenhuis naar een uitbouw van dit ziekenhuis.
Bewerkt met een tekenprogramma.

Categorieën: Architectuur, Bewerkte foto's, Eigen foto''s en gedichten, eigen foto's, Fotos, Mijn gedichten, PTSD, ptss, ptss gerelateerd | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Op de tast

In mijn aangetast leven
loop ik
onzeker en op de tast
.
Tast ik in het duister
ving ik op
het gefluister
de aard van de toon
hun afblazen van stoom
.
Ze lijken wel bezeten
niemand mag het weten
doch bij mij
worden waarheid en leugen
uit elkaar gereten
.
Een kind
dat niets zeker mocht weten
.
Als genageld aan de grond
wist ik niet
of ik wel bestond
.

DG-Al (1120).jpg
.

Categorieën: Mijn gedichten, ptss gerelateerd | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Patronen

Prachtige patronen

Dit zijn zo’n mooie ontwerpen dat ik ze als inspiratie wil bewaren.
😀

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Als ik een bloem was
ik zou een bloemlezing
geven
zouden al mijn
blaadjes geuren
geven
het hart volledig
ontvouwen
.
Zou ik verhalen
waarvan ik had
gehouwen
.

BegoniaBlog.jpg

Begonia
.

Categorieën: Eigen foto''s en gedichten, eigen foto's, Mijn gedichten | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Verwerken

Er is zoveel om te verwerken. Nu weet ik wel, voor een ptss-er is het al gauw teveel.
Ook het feit dat ik noodgedwongen slaapmedicatie nodig hebt, werkt juist tegen, want dingen tijdens een gezonde slaap kunnen verwerken zit er dan niet in
.

Het forceren gaat altijd maar door, vandaar ook dat ik , zoals Mieke zegt, helemaal op ben.
Haha, opgebrand van de brandstapel waar ik veel te lang op gelegen heb.

Wordt ik ochtends wakker, snel dat bed uit, vluchtend voor de gruwelpijnen welke mij direct overvalt.
Hield ik mezelf aanvankelijk voor, dat ik dan tenminste niet depressief de hele dag in mijn bed zou blijven liggen, en wel iets moest gaan ondernemen, nu ben ik daar minder gelukkig mee.
Vandaar dat ik de laatste tijd probeer om mijn hoofd te gaan masseren, om zo dan toch even te proberen dingen op een rijtje te krijgen; nadenken over alles.
Het is zo heel erg nodig om over alles na te kunnen denken en ms te kunnen verwerken, want iedere dag komt er weer meer op mij af
.

Zoals vorige week donderdag, 5 sept., het ‘afvoeren’ van onze geestelijk gestoorde, reeds bejaarde buurman. Dat was zo heftig, en had zoveel impact; ik wist niet hoe dit te verwerken, alles aan het idiote gedrag dat we met hem door hebben gemaakt, en hoe hij van geen wijken wilde weten, en ‘ja’ je went eraan
.

Karel en ik hadden ons getraind om net te doen alsof hij niet bestond, niet reageren op aasgiergedrag. Als hij weer stond te loeren voor onze ramen (vooral naar mij, waarbij hij soms tegen zijn voorhoofd tikte, alsof ik achterlijk zou zijn) dan trokken we de jaloezieën dicht.
Ook reageerden we niet op de vreselijke troep die hij tot en met onze grond om zich heen verzamelde, etc., etc.
Als hij maar aandacht kreeg, nou niet, hè?!
.

Met een grote ziekenwagen met 4 potige ambulance medewerkers, iemand van de rechtelijke macht, en nog een paar mensen (van de gemeente vermoed ik), werd hij rustig meegenomen, ik denk dat ‘Gijs’, zoals hij zich noemde (terwijl we weten dat hij eigenlijk ‘Jan’ heet) een soort van overrompeld was door zoveel overmacht.
Gelukkig waren deze mensen heel rustig, hun gedrag in zekere zin ook begripvol

.

Het was een heel mooi (koop-) huis, een villa eigenlijk, waarin Gijs in +/- 2004 was komen wonen. Nu is het omringd door allerhande vuil(nis)
.

Een achterneef is begonnen met puinruimen, ik hoor hem vaker kokhalzen naast ons in de achtertuin
.

Dan zit ik nog met een ontstoken teen van na het zwemmen in België, en zo gebeurt er steeds weer iets geks
.

Tja, waarom schrijf ik dit eigenlijk allemaal, dat kost ook alweer energie.
Maar ja, wat wij ook allemaal niet hebben meegemaakt met die buurman, niemand die het weet; het komt allemaal weer terug, dus dan toch maar hier dumpen, ook al is het maar een tipje van de sluier. Haha, geen witte in dit geval, zelfs een grauwsluier komt niet in de buurt van wat hiernaast allemaal ligt.
.
Ik heb ooit eens foto’s gemaakt, ms vind ik die nog.

Categorieën: PTSD, ptss, ptss gerelateerd, Trigger, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Plotseling, een vlinder bij nacht

ApoButty1.jpg
.

Opeens kwam het tevoorschijn
in een zwoele nacht
geheel onverwacht
als een stralend middelpunt
in een door de volle maan
beschenen nacht.

Ik was verrukt
over deze pracht
al het leven
de kleuren dat het
naar mij bracht.
.

Dank voor die kleuren
het gebeuren
die sfeer
.
Ik ben tevreden
met in mijn achterhoofd
verlangend naar meer
.

Fractal gemaakt met Apophysis.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Mijn gedichten | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Acryl gieten met Dien Scholten

Hopelijk lukt het me om deze video hier te plaatsen.

Ben benieuwd! 😉

(Yes)

 

Categorieën: Ik deel een link, Kunsttechniek met acryl, You Tube | Tags: , | Een reactie plaatsen

Wat staat er op stapel?

Wat staat er op stapel?

Het stapelt zich op
de lijstjes met wat ik nog na wil kijken
ze liggen op stapeltjes, her en der
Ja, en ik heb het nakijken
loop te hard van stapel
na stapeltje
overal
dat wat ik in elk geval
nog uit wil zoeken
wil gaan doen
interesse in heb
wil bewaren
wil weten voor ‘als’
.

Het is niet mals
niet te pruimen
en wanneer
ga ik al die stapeltjes eens opruimen
in de opruiming gooien!
.
Ja, boeie
ook zonder stapeltjes
ben ik al van de moeie
laat mij maar met woorden stoeien
.

Waar ik stapel op ben
het rolt uit mijn hoofd
als vanzelf uit mijn pen
.
BlogStapel.jpg
.
Een Apophysis fractal

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Humor, Mijn gedichten, Oeneke | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Dit weekend van me af geschreven

Welke voorzorgsmaatregelen moet ik treffen?
Waar moet ik rekening mee houden,
gek word ik ervan.
.
Het kind van de rekening
.
Het dreigement
: “je zal ervan lusten”!
ontneemt mij nu alle lust en rust
.
Hyperventilatie ontneemt mij de lucht
ongeduldig mijn moeders, diep
verontwaardigde zucht
.
Op mijn grondvesten het trillen
mocht ik er niet zo zwaar aan tillen
het grote gevaar niet voelen
alles geven aan hun doelen,
van over alles hun macht moeten voelen
.

DonkerBlog.jpg
.

Op de achtergrond van-in mijn brein
prepareer ik mij constant op allerhande excuses
welke ik aan zou kunnen dragen voor iedere vorm van verwijt
c.q. doemscenario wat mij te wachten zou kunnen staan.
Dit slokt mij onbewust op, want stel ik heb geen goede reden
of mij wacht de strop
doch, tegen hun kwaadaardigheid kan ik toch niet op

.

BolBlog.jpg
.
Hoe onzeker wordt je gemaakt
je balans totaal gekraakt
afgekraakt in je diepste wezen
waar alleen falen zou wezen
en hun dreigementen de hoofdrol spelen.
.
Met niemand
mag je je angsten delen.
.
Gemene deler van het gevaar
niets is nog zonneklaar.
.

SpinBlog.jpg
.
Zonden en spijt
splijtzwam van de tijd
zonder respijt.
.
Met een kluitje in het riet
niemand die het ziet
het bedrog en de list
waar niemand iets van wist
Uitgewist.
.
Gewis en onwaarachtig
waar daders zijn
oppermachtig
.

BrilBlog.jpg
.
Altijd enkel en alleen het goede in anderen zien
mocht dit niet te vinden zijn
dan maak ik dit er wel van
Totaal in hun ban.
.
Op de automatische piloot
zij wensen mij dood
laten mij nog net in leven
om mijn positieve energie
aan hen te blijven geven.
.
Mij met hun haat
om de oren te kunnen slaan
Hun schop onder mijn kont
ver van mijn ware persoonlijkheid vandaan.
.
MerelBlog.jpg
.
Foto’s en fractals bewerkt met een filter
.

Categorieën: Bewerkte foto's, eigen dicht - en kunstwerk, Eigen foto''s en gedichten, Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: