Maandelijks archief: maart 2009

De martelkamer (trigger, met toch een goede wending aan het geheel)

Jobmetvrienden___350x249

Heftig stukje, evt. niet lezen!

Over mijn gevangenschap, over de boeien, over het concentratiekamp, dat zich concentreert op het martelen en uitdagen van mijn persoontje:

De martelkamer (in mijn hoofd?)
Iedere nacht, ieder avond als ik in bed ga liggen is het zo:
Dan beginnen de folteringen zich uit te kuren op voorn. mijn hoofd.
Dan is het alsof ik ter verantwoording wordt geroepen, en opgehaald wordt door mijn beulen, welke mij in hun cel gevangen hebben gezet.
Dan voeren zij mij naar hun folterkamer, ontvoeren zij mij.
Ik, de gijzelaar, de gegijzelde door de aanklager, de duivel; welke wil dat ik zwicht voor hem. Dat ik mij overgeef en overloop naar kun kamp.
Hun kamp van terrorisme tegen een liefhebbende God.
Mijn God, die ik ‘in mijn hoofd’ dan moet verlaten, moet verraden aan hen.
Mijn God, die mij niet verlaat.

Dit is al jaren aan de gang.
Iedere keer weer die gang naar, dat gesleur, dat trekken; dat, terwijl ik al geestelijk in hun boeien ben geslagen, mij meevoeren naar….die martelkamer.
Iedere nacht, terwijl ik het toch, iedere nacht, niet verwacht.

In de loop van die zeven jaren van mijn geestelijke gevangenschap, het leven onder hun juk van heerschappij over mij(n geest), worden de nachtelijke martelingen steeds met meer pressie, met meer gruwelijkheden aan, een door mij te voelen pijn op mij uitgeleefd, toegepast, en afgereageerd door dat stelletje duivels(?); de hoofdduivel(?).

Het is alsof ik al die jaren in een kerker zit, afgesloten van de buitenwereld, overgeleverd aan hun duivels, hun macht over mij, en over deze wereld.
Deze wereld welke is als "nedergedaald ter helle", hun vervloeking en hun verdoemenis.

Overdag verzin ik trucjes, probeer ik mogelijkheden te crexc3xabren om enigzins uit te breken, te ontsnappen in de geest, en in een door mij gecrexc3xaberde "werkelijkheid"; om mijn leven enigzins een vorm te geven welke voor mij dan wat draaglijker is. En ik ‘kan ontsnappen aan’.
Maar zodra ik probeer te rusten (te berusten (?)), uitgeput ben van en in het kunnen crexc3xabren, wordt ik weer overvallen en geconfronteerd met mijn onmogelijkheden van/in het gevangen zijn. Het geestelijke concentratiekamp.
En wordt ik ahw weer ter verantwoording geroepen voor het feit dat ik even heb kunnen ontsnappen aan…..hun geestelijk geweld. Hun geestelijk mij kunnen martelen en zich uitkuren op mij.

Doch het is niet (meer) geestelijk.
Het geestelijke van vroeger is letterlijke pijn geworden. Al die 10 jaren lang. En sinds ik dat durf te geloven, ik die inzichten als zijnde als waar (door die pijn wel moet) durven te bevestigen; ja daar van uit durf te gaan dat dat werkelijk zo is; sindsdien draaien ze de duimschroeven op mijn hoofd ahw nxc3xb2g sterker aan.

Ik geloof ik God.
Ik geloof dat Hij een goed Plan met mij (en met de mensheid) heeft.
Ik wijk niet.
Wat ze ook doen, wat ze ook verzinnen, ik strijd, ik bestrijd.
Ik val vaak, ik twijfel, verkeer in wanhoop, weet niet meer wat ik dan moet geloven (naar weer extreme aanvallen door bv de buren, mensen op fora, of mensen hier, die mij zo tegenwerken; de mensen in de hulpverlening, of wat dan ook).

Na weer een ‘zoveelste’ doorstane strijd, als een verzoeking in de woestijn, waarin ik (en ook Karel) mij bevind; na alle wanhoop weer te hebben doorworsteld, en ik  voor de zoveelste keer tot de slotsom durf te komen, in mijn stelling van vxc3xb3xc3xb3r God te zijn; volgt er van de kwade kant, nxc3xb2g meer foltering, dreiging, verzoeking en wapengekletter.

Ze roepen mij ter verantwoording. Ik wordt weer naar hun martelkamer gehaald, en ze beginnen met vereende krachten nog meer, nog heftiger zich te wreken en uit te kuren op mijn hoofd, mijn gezicht, mijn ogen.
Ze kraken mijn hoofd, persen het vanaf bovenop mijn schedel naar beneden, draaien het rond, het kraakt, het beweegt t/m mijn nekwervels, ijzeren grijpers persen mijn hoofd, grijpen ‘in’! Het getril van heel mijn lichaam, het afknijpen van mijn voeten, enkels, benen, het begint weer. Iedere nacht begint het weer van voren af aan.

Maar nu vannacht, nog weer erger.
Ik ben het ontvlucht.
Eerst 3 kwartier volgehouden (na 10 mg Temazepam), toen 1 Diazepam durven nemen>geen effect. Na 1 uur weer 1 Diazepam>geen resultaat. Na 1 uur 20mg. Temazepam> niets. Toen er nog 1 Diazepam bij, na een poosje (inmiddels was het 5 uur in de ochtend)>>> eindelijk was ‘ik weg’, eindelijk moet ik in slaap zijn gevallen en ‘hebben’ kunnen ontvluchten aan (met heel mijn ‘hebben en houwen’, omdat ik het echt niet meer (uit)houden kon).

Het was 10 uur toen ik ‘er weer was’.
Waar, hoe?
Totaal daas van alles. Van "voor de zoveelste keer".
Nee! ik heb niet gefaald, door die meds te hebben genomen, het MOEST! Ik heb, had het vannacht lang genoeg doorstaan.

Ik weet ook waarom de folteringen nog extremer zijn geworden, ik weet; en ik hoop die hoop ook vast te kunnen houden, die zekerheid van weten aan (mijn) hoop.

In mijn strijd ben ik opnieuw op dat punt gekomen van deze gedachten:
Toch blijf ik hopen op de God van Job, op wat Job inzag, nl dat Job niet alles zelf kon bepalen, kon verdienen, kon voorkomen en daarmee ‘recht zou hebben op’.
Dat Job ondanks het onbegrijpelijke, zag (achteraf?) dat het toch goed was wat God met hem voor had (over wat God deed).

Job die volharde tot het bittere einde, en kreeg een nieuw begin.
Alles, het was hem afgenomen >  alles, hij kreeg het weer!
Nu moet ik huilen, ik ben gexc3xabmotioneerd.

Volgens mij word ik zo afgeslacht, steeds meer extra, omdat ik mijn hoop blijf stellen op God.
De God, die (ook) zag dat het goed was: met Job, met mij, en toch > ER IS!
"Ik ben, in lijden en in sterven aan" (het ego). Dat is God!

Dat is mijn God.
De God die mij heeft liefgehad voordat ik Hem liefhad.
De God IS >>voor alles wat met onvoorwaardelijke Liefde >> te maken heeft!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Deze week had ik een droom.
Daarin was ik in New York. Ik was daar tesamen met onze jongste dochter en haar man (welke in werkelijkheid aan de westkust van Amerika wonen).
Terwijl ik daar met hen in die grote stad was, hoorde ik 2 maal achter elkaar een ambulance met zijn waarschuwingssignaal.
Maar ipv het normale geluid waarmee hier de ambulance’s zijn uitgerust, schalde de ambulance’s daar (knoertehard) een kerkgezang over de stad.

Het tweede lied waren de klanken van het gezang: "Was Gott tut, das ist wohlgetan".
(Wat God doet, dat is goed gedaan).
Dat was zo bijzonder om te ervaren in die grote stad als New York!
Het is ook de tekst van een van mijn lievelingscantate’s van J.S. Bach.
Mooi, zo’n droom.
In ‘het land van de vrijheid’, zoals ze de USA ook wel noemen, klinkt het Woord van God door de hoofdstad (over de hoofden van de mensen heen).
God, onze Redder in nood!

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 5 reacties

Niet boos worden, Miesje!

Niet boos worden, Mies.
Geduld bewaren.
En waarom?
Omdat het toch geen zin heeft.
Waar gaat dit over?
Over de administratie van de revalidatiekliniek.

Wat data op een rij (hebben ze ze daar nog wel allemaal op een rij?)
18 Februari werd ik doorverwezen.
12 Maart belden ze voor mijn emailadres om vragenformulieren naar mij op te kunnen sturen.
13 Maart heb ik geinformeerd of mijn emailadres wel juist was. Want, zo dacht ik : 1 druk op hun knop en ik moet dat formulier ‘binnen hebben’.
Emailadres was goed. Maar, zei Mevr. dat gaat zomaar niet, daar heeft een andere administratie nog lang werk aan. En er is een hele lange wachtlijst.

Nu ja, weer gewacht, en gewacht en gewacht.
Ik voelde dat er iets niet in de haak was met het adres, doch Karel zei, mochten ze het niet goed hebben dan zien ze dat vanzelf want dan krijgen ze die mail terug, en dan bellen ze je wel.

Nu ja, vandaag nog eens durven informeren. Ik zei :"hoe zit dat nu met die formulieren, ik begrijp niet waarom ik die nog steeds niet heb ontvangen"? Weer dat adres gecontroleerd, niets mis mee. Ja maar, zei mevrouw, er is een wachtlijst. "Is er dan ook een wachtlijst om die formulieren naar mij op te sturen"?, vroeg ik. Zij informeren bij de pijnafdeling, en ik zou die formulieren dan vandaag krijgen.

Na een poosje belde er een meneer op, die vroeg doodleuk waarom ik die formulieren niet had ingevuld, en nog niet had teruggestuurd. Ze lieten het voorkomen alsof het mijn fout was.
(Ja, hxc3xa8, hxc3xa8!)
Die formulieren heb ik dus niet, meneer.
Toen bleek dat ze in het adres mijn naam met een hoofdletter hadden geschreven. Vandaar.

Nu heb ik vanmiddag zo’n kleine 2 uurtjes die formulieren in zitten vullen, die ik dus direkt na dat laatste telefoontje binnen had gekregen. Zo ‘simpel’ is het dus/kan het dus gaan.
De pijnpoli belde nog wel, of ik ze idd had ontvangen.
En, vroeg ik, nu kom ik zeker onderaan die wachtlijst te staan en moet ik des te langer wachten, omdat ik weer 3 weken extra op die formulieren heb moeten wachten.
Mevrouw, zei meneer, zodra u die formulieren hebt ingevuld en opgestuurd komt u op de wachtlijst. Ja, maar dat bedoelde ik niet. Die wachtlijst is lang, ik kom nu onderaan, kan u daar iets aan doen? Antwoord: zodra wij het formulier terug hebben komt u op de wachtlijst te staan. Dat weet ik ook wel, zei ik. Maar waar kan ik op rekenen, op hoeveel weken? Er is haast geen wachtlijst, zei ie toen. Als u binnen 1 week niets gehoord hebt mag u mij bellen.  Over 1 week zou ik dus een uitnodiging in de bus moeten hebben voor een intake-gesprek. Nu, we wachten geduldig af.

Ik heb die formulieren iig vandaag teruggestuurd.
Ben er wel tureluurs van geworden.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 1 reactie

Geen wrok, geen woede

Hoe het altijd is geweest:

Ik heb ze nooit iets kwalijk genomen. Als ik me bewust werd dat mensen zo handelden tov mij dan verzon ik in mijn hoofd altijd excuses; zocht ik naar een rede voor hen over het waarom. En dan wilde ik ze weer helpen en had ik weer medelijden. Want die excuses die ik voor hen invulde, dat waren voor hen altijd nare dingen die hen dan wel zo uit hun evenwicht zouden hebben gebracht, dat ze ‘uit hun slof waren geschoten’ ten opzichte van mij. Dat zij er dus zelf ook niets aan konden doen. Dat het dus in de 1e plaats heel erg voor hen was geweest, waardoor zij onwillekeurig nu zo ongecontroleerd alles eruit gooiden tegen mij. Dan wilde ik hen opvangen, helpen, voor hen zorgen. Daardoor ging ik nog meer mijn best doen om alles voor hen te voorkomen.

Ik schiep voor hen een paradijsje, dat was gewoon mijn (domme) intentie.
Ik gooide als kind mijn eigen vluchtweg en mijn crexc3xabren van dat mooie wereldje, waar ik volgens mijzelf in zou leven, ook over alle mensen waar ik mij tussen bevond heen. Daarom ben ik ook zo abnormaal lang ‘kind’ gebleven. Op een bepaalde manier wilde ik mijn ogen niet openen; ik wilde in zekere zin onnozel kunnen blijven en uit kunnen gaan van een onschuldige sprookjeswereld. Nooit heb ik de realiteit aangekund, ik bleef trucjes verzinnen om daar niet ‘aan’ te hoeven.

Maar daar ik hen nooit iets kwalijk heb genomen, ook niet later toen ik zag hoe idioot mensen konden zijn met hun lelijke gedrag, hun liegen en hun agressie…. Echt, nooit heb ik ze daarvoor iets voor de voeten geworpen, van rancune of haat.

Ik vergaf hun alles al bij voorbaat of achteraf, en bleef toch steeds uitgaan van hun goede bedoelingen. Als ze ook maar even weer ietsje vriendelijk tegen mij waren, of er was een klein poosje tussen hun ‘aanval’ verstreken, dan was ik het alweer vergeten, en was het voor mij al weer helemaal goed. Ik vergaf en vergat zo ontzettend snel (met mijn altijd bij de hand hebbende excuses, welke ik dan snel overal overheen plakte).

Dus als dan iemand achteraf mij gaat pressen van: "jij moet mij vergeven"!, dan wil die ander alleen maar dat hij zichzelf weer in de spiegel kan kijken.
Ik heb met mijn zus en moeder wel gehad, dat zij zich op mij wroken voor iets en woedend werden, omdat ik niet met agressie terug reageerde.

Ook die vroegere verloofde van mij (zie ‘over mijzelf’), zei plots tegen mij (toen hij mij niet meer terug kon krijgen, cq mijn huidige huwelijk niet kapot kreeg gemaakt) ja, hij overviel mij met de woorden :"jij moet mij vergeven"! Hoe kan ik nou iemand vergeven als ik hem nooit iets kwalijk heb genomen? Dat is geen issue voor mij, helemaal geen punt geweest ook. Ik ben juist vergevingsgezind. Die gezindheid heb ik en ben ik als het ware.

Ik weet nu dat diegene die mij belaagden altijd macht over het lieve en zachte ‘Kind van God’ in mij hebben willen voelen. Dat ze juist mijn liefheid niet konden uitstaan. Dat zij mij persxc3xa9 aan hun wil wilden kunnen onderwerpen, en dat ze zich daarom zo op mij ‘uitleefden’ met hun agressie. Doch daar ik geduldig bleef en vredelievend, en juist niet met hun agressie meedeed, vingen zij als het ware ‘bot’.

Steeds verzonnen ze weer iets anders om mij ten val te kunnen brengen, doch ik veranderde mijn houding niet, ik kwam niet eens op het idee.

Waarin ik mijn houding wil veranderen is, dat ik niet meer steeds overal in wil trappen om toch vooral ergens bij te mogen horen, of te worden gezien. Dat is nog best moeilijk.

Wat ik ook ga proberen is, om eens even niet meer op fora te gaan lezen; dan kan ik tenminste niet meer in verleiding worden gebracht. Ik moet nu onderhand mijn lesje wel hebben geleerd. Als iemand met mij om wil gaan, dan ga ik daar niet meer eerst wat voor moeten doen. Niet meer eerst gaan verdienen. Ze hebben mij te respecteren. Punt uit! Ik wil geen slaaf meer van ‘anderen te moeten behagen’ meer zijn.

Ze zeggen wel eens :"het is geven en nemen". Tot nog toe was het te vaak zo, dat ik de gever moest zijn. Ik ben geen nemer. Neem dat maar van mij aan :-).

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 2 reacties

Voor Alle Tijd gedichtjes

29-3-09

Alle Tijd

Eens zul je vervuld
zijn in
al je wensen
geen wensen meer
maar
Zijn.

dan heb je
voor Meer dan
Altijd
Meer dan genoeg
Dan is er geen tijd
maar
Al.

.

Mooi en vluchtig
luchtig
in de lucht
geschreven
een vriend
voor het leven
een vriend
van trouw
die houdt
van jou

`

Heel veel sterkte voor vandaag.
Ik denk aan je, zo vaak
zie je voor me
zoals je daar bent
wandelend
vrij
in de natuur
zo’n lief meisje
puur

met veel moed
veel durf
veel vecht-
lust om te leven
niks om het even

mocht het zo zijn
alles fijn
in het zijn
om te ver-
weven
en te
be-
leven
Het Zijn.

`

Goedemorgen ,

Je mag er zijn gewoon zoals je bent
je bent precies goed
soms sta je in de zon
dan weer een buitje
tussendoor
wat donderwolkjes
trekken over
[img]http://www.animaatjes.nl/plaatjes/z/zonnen/wett08.gif[/img]
maar echt
alles gaat over
en straks
is daar die mooie Zij te zien
die alles heeft doorstaan
de storm van haar leven
is dan over
alle verdriet verwerkt
want Zij
ze is zo dapper en sterk!

Alle liefs
Mies.

Categorieën: Mijn gedichten | 5 reacties

Doolhof

DoolhofLabyrinth2
aan het onbekende
zoekend in wat wij nooit zullen bevatten
vatten in vorm
van raadselen
radeloosheid weer
gegeven als een gegeven
paard, gepaard met niet
in zijn bek te kijken
goed gebekt zijn
doch niet doorlopend
omdat graven doodgravers
zullen zijn
nooit zullen kunnen bevroeden
zoveel wroeten, voeten in de aarde
achter schermen kijken van-
uit de hoogte
gevat zonder handvaten die missen
de missers geen hoogte van kunnen
krijgen niet te overzien aan gemiste
kansen die juist niet
voor het grijpen lagen
veel onbegrepen paden te veel belopen
platgetreden op en afgelopen
afgelopen uit
zonder besluit, besluitvaardig stoppen
van malen over wat niet meer en
niet minder hoogstwaarschijnlijk zonder uitweg
een doolhof zal blijken te zijn
totdat
een nieuw licht op het pad zal
schijnen, schijnbaar het hof zonder
dool oplichtend te zien zal zijn
schone schijn?
in het nu?
:je weet nooit
waar het op uit
zal lopen.

““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““`
““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““`

Zomaar een gedachtengang van wat er achter de schermen van iemands onvoorspelbare reaktie zal zitten of gaan komen. Als ik bv naar mijn moeder zou zijn gegaan terwijl zij op sterven lag.
Wat had ik verwacht?
Wat kon ik verwachten?

Ik zou het beste hebben verwacht.
Voor haar een bevrijding, dit aan haar hebben gegund om te mogen ervaren.
Altijd zou ik er van uit blijven gaan dat er in haar de liefde zich aangesproken zou weten en voelen; dat er van daaruit een reaktie te voorschijn zou zijn gekomen.
Ik zou gezocht hebben in dat doolhof aan verborgen paden van haar onderbewuste, haar wegen die zij af zou leggen in haar overweging om toch voor xc3xa9xc3xa9n maal in de bloei van haar verharding (waarvan ik niet wist dat het zo verhard was) iets moois zou openbreken. Iets wat zacht was, iets dat voelde als een moeder, een warmte een wederzijds ervaren van moois aan.

Doch ik denk dat ik genadeloos de teleurstelling en wat dies meer zij over me heen zou hebben gekregen. Ik het me weer te rooskleurig de rozen zonder doornen zou hebben (willen) zien.

En zo kunnen en zullen we nooit van te voren kunnen zien, noch in kunnen vullen, nooit met zekerheid van resultaten zeker weten hoe iets uit zal gaan pakken, hoeveel achter iets zit van en aan het ongewisse van de reakties en de intenties aan het menselijkerwijs tonen van en aan reakties, oorzaak en gevolg.

Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dit doolhof.

Het is.

Met een grote knipoog geschreven doch wel naar mijn gedachtengang belopen.

Het is nooit afgelopen uit.

Want:

Het doolhof.

De weg in je hoofd
in je ziel
ook al lijkt het daar wel een doolhof
aan gevoelens die we
doorlopend moeten doorlopen,
doorzoeken.

Waar is de goede weg, de uit-weg?

Toch komen we eruit.
Zeker weten.

Hij is bochtig,
lang
soms onzeker om te weten
waar?

Maar…
We komen daar waar
we moeten wezen.

In ons diepste wezen
door onze God gekend
en al-
reeds liefgehad
in het Al.

Alle liefs toegewenst
Mies.

Categorieën: Mijn gedichten | 5 reacties

Slapen??

Wanneer slaap ik nou eens            
wanneer vliegt die pijn eens op,
weg uit mijn kop?

Wanneer gaat die eens heen
ik klaag toch geen
steen
en been
doe intens mijn best
waarom word ik dan
zo gepest?

Slapen!
ik WIL SLAPEN
kunnen gaan liggen
zonder die hel te moeten trotseren
ik zal jullie lerenSleeping

Leven!
Ik wil leven
zonder te beven
zonder jullie grillen
die in mijn oren
gillen

jullie duivelse geesten
die te keer gaan als beesten
niet van ophouden weten
jullie zullen het weten

vlieg op, duivelse wezens
ik veeg jullie weg met de bezems
stelen sla ik jullie fijn
jullie stuk venijn
doe eens geen pijn

het zal jullie nog berouwen
wacht maar
deze gouwe ouwe
zal overwinnen
jullie zijn
niet goed
bij zinnen

geven mij steeds jullie schuld
en ik, ik heb steeds geduld
aanvaard het als zijnde mijn schuld
hoepel op
uit mijn kop
ik zeg stop
de koek is op.

“““““““““““““““““

Categorieën: Mijn gedichten | Een reactie plaatsen

Ze laten me vallen!

Alles eerst moeten verdienen, anders laten ze je keihard vallen

Fallingangel_2 "je verdient niet beter", zegt mijn moeder vol gif en venijn.

Als ik zelfstandig iets ‘dreig’ te gaan doen, of heb gedaan, waarvoor zij geen reden kan vinden om mij voor te straffen, zegt ze woedend: "wacht maar, jij zult ’t nog wel voelen".

"Wacht maar, ik krijg je nog wel, jij zult er nog van lusten. Jij zult nog wel weten/voelen wat er van komt".

"Als je dat of dat durft te wagen; waag het niet om…..", als ik eens een avondje weg ga, of alleen iets onderneem, schreeuwt ze me dit achterna.

Zo gaat haar boze geest, als dreiging in mijn hoofd. steeds met mij mee, en kijkt bij alles toe. Op die manier houdt haar evt. straf mij in haar gevangenis vast(-geklonken aan haar be-dreiging, enz.).

Alles moet ik eerst zien om te verdienen, want anders…….???

Angst!

Straf!

Gevolgen???

Altijd zorgen dat er niets op mij aan te merken VALT.
Anders……
Wham!!
Keihard!!
VALLEN.
Voor hoe lang?….
dat weet je nooit.

Je weet nooit wanneer je weer in ‘genade’ aangenomen zal worden.

Weer in genade VALT.

Help, ze laten me vallen!

Steeds weer!

"Je bent een stuk ONGELUK", scheldt mijn moeder….
oh, wat doet dat ongeluk zeer.

p.s. ik ben bij hen gewoon ongelukkig terecht gekomen ;-), hoewel…….het heeft zo moeten zijn.
Want God doet alle dingen meewerken ten goede.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 3 reacties

de Kruppfamilie, TV-film op ZDF (2)

(23 Mrt)

Lieve mensen,

Ik ben juist blij dat ik door die tv-film terug gebracht ben in de tijd.
Nu weet ik tenminste weer hoe erg het was, en vind ik mijzelf geen aansteller meer.
Nu begrijp ik waarom ik zo’n klachten heb, nu weet ik waardoor het komt (waardoor het is ontstaan).
Het geeft rust om de waarheid bevestigd te krijgen.
Ja, je moet er dan wel weer doorheen.
Maar dat geeft niet.
Mijn hoop is erdoor gevoed.

Tjonge, wat een leven heb ik gehad, zeg.
‘Geen leven’ kan je beter zeggen.

““““““““““““““““““““““““““““““““““““““

(24 Mrt)

Hoi, hoi,

Gisteren heb ik dus naar het 2e deel gekeken.
Het was nu niet zo ‘inhoudsvol’ voor me; dus ook niet zo heftig.
Wat me wel is bijgebleven is wat die moeders zeiden over wat volgens hen liefde zou zijn (ten aanzien

van hun kinderen).

Moeder Bertha zei over haar moeder, dat ze het zo goed van haar eigen moeder vond dat zij haar liefde

voor haar (Bertha) zo goed achter hardheid verborgen had kunnen houden.
Dat voorbeeld droeg Bertha dus ook uit tov haar eigen kinderen.
Hard-zijn werd als liefde gezien. Hard maken, als dxc3xa8 manier om je aan vast te kunnen houden in het leven.

Dat herkende ik dus ook van mijn eigen moeder.
Die schreeuwde ook altijd : "je maakt je maar hard, dat moet ik ook!

Maar, zo duidelijk als het in die film werd gebracht, dat moeders dat dus als een soort van opofferende

liefde zien, poeh, hoe krom en verwarrend, zeg.
Ook mijn moeder had het er steeds over dat zij zich opofferde voor mij. Ja, ook met betrekking tot het

‘haarzelf hard moeten maken’ (dat zij dat dus voor mij over ‘moest hebben’), dat verhaalde ze dus op mij.

Misschien is bovenstaande totaal niet te volgen.
Nu ja, dan heb ik het voor mezelf opgeschreven 😉

houdoe,
liefs van Mies
(die vannacht beter heeft geslapen! dat mag in de krant, dus zeker hier op mijn blog! )

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 4 reacties

de Kruppfamilie, TV-film op ZDF (1)

Hallo Allemaal,

Heeft er gisteren iemand naar ZDF gekeken?
Daar was het 1e deel over de Kruppfamilie te zien.

Zo ja, dan zou ik graag willen weten of het bij jullie ook (achteraf) zoveel herkenning en triggers opriep.

Terwijl ik de film keek, liet ik hem gewoon over me heen komen, nam het in me op, meer niet.

Doch toen ik in bed lag…….ik kon echt niet slapen.
En een pijn!!!

Ja, ik heb altijd gruwelijke pijn, zeker als ik ga liggen, maar meestal val ik toch wel voor een paar uurtjes in slaap.
Doch nu: het leek alsof mijn ogen versplinterd werden; gebonk in mijn pijnlijke hoofd erbij, niet te doen.
Temazepam, Diazepam, het hielp niet.

Maar ik weet nu dat het gekomen is doordat ik in die film terug was in de onpeilbare geestelijke oorlog van bij ons thuis.

En ik ging er nu opnieuw doorheen met zoveel gevoelens waar ik destijds blijkbaar aan onderhevig ben geweest, doch zo diep!………!:   
In die mate was ik dat echt vergeten, en nu kreeg ik het voorgeschoteld.

Wat een film speelde zich vannacht af in mijn hoofd, mijn eigen film, mijn eigen verleden; de beklemming waarin je totaal niets mocht doen, doch ook weer juist wel moest.
Wat een gevoelens van een soort van actie (van je brein op volle toeren) om die anderen te kunnen peilen, in hoe ze zouden gaan reageren op elkaar; en op alles wat ik dan moest proberen om te doen, om hun onderlinge machtsstrijd en brute geestelijke wapengekletter voor te kunnen zijn, zodat het niet uit de hand zou gaan lopen en er ter plekke een explosie op zou volgen daar.

Ook om voor te kunnen zijn dat ik gestraft zou gaan worden met de vreselijkste geestelijke folteringen aan…???
Want ze wroken zich op mij, als ik niet voldoende zou hebben kunnen sussen en bemiddelen, door het verzinnen van afleidingsmanoeuvres; niet zou zorgen dat die enorme spanning gebroken zou worden. Niet zou zorgen dat hun woede en haat te niet zou worden gedaan, door mijn daarop goed genoeg inspelende grappen, en het opvangen door mij en het weer goed draaien van die situatie, van hun onderlinge (voor mij voelbare) haat.

Het is niet te verwoorden, hoe je toen bij alles in de rondte moest denken, om ook maar iets te kunnen verzinnen in het voorkomen, in hoe je houding moest zijn daarin.

Oh…! die geestelijke oorlog, hij ging door me heen.
Van allen daar thuis.
Al hun wreken, al hun haat, die achter zoveel schijnheilig toneelspel van hen werd verstopt, en moest blijven toegedekt voor elkaar, als wel voor de buitenwereld.

En daar moest ik mijn volle medewerking aan verlenen.
Net doen alsof iedereen ‘normaal’ was. Het perfecte, ‘als door God zalig verklaarde gezin’!

Help, het is zoveel.
Wat een ramp heeft daar plaatsgevonden voor een zo gevoelig en vredelievend kind.

Maar ik ga vanavond toch naar het 2e deel kijken. Want ik krijg mijn gevoel aan de waarheid omtrent mijn verleden nu helemaal doorleefd terug. Of hoe zeg je dat?

Toch zie ik er ook tegenop.
Maar het moet.
Het is de waarheid.
Ik moet er doorheen.

Dag lieve mensen!
Mies.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 7 reacties

Alleen kom ik er niet uit

Gevangen

Het blijft maar malen in mijn hoofd.
Ik weet dat ik gevangen zit in leugens, maar het zijn er zoveel!
Ik voel de dreiging voor als ik iets verkeerds zou kunnen gaan doen.
Ik zit daarin vast in mijn denken.
Het is alsof ik van de ene leugen naar de andere wordt gesmeten, elke leugen plakt aan me vast, als kleverige draden. Alles gooit mij terug in die gevangenis van pijn.

Pijn, die een uiting is van de wanhoop van vroeger?
Pijn, de angst voor de straf die ik vroeger onterecht steeds kreeg.

Straf voor als ik hen even was ontglipt; even vrij was geweest!
Op alles waarbij ik zelfstandig van had genoten volgde de straf.
"Dan vonden ze wel weer een zonde uit", om mij mee om de oren te slaan, te verdoemen.

Het is de vloek waar ik nu tegen vecht.
Ik vecht en vecht tegen de verdrukking in.

Want ik mag niet ontdekken, mag niet vrijkomen van hun vloek en hun verdoemenis.
Ik mag mij niet onschuldig weten.
Mag mij niet geliefd weten door God.
Ik moet ineen gehurkt blijven, voor hen dat angstige wezen blijven; als hun zondebok opgeslokt in hun kuil van leugens.

En zo laveer ik in, ja in wat?
In hun ‘poel des verderfs’.

Maar we gaan eruit komen.
Ik hoop op God.

Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven.
Een leven zonder ‘beven voor de straf’!

Op weg naar bevrijding.
Blijven hopen.
Blijven vertrouwen.
Zeker weten, en durven.
Zet ‘m op, Miesjemeisje!
Durf maar te genieten.
Zij waren niet te genieten
geniepig, dat waren zij.

Ontmasker ze maar.
Durf de leugens maar in de ogen te kijken.
Trotseer de vijand, want God leidt jouw leven nog steeds!

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 5 reacties

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: