Welkom op mijn blog

Als je het leuk vindt kan je hier luisteren naar een cantate van mijn lievelings-componist, J.S.Bach.

Er zijn naar mijn smaak nog veel mooiere Cantates  van deze componist, deze moet ik nog  proberen te vinden 🙂

Misschien tot ziens,
en bedankt voor je eventuele reactie,

dochtersions.

Categorieën: Uncategorized | 3 reacties

Over de therapie van afgelopen week

Vanaf afgelopen dinsdag in therapie pieker ik mij helemaal suf.
En de pijn is erger dan ooit tevoren.
Ook kauwen op iets brengt geen afleiding hiervan, waar het voorheen meest wat afdeed aan de pijn.
.
Mijn vermoeden is nu dat Mieke en ik hadden besloten om volgende keer te gaan werken aan het verdriet van kleine Miesje, om dat naar boven te halen.
.
En aangezien we denken dat Miesje dit pas durft te laten zien als ze weet dat haar andere gezinsleden op de juiste manier hulp zullen krijgen, zodat die zorg voor hen van haar weggenomen wordt.
.
Mieke vroeg aan mij wat ik in gedachten had voor mijn ouders, broer en zus.
Mijn idee was eerst om ze in gezinstherapie te laten gaan, zodat ze, een soort van heropgevoed zouden worden en zouden inzien hoe ze positiever naar zichzelf zouden kunnen kijken, meer tevredenheid zouden aanleren, en blij zouden leren zijn met henzelf.
.

Mieke zei over hen: “het waren geen volwassenen”.
Ja, dat vond ik een goede benaming, en gaf mij te denken, want inderdaad, in dat gezin was kleine Miesje de volwassene, en de anderen de kleine kinderen.
Op Miesje werd alle verantwoordelijkheid gelegd en geprojecteerd, met alle gevolgen van dien.
.
Toen opperde ik om ze naar een kleuterschool te doen, waar ze regels zouden leren, plus daarbij positief zouden worden benaderd, zodat ze een soort van heropgevoed zouden worden, op ieders individuele manier.
.
Eigenlijk was

in therapie de spontane gedachten bij me opgekomen om ze naar God te sturen zodat Hij hen datgene zou leren wat nodig was.
Doch dat durfde ik niet te zeggen, aangezien ik dacht dat dit te hoogdravend zou zijn, of zou klinken, daar Mieke God niet echt kent.
.
Terwijl ik vanochtend zat te naaien, na 3 dagen van gruwelijke pijnen plus gepieker, dacht ik ineens:
Ja, hallo, ik heb ze genoeg gepamperd, en nu zou ik dat voortzetten (in mijn hoofd) om ze weer in de watten te gaan leggen.

Ik lever ze uit aan God, dat Hij maar met ze aan de gang gaat zoals Hem goeddunkt.
God weet wat ze nodig hebben, en God is een rechtvaardige God; want weet ik veel over wat zij aan lessen hebben laten liggen, of nu alsnog nodig hebben.
En ik zeg nu: “laat God ze maar confronteren met hun kwaad”.
.
Het zou eens tijd worden, ook voor mij, want ik draag nog steeds hun last, ben nog steeds de dupe van hun kwaad, hetgeen ik altijd van hen op moest vangen en naar goed om moest draaien. En hen maar pamperen, dienen en ter wille zijn, al bij voorbaat had ik een scala aan excuses voor hen paraat.
.
Dat pamperen gaat het dus niet worden, geen denken aan; ik ben eerder ontzettend boos aan het worden.
A me hoela met die lakse profiteurs.
.
Maar dan terug naar mijn grote probleem, over hoe ik van die niet te beschrijven pijnen en heksenketel in heel mijn lijf af zou kunnen komen.
Het feit dat Mieke en ik dachten dat dit allemaal door het niet geuite verdriet zou komen, om van daaruit een manier te vinden om bij dat verdriet te kunnen komen, dat gaat dan ook niet op.
.
Moet ik dan nog bozer worden?
Hoe overleef ik
als er totaal niets meer te ontvluchten valt?
.
Conclusie, ze bezitten en bezetten mij nog steeds, dát is die pijn, ik moet nog altijd naar hun pijpen dansen.
Oprotten, allemaal!
.
Zucht, we zullen zien.
.

IMG_6286.JPG
.
Onze Passiebloem, bloeit voor het 3e jaar.

 

Categorieën: eigen foto's, Fotos, Herbeleving en inzichten van ptss, Macro foto, Psycho-therapie, PTSD, ptss, ptss gerelateerd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Kleine Miesje in therapie

Er zit een klein meisje in het leslokaal, wat groot, hoog en kil is en vol met (andere) kinderen. Juffrouw voor de klas, voor het meisje ‘ergens ver weg’.
Het is de 2e klas van de lagere school, en het meisje is 6 jaar, 1 jaar jonger dan de klasgenoten; dit, omdat ze van haar moeder met 5 jaar naar de lagere school moest, ze kon al lezen en schrijven, en haar familie wilde in alles “de Blitz” maken t.o.v. anderen.
.

Het meisje was doodsbenauwd, voelde geen enkele affiniteit met alle anderen om haar heen; eenzaam gevoel, verloren aan een tafeltje, haar opdracht al klaar, had ze een kleurplaat mogen pakken uit de grote lades rechts naast haar. Het was een groot nietszeggende prent van een konijn, wat vind je daar nu aan? Totaal fantasieloos dat grote beest. Niets om haar af te leiden van die grote, alles overheersende, niet te bevatten angst om gezien te zullen worden, over dat de aandacht op haar gevestigd zou kunnen worden, dat ze opgemerkt zou worden, dat ze überhaupt bestond.
.

Overgeleverd aan een wereld welke niet de hare was, waarin aansluiting ontbrak, waarin ze haar uiterste best deed om alle regeltjes te kunnen opvolgen zodat het niet op zou vallen dat zij in feite “nergens was”.
En, oh, wat duurde de tijd toch lang, en stel je voor ze zou moeten plassen, wat dan?
Ze zou haar vinger niet op durven steken, echt niet; dan werd ze gezien, opgemerkt, moest ze ook nog zeggen wat er aan de hand was, oh nee, geen denken aan.
.

Ze kon rechts door de ramen kijken naar die grote kille gang, die ze over zou moeten steken als ze inderdaad naar de wc’s zou moeten lopen. En dan die 4 K’s die daar boven de deuren stond, wat zouden die toch betekenen? Ooit had ze het aan haar grote zus gevraagd, die er een grapje over maakte, zo van “kleine kindertjes hebben kleine keuteltjes”.
.

Dat was kleine Miesje, nooit erkend voor wie ze was, tot verlengstuk gemaakt van het haar overheersende gezin waarin ze geboren was, waar ze deel vanuit moest maken, maar geen deel (genoot) aan had, en waar een eigen persoonlijkheid geen bestaansrecht had. Aan de buitenkant altijd vrolijk, over-vrolijk eigenlijk, altijd muziek maken, zingen, lachen, en toch oh zo verlegen, plus van binnen stikkend van de angst, zonder het zelf bewust te ‘bevroeden’.
.

In psychotherapie:
Terug naar kleine Miesje in die klas. Hier komt Mieke in het beeld.
Mieke die weet heeft van hoe het voor dat meisje is, en haar daar weg wil halen. Mieke weet alles, hoe kleine Miesje zich daar opgesloten voelt, gevangen, hoe ze verlangt naar veiligheid, naar wel gezien te worden voor wie ze is; ook al weet kleine Miesje dat nog niet zo bewust, maar grote Mies weet het nu wel, en samen met Mieke vindt ze een manier om contact te maken met kleine Miesje.
.

Mieke stelt voor om uit de klas weg te gaan, gewoon op te staan en de deur uit, de deur die een stukje verder rechts te zien is. Dan breng ik jou naar een andere school, een betere school dan hier, lieve Miesje.
Doch dat wordt een probleem, dat mag niet van de juf, zegt Miesje. Jawel zegt Mieke, geef mij maar een handje, dan staan we op; nee dus, dat kan echt niet.
Hoe lossen we dat op? Miesje bedenkt een trucje: zullen we doen alsof er vlakbij die deur iets ligt van de juf, dat ze verloren heeft, en dat naar haar toebrengen, om dan samen snel weg te lopen?
.

Nee, geen goed plan, volgens Mieke.
Maar Miesje durft niet.
Plots moet Miesje denken aan waar ze iedere dag intens blij van wordt, nl het zingen waarmee de schooldag begint. Het 1e n.l. wat ze doen is het zingen van een Gezang, over een God die van je houdt, over Jezus die altijd bij je is. En dan ineens geeft dit gegeven haar een soort van vleugels, ze is met haar hoofdje bij zo’n intens mooi lied, ze zingt de woorden van binnen, en samen lopen ze de klas uit, Mieke en Miesje.
.

Mieke brengt haar naar een andere school, een school waar alles helemaal anders is, een ‘vrije school’.
Een klein beetje eng vindt Miesje het wel, maar de juffrouw daar is heel aardig, en ze mag bij een groepje andere kinderen gaan zitten; ze zitten in een kring en in het midden staat een ronde tafel.
Dan vraagt Miesje aan Mieke, “vertel je wel aan de juf dat ik af en toe ga dromen”?
Ja, zegt Mieke, dat is goed.
.

En ineens wordt grote Mies heel verdrietig, en moet denken aan de middelbare school, waar ze zich ook doodongelukkig, minderwaardig en verloren heeft gevoeld. Waar ze altijd van heeft gedacht dat het aan haar lag; en ze ziet plotseling in hoe ze ook daar een soort van wegvluchtte; en waar de directeur van dat college tegen haar moeder zei:”ze kan wel, maar wil niet, ze ziet iedere vogeltje dat langs komt.

Nu weet ik, ik dissocieerde, had toen al PTSS. Later bij een beroepentest werd gezegd dat ik veel dieper nadacht dan anderen, dat ze mij naar een veel hogere schoolopleiding hadden moeten doen.
.

Enfin, dat was dan weer een uurtje therapie bij Mieke.
.
En nu ben ik meer dan moe, uitgeput van het schrijven en de pijn.
Laat ie fijn zijn, maar niet heus.
1 ding is zeker
ik ben geen kneus.
Maar had geen keus.
.BlogDG-Al (681)

Fractal gemaakt met FE, en bewerkt met een filter.

Categorieën: Fractal Explorer, Herbeleving en inzichten van ptss, Psycho-therapie, PTSD, ptss, ptss gerelateerd | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Wankel evenwicht

Mijn voeten zoeken bij het gaan
onbewust
terwijl ik er niet stil bij sta
iets wat mij tegenhoud
om te kunnen gaan
het lijkt alsof ze bij ieder te nemen pas
moeten zoeken.
Een voetzoeker, dus?
.
Nee, het is het zoeken naar
het juiste evenwicht
en in welk spoor ze lopen gaan.
In de oude verplichtte sporen
of in een nieuw,
nog niet geheel ontwikkeld,
als niet werkelijk nog
geboren
met onbewust altijd die angst
dat ik sowieso niet zou sporen.
.
Zoeken naar geborgenheid
bevestiging van het juiste spoor
hoe verder te mogen gaan
tja, ga er maar aanstaan
het gevecht van heen en weer.
.
In weer en wind
het niet uit hun pas mogen lopen
zoals opgedrongen was.
.
1 voet eerst zwevend
voordat het de grond mag raken
harde noten om te kraken
van buiten ferm en stoer
van binnen doorgedraaid
naar z’n mallemoer.
.

MiesWandel

Categorieën: Fotos, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss, ptss gerelateerd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Verder, en terug

Weer terug
in die bubbel
gevangen in de bubbel van mijn moeder
zo vroeg, heel vroeg in de ochtend
stond mijn moeder.
.
Tegenover mij, vlakbij.
.
En
het kleine meisje observeert
hoe moeder zich aankleedt
haar lichaam
en ze vreest.
.
Nadenken, en alleen voelen
de vragen,
zal ik later
als ik groot ben
er ook zo uitzien
met zo’n lichaam?
.
Mezelf zo in moeten snoeren
een zalmkleurig korset
en ik hoop zó van niet.
Het is vreselijk om te zien gebeuren
dus wegduwen dit beeld
van iedere dag
die confrontatie
die ik niet ‘mag’.
.
Dan nu verder
naar het blog van gisteren
hetgeen ik nu kan linken
aan hoe ik in het heden nog steeds wordt gestraft.
.
De werkelijkheid van,
in combinatie met
dat leven in die bubbel
waarin ik gevangen zat.
.
De herhaling van het patroon,
helaas geen patroonheilige,
althans niet te zien.
.
Het is nog steeds hetzelfde liedje
nu al meer dan 20 jaren lang.
.
Ben ik even vrij geweest
en heb ik daarvan genoten
(met in acht nemen van de nodige voorzorgmaatregelen).
Ben ik dan weer thuis
en ga ik ‘erbij’ zitten
dan begint het,
altijd erger dan ooit
zoiets van: “waar gehakt wordt vallen spaanders”.
En het voelt alsof er geen spaan heel wordt gelaten in mij.
.
Was ik opgetogen, was ik blij
opgelucht, even vrij
volgt hoe dan ook de aanval op mij.
Exact zoals in het verleden.
Toen, het kleine meisje.
,
Zoals ik al schreef,
de wraak zal komen.
Net zoals vroeger dat kleine meisje er geen idee van had
onbevangen, dit nooit had verwacht,
zich er niet van bewust.
Ben ik er in het heden
ook heel lang aan voorbij gegaan,
het kwam niet in mij op
had geen idee ‘van’.

Maar ik krijg het onder ogen
en ook al heb ik het heel lang niet willen zien
de misbruikpatronen
zitten nog steeds in mijn brein
mijn P.C.
.
Fout afgesteld
de knop “gevaar” ontbreekt.
In de plaats daarvan een aantal knoppen
zoals “hulpvaardig”
“paraat staan”
“open staan voor de ander”
“misbruik mij”
“misbruik voelt goed”.
.
Alles wat er in die PC is gestopt
input en impact,
dat laatste voel ik nog steeds,
en hóé!
.

computer-recovery
.

Haha “de plofkraak”.
En voor alle zekerheid,
deze nerd lijkt totaal niet op mij.
Dit is vast “Snelle Jelle”, toch?
😀
.
p.s. ik heb een paar foutjes ontdekt in mijn blog van gisteren, doch ga deze niet verbeteren, want Weblog is vaak onberekenbaar en niet te voorspellen.
(PTSS?)
😉
Je zult het maar hebben, hè?
,

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss, ptss gerelateerd | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het is erg

Vanochtend dan bij Mieke.
Het begon al dat ik ietsje te laat was, dus gelijk mijn excuses daarvoor,
wat volgens Mieke helemaal niet erg was
en ik mijzelf niet kwalijk nemen moest.
.
Dan verder de therapie ‘in’.
Over de wanhoopskant in mij,
dat ik die altijd wegmoffel,
mezelf altijd iets positiefs voorhouden kan als een soort van automatisme.
Zo van: is er iets om wanhopig van de worden? Kan ik de pijn niet meer aan?
(wat eigenlijk altijd het geval is)
Floep,…. ik vlucht naar iets moois, soms letterlijk de mooie natuur in, of mijn gedachten ‘toveren’ als vanzelf iets om dankbaar en blij om te kunnen zijn.
.
Nu stelde Mieke voor om die wanhoopskant er te laten zijn.
Om ook daarvan de bloemetjes en kleuren te zien.
Het was moeilijk voor mij om idd mijn hoofd daarop in te stellen, want telkens plopte er iets leuks op in mijn gedachten, en voelde ik de glimlach en het mooie daarvan
.
Door Mieke haar vragen kwam ik dan toch terug in de situatie waarin ik zo ontzettend eenzaam was,
helemaal verloren, ‘niet gezien’, en doodsbang.
En dan een situatie zoals deze zich in de winterperiode elke dag voor mij afspeelde.
Een klein meisje, 5 jaar.
Heel vroeg haar bed uit, zittend in nachtjapon in de keuken, Knietjes opgetrokken, nachtjapon erover heen, armen om haar beentjes, een beetje in elkaar gekropen, alsof ze zichzelf in tact houden kon op die manier.
Tegenover haar dan haar moeder, die haarzelf aankleedt dichtbij het fornuis dat ietsje verderop rechts van het kleine meisje tegen de keukenmuur stond.
.
Dat kleine meisje, dat, zoals ik het nu voelen kan, helemaal open stond voor de noden van de moeder, haar moest aanvullen en moest voorzien ‘van’, zodat moeder haar leven leven kon,
haar eigen woede niet zou hoeven voelen,
haar zelfhaat
haar haat om een vrouw te moeten zijn,
de haat voor haar eigen lichaam.
de haat om überhaupt een mens te moeten zijn.
.
Een koningin had ze willen zijn
macht had ze nodig,
aanzien,
triomferen
om
boven anderen te kunnen staan.
.
Tja, dat is zoals ik het nu inzie en begrijp.
Het lieve zachte, gedienstige meisje
haar schoothondje op dat moment,
waarin door moeder de rollen volledig om waren gedraaid.
Kind zorgt voor moeder
kind zorgt voor broer
zorgt voor alles wat er niet goed zou kunnen gaan
of was, in dat gezin.
.
En dan nu bij Mieke, die erbij komt in
de keuken,
en die de foute situatie overziet.
Ze wil contact maken met kleine Miesje,
en ze vraagt aan Miesje hoe ze dat kan doen.
Zal ik zachtjes over je knietje wrijven, vraagt ze.
Oh nee, zegt Miesje spontaan, want dan begint mijn knieën te schokken, mijn lichaam ‘klapt’ van schrik in elkaar.
.
En laat dit nu exact zoals in het heden zijn!
Als iemand onverwachts mijn knie aanraakt, is dit de reactie van mijn benen en lijf, precies zo
.
Hoe dan, vraagt Mieke zachtjes.
Met een muziekje, zegt Miesje.
Ja, ik heb blokfluit gespeeld, zegt Mieke,
vind je dat leuk?
Ja, muziek, een deel van mijn vreugd
mijn jeugd
mijn heden.
Muziek,
er zit muziek in mij
😉

Dan sta ik op, en vraag aan Mieke of ik ook eens op die blokfluit mag proberen te spelen.
Mieke vraagt of we naar buiten zullen gaan,
en dat wil ik wel.
Maar hoe moet dat dan?
Daar is die moeder, en ik heb mijn nachtjapon nog aan.
Die moeder zal gaan snauwen, en kwaad tegen mij uitvallen, met haar vinger naar de grond wijzen, zo van:
“jij blijft hier”!!!!!
.
Dan gaat Mieke mijn moeder terechtwijzen, Mieke is streng,
ze zegt mijn moeder ‘waar het op staat’
waar die moeder zo verkeerd mee bezig is, etc.
.
Mieke en ik gaan naar boven, naar mijn slaapkamer.
Om het kort samen te vatten,
dan aangekleed, moeten we langs die moeder naar buiten,
waarbij Miekes hulp ook weer nodig is.
.
Maar dan sta ik met 1 voet over de drempel van de keuken, ik voel een enorm verdriet voor die moeder.
Als ik weg ben, wie moet er dan voor haar zorgen????
Ik kan mij daar niet aan onttrekken
ze heeft mij nodig
H. heeft mij nodig
wat doe ik hen aan?
.
Dan weer de uitleg van Mieke.
Maar het is zo enorm moeilijk,
ik word in tweeën gesplitst.
1 kant wil wel naar buiten
maar die andere kant is er, en die trekt, en trekt mij terug naar mijn zorg-rol.

Met behulp van Mieke
laten we dan ook de volgende deur achter ons,
en nog een deur.
Dan zijn we in de tuin,
lopen het tegelpad af, dat heel lang lijkt te zijn.
Dan moeten we nog door de ijzeren poort,
waarna ik vrij zou kunnen zijn.
Weer dat dilemma
de strijd.
Gevangen of bevrijd?
Wat wil ik nou,
welk risico neem ik?
Want ik moet ooit weer terug naar ‘thuis’.
En dan?
Dan zal ik dubbel en dwars worden gewroken.
Maakt niet uit hoe lang mijn moeder daarmee wacht,
voelen zál ik het, dat sowieso.
.
Ze heeft gezichtsverlies geleden t.a.v. Mieke
ze kon er voor haar goed fatsoen niet onderuit
om mij mee te laten gaan.
.
Dus:
wraak verzekerd!

Dan vinden we DE oplossing,
Mieke zal collega’s inschakelen om te zorgen voor moeder en H., het broertje.
Die zullen komen om hen ‘op te vangen’, hen te redden en te helpen.
En Mieke zal bij mij blijven
ook als ik weer thuis zal zijn.
.

En nu ben ik thuis.
Een ander thuis
ik ben ouder,
en heb giga pijn.

Ik denk,
en denk ,aan waarover ik het nog meer heb gehad bij Mieke.
Dat het mijn moeder was, die mijn lange haar eraf wilde hebben.
Destijds was ik 9 jaar
ik had een mooie, lange vlecht.
Goudblond.

Plotseling wilde ik die vlecht eraf hebben,
mijn moeder met mij naar de kapster.
Oh, zei de kapster, wat zonde, wil je dit echt?
‘Ja’, zei ik resoluut, zonder nadenken.
Maar inmiddels weet ik dat het mijn moeder was die dat lange haar niet ‘moest’.
Niet wilde hebben, ze was vies van haren, was vies van alles wat met vrouw-zijn te maken had.
Sprak tegen mij over ‘die vieze pieken’, als het mijn haar betrof.

Het sluit ook aan op een droom die ik onlangs had,
waarin ik met klachten naar een vrouwelijke gynaecoloog moest, in een donker ver gedateerd ziekenhuis.
Enfin de slotsom van die droom was, dat mijn problemen met mijn vrouw-zijn in mijn hoofd gezocht moesten worden, dat daar de oorzaak te vinden zou zijn.
.

En dan nog iets waar ik onlangs aan werd herinnerd.
Karel vond een website over F.N.S. (functionele neurologische stoornis)
Deze diagnose is ong. 1 jaar eerder bij mij gesteld.
Op die site las ik (haha, ik en lezen, grrrr.)
dat F.N.S. de nieuwe naam was voor conversiestoornis.
Ja, daarvan wist ik al lang dat ik ook daaraan leed.
Het artikel was interessant, en bevestigde een aantal zaken.
Ergens stelde het mijn zorgen gerust.
Want als je altijd zo’n gigantische heksenketel aan pijn ondergaat, weet je van gekkigheid niet wat je overkomt, wanhoop en twijfel liggen altijd op de loer.
.
Het draait mij een loer
en de anderen, die sluipmoordenaars
scheelt het geen malle moer
of ik nu scheel ben van de pijn
letterlijk
ook dat nog.
.
Lieve Miesje
je mag het jezelf toestaan
om even wanhopig te zijn.
Nou, heel, heel eventjes dan maar,
een mens zit raar
in elkaar
.
Alle gekheid op een stokje:
.
CuteIMG_4215-smaller
.

Foto gemaakt tijdens een kunst tentoonstelling.

Categorieën: eigen foto's, Fotos, Herbeleving en inzichten van ptss, Psycho-therapie, PTSD, ptss, ptss gerelateerd, Stilleven | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Koninginnenpage gefilmd in onze voortuin. 

.

KonPage10243555

Het lawaai dat je hoort is van een soort cementmolen
vanwege bouwwerkzaamheden iets verderop.

Categorieën: eigen foto's, Ik deel een link, Macro-foto, Video, vlinder, Verbena, bloemen, actie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Goede Vrijdag

“Ze hebben het niet gewild dat ik op deze aarde kwam,
mijn God, mijn God waarom heeft U mij verlaten”?
.
Twee dagen voor Pasen
.

GoedeVrijdagPSP.jpg
.
Fractal gemaakt met Apophysis.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art | Tags: , | Een reactie plaatsen

In associatie met Goede Vrijdag

Ze hebben het niet geaccepteerd dat ik naar deze wereld kwam
Mijn God, mijn God waarom heeft u mij verlaten
?
had mij liever daar gelaten
waar ware Liefde woont in alle straten
geen mensen zijn ‘in alle staten’
geen douw, of venijnig de trap na
mijn wezen levend is
in uw gena’
ik in veiligheid ga en sta
.
van Uw Liefde ben vervuld
met Uw waarheid ben omhuld
.
Here God, geef mij geduld
.
PasenRR.jpg

Goede vrijdag dd. 10-4-2020.
Apophysis fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

De ruimte in je hoofd

Wat speelt zich af in de ruimte in je hoofd.
.
Tikkertje zonder verlos
leven erop los
zand aan elkaar
speelruimte aan gevoelens
beklijvend
als ik in de verte staar
.

AMysteryWave.jpg
.

Fractal “In de Verte”, gemaakt met Apophysis.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Mijn gedichten | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Een Stil Leven

Er is nog altijd leven
.
Een leven in stilte
alles op afstand
stress is overal
en het voelt alsof mijn PTSS is vertienvoudigd
.
Hoeveel volt schiet er door mijn lichaam?
het is niet te meten
geen normale maatstaven
.
Alles is sowieso veranderd
de veranderingen stapelen zich op
.
Wat ik hoop is dat jullie allen, ondanks de onmogelijkheden
waarmee we nu worden geconfronteerd
de hoop vast kunnen houden
.
Dat jullie allen gezond moge blijven
.
Met iedere dag
Exact die energie die je nodig hebt
.

IMG_5113det.jpg

.
Stil leven van de resten van Papaver zaadbollen.
Macro.

Categorieën: eigen foto's, Macro, Macro foto, Stilleven | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: