Welkom op mijn blog

Als je het leuk vindt kan je hier luisteren naar een cantate van mijn lievelings-componist, J.S.Bach.

Er zijn naar mijn smaak nog veel mooiere Cantates  van deze componist, deze moet ik nog  proberen te vinden 🙂

Misschien tot ziens,
en bedankt voor je eventuele reactie,

dochtersions.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | 3 reacties

Helaas

Er zijn van die afgezaagde uitdrukkingen voor
zoals: “helaas pindakaas”
Of:
“altijd weer hetzelfde liedje”
.
Kortom bij mij zijn het die afgezaagde teleurstellingen van
keer op keer weer
.

Als ik ook maar even nieuwe hoop voel, en verwachting heb op ‘beter’,
ik heb het nog niet gedacht,
of durven uiten
En het is weer dubbel en dwars raak.
.
Blijkt het weer een verloren zaak
Is de pijn weer toegenomen
ben ik meer dan terug bij af
.
Is het straf
omdat ik hoop heb gekoesterd?
Even denk beter te zijn, of althans te zullen gaan worden?
Mooi niet dus.
.
Al die jaren van hoop
een hoop hoop
maar nog steeds onderaan
en van voren af aan
als wachtende in die rij te staan
Ga er maar aanstaan.

En toch,
je moet
je moet door
erop of eronder
het maakt geen donder
uit
met de pret
.
Maar mijn galgenhumor
ik haal die maar weer van stal
In ieder geval
een hopeloos geval?
Ben ik dat echt?
afgeschreven
voor het leven
een PTSS-er?

Tja, het zit er dik in
En toch
steeds weer
ook al is ie vals
wanhopig en ben ik stiekem bang
Deze uitdrukking
Misschien ben ik er van vergeven
:
“Hoop doet Leven”
.

Helaas?

Macho.jpg

Macho!!!
LOL

Categorieën: Bewerkte foto's, eigen foto's, PTSD, ptss, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Zing maar Miesje

Ik ben niet van gister
maar ook niet van vandaag
toch zit ik
met een brandende vraag
die gaat over
echt waar?
😉
Dat is een grapje
maar
waarom zing ik
gister en vandaag
van die kinderliedjes
waarvan ik bij mijn weten
niets meer wist?
.

Misschien is het antwoord
wel
dat die sfeer van vroeger
toch niet is gewist
.
Uit volle borst
ook ingetogen
aarzelend, niet
wetend wat zou mogen
was daar die dankbaarheid
om te kunnen zingen
.
Zing maar Miesje
toe
blijf zingen.
~~~~~~~~~~
.
Een klank die vrolijk maakt
dat is in ieder geval
een uitgemaakte
zaak
.
Hoewel, “uitgemaakt”
klinkt dan weer zo bitter
iets dat ik van nature niet ken
.
Misschien maakt het ook niet
uit
.
omdat ik zo
vrolijk ben
.
Blog.jpg
.
Dan hier een vrolijk ogende Margriet
Een foto gemaakt, en bewerkt
door deze griet
.
© DochterSions
.

Categorieën: Bewerkte foto's, Eigen foto''s en gedichten, Fotos, Humor, Mijn gedichten, Wilde bloemen | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Een uurtje ‘niets’.

Eindelijk dan weer therapie
Man, wat was ik opgefokt. Opgefokt van het altijd maar wegrennen van mezelf, mijn pure kern, en ja, wat was het lang die 14 dagen dat ik zonder Miekes hulp aan mezelf was overgeleverd; aan alle pijn, de onrust het opstoken, het m’n heil zoeken, maar niet vinden.
Dus, na het in grote lijnen die ’14 dagen zonder’ met Mieke te hebben gedeeld, werd ik op Mieke haar liefdevolle manier terug gefloten
.

Terug naar de ernst, is iets dat ik heel moeilijk vind.
Het verlaten van mijn overlevingsstrategie staat op het spel.
Nog steeds is daar die neiging om overal een grote grap van te maken, en alles met een flinke dosis galgenhumor en zelfspot te camoufleren,
zodat ik niet hoef te voelen, al het verdriet, de eenzaamheid, het desolate, totaal verlaten, de angst en huiver, het onvoorspelbare van de vreselijke waarheid
.

En, zo probeerde ik Mieke uit te leggen, het was zo makkelijk om je te verliezen in het opleuken van een onveilige situatie.
Op een bepaalde manier heeft het mij destijds ook gestimuleerd om daarin te groeien.
Dan hoorde ik die uitspraken van mijn moeder tegen haar vriendinnen of familie over mij, ik was dan op de gang of keuken, maakt niet uit.
Zo klein nog, maar ik ving dat dan op, zo van: Oh, Miesje die is altijd zo vrolijk, daar kun je zo mee lachen, echt een allemansvriend, en ze gelooft alles, hè? Je kan haar echt van alles wijsmaken, en een lol dat we dan hebben, als ze……
.

Nou ja….., en dan groei je in die rol, want dat is hoe ik die uitdrukkingen kan benutten, gewoon altijd doen alsof.
Ook voor mezelf, hoewel, van mezelf was ik altijd al opgewekt en blij, en zo stapeldol op ‘buiten’
.

Maar Mieke wil contact maken met die kern, met de echte Miesje die zoveel liefde in zich heeft meegekregen.
En ik doe mijn best, word stil, probeer mij te ontspannen, het te verdragen hoe die extreme pijn zit op te jagen, probeer in het ‘hier en nu’ dit maar te laten gebeuren en mij eraan over te geven
.

Ongelooflijk, niet te doen.
En er dreigt een angstaanval, wat ik ook aangeef, en we stopen even.
De messen die in mijn gezicht blijven hakken, een vurige strijd, die bijt.
Niet alleen de spits af
maar alles wordt aan flarden gescheurd.
Ik probeer er afstand van te nemen, en ga even het strookje fleece oprollen, concentreer mij daar even op; en plots breekt het zweet me uit, ik kan niets meer, en stop met mijn zelfverzonnen arbeidstherapie, het oprollen van het strookje fleece
.

Dus opnieuw stil zijn, niets doen, ik probeer het weer.
Bij Mieke is rust, veiligheid, harmony, recht van bestaan,
alles mag, niets is raar, ze gelooft mij,
en alles wat ik voel, het is (helaas) echt waar
.
Probeer af en toe mijn ‘gemeentepilsje’ te drinken.
Maar, jee, wat een concentratie is er vereist om te kunnen slikken
.

En zo gaan we door, we zeggen niets, ik voel, alles is enorm strak aangespannen en probeer het ietsje los te laten.
Het te aanvaarden, terwijl ik plots ook denk: “ik verdien geen straf”
.
Dat is mooi, zegt Mieke enthousiast en blij, en ze bedankt mij, omdat ze contact met mij mocht maken.
Het is dus blijkbaar toch gelukt om tot de kern van kleine Miesje te komen, al was het maar een ietsie pietsie, het contact was er, volgens Mieke
.
Een zaligheid, komen tot de rust, ondanks alle ‘afbeulerij’
.
Ja, Mieke zag hoe vreselijk moe ik ervan ben.
Ze zegt: “Je bent op”.
Ja, helaas, opgesoupeerd
.
De pijn blijft, maar de camouflage is toch uitgesproken en een soort van ‘afgelegd’.
We zullen doorgaan, het is hard werken;
maar wie weet, zijn de mazen van mijn camouflagenet dan toch ietsie pietsie groter geworden.
We blijven ervoor gaan.

Nu weer 14 dagen wachten eer ik weer bij Mieke terecht kan.
We overleven het wel (helaas?)

Tijdens het ontspannen dacht ik dit
:
Ik zit in mijn eigen mindfulness
voel wat er allemaal is
hap naar adem
de chaos, de pijn
het is niet mis
en tussen al dat gekronkel
voelt het als
een aan land gespoelde vis
.

BloemenApo3Watermerk.jpg
.
Op naar de overwinning!
.
2 van mijn png. fractals tezamen gevoegd, en bewerkt in PSP

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Mijn gedichten, Psycho-therapie, PTSD, ptss | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

In haar lied

Levendig haar geest
lijkt ze onbevreesd
blijheid van haar spel
zit in iedere cel
.

Fantasierijk geboren
laten we niet storen
.

In haar lied
is een zonnestraal
te horen
.

Fantasie0918-blog.jpg
.

“Fantasia onder water”
.
Geschilderd op fotopapier met o.a. printerinkt.

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk, Eigen kunst (divers), Fantasie, Mijn gedichten, Mijn schilderwerk | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

“Wegwijs”

Het pleister op de wonden
altijd opgewonden
speuren zoeken
de doekjes voor het bloeden
het niet bevroeden
alle woede
.

Hijgend in haar nek
die haar stiekem nekt
achter haar aanzit
waar dan ook
het grote diepe
zwarte spook
.

Vader moeder
broer en zus
en zo
voort en voortvaardig
haar verzekering
van
iedereen is toch
aardig!
.
En daar gaat ze weer
vlug als een speer
sneller dan het geluid
terwijl ze haar vrolijke wijsje
fluit
.
Alles weg
helemaal van de leg
“Wegwijs”
.

Blog2490577.jpg
.
Gemaakt met Apophysis 3D Hack
.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Zonder zijn

Ik ben nog steeds
dat kleine meisje
dat op de vlucht slaat
en zich kan verliezen
in “buiten”
.

In wat ze ziet
wat wel mooi is
voor haar ogen
haar ziel, haar hart
dat een sprongetje maakt
van vreugde
enthousiaste opwinding
van bewondering
verwondering
.

De natuur
haar avontuur
zoveel
te ontdekken
haar lust en haar leven
geven
vleugels, en ze vliegt hoog
boven
de geestelijke pijn
dan kan ze zonder
zijn
.
Alles vergeten
nooit geweten
het is weg
de last, het juk
op die momenten
zo zalig
kan haar leven niet meer stuk
.

Zwanendans2Blog.jpg
.
Fractal gemaakt met Apophysis

 

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Het meisje waarvan ik hou

Hoor ik een kinderstem
terwijl ik volwassen ben
benepen en
in het nauw
klinken de geluiden
van een zachtgevooisde
vrouw
.
Het meisje waarvan ik hou
dat zo graag
anders wou
niet het aardse
het niet te harde
alles verwarde
taal nog teken
eraan bezweken
kans verkeken
.
Geen gedicht
voor leken
.
Empty.jpg
.
De onbewerkte foto van het statue
dat ik aanvankelijk de naam : “Empty” gaf.

Categorieën: Eigen foto''s en gedichten, eigen foto's, Macro foto, Mijn gedichten, Objects, PTSD | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Hoteldebotel

Mijn verhaal is schokkend
teveel aan leed
berokkend
toch draag ik een
pantalon
met
op mijn hoofd
een luchtballon
.
heel vaak
knapt deze stuk
daar kijk ik niet
raar van op
het is sowieso
altijd raak
daar boven
in mijn kop
.
vliegende schotel
helemaal hoteldebotel
.

ChallKriebel.jpg

Een foto van een statue die ik heb bewerkt met een filter
.

Categorieën: Bewerkte foto's, Eigen foto''s en gedichten, eigen foto's, Eigen kunst (divers), Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Het tegengif

Wat ik merk is
dat als iemand oprecht laat merken dat ik er mag zijn
mij bij mijn voornaam noemt
tegemoetkomend naar mij is,
mij ‘ziet staan’, haha, en ‘zitten’
dit dan voelt
als een soort van bestaansrecht

.
Emotioneel raakt mij dit enorm, moet daar echt van huilen.
Ik voel zo’n grote opluchting
waarin die enorme spanning even minder wordt
omdat ik die boodschap dan ontvangen kan
dat men mij niet achterlijk en stom vind
.

Ik welkom ben
men rekening houdt met Miesje
Het is als tegengif tegen alle onderdrukking
het geestelijk belagen
dat er altijd was
ja, ook door onze ‘blagen’
.
Ik hoef even geen verantwoording af te leggen
omdat ik ‘Mies ben’
Even geen minachting voelen
waar ik verplicht een grap van moet maken
zodat men zich gevrijwaard voelen kan
om mij af te kunnen kraken.

Onderhuids, verdekt opgesteld
alle vallen
waarvoor en door ik ben gevallen
.

En zoals te doen gebruikelijk
ik op mijn ziel mag worden getrapt
.
Het is tot mijn lijdraad verworden
die minachting, die kat
iets om voor te gaan leven
zodat zij hun gewone gangetje konden blijven gaan
.
Ik ben met hun dreiging verweven
de hersenspoeling die niet wijken wil
.
Maar, dan is daar ineens een oprecht vriendelijk woord
dat wel tot mij door mag dringen
dat ik voelen mag
van mag beseffen dat dit echt voor mij geldt
.
Het tegengif
tonnen zijn daarvan misschien hoognodig
omdat mijn nood zo hoog is
als een grote berg voor mij blijft staan
Ga er maar aan staan
.
Dat was mijn leven
toen
.

Maar, nu voel ik het verschil
zie ik die hersenspoeling in
.
Lieve grote, en kleine Miesje
laat het tegengif maar komen
Misschien wordt alles nog mooier
dan in je stoutste dromen
.

IMG_1971.jpg
.
Oranjetip vlinder op uitgebloeide paardenbloem.
.

Categorieën: eigen foto's, Herbeleving en inzichten van ptss, Macro foto, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek, vlinder, Verbena, bloemen, actie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Belachelijk

Vanochtend vroeg
het was op de badkamer
plots kwam er die emotie
van een groot verdriet
bewust
het voelen
weer
het beweren van altijd
weer
.

Tranen die opwellen
de bewustwording
het schiet omhoog
.
Kleine Miesje
van jongs af aan
belachelijk gemaakt
om wie ze was
om haar gevoel
haar hele wezen
haar idealen
alles wat ze van binnen
voelt
naar verlangt
om er voor een ander
te mogen zijn
.
Voor mensen in nood
voor diegene die
honger lijden
niets te eten hebben
.
Hoe dan ook
heel haar wezen gaat naar hen uit
de mensjes die echt zijn
gevoelens teer
doch
telkens
weer
het uitlachen
.
En kleine Miesje
die er dan van de
weer
omstuit
maar een grap van maakt
.
Dan kan miesje een andere draai aan
hun lachen geven
zodat het geen uitlachen meer zal zijn
.
Een lachen
zonder hun, voor haar te voelen
intens gemene intentie
om alles in haar kapot te maken
bezig zullen zijn met
dood.
.
Doodgedrukt
gesmoord
in heel haar wezen
haar verlangen
een Kind van God te zijn
dit uit te dragen
aan een ieder die verlangt
met haar boodschap van Gods Liefde
de wijde wereld in
.

Intens in dat gezin
ze waren miesje niet goed gezind
wilden haar judassen
klein maken
een toontje lager
laten zingen
.
En wat doet kleine Miesje
ze zingt met overgave
uit volle borst
.
Alles geeft ze glans
alles ziet ze in een soort van glorie
.
Ze onderdrukt
het eigenbelang van de vijanden
die haar zo belagen
.
Dan hoeft ze niet te voelen
alle slagen
welke rijkelijk worden uitgedeeld
.
Al het schoppen
snauwen
wat achter iedere zin van hen schuilt
.
Is zich niet bewust
dat ze van binnen huilt
groot verdriet
het moet weg
zo kunnen mensen
immers niet zijn
.
En het bestaat niet
dat ouders, broer of zus haar haten
haar dood, weg willen hebben.

Weg smijten
alles wat kleine Miesje voelt
.

De angst, snel verstoppen
want schamen moet je je ook nog
schamen voor de gevoeligheid
voor het willen leven voor
willen geven aan
de ander
doodschamen
voor haar diepe, innerlijke vreugde.
.
Van hen mag miesje het niet zien
niet hebben
niet hebben ontvangen
mee hebben gekregen
wat zij niet hebben
.
Dus ze leert om haarzelf te verloochenen
te verstoppen
ver weg in het
eeuwige niets
.
Het grote niets
waarin alles wordt opgezogen
wat volgens hen
niet zou mogen
en er niet zou zijn
.

Zij, de dragonders
zonder gevoeligheid
zij zijn de Liefde kwijt
willen er niets van weten
er niets voor doen
pleuren dit uit kleine miesje
miesje maakt alles goed
draait overal voor op
lost alles voor hen op
.
kleine miesje die wil dienen?
makkelijk zat
ze wordt hun dientsmeid
hun doorn in het oog
oog om oog
tand voor tand
en kleine miesje
vlucht in
sprookjesland
.

De ware Liefde
Nog steeds willen velen daar niets van weten
Nog steeds regeert
haat en nijd
in ego land.

Juist datgene waar
grote en kleine Mies
het land aan heeft
.
Ja, nu
nu ik met andere ogen kijken mag
.
Doen daarom mijn ogen zo vreselijk
zeer?
.
Belachelijk zeer.
.
KleineMiesje.jpg
.
Kleine Miesje, zo gevoelig
en teer
.

Categorieën: Bewerkte foto's, eigen foto's, Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek, vlinder, Verbena, bloemen, actie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: