Maandelijks archief: juli 2008

De deur op een kier (evt. trigger)

De angst voor de oude vijand, hij zit er nog steeds.

Angst, beklemming, verlamming in mijn hoofd; onrust, onbewuste paniek, heen en weer geslinger in m’n lijf.

De opgeslagen schrikreakties, verborgen, opgeborgen door mezelf; afgeschermd voor, zowel de buitenwacht, alswel mijn eigen bewuste wording; al die extreme, mij om zeep willen "helpende", door hen aangeprate en toesnauwende, mij er persxc3xa9 van laten, doordringende angst.

Nog steeds is niet alles daarvan aan ’t licht gekomen, de belasting niet lichter gemaakt.
Totaal afgekraakt, dat werd ik; overvoerd met dreiging op bedreiging, tot rampgebied verklaard, hun geestelijke oorlog, ik moest die voorkomen, oplossen, verdringen, net doen alsof.

Altijd werd ik opgejaagd, moest ik beter mijn best doen, meer en beter, bemiddelen, sussen, voorkomen. Getucht met en door hun helse oorlogszucht.

Altijd rekening houden met een aantal bespieders, verspieders, hun spionnen, als pionnen ingezet, opzettelijk opgezet voor mijn val; om mij onderuit te kunnen krijgen, halen, mij te breken, in te lijven, in hun, mij misleidende, hun zgn. mooie spel.

Op allerhande slinkse manieren was ‘t: aaipoes, aaipoes, rot kat, ik verkoop je een lel, een draai om je oren, dan luister je wel; er zit niets anders voor je op, sla onze haat op, in je kop. Wij willen daar niet mee zitten. Geef hier jouw gelach, betaal er voor, doe boete, ga door je kniexc3xabn, smeek om genade, zwicht voor de druk, doe met ons mee, ons toneel, maskarade, onze stiekeme afspraken, snode, gesmede plannen, ons pacht met de duivel, pracht en praal.

Nu, de waarheid achterhaalt me wel.

Van binnen gaat de deur open, de deur van de kluis.
De kluizenaar, het kind, het kleine meisje.
Ze kijkt om het hoekje, opent die deur, spant al haar krachten, heel voorzichtig, behoedzaam, aarzelend langzaam, kleine stukjes, hard vechtend, die deur op een kier.

Deurkelderkier

Eerst kwamen de grootste angsten naar buiten, ze schoof hen voor zich uit.
Jarenlang, steeds in kleine beetjes, keken die om ’n hoekje, eerst door het sleutelgat. Nee, eerst van beneden, vanuit het gat waarin ze begraven zat.

Stikdonker, zo benauwd.
Schijndood gehouden geweten, schuldig gemaakt, gebonden aan leugens, hun touw, gedrocht van hun bedrog, ontrouw, valse schijn.
Heiligheid verstomd, voor stom uitgemaakt, voor achterlijk wezen; veel te veel vrezen, angstig wezen, verstop je hxc3xa9xc3xa9l gauw, zo ver mogelijk, alles heel diep….WEG!!
Weg met jou!

Maar nu, na zovele jaren van gekwelde onwetendheid, van wikken en wegen, zoveel eenzaamheid, duisternis, niets zien; niets dan ijs- en ijskoud herbeleven, dolen, verscholen, gelaten, verlaten, berustende aanvaarding, bedwelmd door pijn.
Pijn overal, geen lust, geen leven, een eindeloos niets; geen lucht, geen adem, adembenemend, de jaren rovend; beroofd van de zin aan te-zijn, te mogen, gedogen, waar ben ik, ? , alleen vanuit pijn mag ik zijn.

Het bevindelijke kind wordt gevonden
nooit meer heengezonden
nooit meer hun "zinnen op wraak".

Zinnen op overleven gezet
geen paal en perk meer
geen afgedwongen wet.

Het durft, het gaat, het wil, nog wel stil,
heel aarzelend misschien.
Het gaat aan, die strijd van inzien, beseffen, verwerken, voelen het verschil, bezinnen wat was begraven, meegenomen in een vals graf.
De deur hij gaat open, steeds verder.

Gelukkig, eer ze het begaf.

Nu begeeft zij zich, kijkt om zich heen, een beweging, stapje voorwaarts, ziet al wat licht.
Angst5
Ziet wat vroeger het daglicht niet kon verdragen, nl hun daden van ongerechtigheid.
Ziet, voelt, op de tast, al de leugens, al het venijn in hun staart, haar zo bezwaard; hun belusten, hun omsingeling van haar, op een haartje na, ontsnapt.

Weggedoken,…….
Maar, ze komt, komt overeind.
Ziet steeds meer onder ogen, om haar heen. Ziet, voelt de waarheid, aanvaart die herinnering; hun gemeenheid, zo zwaar drukkend op haar geweten, zware last.
Het waren hun leugens. Het besef…….: het was niet waar.

Zij was de held, zo heldhaftig, doch/toch geveld.
Kan nu niet meer deren, al dat bezeren.
De schuldenlast, belast daarmee door hen.
Het was hun indoctrinatie, hun gekerm, hun ontevreden aardse denken, kwade wensen, hun vervloeking, hun hel, hun hebzucht; hun lijden door hen, overgeheveld op haar.

Het vrolijke liefdevolle wezen, ze is verschenen; op weg, nog niet helemaal te zien.
Maar het komt, heb geduld, bevestig haar, stel haar gerust, pak haar handje, vraag om haar hulp.
Ze komt uit haar schulp, komt omhoog, overziet, schichtig, maar snel.
Ze redt het wel.

Overtuiging in een buiging.
Knielen, aller zielen gericht op………:

Dochter Sions, Kind van God, Morgenster.
Wonder van leven.
Zonnestraal
Zonnestraal van bevrijding,
in de wolken ben ik met jou, Kind kom,
kom alsjeblieft gauw!

speciaal geschreven voor jou,
dank je wel
voor het lezen

met een buiging
in overtuiging.

Advertenties
Categorie├źn: Herbeleving en inzichten van ptss | 5 reacties

Zo bang voor de eventuele gevolgen

Vanochtend werd ik alweer
teruggeslingerd in de tijd.

Mijn moeder die me dreigend toesnauwt:xe2x80x9djij hebt maar af te wachten!

Weer een herbeleving, zo diep, en het besef van:

nooit een eigen inbreng, voorstel, idee, denken, doen, laten, mogen hebben, of laten blijken.

Nooit iets mogen invullen of mogen verwachten.

De minachting, waarmee ze je verachten.

Afschuwelijk.

Als kind, hersendood gemaakt, niet mogen denken, hopen, iets beginnen, zonder hun eeuwige heersen, overheersen, beknibbel op mijn bestaan;xe2x80x9d knibbel, knabbel, knuistje!

Wat heb ik hen aangedaan? : omdat ik er ben, in hun midden, in hun ogen!

Een schim moet ik zijn, ongezien, me laten oplossen in hun schaduw, die zij over mij heen leggen; in de schaduw van hun bevlekte bestaan, ben ik de schandvlek; hun vlek in hun onbevlekte ontvangenis, een gevangenis voor mij, gekooid, berooid.

Leven in een schaduw, in duisternis, niets ziende, oortjes dicht, niets zeggen, prop in mijn keel van verdriet, niet praten, niet huilen, verdwijnen.

Ongezien, dolen, zwerven, zoeken naarxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6hopen op een commando; zodat ik weet wat wxc3xa8l mag, ik moet doen, hoe ik op dat wankele koord toestemming voel, om een stap te mogen, en dan ook te durven zetten.

Koorddanser5

En nu, ik ben een en al twijfel, durf niets voor te stellen (hoor gelijk mijn moeder weer schelden :xe2x80x9ddenk maar niet dat jij ook maar wxc3 t voorstelt!), ben verlamd in elk initiatief, bang voor de gevolgen.

Welke straf ik uitlokken zal, krijg over me heen, welke zonde, oh wee, welke fout, hoe zal het gaan, dat verlopen, aflopen?

Welk risico loop ik met wat ik zeggen zal, denk ik verkeerd, zit ik niet goed, ben ik te snel, te vlug, te spontaan, te onbedachtzaam, niet goed snik?

Mijn moeders stem:xe2x80x9dvoel jij je eens aan je hoofd, hoe haal je xe2x80x99t in je hoofd! jij hebt ze niet allemaal op een rijtje, ik zal je eens wat anders vertellen! Met jou is niet te leven, jij verwaand nest, je hebt je grote mond maar te houden; hier ben ik de baas, ik maak wel uit wat hier gebeurt, hier heb je maar 1 ding te doen en dat is : naar mij luisteren en zwijgen, te doen wat ik je zeg; en nu opgeduveld, laat je voorlopig niet zien, wat verbeeld jij je wel, hoe durf je!!

En naar aanleiding van wat, snauwt ze dat nu :
om niets, totaal, helemaal niets.

En wat doet Miesxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6..?

helaas, geen staart tussen de benen heeft dat afgericht, zo gedrilde hondje; maar ze vliegt weg, gaat als een speer, en verdwijnt; verstopt alles, neemt alles mee in haar hoofd, zet er een slot op. Steeds meer, stopt ze daar, achter slot en grendel.

Sluit al dat gesnauw, dat geschreeuw, getrek en gedouw, alles achter die dikke kluis, dat kruis in haar ziel, alles wat niet beviel, niet te bevatten was, ook al was xe2x80x99t zo helder als glas, en zo klaar als een klontje.

Toch draait ze alles om:xe2x80x9dkom, kom, zo erg is xe2x80x99t niet, er is geen verdriet, lachen dat helpt. Hup lachen, blij spelen, wees verrukt van blijdschap, dans. Dans voor die duvelse moeder, voor die intens gemene broer, zus, vader. Dans, en maak grappen, vertoon je levenskunstjes!

Je leven is toch zxc3xb3 mooi, zulke mooie bloemen om je heen, vooruit xe2x80x9czet ze buitenxe2x80x9d, kijk erna, adem hun geur, en vergeet.

Vergeet xe2x80x99t maarxe2x80x9d, die lieve vader, moeder, xe2x80x9cschat van xe2x80x99n mensenxe2x80x9d, je lust en je leven.

Ja, ze lusten je rauw,

kom maar gauw hier

Meisje van plezier.

Ik ben nu rouwig om je verdriet

je lach, die er nu bij inschiet.

Ik kan niet meer lachen nu, helaas

Mond is zo stuk, zo met eczeem, blaasjes, uitgescheurd van xe2x80x99t vele lachen van vroeger.

Mijn moeder: .

xe2x80x9cJe vraagt er om! Je maakt het er zelf naar, dus zul je ervan lusten:

xe2x80x9cboontje komt om zijn loontjexe2x80x9d!

(ja, om zijnxe2x80x9d hoontjexe2x80x9d, zul je bedoelen)

Moeder:

xe2x80x9cJe zult xe2x80x99t moeten voelen;

voelen wat ik voel,

wat jij verkeerd hebt gedaan

alweer, stout, stom, oerlelijk kind,

jij leert het nooit

zult nooit deugen

Je zult weten wat er van komt

er komt totaal niets van je terecht

als je niet eens heel gauw doet wat ik je zeg!

==========================================

Ja, ik had grote pech.

Maar ik wist het niet,

was zxc3xb3 blij

zo lief, zo onbezonnen, altijd vrolijk
gooide dat overal overheen,

zo onvrij,

ze wist het niet, al het verdriet.

    ~~~~

Het kind

werd weggeveegd

toen roo
fbouw gepleegd

op haarzelf

gewoon om het niet te hoeven

zien, niet te hoeven weten, willen weten

niet voelen wat ze bedoelen.

    ~~~~

Kan niet

bestaat niet
is niet erg, is niet waar, zonneklaar.

    ~~~~

Maar wat ze dedenxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6..

    ~~~~

In het heden

zie ik het in

beleef ik opnieuw

nieuw inzicht

in verstopte pijn

hun haat

hun gemene verzinsels over mij

zo intens bedrogen

voorgelogen met

jij bent slecht.

    ~~~~

Het kind:

deed mee,

net alsof,

alles was leuk

alles was tof

ideaal gezin

fijne vriendin.

    ~~~~

Meespelen,

spel van toneel.

    ~~~~

Ja, wist ik veel!

    ~~~~

Dank jullie wel voor het lezen,

voor het hier wezen,

vanuit mijn wezen ­čÖé

Categorie├źn: Herbeleving en inzichten van ptss | 1 reactie

Een paar appeltjes voor de dorst.

Deze zijn speciaal voor Kim,
omdat het zo sneu voor haar is,
dat ik die banaan helemaal alleen heb opgegeten.

Maar ik kon hem xc3xa8cht niet langer bewaren,
en ik hoop dat die appeltjes van ’87 nog
enigzins "te pruimen" zijn ­čśë

Appeltjes
       aquarel 1987.   klik op de afbeelding voor een groter formaat.

Toen waren ze nog onbespoten
dus noemen we ze "scharrelfruit".

Categorie├źn: Mijn schilderwerk | 3 reacties

Dank je wel, lieve echtgenoot!

"Het geeft niet".

Oh wat een opluchting; wat een mooie zin.
En wat een bevrijding, ook een herbeleving.

Het kwam zo:
Vanochtend heel vroeg,
al weer vol vertwijfeling dat bed verlaten
hoofd zo zeer, zoals altijd.

Kom beneden, wat zal ik doen:
bijbel lezen,
krant lezen,
pb beantwoorden?

Kies ik vol aarzeling om toch maar die p.c. aan te doen.
Ja, want eigenlijk moet ik heel zuinig wezen met mijn energie.
Hoe later op de dag, hoe meer pijn.

Okay, p.c. aan, geen verbinding; lukt niet om het te herstellen.
P.c. doet gek, er valt iets weg, hij kapt ermee, zo lijkt het.

Echtgenoot ligt nog in bed.
Wil ik niet wakker maken, is nog berevroeg.
Dan maar pc uitschakelen.
welke knop ook alweer?

Tjonge, wat een held is deze ptsser.
Bibber, bibber, druk op knop, en lees.
Ja, ik doe het vast goed!
Of toch niet??

Man uit bed gehaald.
Ik: huil, huil van paniek en schuld.

Zegt mijn lieve man (nog in zijn onderbroek, hihi) : "het geeft niet"
En toen begon de herbeleving.
Of liever gezegd, de sluizen gingen open.
Al mijn verdriet, angst en de spanning, het kwam eruit,
het kan dus: ik hoef niet altijd schuldig te zijn.

Ik was weer terug in de tijd, was weer dat kind;
al mijn verdriet, het kwam eruit.
het besef ook, dat ik altijd schuldig werd verklaard,
al bij voorbaat; altijd was het raak.

Waarom: alleen maar eisen stellen,
waarom nooit eens zeggen dat je wel lief bent,
dat ze zien dat je zo je best doet, er echt voor hen wilt zijn, dat je je helemaal geeft, alles voor hen wilt doen; alles goed zou willen maken voor ze, alles zou willen voorkomen, aan wat evt. een last voor hen zou kunnen worden of zou kunnen zijn.

Waarom werd ik nooit gezien?
Alleen maar als een schuldig wezen beschouwd?
Weggekeken?
Het heeft me zo benauwd.

Zo angstig gemaakt,
altijd fout,
foute boel
ik besta!
Oei, ze hebben
liever
dat ik ga!

Wegwezen jij,
dxc3¡xc3¡r is het gat van de deur!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Het geeft niet"
wat een openbaring
God is niet boos op mij.

Het geeft niet
het is niet erg
ik mag er wel zijn
God heeft mij wel lief!

Zoveel oud zeer
zo oud, zo veel
steeds meer en meer
het komt eruit
alle afwijzing
al het "op stang jagen"

De plagen
het zeer
het "heen en weer"
geslinger
van "hot naar her".

Van de een naar de ander
steeds willen dat ik verander,
worden zal als hen.

Die willen dat ’t lukt
dat alles mij mislukt
mij geen rust, geen leven gunnen
geen plezier, geen tevredenheid.

Oh duivelse wezens, ik wil jullie kwijt!

Hoepel op!
Ga uit mijn kop!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vroeger gaf het wel,
maar nu:
hopelijk niet meer!

"Het geeft niet".
Ik ben weer even blij :-).

Blij met mijn echtgenoot,
en blij met God! ÔŁĄ

Have a nice day!

Categorie├źn: Herbeleving en inzichten van ptss | 6 reacties

Gaan met die banaan!

Dit is een van mijn eerste werken in aquarel (1988).

Ik heb deze "gaan met die banaan" genoemd, want na het schilderwerk heb ik hem opgegeten.

Hij smaakte uitstekend, hoor!……… "jammie" :-))

Banaanlijst_2
   
                                     Klik met de muis op de afbeelding, voor de ware grootte.
                          ~~~~~~~~~~~Bedankt voor het kijken ;-).~~~~~~~~~~

Categorie├źn: Mijn schilderwerk | 4 reacties

Een uil met kracht

Alweer een uil.

De uil spreekt mij als symbooldier erg aan.

De roep van een uil is vaak te horen in onze tuin.
Als ik wakker lig en ik hem hoor, dan voel ik mij echt getroost.
Soms zien we hem ook wel eens overvliegen.
("zien we ze vliegen" :-))

Dit is een olieverfschilderij, gemaakt in 1989.
(poeh, wat is dat al lang geleden, zeg!)
de maten zijn 24 x 30.

Eerlijk gezegd, vind ik deze erg goed gelukt; die ogen h├Ę, met zoveel kracht erin, wauwie……..al zeg ik het zelf.

Of het de vader van die 2 uilskuikens is, dat weet ik niet, ha ha ;-).

Uil01

                            Klik op de uil en je krijgt hem bijna op ware grootte te zien.

                        ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Categorie├źn: Mies-en-sc├Ęne | 2 reacties

Een verkeerd systeem

Het verkeerde systeem waar ik aan vast ben komen te zitten om o.a. mijn bestaan mee te kunnen verdienen:

Als ik zelf verdriet heb (of onbewust verdriet voel), dan ga ik dat onmiddellijk omzetten in /compenseren door: extra lief te zijn voor anderen.

Om mijn eigen verdriet te kunnen verstoppen (ook voor mezelf), ga ik dat camoufleren d.m.v. mijn uiterste best te doen voor anderen. Ik ga hen opvrolijken en hen blij maken.

Zodat iedereen zich blij en tevreden, en voldaan zal kunnen gaan voelen.

Ik kom er nu achter dat dit systeem er bij mij al heel vroeg in is gehamerd door mijn opvoeders.

Op die wijze was het ook zo, dat ze daar extreem van konden gaan profiteren.

Zij bezorgden me dan expres verdriet, en dan ging ik me er nog eens extra op toeleggen om hen nog meer ter wille te zijn, in het hen bedienen met mijn xe2x80x9contfermingxe2x80x9d t.o.v. hen.

Tja, en voor hen voelde dat goed, dus zij konden er nooit genoeg van krijgen, daagden me steeds meer uit daarin.

En wat bleef er van mij overxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6?

Juist, niets goeds om mezelf bevestigd te voelen, of goed genoeg te weten.

Een totale roofbouw op het kind in mezelf.

Die roofbouw kom ik nu tegen via mijn ptss.

En die ptss is dus begonnen toen ik geen mensen meer om me heen had waarbij ik dat verkeerde systeem in stand kon houden.

(toen bv. onze kinderen naar het buitenland vertrokken, ik de waarheid in ging zien over mijn moeder, zus, enz.)

Ik doe er alles aan, en heb er alles voor over, om mijn eigen verdriet maar niet te hoeven voelen; want dat is zo gigantisch groot, dat kan ik niet aan, dan ga ik xe2x80x9ckopje onderxe2x80x9d.

Maar als ik niet van me laat profiteren, als ik niet alles weggeef, dan laten ze me vallen.

Dat wil ik niet voelen (dat zij mij dan weer xe2x80x9claten stikkenxe2x80x9d, en me zoxe2x80x99n pijn zullen doen).

Wat het zo moeilijk maakt (om je dus niet te laten chanteren en misbruiken), is dat je van die mensen houdt; dat je ze lief hebt, en lief wilt kunnen hebben.

Daar doe je dan alles voor om dit gestalte te kunnen geven, en je wensgedachten te kunnen verwezenlijken; om je volmaakte wereldje xe2x80x9cvan vrede op aardexe2x80x9d in stand te kunnen houden.

————————————————————-

Categorie├źn: Herbeleving en inzichten van ptss | 5 reacties

~~~~~~Levensdans~~~~~~

Ben, was, en zal komen
als d’incarnatie in mijn dromen.
Mijn leven dat volgt nu de baan,
als Meesterwerk reeds voorgedaan.
                   ~~~~

In de muziek, die toen al was,
zo hemels en zo groen als gras;
ben ik vandaar opnieuw gekomen
om mij van ego’s te verschonen.
                   ~~~~

Al doende lerend om te zien,
wat goed was en wat kwaad misschien
Om onderscheid te leren maken
van goede of de slechte zaken.
Om te bewaren en behoeden,
zo dat alles komt ten goede.
                  ~~~~

Om te vinden mijn levenslicht
als een hemelsblij gedicht.
Vol goede moed, doch ned’rig verheven,
ben ‘k toen nog eventjes gebleven.
Om mee te dansen op die klanken,
in mijn Meesterwerk bedanken.

                

Pirouette

==============================================

Categorie├źn: Mijn gedichten | 1 reactie

Uilskuikens

Zijn ze niet lief ?
Voor een grotere afbeelding, klik op de picture s.v.p.

2uiltjes

Olieverf-schilderij afmeting 23×18 cm .
Gemaakt 1995.

Categorie├źn: Mijn schilderwerk | 4 reacties

Verwoestende leugens (bevat trigger)

Verwoestende leugens.

Mijn leven is op leugens gebouwd, c.q. vanuit leugens opgebouwd.
Een opeenstapeling van leugens.
Als die leugens van jongs af aan gevoed worden dan leef je dankzij die leugens.

Gooi je die leugens overboord, dan "zinkt je schip", dan lijdt je letterlijk schipbreuk.

Mijn ptss heeft een scheepswrak van me gemaakt. (hoe letterlijk weer, want alles in mxe2x80x99n lijf gaat tekeer als een woeste binnenzee, het kolkt, bruist, suist, bonkt, enz., enz., aan 1 stuk door).

Die leugens zitten diep in mijn geest (mijn binnenzee) er in gekerfd, en zijn er met een verwoestende kracht ingehamerd.
Ze zijn onbeschrijfelijk groot over me gaan heersen, en willen niet zomaar weg.
Ze hebben macht over mijn geest / mijn denken gekregen, en dat willen ze zo houden.

Ik heb er mijn bestaansrecht aan leren ontlenen, werd gedwongen om die leugens steeds te bevestigen en te dienen, om te kunnen mogen bestaan.
Op die wijze opgevoed, ga je op den duur zelf(s) op zoek naar mensen welke die leugens (waar je voor hebt leren leven) zullen bevestigen.
Je bent ahw afhankelijk geworden van mensen, welke een beroep doen op xe2x80x9cjouwxe2x80x9d leugenachtige bestaan.( zodat je mag / kan voelen, dat je er mag zijn met xe2x80x9cjexe2x80x9d leugens.)

Je weet niet beter, of het is goed als iemand misbruik van je maakt (op basis van die leugens), want die leugens, daar leef je voor.
Je voelt je dxc3 n pas echt gelukkig, als er misbruik van je gemaakt wordt / als je misbruik van je kan laten maken.

Ik werd alleen dxc3 n bevestigd (van jongs af aan) als ik me opofferde / de schuld op me nam / alles goed en prettig vond aan hetgeen zij van me eisten, en leerde om mijn bevrediging te vinden / mijn bevestiging xe2x80″ bestemming te mogen voelen, als ik de wensen van andermans ogen af zou (kunnen) lezen; en om me dan dermate op te offeren, om al hun wensen, met al mijn kracht, voor hen in vervulling te xe2x80x9clatenxe2x80x9d / doen gaan.

Je gaat zelf in die leugens geloven, en dat is het ergste.
Vanuit overlevingstactiek, geloof je alles om niet in een zwart gat te hoeven vallen.
Want als je die leugens loslaat, is er niets meer om voor te leven, dan val je in xc3xa9xc3xa9n groot diep en zwart gat. En al je handvaten zijn weg!

Daarom, als je achter de waarheid komen wilt, moet je rigoureus kappen met iedereen welke jouw leugenleven gevoed heeft. ( En wil blijven voeden.)
Alle leugenbanden doorknippen.
Met heel je familie kappen die met jouw leugens hebben xe2x80x9cmeegeleefdxe2x80x9d (ze gevoed hebben, en er aan hebben meegedaan / meegewerkt.)
Al je vriendenxe2x80x9d foetsiexe2x80x9d; al het oude dat vanuit die leugens is opgebouwd ahw weggooien, en helemaal met niets, opnieuw beginnen met bouwen.

BLANCO!  Helemaal vanuit een 0 punt.

Je moet ( xe2x80x9cschoon aan de haakxe2x80x9d ), opnieuw geboren worden.
Een nieuw leven krijgen, dankzij de kennis van goed en kwaad.
Al het kwaad onder ogen krijgen, inzien (inzicht verwerven), en wxc3xa8g ermee : dxc3 xc3 r wil ik niet meer aan meedoen, daar wil ik niet meer aan vastzitten: aan valse beloftes, enz.

Parel77

Opruiming in de geest: een kluwen ontrafelen.
Het goede behouden, en het kwade eruit verwijderen.
Je moet schoonmaak houden, schoonwassen die geest, schiften, xe2x80x9cde schapen van de bokken scheidenxe2x80x9d.

En dan moet je alles steeds opnieuw doorworstelen.
Je hoort opnieuw het krijsen, en voelt opnieuw het geestelijke geweld, waarmee die leugens erin zijn gemept en geramd.

Alles voel je letterlijk weer gebeuren.
De pijn is wurgend, moordend. Het gebeurt OPNIEUW in je geest, gaat OPNIEUW door je heen; en je voelt hoe het gevoeld moet hebben vroeger.
Je wordt er nu pas echt duizelig en misselijk van, staat nu pas te tollen op je benen.
Je voelt het letterlijk scheuren en hameren in je hoofd.
Voelt hoe ze je xe2x80x9chet licht in de ogen niet hebben gegundxe2x80x9d, hoe ze je stekeblind hebben gemaakt voor de waarheid.

Voelt, hoe ze je de ene dreun na de andere verkopen.
Voelt, hoe het letterlijk voelde, toen ze tegen je snauwden en krijsten, van : xe2x80x9cvoor mijn part kan je barsten, van mijn part sla ik je je hersens in, van mijn part kan je oprotten, wegrotten, jij stuk vuil, drek en ellendelingxe2x80x9d.
Voelt, hoe ze je monddood maken, je de hoek intrappen, je vertrappen, hoe ze je geest verwoesten met hun leugens.

Dat zijn voor mij nu de herbelevingen.
Alles wat er in de geest in is gehamerd, aan en met geweld, voel ik nu al jaren letterlijk gebeuren; en ik herbeleef opnieuw die vreselijke, onbeschrijfelijke angsten.
Ik voel hoe ze over mij heen stampen, me de grond inboren, me in de ijskou laten staan.
Ik voel hoe ze aan me zitten te vreten, me op de zenuwen zitten te werken, me bijschaven naar hun wensen, naar hun model, wat zij van mij willen maken.

Hoe ze me verbouwen, heel mijn geest ombouwen, steeds weer opnieuw, naar hun beeld, en naar hun gelijkenis.
Ik moet gaan gelijken op hun boze-geesten-wensen, meedoen als een verlengstuk van hun boze geest.
Worden zoals zij willen dat ik worden zal: hun bezit!
Ze trekken mijn geest letterlijk alle kanten op, welke zij willen hebben dat ik op zal gaan.

Ze sollen met me, willen dat ze met, en om me kunnen lachen; dat ik hen vermaak, ondanks wat ze met me doen.
Lachen, xe2x80x9cwillen kunnen lachenxe2x80x9d, en ik MOET persxc3xa9 meelachen, dankbaarheid tonen, buigen als een knipmes; kunstjes vertonen, als hun goed gedresseerd  schoothondje: xe2x80x9ccommando xc3xb2p, commando nxc3xa9xc3xa9r, af, en bibberen!!!!!

Je voelt letterlijk hoe ze de touwtjes in handen nemen in je geest, en hoe ze aan die touwtjes beginnen te trekken (pijn, pijn de hele dag, doch vooral ’s nachts); hoe ze met man en macht bezig zijn om je te kunnen blijven besturen daarmee.

Hoe ze dus macht over je nemen, trekken, je manipuleren, fijnpersen, uitpersen, afpersen, leegzuigen, xe2x80xa6xe2x80xa6..om je dan te laten vallen als een baksteen zodra ze je eventjes niet meer kunnen gebruiken.
Je weet letterlijk niet meer wat voor en achter is, en je doet alles om eindelijk eens met rust gelaten te zullen worden.

Je wordt slaafs, gaat hen vereren dweept met hen, omhelst hun straf; omhelst het blok beton dat je moeder is, omdat je zxc3xb3 hunkert naar warmte, naar bevestiging; je bent bereid om daar alles voor te doen, alles voor op te geven.
Alleenxe2x80xa6.., je doet het nooit goed genoeg naar hun zin.

Want waar ze op uit zijn, om mijn ziel van me af te nemen, om die te bezoedelen en te bezetten, uit me te rukken en hxc3xa8n eigen te maken; datgene waar ze xc3xa9cht op uit zijn en het op hebben gemunt, juist dat, dat lukt hen niet.

En daarom zinnen ze op wraak; met hun jaloerse blikken proberen ze me te doden, me te doorboren van / met venijn, nxc3xb2g woester worden ze, nog geraffineerder, als bezetene gaan ze te werk.

Ze roepen hulptroepen in, gaan me te lijf met zxe2x80x99n allen, brengen me voor het executiepeloton, kruisigen mij, dansen van plezier voor dat kruis op die eenzame heuvel waaraan ze me gespijkerd hebben en denken dat ze het nu hebben gemaakt!!!!! vieren feest, jubelen en kraaien het uit.

En iedereen heeft het gedaan, iedereen heeft met hen mee gedaan, achter me aangezeten en op me zitten loeren totdat ie zijn slag (letterlijk) kon slaan, totdat ie me te pakken kon nemen om me uit te gaan wonen in mxe2x80x99n geest, om me af te gaan beulen, om me op te gaan jagen, me op te zwepen, me er van langs konden geven met hun haat, hun woede (en met hun schuld er bovenop, en er achteraan gesmeten).
Hun boetekleed dat ik verplicht was om voor hen allen te dragen. Hun hoon, hun verwijt, hun misprijzen, hun kwaadsprekerij.

Hoe ze zich op me bot
VIEREN, ik voel het gebeuren, hun triomf, ik zie hun zegetochten langs me trekken, hoe ze paraderen voor mijn bloedend aangezicht; hoe ze vanuit hun ooghoeken naar me grijnzen, en genieten van hun overwinningsmars.
Heen en weer dansen ze, als in een polonaise; ze voelen zich de koning te rijk, genieten met volle teugen.

Een voor hen verlustigend genieten, in zelfbevredigende lust.
Een lust voor hun oog, zo hang ik daar, xe2x80x9cdass stell ich dahxe2x80x9d.
Tentoongesteld, de voorstelling is uitverkocht, geen kaartjes meer te koop.
Alleen ik ben te koop, maar niemand wil me (nog) meer hebben.
Afgedankt voor goed en voor immer, als vergane glorie, die geen glorie wilde oogsten, die nederig was van aard, maar neder moest dalen ter helle.

Ze hebben me goed bedeeld met hun slagen, xe2x80x9cneexe2x80x9d ze zijn niet zuinig geweest, en zeker niet zuinig op me geweest.
Ze hebben me goed toegetakeld, en me alle kleuren van de regenboog laten aanschouwen;
niet alleen de bonte en de blauwe, ook de groene en de gele, en ook dat waren er vele.
Ze konden mij niet velen.
Voor hen was ik de doorn in hun oog, mijn licht konden ze niet verdragen.
Dus wat zij toen met me deden kon ook het daglicht niet verdragen.

Ik leerde om hen te behagen, hen voorspoed te brengen, en om hun tegenspoed weg te dragen.
God, vergeef het hen!……… weten ze niet wat ze doen??

Prinsheerlijk hangt ze daar, of was ze een prinses?
Lijdzaam, volgzaam, maar toch niet verloren, xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6vanaf den beginne al uitverkoren!

Met dank voor het lezen en hartelijke groet.

p.s. Bovenstaand inzicht heb ik destijds (voor mijzelf) vanuit een herbeleving opgeschreven. Ik weet het nog goed: op een zondagochtend heel vroeg, begon ik te schrijven; ik was alleen en de pijn was zxc3xb3 erg.

Categorie├źn: Herbeleving en inzichten van ptss | 2 reacties

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: