Geen categorie

Houden van Stilte

Houden van de stilte
weg is alle kilte
warmte in je hart
een hart,
zo vol van
smart.

Advertenties
Categorie√ęn: Geen categorie | 3 reacties

Kerstverrassing in een winkelcentrum

Dit is heel erg mooi, ik was er door ontroerd en ook ‘dol enthousiast’ ūüėÄ
In het begin zie of hoor je nog niet veel maar…..let op!!!

Halleluja

Categorie√ęn: Geen categorie | 8 reacties

Gebruiksvoorwerp

Gebruiksvw2

*
In het gareel van hun galop
krijg ik genadeloos op mijn kop
staan hun schreeuwende monden
wijd
in de strijd
bijlen die niet worden begraven
bedolven onder hun slagen
van slagvaardig
klaar staan met
wrekend genoegen
doen in de ban
voor hen in kannen
en kruiken
moet ik mij door
en door
hen laten gebruiken.

het gebruiksvoorwerp

*

Categorie√ęn: Geen categorie | 3 reacties

Proef

Amaryllusdr2
Categorie√ęn: Geen categorie | 2 reacties

Uit mijn dagboek

Ik lijk het niet te redden. (na weer een nacht als vandaag, de 22e Febr. 2009)

Die gigantische chaos in mijn lijf, die dan als de gloeiende waarheid aan pijn, in die storm omhoog stompt; klotst en beukt tegen de binnenkant van mijn neus, schedel, hele gezicht. Het dendert tegen m’n neusschot aan, verkrampt mijn ogen en hoofd.

Waar sleurt die knijpende, mij afknijpende bende me heen? Naar de vuilnisbelt van mijn bestaan, daar waar ik heen / op ben gesmeten. Is het hun vuiligheid, die storm? Hun gedachten, die negatieve machten die ze in mij hebben gepompt, om henzelf te kunnen verschonen, maar henzelf te verrijken met mijn hele wezen, mijn bestaan?

Wat heet bestaan?
Dit zeker niet.
Dit, niet te ontwijken gegeven,
van vergeven zijn van verdriet, chaos aan smart.

Hadden zij geen hart?
Niet op de juiste plek,
was ik daar (toevallig) niet?

Niet dxc3¬°xc3¬°r, waar hun woede wilde heersen; niet daar, aub!
Waar ik mij dus wel, of ik wil of niet, in moet begeven.

Weer in bevind,
ben dat kind,
van angst en beven.
Dat toch lachte, weglachte hun gevaar!

Was ik daar?
Waar, zij mij met huid en haar, verslonden?

Ik stond erbij, maar keek er niet na…
Naar zou ik ervan zijn geworden.

Ik, dat kind, die gevoelige snaar
die meetrilde met haar wonden
waarmee ze mij om hun vinger wonden
verwonde geest, om wat is geweest
met supersnelheid, onvoorbereid
door hen toebereid
om al hun zonden bij voorbaat te
vergeven.

Ik zag geen kwaad, wilde niet voelen
noch ervaren, gevaartes van gevaren
God, U heeft mij toch willen bewaren…..
waarom voel ik U nu dan niet,
bent U al zo lang uit mijn/het zicht
zie ik geen enkel licht?
ben ik het wicht
in dit gedicht?
van/door hun kwaad beticht
en blijf ik hun woede in mij
als woedende in mij ervaren

Moet ik daar aan onderhevig, aardbevig zijn
heel de aarde mijn lichaam, het schudt, het schokt,
het trilt, uitbarsting zo hevig, aan een stuk.

Mijn lichaam, is dat het aardse wat daaraan
onderhevig moest zijn, als in Uw Plan, om dit te ervaren
om door mij heen te laten gaan, te laten overheersen
in beslag genomen door de aardse machten en krachten?

Onderhevig aan een besef
van tijdloze storm
die raast en tiert
triomfiert
over mij,
in mij, op het,
door het aardse?

Bestaan!
Wat is bestaan?
Wat is :”Uw Rijk kome”?

Ik arme ziel, zo op mijn donder te krijgen, aan een stuk.
Geen stuk meer van mij, constant hen onderdanig.
Zodanig, dat ik vlucht uit mijn lijf, maar toch blijf
steken in
die stormvloed aan pijn
gevoelens van venijn
van gekkenwerk.
Als een gekkenhuis dat lichaam heet.

Heer, neem mijn lichaam, mijn ziel
opdat het U beviel, mag bevallen
neem mijn geest in Uw handen.

Neem mij weg van hier
Ik word zo beet, gebeten, genomen.
Aan de lopende band
wat is er aan de hand?:”Oh, helemaal niets is er aan de hand”,
zou mijn moeder beweren;
bezweren zouden ze dit,
een daarin toestemmende, zwijgende,
slapjanus van een vader, horror broer, gemene zus.
Zo gemeend gemeen; ik ….ik zie het niet
Zij zijn, die ik draag op handen.

Op handen zijnde gevaar
waarop ik mij staar
blind van verlangen naar hun liefde.
Liefde die ik hen toedicht, maar eerst aan hen zelf moet afgeven,
om een spoortje daarvan menen terug te zullen ontvangen.

Ik, het ontvankelijke, van hun duivels afhankelijke
gemaakte kind.
Zich hier in die diepte bevind.
Kan het nog dieper?
Vallen!

“Het valt wel mee”, zegt mijn moeder
“wees tevree”!
je kan het niet beter treffen
dan hier bij mij, bij ons
Je bent niet goed wijs
hier in ons paradijs
op aarde.

Het ligt aan jou, ontevreden kind
jij wilt gewoon niet aarden.
Zij, de kwaadaarden aardige
oh, wat aardig voor….
dxc3 t zag ik hen aan
in hun hele bestaan daarin
daarvan, oh ik maakte zo’n mooi plaatje
van hen, die ik had zo lief
Ik zag hen aan
voor het goede hier op aarde.

En toch, nu al zo lang, ik ben bang
heb mij zo vergist, geheugen wat gewist
uit angst voor waarheid van herinnering
van uiterst forceren in leven
hun slecht, bedorven leven
dat achter een masker werd bewaard.

Nu niet meer bedaard
Die beerput open.
Waarop kan ik nog hopen?
Op die vuilnishopen, die belt van geweld.

Van zo gemeend gemeen
heid aan intenties
van hen, die mij dierbaar waren
ontmaskerd als barbaren
die knagen aan mijn verstand
het kind, dat ging van hand tot hand
volgens hen had geen verstand
van zaken.
Die mij nu raken
nu treffen, hun doel
Dat is wat ik bedoel
die inhaalslag
vanuit het verleden
nu, in het heden
10 jaren al
klem in hun val
van hun stompen en slagen
hoe lang kan ik dit nog verdragen?

Hoe-Lang ——– > is een Chinees!
ik, de wees
ik, het kind
maak grappen
omdat ik er niets van kon snappen
moet lachen
maak gekkigheid
is gewoon——–: ik moet die spanning kwijt
moet over-leven
zoals dat heet, over het leven dat het leed
xc3¬°xc3¬°n het leed.

Leed, was het maar ledig
een ontleed leed trekt door mij heen
helaas, niet aan mij voorbij
maar in mij
het overheerst mij in vliegende vaart
suist, trilt, bonkt door mij heen
geen heenkomen meer aan, ontkomen, ontknoping
ontwarring nee, alleen verwarring en verstarring

Geen poot om op te staan
maar moet wel opstaan
kan niet liggen
gebukt onder hun geweld
geveld
als ontveld
zo’n gevoel
van zeer, heb geen woorden meer
hoewel, ik spreek van een hel
zonder woorden
die er aan te geven zijn.

“Ik geef ’t je op ’n briefje”, mijn moeder
met haar dreigen
bedreigen, bedrogen, belogen, bekaaid
kom ik er (van) af?
voor straf
door hen mij toebedacht
gestopt in mijn verwachtingspatroon
heel gewoon
:dat straf volgt op mijn gelukkig zijn
op mijn lief zijn
——-: dan moet ik nxc3xb3g liever zijn,
om de straf vxc3xb3xc3xb3r te kunnen zijn.

Nooit genoeg lief
aub, moet, mag het, een onsje minder zijn?

Rupsje nooit genoeg
: mijn familie
vreten je kaal
gaan met me aan de haal
en ik haal ze aan
als waren ze zo lief
zo zacht, zo zonder hun gemene macht
als in een spel van vrede
ik genoot van hun vredig wredig
spel, hun camouflagespel
waarin ik niet mee tel
tel tot 10, wie niet weg is wordt  n i e t  g e z i e n ! ! !

Dat was ik, daar werd overheen gelopen
op de koop toe
het snoepje van de week
dat niet goed keek
uit haar doppen
en die nu echt moet stoppen
Ja, ik zou willen kappen
met dit leven
en me  h e e l  ergens anders willen begeven
daar waar ik kom van af

: Ik ben van betere komaf
van een beter weten
dat moet ik niet  v e r g e t e n !

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
p.s.: M’n moeder: “achterlijk, stom, stuk vrete”!
(En die zit in de kerk, is voorzitter van een liefdadigheidsinstelling)
n i e t  n o r m a a l ? !
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Rampnacht ‘nummer zoveel’!
3 Maart, en 4 Maart,

Hoeveel komen er nog?
Waar kan ik terecht,
wie kan ik het vertellen?
Is het xc3xbcberhaupt op te schrijven?
of ben ik alleen af te schrijven?

ik wil hier niet meer blijven
dit aardse, zonder huis of haardse
dit, waar ik geen woorden voor hebben mag
aan mag geven
dit is geen leven
hier
of daar
heg
of steg….

Er is maar 1 ding dat ik wil
en dat is : hier weg!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
15-5 2009

Hoofd tussen de bankschroef
drukpers er bovenop
en krxc3¬°ken maar!
persen maar!

komt u maar!
kijken
meedoen
met z’n allen
helemaal uit
leven
gaan.

wie mag er bestaan?
welk spelletje spelen wij?
zo heerlijk met zijn allen.
dit gezelschapsspel
het zal jullie zeker bevallen
hier op de kermis:
De kop van Jut

Tja, eentje mag niet meedoen
eentje “is er geweest”
was te bedeesd
van aard
buiten de boot
gevallen….

dus, mept u maar
leef je maar uit
kost geen duit
geef ‘r van katoen
je leeft ten slotte

maar eens……?
hier mag je het overdoen
hier je wraak halen
wie zal dat betalen?

: zoete, lieve Miesje.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Vannacht was de hel in ’t kwadraat!!!!
trekken, scheuren, rijten
helemaal splijten
persende gruwel in heel
mijn gezicht, ogen, lijf

2 Diazepam
3/4 Temazepam
weinig geholpen
heel onbeholpen
slachtoffer spelen
nooit te helen
hel
helaas overleef ik
hem
wel

Wil niet meer
kan niet mer
over en uit
een besluit
beslist
onbetwist
stekker
eruit

Zware nacht
ga bezwaar
aantekenen
bij wie moet ik zijn
word ik gehoord
gezien
bekeken?

alvorens ik ben
bezweken
onder
pijn
bedolven
op de golven
neem mij mee
liefst met z’n twee

Wie wil er mee
Engelen zijn?
————————————————————————————————–
31 Mei 2009

Vannacht na een nacht, zo brak, zo verscheurend veel razende pijn in mijn hoofd
verdraaid
verkrampt
mijn gelaat
waarom?

Hadden zij mij maar
dxc3¬°xc3¬°r gelaten
waar ik eens was

Als was
was ik
in hun handen
met hand en tand
verslonden
zonder mij te kunnen verweren
al die keren
dat ik
in hun midden
hun middelpunt
mikpunt
was
van de haat
hun haat
tegen alles
wat in mij
aan leven
was

Is en was
en voel NU
als fijngeknepen te worden
te zijn
helemaal FIJN
tot moes
moest het zo
zijn???!!!
Oh wat fijn……
voor jullie
ADDERENGEBROED!!!

Wie doet dat nou!
met een kind???,
e
en Kind van God!
———————————————————————————————

Maar echt!
Heel mijn hoofd, mijn torso zit in een kramp.
Echte krampen in heel mijn gezicht
totaal verkracht en verdraaid,
wordt mijn hele schedel, mijn hele hoofd!
Onverdoofd lijden
Het is niet te mijden
wijkt niet van mijn zijden
al jaren laaaaaaang

Hellup, het maakt me zxc3xb3oo baaaaang!!!!
Mijn gezicht, het gloeit zo,
iedere morgen, iedere nacht
brandt dat gezicht
ben ik vuurrood
er gloeiend bij,
verdraaid en al

Niemandal
geeft ook maar ietsje, pietsje om mij
anders zou iemand dit nooit doen
of hebben laten gebeuren
kan er niet eens om treuren
want ik weet van niets
helemaal niets

Ben ik meer
alleen : ZEER…….
kan ik niet meer
van die gruwelijke,
duivelse pijn

Die klem op mijn kop
in hun val
de strik die ze voor mij hebben gespannen
in hun bos verstopt
om mij stiekem te kunnen vangen

Getrapt ben ik
in hun val
vastgezet, klemgezet
gevangen in hun web
van leugens en bedrog
och kijk nu toch
daar hebben we Miesje

Een wond, meer niet.

Oh!!!..wxc3¬°t een rijtende pijn, onder mijn wangen
waar….kan ik nog naar verlangen?
als je geen mens meer bent?
nul, komma, NUL

En mijn moeder, ze zegt: “allemaal, alleen maar
FLAUWEKUL”!
Aanstelleretitis
aanstellerij

Jij bent van mij!
Punt uit!

Denk maar niet,
dat JIJ xc3xb3ooooit
een betere moeder VINDT!!!!!!!
—————————————————————————————————-

2 Juni 2009
Waarom kom ik nu nooit eens van die gruwelijke pijn af?
Dag en nacht, van minuut tot minuut. Al jaren lang, door en door; ben ik ervan vergeven, kan ik helemaal NIETS vanwege deze wegen van ellende, die niet door te komen zijn, niet aan te ontworstelen zijn.
Wat ik ook verzin, doe of begin, ontken of ‘vervloek’; probeer te negeren, het haalt me IN. Het zit in me, overal, constant in die overval van door en door, intens niet te verwoorden pijn.

Van de week stootte ik knoertehard mijn hoofd aan een ijzeren punt. Tjee best pijnlijk, maar het is NIET te vergelijken met de pijn die er van binnen ALTIJD!!!! IS!!!!!!.
Ik mis

mijn leven
alleen lijden
ALLEEN!!!!

Het maakt alleen.

Niemand weet, dat ik slachtoffertje heet.
Niemand kan ik het vertellen of uitleggen, helemaal niemand. (Ja, Karel, maar die heeft zelf ook al genoeg te lijden) Wie zal mij xc3xbcberhaupt kunnen of willen geloven, begrijpen , or what ever????

Belachelijk gemaakt, uitgedaagd, ontkend, misbruikt, uitgelachen; weer alles moeten bewijzen of verklaren, ja dxc3 xc3 xc3 g!

Pinksteren was DE HEL!
Wat een dag – dagen.
Maar ja, het gaat gewoon verder, gewoon door, met ‘door en door’.

Wat ik in de nacht van zaterdag heb opgeschreven, wat ik in bed weer voelde gebeuren in mijn hoofd, enzo.:
Ik word helemaal uit elkaar gereten, in mijn neus, voorhoofd; t/m mijn tenen. In gebonk en trekken, ERG.
Dat is geen leven meer, alsof alle zenuwen en botten worden doorgesneden, geperst, gedrukt, verscheurd.

En dan vannacht, weer hetzelfde liedje. Alsof er met een klauwhamer onder mijn oogkassen wordt gewrikt, en dan maar trekken, jongens. Ga je gang maar, ik lig klaar, om me te laten vermeubelen.
Klaar is Kees?
Nog nooit geweest.
Nooit zijn ze eens klaar met mij.
Zijn het nu echt (hun) boze geesten die mij vermorzelen, zoals ze het vroeger in de geest altijd al hebben gewild en gedaan.

Mocht ik niet bestaan?
Omdat ik een Kind van God ben, en omdat de duivel mij hier niet hebben wil?

Omdat zij mij persxc3xa9 willen kunnen beheersen, mij willen verslinden.
Omdat ze vinden
dat ik zoals hen moet zijn?
Zoals mijn vader en moeder, mijn zus en mijn broer.
Zoals al die botte boeren, zonder enig gevoel voor de ware Liefde.

Ik snap er helemaal NIETS meer van, helemaal niets.
Ik ben helemaal niets.

De vloek van mijn moeder?
Ben ik dat?
Besta ik daaruit?
Uit hun mij vervloeken, omdat ik besta?

En dan dat Burning Mouth Syndroom, niet te omschrijven wat ik voel gebeuren in mijn mond.
sws allemaal wond daar.
Maar, als ik dan stil zit of lig, dan voel ik ook nog dat mijn tanden en kiezen er zonder verdoving uit worden gerukt, zo voelt dat echt.
Ook alsof mijn verhemelte kapot wordt gebroken.
De totaal gebroken, verstoken van een echt leven, geen levende,

ik.
—————————————————————————————————

3 Juni 2009
Als ik ’s nachts omdraai in bed begint de pijn door die beweging heel erg in mijn hoofd te klotsen. Dat is zoiets afschuwelijks. Dan beweegt die als vloedgolven tegen mijn schedel aan.
Niet te geloven, toch?
En dan ben ik alweer helemaal wakker in die hel.
Wanneer herstel?
uitstel van executie
is gewoon niet leuk
van mij mag het:
over en uit.

Moet het zover gaan, dat ik mijn eigen leven haat?
Daar staat wel iets over geschreven in de bijbel.
Jak, ik lijk wel helemaal doorgedraaid met alles.
Maar dat is NIET zo.

Ik ben bij mijn volle verstand.
Een gezond, pienter, ‘bij de tijd’ mens.

Van een nieuwe tijd misschien?
Ze hebben het toch over dat er mensen van een nieuwe tijd geboren worden. Mensen die gevoeliger zijn, anders zijn. Maar juist beschaafder, intens gevoeliger, fijn van aard, nu ja…..
wat schiet ik er mee op?
met zo’n kop,
kan je niet leven,
toch…
——————————————————————————————————

6 Juni 2009
Wat een wrede nacht, wie had dat verwacht.
Ja, ikke, helaas; want na de middag ging het weer ‘los’!
Even optimistisch geweest, weer nieuwe moed, zo fris,
als ik mij niet vergis,
“vergewis u”, oh mensen, wat zou ik liever wensen, dan om vrij, blij, vol krachtig, optimistisch te zijn, en te geloven dat het BETER ging en gaat.

Maar laat maar zitten, kon alweer door die gruwelpijn niet pitten.
Een middag, ja dag, dag…., om niet door te komen; wel door en door te voelen, dat voelen van…..die prut.
Weer in de put!
Nee, ik wil er NIET in.
Maar, wat ik ook doe of verzin.
Zij hebben hun zinnen op mij gezet
en het belet mij, om normaal te leven.
Dit is al jaren HUN gegeven
straf, in vuur en vlam
dat mij het leven benam, beneemt, beentje licht.
Ik het te licht bevonden wicht, die alles zou kunnen verdragen, en lacht om hun plagen, hun kommer, hun kwel, die voor hen oplost, steeds onderhevig aan hun hel.

Vannacht dus weer helemaal in elkaar gebeukt, in mijn voorhoofd, gezicht en schedel. Ogen vernield.
Gek word ik ervan.
NIKS helpt, geen enkel tablet, ik word geplet, geperst, afgeknepen van levend bestaan, laat mij maar vergaan.

Vergeven leven
vergeven van pijn, hulpeloos van zijn
opgelost
uitgekotst!

Waarom doet iedereen alsof ik niet besta?
Niet in de gaten loop, maar wel in hun valkuilen trap
als zij mij weer eens willen betrappen op, wat

ik NIET heb gedaan.
Niet voor 1 gat te vangen
ze geen gat zien in mij
in de zwarte gaten, diep van pijn
verlaten om nooit te mogen zijn.

Zij, die bij begroeven
mag dit mij bedroeven?
Daar in die gaten, zo diep
van verlaten bevinden in pijn
van nooit te mogen zijn!

Verorberd.

Sorbet,
als toetje na hun gewelddadige maaltijd
tijd van hun aan mij vretende klauwen
zij, die nooit van mij konden houwen
gauw en stiekem deden alsof
zij verdienden al mijn lof
al mijn hen vereren…
wat ik ook deed vele keren
en voor je het weet
is “het dan met je gedaan”!

Waarom moet ik hier aarden
waar
ik toch niet mag
zijn?
Alleen als wond
van onrust
en pijn!?

Hoeveel keren
moet ik hen nog bezweren
zij die mij bezeren
klopt als een zwerende vinger
met geen vinger aangeraakt
om mij te strelen
of lief tegen mij te zijn
echt lief!
Nee, gestraft
duizenden keren
Door hun laf
mij bezeren
opnieuw en opnieuw
hun inhaal
inhalige slagen
van venijn
nijdig zijn
op dat kind
dat alleen de gruwelen vindt
dus niet beter weet
en alles snel vergeet
omdat het ‘niet waar’ kan zijn
Een leven….
dat is toch  f ij n ?!?
Zou toch zo moeten zijn?
ja toch?

Wat is er fijner dan voor rot gescholden te worden
te worden genegeerd
te worden misbruikt
dat waar je zo goed in bent
om je te laten straffen
je af te laten blaffen
te kwispelen en je kunstjes voor hen te vertonen
hun toonbeeld zijn?!

Zo  f ij n? !

Kom maar, magere Hein!

Oeps, nu schrik ik me rot.

Want mijn achternaam/meisjesnaam begint met Hein, en dan nog 3 letters als van meervoud van Hein.
3 Magere Heinen.
3 x sterven
aan 3 x Hein te zijn.
De naam van mijn aardse vader……..
Gruwelijk, toch?!
—————————————————————————————————-

9 Juni 2009
Met geen pen kan ik beschrijven hoeveel pijn ik VOEL!
rijten, trekken, scheuren, explosies van gewelddadigheden, breekwerk, gehamer, dichttimmeren van mijn gevoel(s-zenuwen). Het giert door mijn hele strot, ruggenmerg, brandt, hakt, snijdt me aan spaanders, geen lucht meer te krijgen, kan er niet over en uit!!!!
Ontsnappen aan die hel, wanneer?
Twijfels gezaaid, kom er bekaaid vanaf.
Ooit, kom ik er wel ooooooit vanaf?

Ik weet niet meer wat het is, om zonder pijn te zijn, te mogen leven; zonder: nxc3xb3g meer van het kwade, nxc3xb3g meer hels gebeuren door mijn gezicht, hoofd, nek, mond, hals, tanden, kiezen.
Heb niets te kiezen.
Niet meer, niet minder.
Alles voor de eerlijke vinder van zielenpijn.

Nee, fysiek is die pijn
waar geen woorden voor zijn
niet vanuit een woordenboek
niet om de hoek
in de winkel.

Hoekje omgaan
dat wil ik gaan
zwaai me uit
zeg me gedag
niet: ‘tot ziens’
a.u.b. tot in betere tijden
laat het tij keren
van onmenselijk zijn.

Geef mij een douw
voor dag en dauw
over de rand van de richel
naar hierna
maals
zijn
—————————————————————————————————-

18 Juni 2009
Potverdorie wat heb ik toch een pijn. Jakkes, en gisteravond durfde ik (op aandringen van K.) een Oxazepam te nemen; doch het hielp geen fluit.
over en uit
wil ik gaan
uitgaan
hier vandaan
naar het land
van melk en honing
daar, waar
ik kan bestaan.

Heb wel geslapen, maar dan ’s ochtend vroeg,…..die pijn in mijn hoofd, gezicht en vooral die ogen….., het is NIET te doen!!!!
Verdorie, wanneer wordt ik nu eens ‘normaal’ mens?

Jank, jank!

Al die stomme mensen van vroeger ook, dat ze oprotten uit mijn hoofd!
Heb wel weer veel ingezien, maar wat schiet ik er mee op?

Ik ben om af te schieten, alsof ik al jaren beschoten BEN!

Zo, nu ga ik mijzelf weer oppeppen.

Tjxc3xa9, heb een heel verkeerd hennakleurtje gekocht.
Zal ik het toch uitproberen?
Heb ik toch “oranje boven”.
En word ik eens een keer niet over het hoofd gezien.

Maar ja, krijg wel toevallig het 1e bezoek sinds 9 jaar.
Dan schrikken die zich rot.
Toch maar niet doen.

Hoewel, bezoek maar afzeggen, ben toch ik toch te ziek voor.

Ik dacht dat als ik die oxa’tjes in zou nemen, ik het wel aan zou kunnen, maar als die ook al niet helpen.

Nu ja, we zien wel, meestal heb ik wel weer een spontane aktie paraat, en ben ik oranje voordat ik het zelf weet.
Nu er nog ‘bovenop komen’…….#$%&@.

Helpmij.nl.
w.w.w.http//wegkwijtzoekhem.nu
—————————————————————————————————

28 juni 2009

Vannacht, oh vannacht….
wanhoop puur
doch ik verstop het, as usual
neem mijn toevlucht tot mijn vertrouwen; stel als automatisch mijn hoop op God!
Heb aanvankelijk zelfs de moed, de durf om zonder Tenazepam te gaan ‘slapen’ (ja tussen aanhalingstekens, want wat is slapen????)

Nu ja, ik doorsta die gruwel, welke begint zodra ik mijn hoofd neerleg; negeer het gebonk, het gereit in mijn hoofd en gezicht.
Wonderwel, na een poosje ben ik toch in slaap gevallen.
Maar dxc3 n! om 2.30 uur: hoe extreeem die hel, waarin ik ontwaak. Probeer om te masseren, om te geloven dat ik weer slapen zal. Nada : niets, dan ‘erg, erg, erg’!!!

Neem 2 Diazepam. Sta op, ga naar het toilet, spoel mijn pijnlijke mond (vol ‘rauwe’ plekjes, omdat ik blijkbaar iets van fruit heb gegeten). Ga naar het toilet, ga weer liggen….en de hel begint weer. Die pijn bonkt in heel mijn gebit, mijn verhemelte, mijn neusschot, oogkassen, wangen (die onder de huid, messcherp, uit elkaar worden gereten, gescheurd, enz.).
Maar dan val ik in slaap, de Dia. helpt.

Helaas maar voor een paar uurtjes.
Dan word ik alweer teruggebracht in dat vreselijke helse gebeuren. Iets dat al zoveel jaren speelt met mij, maar steeds meer zijn (of haar) best doet om mij tot ‘gekte’ te brengen. Steeds meer verwoestend zich uitleeft op mij.
Ik neem 1/2 Temazepam. Wham!
Helpt niet, houd het wachten vol tot een half uur (ofzo) later. Heb inmiddels weer mijn mond moeten spoelen om de pijn daar te verzachten; weer naar het toilet.
meid, opgelet, blijf hoop houden, je valt vast in slaap!

Nee, dus. (4.30 uur)
Weer vanuit wanhoop en toch ook de moed en durf makend om dit te ‘ondernemen’, neem ik weer 2 Diazepam. Help, help. Weer die mond spoelen, weer naar het toilet. Ga naar beneden om de keukenramen open te zetten. Stinkend benauwd hier in huis vanwege de hitte.
Hoor dat Karel ook wakker is (van die duif die ’s ochtendsvroeg altijd zit te koeren, zo hard in die boom naast zijn slaapkamer).
Karel jaagt hem weg met een vishengel, die hij daarvoor al klaar heeft liggen op het balkon (hi, hi).

Mies gaat weer ‘slapen’. Maar schrijft even het verdriet, de wanhoop van haar af. Voelt zich verloren, ergens ook in de steek gelaten, maar laat dat niet tot haar doordringen. Niet piekeren, niet huilen, anders werken de pillen niet.
Doorzetten Miesje!!
Doe maar zoals altijd alsof er niets aan de hand is (daar ben je immers op getraind, in dit onophoud’bare’ dag-en nachtelijke lijden, al zovele jarenlang!).

Nu moet ik denken aan vroeger: TOEN ben ik hierop getraind, om niets tot mij door te laten dringen van wat ik in (de) werkelijkheid moest ondergaan, en voelde gebeuren; constant in mij en op mij afgevuurd.

Enfin, ik schrijf in mijn nachtboekje, zittend (eenzaam) op de rand van mijn bed: “messcherp verscheurt en trekt die pijn, beukend tegen mijn neusschot, m’n voorhoofdsholten rijtend. Mijn trommelvliezen kraken. Scheurend, bonkend, snijdend, trekkend beweegt en trekt die gruwel m’n inwendige gezicht aan flarden. Pompt, perst, beukt, verscheurd alles waaruit mijn hoofd bestaat”.

Huil,
wanhoop verdringend,
M.
—————————————————————————————————–

Dan had je nog de week hiervoor, vanuit mijn nachtboekje:

Mijn familie: alles vanuit berekening en puur eigenbelang.

Het is niet te harden, ik word helemaal uit elkaar gereten in mijn gezicht, voorhoofdsholten. En die tenen gaan in krampen. Hellup!
In mijn mond, zo’n pijn!
Mijn wangen en kaken, help!
——————————————————————————————————

En zo gaan mijn dagen, nachten jaren (aan mij/in mij) voorbij.

Voorbij
in trekkende
woeste, noeste ijver
van bewegingen zoveel bedrijvigheid
aan getierelier
in mijn hele lijf
: kermis
verdoemenis
vervloeking
bezoeking
bezoedeling
van het
Kind in mij
Kind van God
waar zijt Gij?

in verdriet, dat niet ziet, doch wel voelt;
maar dit niet tonen mag
op gezag van
de duivel
in eigen persoon

gedaante
die over haar heen ligt als een deken
van woestheid en kwaad
en het HAAT

dan Miesje
leeft
hier op aarde
haar Bondgenoot meedraagt
in haar binnenste
puur
doch zuur
krijgt toegedient
dit in de ogen
des duivels
verdient

Laat mij gaan
weer naar boven
mij ‘er boven staan”

want….juist dit lieve wichie
heeft totaal nooit en te nimmer
enig kwaad gedaan.

Doch juist daarom
komt de duivel wederom
in allerlei vormen, en gedaantes
aanhoudend op haar af
geven zijn kwaad


Zijn duivels wreed genoegen
neemt mensengedaantes aan
weet alles
ook alles dus, te verzieken

hij strooit zijn haat
in alle mensen
die uit zijn op macht
met kracht
omdat die mensen
God haten zonder het te weten
hebben zij geen geweten meer.

Dat doet zo’n zeer!

in mij.
———————————————————————————————

Vannacht droomde ik alweer dat ik aan mensen probeerde uit te leggen/duidelijk probeerde te maken, dat ik ECHT hulp nodig had.
Dit droom ik zo vaak:
dat ik een arts opzoek, ik uitleg wat ik allemaal voel, en hoe wanhopig ik lijd.
Ik zoek hulp in die dromen, terwijl ik in mijn droom ook werkelijk aan die afschuwelijke pijnen onderhevig ben op dat moment. Zo zwaar. Ik zoek begrip bij medici.

(Ik ben de wanhoop nabij : “help me toch”!)

Ook overtuig ik mensen (of vertel hen, leg hen uit) dat ik op God vertrouw, dat dat in mijn hele wezen mijn overtuiging is.
Misschien probeer ik mijzelf daar wel van te overtuigen, omdat ik het aan het ‘verliezen’ ben. Niet ben, maar door die toestand mij zo onzeker voel, of het echt wel klopt (mijn hoop en vertrouwen op God)
——————————————————————————————————
7 Juli 2009
Buiten is de hittegolf over
Maar niet in mij
In mij borrelt en bruist het
doch niet van leven
Nee, van onrust en pijn!

Ik voel me hopeloos eenzaam
uitzichtloos lijken
de dagen
te gaan
nemen ze een loopje met mij?

Ja, dat deden ze vroeger
aan de lopende band
hun haat was
wat ik moest voelen
haat in liefde verpakt
zo werd mijn voelen
door hen
in mootjes gehakt!
—————————————————————————————————

23 Juli 2009
Vannacht was erger dan ooit te voren.Aan 1 stuk door vernield, vermorzeld, liggen denderen in die, niet te verwoorden gruwel.

1 halve temazepam, 2 diazepam, om 4 uur 2 oxazepam.
kan niet meer.
stop.

Moet vandaag naar de neuroloog.
En nu?…..
Door de gehaktmolen gedraaid, en het gaat maar door.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

4-12-2009

Het gruwelstuk

Vannacht zo’n gruwelpijn, helemaal uitgebeend, doorstoken gruwel niet te bevatten. Mijn rechter knie, waar ik op een gruwelijke manier door wakker werd ‘gemaakt’; zo pijnlijk dat gewricht, helemaal gekraakt.
Maar zo werd ik altijd afgekraakt, dit moet ik inzien; met name ook door de kinderen. Het was nooit goed genoeg.
Al mijn intenties om hen lief te hebben, daarin ving ik bot.
Met de botte bijl werd die liefde stuk geslagen.
De dolle slagen nu in mijn hart, dat voortdurend raast in mij. Het is nog de reactie (uitgesteld) aan waar ze mij vroeger vals van hebben beschuldigd om niets dan…..als in gebreke te zullen zijn , en blijven t.o.v. hen.

Niets kan je zgn. goed doen, alles ligt aan mij. Zo lieten ze mij intens door en door voelen. Zij hielden gewoon niet van mij. Zij eisten, vereisten en domineerden heel mijn gevoel, mijn leven. Alles werd uit me gepleurd en moest ik afgeven. Terwijl zij bleven afgeven op mij, alles verhalen wat niet perfect genoeg was naar hun zin, en aan hun machtswellust niet genoeg werd toegegeven. Het werd mij onder de neus gewreven. Hun last werd de mijne, en nooit droeg ik genoeg, nooit voorkwam ik voldoende; kreeg ik een voldoende voor mijn opoffering, mijn bereidheid tot mij zo in te leven in hun zgn. pijn.

Pijn was het die ze mij deden; toe gebrachten, aan de lopende band.
Mijn reactie daarop was automatisch dezelfde als welke ik vroeger hanteerde, en ‘mee uit de voeten kwam’.

NL.: ‘er is toch niets aan de hand’!

En nu:
Heel mijn lichaam wordt doorboort van een eindeloos lijden aan pijn, verdriet, ongeloof over zoveel aan wat mij stiekem via de geest steeds meer werd toebedeeld, bezorgd, en aangedaan; op mij werd verhaald, en op mij werd overgedragen.
Ik heb het geslikt al die dagen
Ik bleef vrolijk en blij
monterde hen op
doch in de werkelijkheid
sloeg de vrees in mijn kop
hoopte zich op
vocht ik mij rot
Om alles te verbergen.
Over de top van mij kunnen,
sloeg ik alles op.
Verborgen achter mijn gein
hechte zich vast hun venijn
Is dit nu alle opgeslagen pijn
van het te goed willen zijn?

Ik wil vluchten, ik wil weg
Ik wil niet in de herhaling
neem mij niet meer in de maling
Ik wil herkansing, zonder achterom te moeten kijken
wil ik DochterSions blijken te
zijn.

Zonder vrees, zonder die gruwel
van dag en nacht
over iets, wat ik nooit had verwacht
dat het echt waar gebeurd zou kunnen zijn.

Ik zeg stop
doch voel: heel mijn lichaam nemen
ze op de schop
Schoppen hier, steken daar
en waar
moet ik de waarheid vinden
tijdens een door en door verslinden
dat al zo lang dendert
en zijn gang vindt om
mij te verslaan?

Nooit gaf ik hen een “nee” te verstaan
altijd kon ik alles
wat er van mij werd verwacht
doch wat ik niet doorhad
was dat ik tegelijkertijd werd veracht
verworpen al mijn inzet
niet gezien mijn werken uit de naad
in de voetsporen van de woorden van
mijn moeder, die mij bedreigt
dat ze me zal wreken, net zolang
tot horen en zien mij vergaat

Nu verga ik aan wat
menselijkerwijs niet kan
of mogelijk is
Een leed mij toegebracht
door en via kinderen die ik zo hoog
heb geacht.
Zo blij heb willen maken met hun eigen zijn.

Ik verbreek de illusie, dat alles was fijn
Het venijn van mijn leven
het is meer en meer opgeslagen gebleven

slag na slag
steeds bedreiging over wat niet mag
nl. om een Kind te zijn van Hem
Die ik als mijn Vader ken
Die ik heb willen dienen
zonder meer

Het is mij misgund
het wekte hun jaloezie
en zie, er is niet veel meer van me over
de lef voorbij
Mijn overmoed ontmoedigd
geef ik mijn leven over
en voorbij
bij nacht en ontij
wacht ik op
Wie, Die mij maakt VRIJ!

——————————————————————————————

6-11-2009

Triggerwoorden van het einde, dat niet komen wil.

Vannacht was hels als nooit te voren
vorens trekkend in mijn hoofd
ogen die zijn als verbrande kolen

Niemand is op mij gesteld
alleen een duivel
die zich uitkuurt op mij
waar is mijn hoop
om te komen VRIJ?

Gebleven leven
einde kom
vandaag was ik zo stom
dat ik zo de behoefte had
om zelfmoord te plegen
iig, die gedachten heel bewust had

Dacht ik ga een mes nemen
steek dat midden door mijn hart
heel hard moet ik dan uithalen
anders hebben we het nxc3xb3g niet gehad

Maar mijn gezonde verstand
weet wel beter,
wat heb ik aan zelfmoord
Dan moet ik toch weer hier terug
in die hel verschijnen
ben ik nog steeds niet verlost
van die gruwelpijnen

Moet ik opnieuw geboren worden
in deze vervloekte HEL!

Dus, wat moet ik:
doorgaan op bevel
met leven
tegen alle verdrukking in
wachten op het allerlaatste einde
lijk,
om hier weg te mogen
naar boven
waar ik het zo had naar mijn Zin
volle leven
het is mij ongevraagd weer gegeven
een leven in enkel overleven.

Helaas, nedergedaald ter helle
is er nu niets meer
wat ik kan vertellen
daar mijn bestaan ter helle ging.

Ik pak geen mes
hier geen daadwerkelijke slachtpartij
hoeveel staan er nog in de rij
die mij wel in hun daden van wrake slachten?
die slachting,
hij is nog niet voorbij!

Voorbij de wolken
hemels zweven
daar werd mij ooit
het echte leven gegund
en gegeven.

Hopelijk duurt het nog maar
heel even
en dan is het leven over
leven wat geen leven is
doch alleen een vreselijk stadium
van onderhevig moeten zijn.

Doorstaan
doorgaan.

Geef mij handvatten
om door te strijden
daar doorgaan
onvermijdelijk is.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

8-1-2010

Dat die opdondert die stomme broer van mij
aan hem uitgeleverd, dat hebben zij
MIJ, het lieve zachte
ze pikten het in, en
kreeg hun aller haat te verduren
ik zie het nu in!

Vannacht was rampnachtje nr. zxc3xb3veel!
en hoe komt dat?
al al die jaren
dat het steeds erger, en erger blijft ZIJN?
Omdat ze me hebben uitgeleverd, niet alleen tussen en onder elkaar,
MAAR!
Hoofdzakelijk aan die broer van MIJN!
Ik zou haast zeggen : “dat ZWIJN!
Stuk VENIJN”!

Iedereen zei tegen mij dat hij de duivel was
Een duivelsjong waar niet mee te leven was.
En wat doen ze met mij
Ze schuiven al zijn duivelsgedoe als mijn verantwoordelijkheid in mijn schoenen.
‘K moet hun aller straatje schoon boenen.
Zo zijn zij lekker vrij.
Gevrijwaard, is hun huis
hun haard
lekker ingedekt, opgepoetst en schitterend ‘gemaakt’.

Ja, aan de buitenkant!
En wie poetste en poetste al die vuiligheid weg
Was daar voor ‘in de wieg gelegd’?
Dat was Miesje, die lieve kleine zachte
Die ze NOOIT achtte
Hun Assepoester, hun meisje voor alles
voor hun heil geboren.
Die zich nu pas voelt zxc3xb3 intens verloren.
Miesje was toch altijd blij, en nooit bang
Dus gingen zij vrij
uit, hun geniepige, duivelse gang.

Maakten me bang
Maar mocht geen angsten laten merken
Ze gingen zich buiten de perken
Sloegen er in mijn hoofd op los.
En ik voel nu pas, hoe ik was ‘hun’ klos.
Zij zondags als heilig in de kerk
aanzien vergaren
voor hun duivelswerk!

En dan weer deze nacht.
Meer wacht dan slapen
.
Neem ik na een dag van de pijn inventief weer te hebben misleid.
Geheid dat trekkende zeurende knagen als kiespijn door mijn gezicht en ogen te hebben verdragen
zonder te klagen
dan eindelijk mijn slaaptabletje en diazepammetje in
slaap ik dan uiteindelijk ff in
(na intens onderhevig te zijn geweest aan de nachtelijke
al jaren durende horror in mijn kop)
:
Word ik wakker, van die helse pijn in mijn knie.

Weer iets anders dat mij plaagt.
voel mij echt
als “de stuipen op het lijf gejaagd”.
Was helaas daarvoor ook al een keer wakker geworden ,
weer met die pijnlijke kop en kaken,
probeer daar met helaas nog een Temazepam iets van te maken.
Echter aanval op aanval is dat mij judast, pest en plaagt.
Dit omdat het mij steeds meer daagt,
wat ze met mij hebben gedaan
wat mij mijn hele leven al
is aangedaan.

Wat ik gisteravond in mijn dagboek schreef:
Iedereen heeft altijd alles op mij verhaald. En dat H. (broer) dat zo stiekem ook heeft gedaan, had ik nog niet gezien.
Me leeggeplunderd, dat heeft ie!
Ik werd gewoon UITGESCHAKELD, door hun boze geestkracht. (in mijn denken).

Als zij zeggen dat H. de duivel is, dan hebben ze mij aan de duivel overgeleverd!
me uit laten wonen door hem
gestimuleerd door hen.
Als zij maar geen blaam
geen schaam
geen schade troffen
Oh en wat moest ik ‘boffen’
: zo moest ik denken
blijven schenken, zuur maken zoet
dan was alles weer goed
‘in kannen en kruiken’
en Miesje daarvoor maar blijven GEBRUIKEN.

 

 

Categorie√ęn: Geen categorie | 2 reacties

Ptss-items-triggers! (2)

Vervolg van item: Ptss door geestelijke mishandeling en verbaal geweld.

Helaas, de schaduw van iedere keer weer:

Ik stap in bed.
Gisteravond, vannacht.

Het leek wel alsof
mijn hoofd,
mijn schedeldak
een tuin was,
die ze om aan
het spitten waren,
aan het schoffelen,
aan het steken
met een riek.

Aan 1 stuk door.

Dan de aarde aanstampen
flink trappen op die aarde
vreselijk gehamer ook
in mijn oren
mijn ogen
hele gezicht.

Een dakterras aanleggen
boven op mijn hoofd.
Een afschuwelijk drama
om te moeten ervaren
ondergaan
hun onderdaan.

Ik word overal
voor gestraft.
wat ik ook doe,
of laat.
zo is,
en zo was
het mijn
leven lang.

Nog steeds bang
in de macht van
……

——————————————————————————————————

Lieve Forl.,

Wat een geweldig fijne reaktie.
Dank je wel.

En ik weet dat ze geen gelijk hadden.
Ja, met m’n verstand
weet ik het wel.

Maar mijn gevoel zegt anders
omdat de pijn er nog steeds
zo inhakt.
De pijn van vroeger.

Je hebt gelijk.
Dank je, dat ik
het hier mag schrijven.
Dat jij je er niet aan stoort.

Dat je met me mee doet
om mijn recht te
durven halen.
Ik weet nog steeds niet
of dat wel “hoort”.

Je hebt gelijk
Zij hebben geen gelijk.

Zij hadden geen gelijk.
Nijd en jaloezie
dat was hun drijfveer,
en ze hadden het mis,
inderdaad.

Nxc3xb2g houd dat mij gevangen.
Maar hun boeien
gaan we verbreken.

Dank je nogmaals voor
je, zxc3xb3 lieve woorden.
Voor je knuffel.

Lieve Forl.
Dank voor het harde roepen,
het is gehoord.

Een lieve knuffel terug
van Mies.
————————————————————————–

Schuld en Boete?

Kan schuld zo’n pijn doen
dat je mondhoeken scheuren
open,
in een constante schreeuw
om nooit meer te genezen.
Je tong barst,
met diepe wonden
je verhemelte is verbrand?

Kan schuld zo’n pijn doen
dat je bloedt
op velerlei wijze
overal komt die schuld
dat bloed vandaan.

Kan schuld zo’n pijn doen
dat het zich vastzet
in al je porixc3xabn,
uit, en
overal vandaan?

Kan schuld je verscheuren
tot in heel je wezen
schuldig zijn verklaard,
schuldig moeten voelen
aan je bestaan?

Kan schuld zo’n pijn doen
dat je voor altijd
bent verloren,
verloren lijkt
gegaan aan je bestaan?

Mies.
—————————————————————————————————–
@
Lieve Forl.,

Hoe bijzonder ben ook jij!
het bijzondere
dat ik bewonder
in je reaktie op mij

Blij met jouw inzet van woorden
blij met zoveel bevestiging daarin gelegd
blij met onze bestemming
blij met onze saamhorigheid daarin.

Blij met Forl..
What’s in her name?
: So beautiful, so wonderful in site!

@
lieve Forl., en ook nogmaals Forl. :-))

Tig keer overgelezen
tig keer wederkerig
tig keer
gemeenschappelijkheid
ervaren,

tig maal voelen
wat we bedoelen
tig maal hetzelfde
doel beschouwen.

Tig maal zoektocht
begrepen,
samen op weg.

Erkenning
“Anerkennung”
over en weer.

Jullie moeten
ook al zoveel strijd
hebben ervaren,
zo,n lange weg
af hebben gelegd.

Forl., mag er zijn.
Forl., mag er zijn.
Ben blij dat jullie er zijn,
allen met elkaar.

Mies.
——————————————————————————————————

Ik ben heel blij met mezelf, hoe God mij heeft gemaakt.
Een wonder, besef ik van Zijn Liefde.
Een wonder, dat ik zoveel heb kunnen doorstaan, xc3xa8n weerstaan.

Zxc3xb3 in haat opgevoed!
Zo bewerkt, constant uitgedaagd met kwaadsprekerij.
Constant opgestookt, gepest, doodgezwegen.
Zoveel geleden, maar dus NIET VOOR NIETS!!!!
——————————————————————————————————
Dat stukje had ik aan mijn dochter geschreven,
ook om haar blij te maken.
door haar deelgenoot te maken van mijn
op dat moment gegeven vreugde.

Vreugde is zo fijn
als je het met iemand kan delen
die dan ineens toch
weer dichter bij je is
komen te staan.

Onze dochter had mij een groot
compliment gegeven.
Ze had beseft,
dat ik de haat juist niet heb doorgegeven.
Dat ik tegen die haat
zo enorm had gestreden.
Altijd tegen heb weten te
houden,
zodat  kinderen er nooit ooit maar
iets van mee hebben hoeven krijgen.

Ze beseft dat daardoor dxc3 t is gestopt,
hetgeen al generaties lang
was doorgegeven;
en dat ik juist het tegenovergestelde
altijd heb gedaan.

Hun onbewust heb willen
besparen,
hetgeen mij was
aangedaan.
Zonder dat ik dat
toen zelf nog wist.

Nu ze zelf kinderen heeft,
beseft ze des te meer
hoe moeilijk het is
om je niet af te reageren
op een lief en kwetsbaar wezen.
op een hulpeloos kind
dat zich nog niet weet of kan verweren.

Juist als je het zelf moeilijk hebt
is er toch die verleiding
die verzoeking
om slachtoffers te maken
om je frustratie
ergens op af te kunnen
reageren
ook al wil je dat zelf met je verstand
juist niet.

Tja, en ook zij blijft niet verschoond
van moeilijkheden,
maar nu kunnen we er
tenminste weer over
praten.
Elkaar bemoedigen
en steunen daarin.

Ja, ik was en ben blij
weer met dit gebeuren.
Blij en ook vol
blijde verwachting
Opnieuw : in blijde verwachting
van een kind
zonder moeder te hoeven spelen,
maar als
een geestverwante
samen in elkaars groeiproces
te mogen delen.
——————————————————————————————————
In tegenstelling tot bovenstand bericht,
voel ik mij erg slecht momenteel.
Ik schrijf het even van me af:

Slecht,
slecht gemaakt.
Hun aanwezigheid
heeft me overdonderd
Ik voel me helemaal NIET goed.

Totaal te veel
op deze wereld!
Overbodig,
door hun ingepikt,
als “overbodige luxe”,
voor hen.

Ze spelen met me
vertrappen mijn gevoel
genieten van hun macht,
om mij een schuldgevoel
door de neus te boren.

Altijd schuldig
door mijn
onschuldige aanwezigheid.
Altijd alles omdraaien
mij bezitten
met huid en haar
kunnen verslinden,
dxc3 t willen zij.

Ik voel me als het slechtste,
als een terecht vertrapte
wurm.
Hier op aarde
toevallig
verkeerd terecht gekomen,
te veel
voor hun aanwezigheid.

Kon ik maar van deze
aarde verdwijnen
voor eeuwig
en altijd!

Dit omdat
ik weet,
dat er iets
vele malen
mooiers op me wacht!
—————————————————————————————————-
Ik ging nooit mee in wat hen zo dreef. (ik snapte eerlijk gezegd hun drijfveren niet eens)
Dat durf ik rustig te zeggen.
Ik zie dat ook niet als mijn verdienste.
Het is wat ik meekreeg bij mijn geboorte;
om de goede strijd te kunnen strijden.

Maar juist daarom
bleven zij mij steeds hardnekkiger bestoken,
vals beschuldigen,
bedreigen en uitdagen daarin.
En wraak was eigenlijk aan de orde van de dag.

Maar we zijn aan het overwinnen,
als bewijs zie ik dit nieuw, herboren groeiproces
naar onze dochter toe.
—————————————————————————————————-
Het kost me zoveel pijnstress
om nu te kunnen leven
om adem te halen
om ook maar iets te doen.

Daarom kan ik zelfs niet
pijnloos eten
noch pijnloos praten
rusten of slapen
kan ik niets
zonder extreme pijn doen.

Het is allemaal
de pijn van vroeger
waar ik nu zo enorm
gebukt onder moet gaan.

Om in te zien
hoe erg het toen was
waar ik toen
voor op de vlucht sloeg
letterlijk, maar meer nog
figuurlijk,
ik kom het
opnieuw allemaal tegen.

Voel alles nu
door me heen gaan,
ben er niet
tegen bestand
niet tegen mijn
bestaan bestand.

Een wonder dat
ik stand houd
maar ik weet
dankzij Wie
ik toch
moet overleven
overleven kan
en zal overwinnen!
————————————————————————————————-
Ik zet mijn pijn hier nooit neer om te klagen.
Ik moet het op durven schrijven
om mezelf te durven geloven.
Om die pijn te durven claimen,
wxc3 xc3 r te durven hebben.

Om zo de inzichten helder te krijgen,
zicht te krijgen op de ware daders.
En om hen aan te kunnen klagen
(in mijn geval bij God, mijn echte Vader in de hemel,
en om dan toch steeds te kunnen zeggen:
Vader vergeef het hen,
want ze weten niet wat ze doen)

Het is mijn weg naar bevrijding
van hun boze gedachten,
hun snode plannen
die in feite toch al bij voorbaat
waren mislukt.

Dus lieve mensen,

Als ik hier soms dingen post
vanuit mijn “nachtboek”.
Trek het je niet aan.
Het is goed zo voor mij.
Ik ben op weg naar
vrede en bevrijding,
zo voel ik dat heel sterk.

Het gaat om de geest,
die bevrijding.
We lijden het meest in de geest.
Ons doel hier op aarde
is om die geest te bevrijden
van iedere bezoedeling
ons door anderen opgedrongen
of bezorgd.

Een geestelijk lijden overwinnen
door te aanvaarden.

Voor mij nu
door te aanvaarden
alles wat er vroeger (in de geest)
is gebeurd.

En idd Forl.,
die geestelijke pijn
wordt allemaal vertaald
in lichamelijke pijn.
————————————————————————————————–Hier schrijft een tevreden mens
een mens in berusting
een mens die vol hoop en
verwachting, geduldig,
aanvaarding leert
in haar groeiproces.

Hier schrijft een zachtmoedig mens
een mens die niet wil klagen
het lijden niet verheerlijkt
maar wel door pijn heengaat.

Hier schrijft een mens
op zoek naar de stilte
alles accepterende,
gelaten, aanpassende aan
haar geestelijk groeiproces,
wachtende op
de overwinning in de Liefde
—————————————————————————————————
Ik voel me door en door wond.
1 grote ontstoken, aan me trekkende,
scheurende,
me uit elkaar rijtende, bonkende wond

Door en door slecht!
Beroerd!

Zo, zoals mijn moeder schreeuwde en dreigde:

“je bent geen knip voor de neus waard!!
“je bent het niet waard om te mogen leven!!
Stik de moord met jou!!

Zo slecht voel ik me nou (al jaren).

En mijn vader stemt
zonder stem,
zich verkneuterend ,
in stillzwijgen,
zich kunnen
verschuilen,
zich indekkende
met stil
genoegen(?)
toe.

Hij hapt toe.
Ik voel het nu pas bijten,
aan me trekken,
me totaal uit
mijn evenwicht brengend,
mij doodzwijgend.

Hij was toch die
lieve, wijze,
betrouwbare,
evenwichtige,
mij steunende man,
mijn vader??

Rot op vader.
Je was geen vader.
Je was een vrouwenhater.
En reageerde
in de geest
alles
op mij af,
wat jijzelf
aan macht
in moest boeten.

Daar liet jij mij
voor boeten.

Zweepslagen van
boetedoening
door en voor
jouw gemak!

Je bent een moordenaar
Een geestelijke moordenaar
Lustmoordenaar,
op je gemak.

Met gemak
wond jij mij
om jouw vingers!!
En stuurde
mijn broer
op me af.

Mijn broer, mijn moeder
jouw eigen moeder,
jouw eigen familie,
netzo als al je
dikke vrienden.

Rot op,
met je
vriendjespolitiek!

Dag lieve ouders,
dag lieve familie.
Zeg maar “dag” met je handje,
lief kind,
lief Miesje
————————————————————————————————-
Lieve gewel(da)dig, “barmhartig”- loze, erbarmelijke vader,

Je hebt me voor de leeuwen gegooid.
De kooltjes uit JOUW vuur laten halen.
Om zelf “mooi, wxc3xa9xc3xa9r” te kunnen spelen,
mxc3xa8t MIJN gevoel, mijn gevoel van
eigenwaarde trok jij naar jou toe,
was jouw bezit,
bezeten ben ik door jou.

Wolven die aan me vreten,
op me kauwen,
krijg ik te verstouwen,
want ik vertrouwde op JOU!

Jij hebt mijn verstand op nul gezet,
gemagnetiseerd, jouw wil was wet.
Met jouw verzinsels,
jouw mooie sprookjes,
jouw tovenarij.

Zodat jij
en je hoge heren
konden teren
op mij.

Je was gewoon bang,
bang voor je eigen hachie
bang voor je eigen moeder,
je eigen vrouw,
bang voor je eigen slang
die je listig losliet op mij.

Zonder mij was je
heel gewoon een zwak wezen,
een wrak.
Zonder mij was je nergens,
en ergens
ben je ook maar gevlucht.

Want toen ik ging trouwen,
en je me niet meer kon houwen,
kreeg je een hartaanval van de schrik.

Miesje weg, wat nu?
Dan maar weg wezen
jij zwak, listig wezen,
wegvluchten,

dacht je onbewust:
“nu sta ik er alleen voor,
nu komen al mijn angsten terug”.

Zo is ’t met jou geweest
en als je dit leest
dan weet ik,
waar je NU bent
heb je berouw.

Maar berouw komt
na de zonden
Het zijn de zonden van JOU!

En ook
al heb je het misschien niet geweten,
ik zit nu wel met de pijn van JOU!

Geestelijk verkracht,
totaal in jouw macht,
overgeleverd
aan die boze geest van JOU!

Afzender:
Ik, die eens je dochter was,
maar ook in de geest
je vrouw moest zijn!
—————————————————————————————————
Lieve ouders, broertje en zus,

Bedankt voor al jullie onmetelijke pijn
die jullie mij hebben toegebeten,
toebedeeld,
toegeschreven.

Afzender:
De schreeuw, om te mogen leven
om te kunnen, mogen bestaan
door me genoeg te laten slaan,
genoeg “voor jullie bijl te gaan”.

p.s.:
Bedankt voor jullie schuld.

Exc3xa9n ding heb ik bijgedragen,
en dat is : “txc3xa8 veel geduld”,
txc3xa8 veel willen dragen
van jullie schuld,
broertje en ouders,
op mijn schouders.

Naschrift:
Toch heb ik geen woede,
alleen onmetelijk verdriet,
omdat jullie je zo door
het kwade hebben
laten gebruiken,
: jullie je er zo
voor hebben geleend,
en voor het verkeerde
hebben gekozen.

Veel sterkte en kracht,
jullie gebracht,
waar jullie ook
moge zijn.

Mijn verdriet
zal ooit
door jullie ook
te voelen zijn.
Vind ik nog erg ook
voor jullie.
Maar het is goed,
ik heb er vrede mee.

Het ga jullie goed.
En het is goed
dat ik jullie heb ontmoet.
Alles heeft een goede rede.

Zoals ook:
Alles komt “ten Goede”.
—————————————————————————————————–
Familie

Mijn vader verraad me aan mijn moeder, aan mijn broer, mijn zus, en aan zijn familie.
Mijn moeder verraad me aan mijn vader, aan mijn broer, mijn zus, en aan haar familie.

Iedereen, verraad me aan iedereen.
Iedereen laat me vallen,
stikken.

Iedereen
stamt me in de grond
stamt over mijn hoofd,
trap na,
keer op keer
dat doet zo’n zeer!
om aan te moeten gewennen, geloven.

Het is zxc3xb3veel goeds geweest
wat ze beloven
dat zij vxc3xb3xc3xb3rhadden met mij.
Alles voor mijn bestwil.

Maar ik gil,
schreeuw!
van binnen,
altijd verstopt,
zo niet: steeds vertrapt, geschopt,
en anders: geslagen.
In Uw familie een welbehagen!

Het warme nest
weggepest.

Dank U wel,
lieve, opofferende
familie.

——————————————————————–

Vandaag eindelijk gerouwd,
eindelijk gevoeld
de scheur van verdriet om Mimi,
van tig, tig, tig, tig, tig jaar geleden.

Mimiiiiiiiiiiiiii….!!!!!!!!!

Wat was je lief
Ik miste je zo
lieve poes
Een katertje, zxc3xb3 lief,
dat ik hem geen kat wil noemen.

Mimi………….., waar ben je nou!!!!!!!!

Ik hou zxc3xb3xc3xb3 veel van jou
[traan]

———————————————————————-

Vandaag en gisteren,
en van zoveel jaren:
de pijn spat uit mijn oren
m’n ogen, en mijn haren
overal dendert het doorheen
misselijk makend
verwoestend, veel, intens.

Het maait me weg
helemaal van de wereld
val op de grond
vang mezelf op
met mijn hand
en ga bij de pakken neer,
heen en weer,
zitten,
en zie mezelf,
wat is er nog van me over?

Ja, ik weet het, alles gaat over  [wink]
—————————————————————————————————
Ik voel me net een AFBRAAKPAND!!!![

Ik had toch geschreven : wat is er nog van me over?

Een antwoord hierop:
Van het oude moet ook niets overblijven,
ik leef nu in een afbraakpand
en dat is hxc3xa9xc3xa9l goed te voelen.

Hun woede woedt in mij.
Het is hun woede en hun haat,
die ze bij mij erin hebben gehamerd,
en erin hebben gepompt
en dxc3 t is waaraan ik lijd,
wat ik aan pijn voel bonken
in mijn hele hoofd en lijf.

Wat me verscheurd
van binnen en van buiten:
hun haat hun woede
die ze op mij wreken
met hun boze geest.

Ik voel me er onder bedolven,
ondergespit door
hun woede + wraak.

Dat ben ik dus allemaal aan het
herbeleven + inzien.

Dat zal mij vrij maken,
zodat er een mooie
nieuwe Mies zal ontstaan,
vanuit die puinhopen
van mijn huidige
“herbelevingsbestaan”.

Ik zal later ook nog reageren op alle andere reakties,
en nadere info geven vwb mijn vader
en dat gebeuren met mijn lieve Mimi.

Het is me tot nu toe allemaal nog te heftig.
Ik trigger me “een rotje”.
————————————————————————————————-
Hoi lieve lezers,

Ik ga hier nu iets schrijven uit mijn “nachtboek”.
Is heftig.
Het ligt niet in mijn bedoeling om hiermee te klagen
of te provoceren.
Het is wat ik echt voel (gebeuren) en door mij heen gaat.

En ik wil dit toch graag kwijt.
Dus bij voorbaat: sorry!

Er kunnen ook dingen (3?)dubbel instaan, omdat het een nachtboekverslag is.
Het is wat ik voel als ik (in bed) ga liggen, maar ook overdag heb ik dit,
alleen kan ik dan proberen om afleiding te vinden;
sowieso is het, als ik in aktie ben een stuk minder aanwezig.
Echter, het haalt de schade altijd weer in, zodra ik in rust ben.

Mijn hoofd en gezicht, ogen, worden
helemaal uit elkaar gereten,
oogleden afgerukt, schedel vernield.

Vreselijke pijn in mijn tanden, kaken,
alles beweegt, rukt,
en lijkt te barsten.

Word weer eens wakker, van die alles verwoestende pijn,
zo erg, diep van binnen, door en door,
in mijn hele kop, mond, nek.
Trekt me uit elkaar, brandt als de hel,
bonkt als het vagevuur, zo’n erg iets,
heb geen woorden van de wanhoop,
lijk xc3xa9xc3xa9n en al kankergezwel te zijn in mijn hoofd.

Zo erg, zo diep snijdend.
Help, ik ontplof van de pijn.
Het doorboort mijn nek, mijn ruggegraat, m’n slokdarm.
Help, help, ik stik van de pijn.
Ik ben er gloeiend bij!!!!

Mijn kiezen, ze staan in brand,
tandvlees, help, scheurt van die
klappen die ik voel, door en door,
steekt, afschuwelijk,
mijn ogen in de fik.

M’n neusgaten steken, scheuren, branden, bonken
t/m door mijn voorhoofd heen.
Alles ontploft / explodeert van die diepe enorme pijn.
Ben xc3xa9xc3xa9n en al ontstoken en verrotte wond,
krijg geen adem van de pijn.

Alles onder mijn huid scheurt aan flarden,
en in mijn strot, tanden, tandvlees, kiezen,
explosies van aanhoudend geweld, gerijt, gescheur in.

Het is pas 01.05 uur.
Help, God Help!!
Ik stik van de pijn!

De pijn klotst in mijn hoofd,
golft op het ritme van mijn hartslag, knijpt en brandt.
Het is net alsof die pijn uit mijn schedel wil ontsnappen,
een uitweg zoekt,
maar tegen mijn schedeldak aan botst,
hij kan er niet uit, maar blijft bonken om er toch
uit te willen, doorheen te willen breken.

Midden in de nacht,
opnieuw wakker,
wordt ik weer wakker van de,
of met die pijn.

Heel mijn hoofd krampt.
Het lukt niet om te blijven liggen,
die pijn te negeren.
Steeds erger, die krampen in mijn hoofd
Alsof je een worst uitknijpt,
een enorme spanning.
Mijn hoofd lijkt uit elkaar te barsten;
ook mijn voorhoofd, neus ogen, vreselijke pijn.

Vaak ook perst die pijn mijn hoofd totaal plat.
Dan hoor ik het kraken.
Is het dan het kussen, de matras?
Zo hard wordt ik ineengeperst boven op mijn kop.

Ook alsof mijn hoofd doorklieft en gespleten wordt
door een klauwhamer,
alsof die onder mijn wenkbrauwen wordt gezet,
om er dan aan te gaan trekken en rukken.

Ik word door midden gespleten met een beitel,
slaan ze met een hamer op,
dwars door m’n neus, schedel. t/m de nek,
en naar achter, dwars door de 1e ruggewervels.
Voel het getimmer, word ik dan wakker van/mee,
zowel midden in de nacht, als ’s ochtends heel vroeg.

Nu ff pauze inlassen.
Er staat nog meer ellende.

Durf ook niet meer.

Nogmaals “sorry”.

Kan het ook niet helpen,
maar alles is echt waar wat hier staat,
wat ik voel dat er met me gebeurt.

In mij.
————————————————————————————————-
Lieve Forl. (en ook Forl. pb),

Ik ben zo blij dat jullie mij niet veroordelen omdat ik dit heb geschreven
Schaam me eigenlijk dood daarvoor.
(haha, kon ik me maar doodschamen, hxc3xa8?)

Nee, ik slaap nooit een nacht echt.

Begin met 1 slaappil, die meestal niet werkt.
Dan na 2 uurtjes de 2e, die werkt dan een paar uur (meestal).

Had onderstaande aan Forl. in pb geantwoord, die mij Oxazepam adviseerde.
Als ik durf, schrijf ik morgen nog een stukje tekst vanuit mijn notities die ik soms maak als ik “het kwijt moet”, om niet gek te worden.

Heb mezelf ook al eens vanuit frustratie op m’n kop “getimmerd”, om die pijn eruit te kunnen slaan.
Noppes, hxc3xa8!
Alleen erger.

Kan ook niet huilen, ja kan wel, maar moet ik NIET doen; dat versterkt die pijn in mijn ogen en hoofd enorm.

Hieronder een gedeelte van die pb aan Forl.:

Dank je, voor je lieve bericht., waardeer ik zo!

Die pijn heb ik al meer dan 4 jaar.
En volgens de 2 huisartsen die ik er over heb verteld is daar ECHT NIETS aan te doen;
eentje heeft me eens wat gegeven, maar werd strontziek, en de pijn bleef.

Hij ging me zelfs dreigen.
Zei dat ik aan zijn “energieapparaat” moest. (nieuw ding vanuit Amerika, hihi)
Dat het van mijn nek kwam, en dat anders niets zou helpen.

Andere huisarts.
Zegt ook : niets aan te doen, ze laat me niet uitpraten. Zegt dat ik binnen 1 maand 5 kilo moet bijkomen.
Dat dan alles over is. Geeft me op mijn kop!!!!(is net mijn moeder dan!!)

Heb ook nog het burning mouth syndroom, dus altijd vreselijke kiespijn, tong kapot, lippen gescheurd, alles alsof je mond totaal verbrand is.

Nu houd ik op met klagen.

Hxc3xa9 Forl, als jij die Oxa. niet zou nemen, zou jij dan ook zo’n pijn hebben?
Zou jij dan ook niet kunnen gaan liggen? of rustig zitten, of ook niet kunnen lezen e.d.?

Ik slik wel slaaptabletten, dan slaap ik meestal zo’n 4 uurtjes (soms ook niet, maar dan is tenminste de pijn ietsje draaglijker, werkt ook spierontspannend).

Maar ja, die kan ik overdag niet nemen.
Dus moet ik me overdag vreselijk forceren, altijd in beweging, ook dingen ondernemen, en lol maken om niet gek te worden.
Maar dat moest ik vroeger thuis ook doen vanuit bittere noodzaak, alleen had ik toen geen pijn.

Stop nu ff.

Maar zal het wel aankaarten bij de huisarts als ik weer moet gaan, of als ik toch gek ga worden!
nogmaals, dank je lieve Rita.
[sweet]
Mies.]

Nu, meiden,
Jullie ook  [sweet] ,
Ga echt stoppen, want schaam me echt ……..rot dan maar.

Mies.

ps mag ik dit hier allemaal wel schrijven????
ben vandaag ineens zo onzeker over alles, stom, stom.
Echt ptsssssssss.

Hijg, zucht : BEVESTIG!!!
————————————————————————————————–
Het is de hel in mijn ogen!
(in dubbele betekenis.)

Ben helemaal vemeubeld vannacht
heel de dag ook
kapot gebeukt
nxc3xb2g erger dan
achter elkaar,
al de andere
dagen en nachten.

vermorzeld mijn hele gezicht,
kapot gereten.

en mijn mond
gewroken
gebroken
uitgebeend.

uitgeweend.
—————————————————————————————————-
Het is de hel in mijn ogen!
(in dubbele betekenis.)

Ben helemaal vemeubeld vannacht
heel de dag ook
kapot gebeukt
nxc3xb2g erger dan
achter elkaar,
al de andere
dagen en nachten.

vermorzeld mijn hele gezicht,
kapot gereten.

en mijn mond
gewroken
gebroken
uitgebeend.

uitgeweend.
—————————————————————————————————–
Ik kan niet huilen:
doet te veel pijn aan mijn ogen!

Ik kan niet schreeuwen,
kan niet roepen:

heb geen kracht!
ben verkracht!

verkocht
aan de duivel!

Ik tril
ik krimp
ik gruwel
nog steeds,
al jaaaaaren!

en steeds
wordt het nxc3xb2g erger!

Het IS nog niet voorbij!!!!
——————————————————————————————————
Het is voor mij al jaren een kwelling, dat lezen [boos]

Het is idd goed voor de verwerking om het zelf terug te lezen.
(heb vandaag ook een stukkie gedaan; achteraan begonnen).

Op zolder heb ik stapels met grote schriften (van jaren verwerking volgeschreven) liggen.
Die zou ik Zxc3″ graag eens willen lezen.
Daar verlang ik zelfs erg naar om te kunnen doen.
Juist omdat ik in die jaren zo ontzettend veel veranderd ben,
zoveel inzichten “heb verworven”, heb gekregen.

Ik ben altijd maar aan het wachten totdat ik het kan gaan doen.
Maar het lukt me niet vanwege die koppijn, die vreslijke pijn in mijn ogen.

Als ik ooit zo ver kom, ben ik iig wel een hele tijd zoet, haha.
Ik zal ook wel schrikken denk ik ūüėČ
of mezelf helemaal niet meer herkennen erin.

Veel sterkte!
en liefs van Mies.
————————————————————————————————-
over de herrie hier, ivm oa een grootse verbouwing van de buren:

Maar ik lijd aan te veel pijn om te kunnen vluchten hier
ik leef op de golven van pijn
die mij geen leven gunnen
en niet willen wijken
erger en erger me doorsteken en doorboren.

Daarom,
ik kan niet vluchten
moet het uit zien te houden
terwijl ik wxc3xa8l weg wil
maar er niet toe
in staat ben

Als ik in de auto zit
dan lijk ik in een “dolgedraaid” vliegtuig
op sleeptouw te worden genomen
alles flitst langs me heen
kan dat niet verwerken
heb alle energie die over is (er niet is, eigenlijk)
nodig voor de pijnbeheersing,
om dat getril en gebonk te kunnen verwerken
om niet gek te worden
waar mijn lichaam al lang ,
zo lang gek door geworden is.

Die gruwelpijn adem ik in door mijn neus
om dan bij iedere ademteug,
dwars door m’n hele lichaam
en wervelkolom te blijven denderen.
Ze splijt me voortdurend dwars doormidden,
gaat constant met een rotvaart door me heen,
en weer, opnieuw en opnieuw in een sneltrijnvaart,
op een wilde zee in barensnood van ellende
nog nooit vertoond
nooit beleefd
alleen te ervaren te voelen door mij

Hoe kan ik verwachten dat een ander
zich inleeft in mijn pijn?
zou dat niet eens willen!

Een pijn die niet te bevatten is
niet mee is te leven
alleen maar ondergaan moet worden
in beven, een storm die van binnen
zich roert, wentelt
als in een gierende kermis
met geluiden hier
die dit benadrukken
al die triggers
extra door me heen doen gieren
in benauwde angstaanvallen,
zweetuitbrekende intense horrorpijn
niet te zien
doch wel moeten ervaren
heel alleen

Het maakt me zo eenzaam
zoveel pijn
die niet te verwoorden is
praten doet zelfs pijn
eten is een kwelling op zich
kan zo vaak niet lopen
stik van de pijn
brand van de pijn

maar ook van verlangen
om iemand tegen te zullen komen
die me helpt
die me begrijpt
die weet wat het is
waar ik geen woorden voor heb.

overheerst , spat uit mijn ogen, scheurt mijn hoofd
laat mijn kniexc3xabn trillen
alles bewegen in onrust
kan geen stap meer verzetten
niet lezen
geen leven
kan het niet bevatten
hoe kan ik verwachten
dat een ander het snapt,
kan begrijpen hoeveel pijn
iedere seconde door me heen dendert
me overheerst
al zoveel jaren
steeds erger

Ik leef van voortdurend forceren
om me sterker voor te moete doen
dan ik ben
want “ik ben nergens”
De mies van toen, “is niet meer”.
of juist wel?

Het is de pijn, het niet kunnen slapen
niet rusten
niet zitten
zonder dat die
pijn al overheersend
me dwars door midden splijt,
gaat dubbel en dwars door me heen
mijn aangezicht vermeubeld
verfreubeld
mijn gezicht

Weer in
wxc3xa8l in, maar NIET uit.
ze blijft zitten
stoken
stookt, slokt me op
met eigen schuld

Zakt naar mijn tenen
blijft daar steken, stoken
stijgt naar mijn hoofd
blijft daar bonken
bonken dag en nacht
woedt in heel mijn gestel
als een levensgroot
helaas levensvatbaar
kankergezwel

Mijn wonden zxc3xb3 groot
van buiten NIET te zien
helaas
alleen door mij te ervaren
zonder bezwaren
te mogen uiten
maar te verdragen
zonder wat te zeggen
alleen af en toe een kreun
een kerm
een
niet meer te houden
zucht

Wanneer komt de zucht van verlichting

Wat zal die groot zijn
nooit meer herbeleven?

Ik herbeleef en trigger nu dag en nacht
al jxc3¬°ren

Ook onder het wandelen
als ik mij toch uit bittere noodzaak forceer
iedere dag forceren
om dan dat angstzweet, die angstaanvallen
steeds weer te moeten trotseren
bij ieder inspanning
bij iedere ontspanning
die geen ontspanning kan zijn.

helaas
het is niet te begrijpen
een kwelling voor jullie om te lezen

En als ik dit niet mag
om dit eruit te mogen gooien

dan ben ik nergens meer welkom
zoals ik dat vroeger ook al niet was
en in feite nooit ben geweest.

Alleen,
enkel alleen
door K…. ben ik gewenst
geliefd
ook al wordt hij
ook gekliefd
door mijn pijn
mijn ellende
om dat aan te moeten zien
dat te moeten laten gebeuren
niets te kunnen doen
me niet aan te kunnen raken
me niet te zoenen (ja, hxc3xa9xc3xa9l voorzichtig)
gewoon omdat ik het niet aankan
omdat ik geen mens meer ben
maar xc3xa9xc3xa9n en al wond.

Jullie hoeven hier geen reaktie op te geven
in al die 9 jaren dat ik ptss heb,
en ook daarvoor al
heb ik reeds zoveel adviezen opgevolgd
zoveel geprobeerd (werkelijk alles)
maar niets heeft geholpen
ik moet hier “gewoon” doorheen.

Mijn strategie is, om net te doen
alsof ik het niet heb
maar ook niet leef in een leugen
ik “duw” het weg
om adem te kunnen halen

omdat ik toch de dag door moet zien te komen
ik concentreer me op mijn verstand
om toch boven alles proberen te staan
(dat alles overheersende, in de greep van het onbegrijpelijke)
er zo te kunnen mogen en moeten zijn (helaas).

ik hoop dat jullie mij niet kwalijk nemen
omdat ik hiermee nu zoveel ruimte inneem.
Daar heb ik erg veel moeite mee;
ook met het feit dat ik evt. iets “verkeerds”
zou kunnen hebben geschreven,
waar jullie over “zouden kunnen vallen”.

Hap lucht en,……Bevestig!

p.s. Ondanks alles gaat ook ALLES de GOEDE kant op bij mij!
—————————————————————————————————

Categorie√ęn: Geen categorie | 2 reacties

mijn uitlaadklep – triggers!

Lieve mensen:

Zo zwaar, zo moeilijk, zoveel schaamte ook. Om hier iets te durven schrijven, over de waarheid van wat ik voel.
De schaamte voorbij, moet ik toch een uitlaatklep hebben. Heel lang heb ik getwijfeld, ook in het bedenken van een naam. Ik wil nl niet klagen.
Doch mijzelf niet te kunnen uiten en alles te moeten onderdrukken, dat maakt het zoveel erger (aan de buitenkant is er immer niets van te zien).

Ook voel ik mij (onterecht) schuldig, omdat ik mijn pijnen hier neerschrijf. Dit vindt zijn oorsprong in het feit, dat ik vroeger nooit ergens last van mocht hebben, of zeggen dat ik ergens moeite mee had (geen pijn mocht voelen, geen commentaar uiten, enz.).

Dus laat het maar gaan,
voorlopig hier staan.
Ik ben niet gek
maar wil een plek,
een beetje geheim,
om even mezelf
te kunnen zijn.

Een plek met de triggers
van dag en nacht.
Hopelijk komt het
niet txc3xa8 onverwachts.
Valt het niet
te rauw op jullie dak,
al mijn zorgen
en ongemak.

Hieronder een lijstje dat ik voor de emdr-therapeute moest maken, doch niet aan haar heb gegeven; het was gewoon te veel, te dramatisch verwoord. Doch helaas wel echt, en nxc3xb2g steeds wordt het erger:

Kan niet tegen geluid, doet pijn, grote schrik, heftige reakties van mijn lichaam.
Giftige, bittere, walgelijke smaak in mijn mond, tong, verhemelte; pijnlijk stekend, misselijk makend. Ingescheurde mondhoeken, lippen, verhemelte en tandvlees stuk (snijdende pijn, overal in mijn mond, alsof mijn kiezen eruit worden gesneden).

Getril in heel mijn lichaam
Pijn walst door me heen
van top tot teen
komt uit mijn neus, mond, ogen
m’n tenen
als een stormvloed
een golfslagbad, pijn bonkt, raast, trekt mijn ogen eruit

Pijn knelt om mijn schedel
botst tegen mijn schedeldak
kromt en strekt mijn tenen (tegen wil en dank)
Pijn bij iedere ademteug; pijn, ik adem hem in.

Ik voel een kracht, een tegenkracht van binnenuit, doch die van buitenaf lijkt te komen; die mijn knien alle kanten op duwt, die ik juist NIET wil, of moet gaan.
Heel mijn lichaam tolt, danst, verkrampt
pijnlijk bewegend
zeer op zeer
keer op keer
dwars door de ruggewervels
van kruin tot en met teen.
Razend, verbazingwekkend aanhoudend; vooral in rust.

(vooral in de nacht, als ik moet gaan liggen, wil slapen): Zeer pijnlijk gezicht (aangezichtspijn).
Kiezen, wangen, jukbeenderen, kaken: alles trekt, alsof ik word gevild.
Het snijdt, perst, het duwt me in de matras, het wringt mijn schedel en gezicht uit, trekt me uit elkaar.
splijt me met een beitel
trekt mijn ogen eruit
verkrampt alles in mijn hoofd, zo’n pijn.
Het is alsof ik met mijn gezicht in een ijzeren grijper zit; en dan in elkaar wordt geperst, zoals ze met een autowrak doen. Oh, en dan doen die kaken zo’n enorme pijn; zo’n afschuwelijke kracht zit daar achter, die dat met me doet.
Niet te beschrijven.

Niet zonder extreme pijn kunnen lezen.
Mijn tong, niet te beheersen, perst, zit vol onbeheersbare spanning.
Onbewuste spanning, overal.
Jeuk op grote plekken op mijn huid.
Ijs-en ijskoud.

De ene keer (veel) bloed bij de ontlasting, dun ook; andere keer zo hard als steen.
Maagkrampen, buikkrampen,
alles ontregeld, het krioelt in heel mijn lichaam.
Constant forceren, benauwd, druk op de borst. Niet kunnen plassen (terwijl ik wel “moet”).
Ik word vaak naar 1 kant toegetrokken terwijl ik loop, dan dreig ik te “kapseizen”; te vallen, ook van de duizelingen. Al die onrust in mijn lijf, ik moet dat altijd onder controle zien te houden.

Razende hartslag toujour, vooral in rust is dat gehamer, dat gevoel n i e t te verdragen.
Die pijn golft mee op die bewegende, heel snel denderende hartslag;
dan lig ik te “: walsen” op/in bed.

Woeste zee onder me,
zo is dat te ervaren.
Niets is te gek,
wel voor woorden.

Te gek voor woorden
om voor te schamen
zo’n schamel bestaan.

dit was het voor vandaag d.d. 17-12-2008.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Het gesprek van de dag” : mijn verjaardag, de “gedenkwaardige, zeer merkwaardige”,
21e December.
please do not remember
so it was for me:
such a hurt
zo verscheurt
de hele dag
xc3xa9xc3xa9n en al wondgebeuren
dan maar niet treuren
moet die dag toch door
zien te komen.

De nacht(en), welke gruwel
als ik ga liggen
voel ik het inbreken, het vermorzeld worden in mijn hoofd.
Het gaat maar door.
Even een slaappil
na een paar uurtjes weer wakker
wat nu?
Wat zal ik kiezen?
Een Diazepammetje?
Een halfje?
Een Temazepam
een driekwart?
En dat
midden in de nacht?

Blijven liggen
nek masseren
en maar proberen
die pijn te verdragen
hopen om te vallen
in slaap.

Stomme aap
de pillen helpen niet
en maar geduld kweken
hopen op een wonder
maar krijg op mijn donder
pijn door en door.

Dan opstaan
naar beneden
de dag breekt aan
de pijn blijft slaan
heel de dag
heel mijn verjaar
DAG!!!!

Dag dag!
Eindelijk voorbij
voor mij
Een jaar ouder
maar oh die pijn
ik krijg hem er niet onder
voor mij
nxc3xb2g geen wonder.

Eens
gaat alles
voorbij.

dat was het, op 23 December 2008 dit verslag van een verjaardag-en nacht.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

29-12-2008:

Sinds een week worden de absurde klachten nxc3xb2g vele malen erger.

Mijn lichaam, vooral mijn benen, mijn gewrichten, ze worden met een enorme kracht ahw in elkaar geperst. Fijngeknepen. En een kou dat er doorheen triggert. Leven is gewoon niet meer te doen. Maar toch doe ik alsof er niets aan de hand is. Forceer ik me dermate dat ik zelfs “gewoon” ga wandelen. Maar oh, daarna, als ik ga zitten. Dan is het ook net alsof er van onder mijn voeten heel hard aan mij wordt getrokken.
Zoals alles verergert is, dat blijft allemaal maar gewoon doorgaan, al die rare pijndingen.
Ook die enorme pijn in mijn tanden verhemelte, tong oh, alles daar. Het snijdt, hakt beweegt aan pijn.
Ik snap niet hoe ik toch zo kan leven. Ik wordt gewoon fijngeperst, afgeperst, letterlijk in mijn lichaam. Is dat ook de vertaling van hetgeen er vroeger was (is gebeurd). Hoe ik afgeperst ben geworden, en gemanipuleerd plus mishandeld in de geest?
De pijn spat uit mijn ogen, tussen mijn ogen. Mijn slapen steken als de pest.
Wat een gruwel. Ik durf dit niet open en bloot op mijn blog te schrijven. Maar toch zou ik dit zo graag willen delen. Dat iemand tegen me zou zeggen, dat zoiets wel degelijk echt kan gebeuren. Dat iemand anders hetzelfde ook had meegemaakt.

Heel mijn tenen verkrampen voortdurend. Het “wipt” ook onder mijn voetzolen, en daarom kan ik mijn evenwicht niet bewaren. Ik doe dit wel, omdat ik mij extreem kan beheersen. Dit heb ik in de loop van de jaren wel geleerd.
Maar vandaag aan tafel klapte ik weer dubbel van de trillingen en van de kramp. Ik laat ook dikwijls dingen uit mijn handen vallen, dan kan ik niet goed “richten”, of ben ik de beheersing kwijt over die triggerende spieren (of “wat” het zijn), dat zo te keer gaat in mijn hele lijf.

Ook krijg ik vaak een soort van electrische schokken, die door mijn ruggewervels heen schieten, van onderen naar boven tot en met in mijn hoofd. Dan is het net alsof ik een “slag van de molen krijg”; zo’n opdoffer. Niet te omschrijven. Dan siddert het als electrische stroom door me heen. Het gaat door merg en been.

Ja, en ga dat maar eens aan een arts vertellen, dat je zo’n idioot bent. Haha, die zal mij aan zien komen. Oh, wat wipt dat toch ook overal, vooral vanaf mijn middel. Als een orkaankracht, een Sunami, zo lijkt iets in mij te keer te gaan. Op en neer, plus heen en weer, en dan wel ONTZETTEND snel.

Het is de HEL!
——————————————————————————————————
30-12-2008.
Wat een nacht
nog in 2008.:

Toen ik al duizelend in bed ging liggen, oh de wereld begon te draaien, tolde in het rond. En ik, lag daar in het midden van die wervelende draaimolen om me heen, door me heen.
Karel geroepen, die was gelukkig ff boven. Hij deed de deur open, en toen kon ik me even orixc3xabnteren, zag ik weer iets, dat niet bewoog. “Moet ik naast je komen liggen?”, zei Karel. Nee, antwoorde ik, dan gaat die slaaptablet misschien niet werken. Dus maar dapper blijven liggen. Gelukkig de duizeligheid werd minder, maar toen
niet te doen
niet te verwoorden
wat een vreselijke oorden!
weer een ander hels verstoren:

Heel mijn schedel vergeven van electrische stroom, zo pijnlijk, zo’n onbeschrijflijk iets weer in mijn hoofd en lijf.
Lag Miesje daar, alles deed zo raar, zo vreselijks hels, en rebels. Geen normaal lichaam meer ter beschikking; ter beschikking gesteld aan een duivels gebeuren.
Nu ja, ik ben al het een en ander gewend (iedere nacht is het “bingo”, en raak).

Maar nu, niet te bevatten.
Weer dacht ik, ik moet naar het ziekenhuis.
Doch ik bleef “rustig”. Liet het razen. Maar moest toch op mijn zij gaan liggen, omdat ik ook zo plat werd geperst van boven op mijn schedel.

Toen daar op die zij, maar “rustig” wachten
totdat het voorbij zou zijn
ook het walsen onder mij.

Geen stille getuigen.

alleen mij
en het duister
Oh, God LUISTER
ziet U mij?

Ja wis en waarachtig
God in mij is KRACHTIG
Ook al voel ik alleen hoe machtig
de duivel heerst over mij.

Ik was zo dapper, om het uit te houden tot 2 uur in de nacht
Ja, zolang hield ik de wacht.
Toen maar een Diazepam genomen (10 mg.)
Een uitzondering dat ik die dingen neem.
Doch geen slaap, nada, niets.
Toen om 4 uur, ik had het al die tijd al zxc3xb3 koud
Had al een andere pyama aangetrokken.

Doch koude, ijskoud de beste, dat bleef ik. Om 4 uur dus, een 2e driekwart Temazepam ingenomen, uit bittere noodzaak gezwicht,
dit wicht, dat juist zo haar best deed om te minderen
maar het bleef me verhinderen
geen slaap, geen gaap, helemaal niets.

En nu zit ik hier
zonder al te veel plezier
dan te typen
’s morgens vroeg
terwijl ik er niet om vroeg
ik vroeg om verlossing
van pijn en nood.

MIJN VERLANGEN IS GROOT!
““““““““““““““““““““““““““““““““““““““`

Wat ik om 4 uur vannacht nog opgeschreven heb, dat er naar boven kwam aan emotie aan verdriet, aan inzicht ook:
I. stomme rotgriet! Koud ijskoud.
Ik was een lieve, hele lieve moeder, die nooit goed genoeg was / werd bevonden.
Het was nooit genoeg, wxc3 t ik ook deed.
Ze wrongen me uit
Ze plunderden me leeg
plukten me kaal
schraapten de laatste restjes uit me
persten me af
Ze riepen hun hel over me af!
——————————————————————————————————

Wat ik helaas vanacht in heb moeten zien, is: dat ik niet alleen een narcistische familie had, maar ook narcistische kinderen.
Misschien vandaar zo’n afschuwelijk gebeuren vannacht, en zo’n gruwelijke hulpeloosheid die ik (weer) moest ondergaan.
Het waren de herbelevingen dxc3¬°xc3¬°raan!

Auw! en dxc3 t doet zeer. Dat gaat door merg en been, omdat het scheen
dat alles was mooi.
Mooi NIET dus!
—————————————————————————————————–
3-1-2009

Ik wil het NIET meer, dat doen alsof.
Doen alsof ik een mooi leven heb, alsof ik alles fijn vind, alles met humor bedekken gaan. Ja, zo is het vroeger altijd gegaan.
Ik wil heb NU ook niet meer. Ook wil ik geen medelijden horen, zien of ontvangen. Zeker niet oogsten!

Maar toch, niemand is er die mij begrijpt. Die ziet of weet hoe gruwelijk die fysieke pijn er inhakt; hoe die NIET te beschrijven; te omschrijven is.

Mijn leven, het is geen leven. En ik WIL dat niet meer leven. Niemand zien, geen mens die ik spreek, totale desolation. Alleen maar leven om het meeste vuil hier weg te halen in huis, boodschappen doen, af en toe kunnen fietsen, kunnen wandelen. Geen mensen aan de telefoon, geen gesprek met medemensen die meevoelen wat wij, ik voelen, dat/hoe wij (moeten) zijn. Niets, helemaal niets.

En ik HEB GEEN zelfmedelijden, ECHT NIET WAAR.

En dan die stomme mailtjes van iemand die je juist hebt willen helpen; waar je je voor hebt ingezet, die valse beschuldigingen, die trappen na. NAAR is het, die trappen. Ben er weer ingetrapt om andermans leven op te knappen. Ja, moet ik ook niet doen. Maar wat doe je als je alleen maar alleen bent, alleen (en dan bedoel ik het in dubbele betekenis) alleen maar wat contactjes hebt via pc. Die halve gare pc, die ik nog liever direct het huis uit heb ook.
Want alles is toch nep, grote nep. Een ding waar je je op gaat fixeren om valse troost bij te zoeken, valse erkenning; mensen zgn. ontmoet. Alles is zgn., want weet jij veel, ze kunnen veel beloven, veel schrijven wat je naar eigen verlangen in gaat vullen. Misschien op xc3xa9xc3xa9n uitzondering na? Naar is dat gegeven om zo te moeten leven.

Een onmenselijk leven, zonder mensen, dat hebben wij. Maar als ik mij realiseer hoe de mensen hier zijn om ons heen, dan HOEF ik die contacten al helemaal niet. Niet, dat ze me te min zijn, ja ergens ook wel. Want vele veroordelen ons om onze persoonlijke onafhankelijkheid. Omdat wij niet meedoen in de strijd om de meeste macht (uit te kunnen oefenen hier in de buurt).

Maar die gruwelijke pijn, waardoor ik niet kan lezen, schilderen, doen wat ik wil; waardoor ik ook leef in een hel die niet te verwoorden is. Niets, of niet normaal kunnen eten, “helemaal niets van dat alles”, zou mijn moeder dreigend naar me schreeuwen. Dan mocht ik weer eens niets, helemaal NIETS, dan alleen haar verlengstuk zijn. Oh, en staat die pijn van dag en nacht voor die angst die ik dag en nacht op mij af voelde komen, toen ik was jong; al als pasgeborene, of reeds daarvoor?
Nu moet ik er voor gaan, maar ik wil niet meer. Wil die monsterlijke horror in mijn kop en lijf NIET meer hoeven ondergaan en voelen. Wat moet ik ermee, ik kan het toch aan niemand kwijt, dus ik heb het ook niet gekregen zodat ik aandacht kan gaan vragen of begrip ervoor, bij een of andere therapeut. Want het IS NIET TE verwoorden. Ik ben het zat, ben mijn leven meer dan zat. Ja, ook dxc3 t wierp mijn moeder mij voor de voeten. Dat zij haar leven meer dan zat was, en ik, ik moest daar voor boeten.

Boeten doen, daar bestaat nu mijn leven uit. Ik zal het moeten voelen. Ook daarmee bedreigde zij mij, zij allen bedreigden mij daarmee, zowel letterlijk als in de geest. Dat, als ik niet eens gauw voor hen door de kniexc3xabn zou gaan, ik mijn eigen hel over mij af zou roepen.

Staat alles van nu dus nog steeds voor die extreme angsten waarin ik heb geleefd, voor ben gevlucht? Ja, ik was extreem hyper/hooggevoelig. Oh, wat ben ik goed, ik ben hoog, hoogbegaafd in het doordenken, in het verzinnen van oplossingen voor anderen, in het aanvoelen en willen helpen. Voor iedereen oplossingen bedenken en uitvoeren. Dxc3xa8 helpende hand, dat is Miesje, niets aan de hand, met die helpende hand. Zij gaat van hand tot hand; een allemansvriend. Gebruiksklaar gemaakt, voor die, en die, en die………….

Alles geweest, gewist, ik wou dat ik het wist: waar komt die helse pijn vandaan? Wat hebben ze me allemaal aangedaan? Ik in hun handen. Ik wil niet meer in die hel belanden. Ik wil een leven. Dit niet meer, nooit meer. Maar ik kan veel willen (snauwde mijn moeder ook al) Je kunt veel willen, maar het gebeurt NIET! Ik ben de baas. Ja, zij de duivel, al die duivels: ze zijn nog steeds de baas over mij, heersen en zitten me uit elkaar te trekken, vechten om het meeste van mij binnen te kunnen schrokken. En ik, ik ben daar niet eens van geschrokken.
Weet jij veel als baby, als kleuter, dat gepeuter; hoewel onbewust voel en weet je het wel, en heb ik het altijd geweten, altijd gevoeld en door mij heen voelen gaan, mijn hele “lang-zal-ze-leven-lang”!

Ik wil dit leven niet meer. punt. uit ~~ geschreven ? af. ~~ geschreven ! uit . ~~ roep ~~ teken , komma ~~ Kommaar op jullie…..
“Dat komt er nu van”, zou mijn moeder zeggen (verwijtend snauwen).
——————————————————————————————————
7 Januari 2009:
Door op mijn gevoel op mijn blog te gaan schrijven, omdat vanuit mijn onderbewustzijn opnieuw(alweer) die herinnering
naar boven kwam van toen ik ong. 20 jaar was (zoals dus beschreven in het geposte onderwerp: “Het is toch niet normaal”?), ben ik erg diep gegaan qua inzicht.

Dit onderwerp (met die koffie/over mijn vader) hebben we ook behandeld met EMDR.
Maar ik denk dat niemand begrijpt wat ik nu werkelijk bedoel. Dat er niemand is die de ware betekenis invoelen kan.

Hier mijn uitleg:
Ik heb dus altijd gevoeld dat de personen waar ik mee te maken kreeg in feite wezens waren, die in hun geest werden bestuurd door de duivel. Via die personen kwam de duivel op mij af. Die personen waren alleen maar vermommimgen van die demonen. Dat is wat ik altijd heb gevoeld, en heb ervaren, zonder daar een goed plaatje van in te kunnen vullen voor mezelf.
Vandaar mijn ontzettende extreme angsten vroeger, zeker als kind al.

Ik voel dus de geest die in mensen huist en via de mensen hen bestuurt. De boze geest welke die mensen zelf ook misleidt, cq in de waan laat dat zij (de mensen zelf) het zijn die “alles” kunnen en doen (echter dit laatste weet ik niet helemaal zeker). Ik laat het hier even bij.

Maar de bevestigingen mbt mijn gevoel over vroeger, met ook de gebeurtenissen daaraan, buitelen ahw over mij (of, over elkaar) heen. Het klopt allemaal met mijn inzicht van nu. Ook met die duivelse extreme pijnen die ik al zo lang moet ondergaan. Een pijn en onrust, niet te beschrijven, waar geen woorden voor te vinden zijn en pure horror is. Een duivels gebeuren, en dat heeft dus altijd al aan mij zitten “vreten”, zitten trekken en op mij in zitten hakken/werken (letterlijk voel ik dit al jaren terug aan/in mijn lichaam(gebeuren).
——————————————————————————————————

2 Febr. 2009:

Vannacht was het wreed
Wat ‘heet’!
Alsof mijn neus er constant af werd gerukt, met tandvlees, tanden en al.

Heb na de 15mg Temazepam nog 2 Diazepam moeten nemen, en was na 4 kleine uurtjes alweer
wakker in pijn.
niet fijn
voel me ‘brak’!
niet op mijn gemak
ongelukkig alleen
mezelf te veel
weet ik veel!
—————————————————————————————————–

10 Febr. 2009:

Ik had hier vanmorgen al zoveel geschreven en gedicht.
Maar vergeten op te slaan ūüė¶
Nog meer frustratie dus.

De laatste dagen zijn de krampen nxc3xb2g extremer geworden.
Dag en nacht zijn een ‘sleur’ van pijn
oh, wanneer komen ze me halen
is het om kwart over elf
of later?
wanneer is het gedaan
mag ik hier vandaan
houdt het op met slaan
pijn, pijn
kwijn, kwijn.

Wxc3xa8g!
wie niet weg is wordt gezien.
wordt mishandeld
tot hun verlengstuk
omgewandeld
wandelen over je heen
toch ziet mij geeneen
staan of zitten
na al die doorstane ritten
keer op keer
er is niemand meer
die ik kan vertellen
wat ik met hen
heb te stellen!

Radeloos door wat er vanochtend gebeurde.
radeloosheid die ik toegeven moet
waar ik mij voor schaam
ik schaam mij nog steeds
durf niet wanhopig te zijn
kwijn, kwijn.

Maar dit gebeurde er dus:
Vanochtend was ik om 5.00 uur weer wakker met die krampen in mijn gezicht (zo gewoon :(). Even later was Karel ook wakker, en kwam bij me liggen. Ik was maar aan het bewegen om die pijn weg te ‘krijgen’. Ik wilde naar beneden gaan, maar kon niet weerstaan dat Karel bij me zou komen, lekker naast me in bed. Dus nam ik van nood een Diazepam. En na een poos krampen, was ik toch in slaap gevallen.
Ik droomde juist dat ik koffie had gezet, en Karel riep voor die koffie. Karel was zo blij. Het leek net als vroeger, toen ik nog niet zo ellendig was.
En mxc3xa8t krijg ik van Karel (daar in bed) een ‘knietje’, en was gelijk wakker. Wxc3¬°t een pijn waarin ik wakker schrok.
opgeslokt
pijn!

Tja, maar ik voelde me toen zxc3xb3 enorm beroerd. Slechter dan om 5.00 uur. Had er ahw een flinke kater bij. Voelde me dronken. Zo’n enorme kater!!!
Het was 7.00 uur.
Ik moest er dus uit
vooruit!
tot besluit
krampen!
om me weer
in die grond
te stampen!!

Wxc3xa9xc3xa9r een dag om door te komen
wxc3xa8g mooie dromen
alles weer stuk
stuk ongeluk
wat nu mijn leven is
wie helpt mij?
waar moet ik heen
er gelooft mij geeneen
als ik vertel
over die hel
Mijn moeder zou zeggen:
“zie je nu wel”!
—————————————————————————————————-
3 Maart 2009:

Hoe is zoiets mogelijk?
Dat, als je ligt de pijn als een trein, in volle vaart door je heen dendert. Je tenen krom trekken, de huid van je gezicht lijkt te scheuren; alles dreunt en in beweging is in heel je lichaam, door de pijn die walst, rijt en giert, als een op hol geslagen, onbeheersbaar, razende stormvloed?

Hoe bestaat ‘t, dat je hart de motor in dit alles lijkt te zijn, dat dan meebonkt t/m je oren, ogen, wangen, neus, + in je mond en tong; dit als in me, plus over me heen te walsen voelt.
Dan is het zo heel erg vroeg, nog in de kleine uurtjes van de nacht, en blijf ik toch in bed liggen, ik ben zxc3xb3 moe! Masseer mijn neus, mijn heupbeen, beweeg mijn benen. Ik probeer heel rustig te blijven, in dat gekrioel aan drama, dat onbeschrijflijk iets.

Niet te bevatten, dus gewoon proberen om het vol te houden : dat liggen en hopen, om toch nog even in slaap te zullen vallen.
Hoe langer ik rustig blijf liggen, hoe meer die pijn en onrust me in zijn macht neemt, en fijnknijpt, overal. Dan leeft het zich in vol programma en op volle toeren op me uit (of in me uit).

Dan sta ik op. Kan niet op mijn benen staan, want het walst nog steeds onder mijn voetzolen, golft nog steeds na, blijft knijpen, nog zxc3xb3 lang. Ik word dan helemaal scheef getrokken onder ’t lopen. Toch beheers ik het. Vroeger viel ik en kon ik echt niet lopen. Doch ik moet wel alleen zijn, kan echt niemand om me heen hebben; geen bewegingen of i.d. verdragen, anders kan ik al dat gedoe in mijn lijf en die gigantische pijn niet meer aan.

Hoe lang houd ik dit nog uit?
Hoe-Lang…..(het) is een Chinees.
—————————————————————————————————-

4 Maart:
Wxc3 t een krampen vannacht, en diazepam (2 x) hielp NIETS!
Vanaf 1.45 uur wakker gelegen met krampen in mijn ogen, wangen, voorhoofd, kaken, en in mijn mond.
Het leek alsof mijn wegbrauwen eraf werden gerukt, met huid en haar! En ik hoorde het weer kraken, alsof mijn schedel bewoog(kraakte?). Ik had het dekbed over mijn hoofd getrokken, en het leek alsof ik het hoorde schuren (van mijn haar?)tegen het dekbed aan, zo’n geluid van beweging alsof alles op mijn hoofd meebewoog op die pijn. Dat branden en ‘schuren’ van pijn, het heeft uren geduurd. Net zo lang totdat ik (zo moe als ik was) uit bed ging. Maar ik voel het nxc3xb2g.

Ik heb zxc3xb3 gebeden voor hulp, redding, of wxc3 t ook maar.
Doch niets.
—————————————————————————————————–
12 Maart:

Vol in de aanval (door m’n moeder(?):
m’n tanden, kiezen, kaken
iedere vezel onder de huid
van mijn gezicht en schedel
wordt aan flarden gesneden
gereten, kapot gescheurd
gebonk erbij
aan xc3xa9xc3xa9n stuk
stuk gehouwen
wie moet dat berouwen?
ik.


Zo geweldadig
uit elkaar
machteloos
lig ik daar
onderworpen
aan gruwelijkheden
niet te bevatten
in het heden
niet te beschrijven
waarom moet ik hier blijven
blijf ik er niet
in.
Geen einde
geen begin
ze blijven me judassen

wie zijn ze?
:om gek van te worden!

De kop van Jut
is dat mijn naam?

M’n neusbeen
gebroken
ogen als uitgestoken
alles verbrand
de hel in mijn kop
vuur in mijn hoofd
versplinterde botten
gerafelde vezels
gebroken tanden
verhemelte verbrijzeld
onverdoofd
operatie op tilt
ongewild
geslagen mond
tong en lippen
slijmvliezen, wangen
als een beslag opgelegd
opgelegd juk
ik ben helemaal STUK.

Hels gebeuren
blijft eeuwig zeuren
ik ben te beurt
verklaard
onbewoond pand
afgebrokkeld
ingestort
tot gort
wordt me ingepeperd
ingewreven
pekelvlees, vrees
in mijn gezicht
gunt me geen licht.

Onbewoonbaar verklaarde
woning
op de puinhopen
zit ik
van wat
geen leven meer is.

Stuk gereten
om voor altijd te willen
vergeten pijn en smart
diepe van binnen
diepe ellende
er was niemand die kende
mij.

Ik kan van de pijn geen lucht krijgen.
Die pijn beklemt iedere ‘doorbraak’, ieder leven in mij
heeft die pijn in zijn greep
die vinger in de pap
in alles van mij
ik kan niets, totaal niets meer verdragen
geen geluid, hoe zacht ook
geen indrukken meer
op mijn ‘terug moeten trekken in pijn’
verdragen
moet het verduren
moet mezelf afschermen
om me te concentreren
op pijnbeheersing
om te kunnen leven
door moet ik
helaas

Was ik er maar geweest
er aangegaan
wat mij is
aangedaan
ik weet ’t niet
meer
niet meer
niet weer
stop
met alles
gedaan
laat mij gaan
het trekt onder mijn huid
alles kapot
helemaal voor rot
gescholden.

Het is alsof mijn tanden er constant uitgerukt worden
aan xc3xa9xc3xa9n stuk, en bonken dat hart in die pijnsensatie
slag na slag beukt het erin
geen einde
geen begin
in mijn neus
op mijn neus
er midden tussen in
bij de neus genomen
bij de kin

Och, waar gehakt wordt
vallen spaanders
er midden in.
————————————————————————————————-

ik vraag me af: “mama, wat….heb ik verkeerd gedaan”?
Niets, helemaal niets
miesjemeisje.

je bent liever dan lief
maar er wel
geweest
snik
dat ben ik!
————————————————————————————————-
“je bent niet goed snik”!
zegt de moeder

het was een loe…
echt waar?
————————————————————————————————-

28 Maart
Helemaal gek dreig ik te worden, door te draaien, enz.
Wanneer word het nu eens minder?
Die pijn, het is nxc3xb2g weer erger.
Die brandende hel komt omhoog zetten, vanuit mijn tenen, zo via mijn ruggegraat, naar mijn mond, mijn hoofd in; om daar alles in de fik te steken.
Wat een toestand. Vannacht was het zo gruwelijk heftig.

Het kan toch niet waar zijn, zoiets?
Dat het net lijkt alsof je tanden eruit worden gesneden?
Dat alles verbrandt wordt onder de huid van je gezicht, in je mond, onder je schedel?

Heel mijn mond is constant stuk, dat is echt.
Alles smaakt naar blik, en ook bitter.
Kan het zijn dat mijn vader al zijn pijn, na zijn operatie (waarin zijn 3e stel tanden en kiezen eruit werden gesneden) aan mij heeft overgedragen, en dat ik dit nu voel gebeuren, dat kan toch helemaal niet?

Ik weet niet wat ik voor die pijn in moet vullen.
Heb ik toch een vorm van kanker?
Is er iets mis in mijn hoofd, mijn hersenen?
Waarom blijft het steeds erger worden?
Waarom kan ik nooit ontspannen zonder die pijn over en door me heen te krijgen?
Waarom kan ik nooit eens gaan liggen?
Waarom krijg ik geen hulp, geen inzicht, helemaal niets dan alleen maar nog meer extreme klachten en een niet normaal mee te leven pijn?

Waarom is er geen arts voor mij?
Waarom zet niemand zich eens voor me in?
Waarom zijn alle huisartsen zo stom, luisteren ze niet, doen ze net alsof ik niet besta met mijn pijn?

Waarom word ik van het kastje naar de muur gestuurd?
Ik houd dit niet meer vol!
Niemand begrijpt me, en ik ben NIET gek.Ik ben bij mijn volle verstand.

Hebben ze mij dan geestelijk ECHT zoveel pijn gedaan?
Karel zegt van wel.
Maar dan nog, als ik dit geloof, wat dan?

Ik kan niet meer leven, het lukt niet meer, maar het moet; ik ga geen zelfmoord plegen, dat heeft geen zin.
Dan moet ik nog een keer naar die hel hier beneden afdalen.
Oh mijn tanden worden er weer uit gesneden, ik voel het gebeuren, en zo gaat dat mijn hele kop door, de hele dag, xc3xa8n nacht.
——————————————————————————————————

22 April 2009:

April doet ook nog wat ie wil, aan grillen in mijn hele kop! Ook andere plekken nu in mijn lijf, ze protesteren, geven het op ;-).
Grapje, dit laatste, maar het is en blijft….wxc3 t zeg ik..: de pijn in mijn hoofd, gezicht, mond….nxc3xb2g wordt – IS het erger. Hoe kan dat?????????????????
De electrische schokken sidderen pijnlijk door mijn lijf.
Vooral ’s avonds is dit het geval. Ik ben een geval waar geen woorden voor zijn.
Ga ik naar bed, zo hulpeloos, zo eenzaam, zo verlaten van ieder goed gevoel in mijn uit-elkaar-worden-gereten gezicht, in elkaar gepreste schedel, kaken ontwricht. Dit wicht….dit is toch geen leven meer zo.

Niemand zou mij geloven, niemand weet, dat ik dochtersions heet. Alweer maak ik er stomme geintjes over, kan dit niet laten, word – ben ook wanhopig van het zoeken naar….
Naar oplossingen. Naar, hoe ik mij moet gedragen, zodat ik ff geen pijn zal hoeven: voelen, knellen, knagen, scheuren, uitwringen, branden, schrapen, steken, trekken, persen, snijden!!!!!!!! Zo, genoeg woorden aan verspild. Ja! ik was verspilde moeite, volgens mijn moeder. En toch, ook al had een ander zo’n moeder gehad, zou die persoon dan ook zxc3xb3xc3xb3xc3xb3xc3xb3’n pijnen hebben moeten ervaren? en dat ook nog ACHTERAF! Als een enorme straf, een dreiging, niet te verwoorden, getril, gebonk, kromtrekkende tenen, voortdurende krampen in mijn onderbenen, een hart dat mij de adem beneemt. En dan de geluiden hier, die afscuwelijke buren, als duivels lijken ze voor ons te zijn, zo vreselijk opdringerig met hun geklets, geschreeuw, hun egoxc3xafsme en zelfvoldaanheid, hun brutaliteit!

Tja, en dan zeggen anderen (in hun goedbedoelde adviezen) je kunt nu doen waar je zin in hebt, je mag nu zelf beslissen.
Ja….ik zou op vakantie kunnen gaan, lekker van alles ondernemen, ik zou zxc3xb3veel willen, en zou ook de gelegenheid hebben, ware het niet dat ik opgeslokt word, en Karel inmiddels ook overspannen is, dus : So what!!!! Ik KAN helemaal NIETS!!!!
Niet musiceren, niet schilderen, niet pijnloos eten (constante gruwelpijn in heel mijn mond, lippen kapot, slijmvliezen, tandvlees onstoken, vol met pijnlijke ‘schaafwonden’ e.d.). Forceren om de dag door te ‘moeten’ komen; ik MOET in beweging blijven, als ik gewoon ontspannen zit, dan word ik knettergek van de pijn, maar mijn ogen, zo’n pijn van binnen daar, in mijn als xc3xa9xc3xa9n grote wond aanvoelend aangezicht, geen gezicht (zou mijn moeder alweer zeggen), ik was GEEN GEZICHT!!!!
Ik heb mij daar vroeger juist niets van aangetrokken, van al haar gemeenheden. Maar nu, ik kan echt niets beginnen, ik tril van binnen heel de dag ‘als een rietje’ alles op hol geslagen, lezen, het doet zo’n pijn. De pijn IS
mij. In mij, om mij, door mij,
Kleine mij zegt dag! Zeg maar dag met je handje, contantje, lik op stuk….kleine mij is nog erger dan stuk(je). Geen stukje meer van over.
Een stukje van kleine mij.

p.s. zxc3xb3, even weer genoeg geklaagd, tegen mijn klaagmuurtje. Wat zeg ik, het is een hele WAND, want…………..

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ik ben in een hel geboren.
Een hel die mijn moeder heet.
Daar kwamen ze bijeen: mijn vader, zus en broer(tje), allen intens duivels-gemeen.

Dit moest gebeuren, opdat ik zag, wat hier beneden was.
Iets dat ik niet wilde geloven, iets dat ik niet mag.

Ik kreeg afschuwelijke omstandigheden om mij heen. Allemaal mensen die in de macht waren van iets sluws achter hen, zo verdekt opgesteld. Ik kwam in een duvels gebeuren, waar satan de scepter zwaaide en over mijn leven scheen,
te heersen over al die mensen, welke kwamen om mij heen.

Naar de buitenkant leken ze aardig, leek alles doodgewoon. Maar ik, ik was de dupe, van de dood, heel gewoon.

Ik kreeg psychisch gestoorde mensen om mij heen, leerde mij aan hen aan te passen, speelde met hen mee. Doch zij speelden allen, de baas over mij, stuk voor stuk, en xc3xa9xc3xa9n voor xc3xa9xc3xa9n!

Ik kreeg kinderen, nooit tevreden, meer huilen en janken om iedere scheet, altijd wat. Nooit waren wij goed genoeg, nooit was het naar hun zin; nooit kregen ze zgn. dxc3 t, waar zij dxc3 n precies weer, hun zinnen op hadden gezet.

Ik werd afhankelijk van erkenning en het dienen (goed genoeg) van al de hierboven genoemde mensen, plus diegene  hier : mijn schoonmoeder, mijn zgn. vriendinnen, allemaal wonnen-sponnen zij zich in (mij). Nestelden zij zich in mijn geest.

Ik paste mij aan, gaf hen alles, leverde mij helemaal in, leefde mij helemaal in, leefde voor hun plezier. Om hen te laten lachen, blij te maken, ten koste van mijzelf.
Dit laatste zie ik nu pas in.

En nu, nu is er al jaren de inhaalslag, om te zien, hoe ik naast mijzelf heb geleefd.
Nu overheest de gruwel, al de wonden die zijn geslagen, in mijn brein, mijn zijn, mijn denken over mijzelf, over wie ik ben.

Geen aandacht meer voor mij, zoals ik geboren ben, op deze aarde kwam. Bwxc3¬°m!, de ene slag na de andere, mij toegebracht door anderen (in de geest).

Het is geen leven geweest.
Ik wilde er iets van maken.
Doch dat was ‘dikke pech’.
Niet gelukt, ik moet toegeven, het was in scene gezet.
Heel mijn leven een afschuwelijk iets.
Dat wat ik nu voel gebeuren, iets om diep triest over te treuren.
Niets, helemaal niets
is er van mij over
Hier
een typend typetje, dat dit van ellende maar doet
om toch op een of andere wijze
te voelen, ik ben (helaas)
dxc3¬°xc3¬°r waar leven pijn doet
verterend vuur
de hoofdrol speelt

Doet de wond het meeste pijn
als hij of zij
heelt???????
——————————————————————————————————

13 Mei

Ik wil niet meer
Heer
iedere keer
weer
die pijn
van ontwaken
of juist NIET slapen

Ik wil niet meer
Heer
iedere keer
zijn
in pijn
geweldadige
herinneringen
van ‘zijn’!
———————————————————————————————
15 Mei 2009
Vannacht was ’t de hel in het kwadraat!!!
Trekken, scheuren, rijten
persende gruwel in heel mijn gezicht
te voelen, al het kwaad in:
ogen, jukbeenderen
lijfelijk gebeuren
kan niet meer treuren
te veel, te lang
door die chaoot
van een duivels bestuurd
achterlijk plan.

Eerst geprobeerd om zonder meds in slaap te komen. Ondanks de BARSTEN van pijn!

Anderhalf uur doorstaan.
Toen 2 Diazepam, met veel twijfel over :”wat moet ik”????
Na een poos even geslapen, waarin ik steeds maar artsen opzocht (in dromen) om mijn hulpvraag bij ‘in te dienen’. Ook al vol aarzeling, niet wetend hoe te vertellen wat ik allemaal gebeuren voel!

Toen alweer wakker, ….? :”wat NU”????
Weer in die allesoverheersende hel, nxc3xb2g erger zefs.
Spijt van die Diazepam, natuurlijk. BAH!
Toen maar (bijna 20 mg)Temazepam. Bwam!
Het duurde LANG
Heel ERRUGG lang
voordat ik nog ff weg kon zijn uit dat gruwelgebeuren
dat uitkuren
op mijn kop
mijn sidderende lijf.

Weer in de ‘volle laag’
onder de beukende plaag
WAKKER?
Wakker dier
dierlijk afgeslacht
na zo’n nacht
En nu zit ik hier:
tierelier is nog steeds bezig in mijn gezicht
geen groot licht
dat mij red
wanhoop duw ik opzij
alles opzij gezet
over wat ik echt voel.
Automatische piloot
op volle toeren
achteruit?

Meds: weinig geholpen
heel onbeholpen
slachtoffer spelen
nooit te helen
hel
helaas overleef ik
hem ‘wel’
wil niet meer
kan niet meer
over en uit
een besluit
beslist
onbetwist
stekker
eruit……..
—————————————————————————————————

16 Mei 2009
Gered de nacht
met 10 mg Temazepam.
steeds wakker tussen de bedrijven van het pijnlijke gebeuren in de nacht
toen, heel onverwacht:
BWAM! voor de ECHT KLAAR-
wakker!
De slag als een hele veldslag boven op mijn hoofd.
Wapengekletter, boven op mijn schedeldak.
Dan schrik je je letterlijk te pletter
van de nieuwe dag
hij plet je:
die dag
alles nog te gaan
hoe laat?

nog zxc3xb3 vroeg
toen ie sloeg
die knoertharde dag
van uren slaan.
‘gaan, met die banaan’!
ja, was die dag maar eens zo zacht
aardig
smelten op je tong
maar hier gaat die gong
ging de slag over
slaat mijn hart over
hard ‘gelach’
met die knoertharde slag
die pijn er weer ingeslagen
Zoals gewoonlijk
‘zit dit er dik in’
Die gruwelijke story
potverdorie
wanneer is het weer eens gewoon
alleen mij
zelf
mogen ZIJN!
Met mijn vreugde
zoals ik mij vroeger verheugde
al mijn liefdevolle gevoelens
voor muziek
de glorie
dat warme gevoel
van blijdschap
van heerlijk ZIJN
Zxc3xb3 FIJN!!

Verlangen naar vroeger
toen ik dacht dat alles als vanzelfsprekend gelukkig, jolig, vol hupsakee; draai ik mijn hand niet voor om; zxc3xb3 gepiept
ik alles kon, zingen, grappen verzon
niet te behappen
hoe ik alles dufde toen
en kon.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Het lijkt wel
alsof ik het
verzon!
Maar de zon
hij komt op!!!!!
kom maar op!!!!!!
—————————————————————————————————

21 Mei 2009

Het zij zo
zovele wonden
vannacht in mijn gezicht
gemept, geen heenkomen gevonden, geen pillen genomen…..!
“Jij moet maar in je eigen vet gaarstomen”, zei mijn moeder.
Geen heenkomen meer aan.

Ik was haar onderdaan
haar slaaf
slaaf van haar zonden
werd steeds heengezonden
belachelijk gemaakt
moest voelen haar kruis
zo zei zij het letterlijk
zij dreigde ermee.
En dan ook nog zeggen:”jij!, jij ben nooit tevree”!
Wilt altijd wat anders
Bent geen knip voor de neus waard
ga maar, Ga!
daar is het gat van de deur……!

Maar het feit is wel, dan ik ben opgebruikt.
Dat ik dat ook voel, voel gebeuren.

Vannacht, niet te harden, zo’n bonkende pijn, op het ritme weer; heen en weer, van mijn bonkende hartslag, op golven van pijn.
Aan xc3xa9xc3xa9n stuk, STUK!
In ogen, neus, onder mijn ogen, in mijn ezicht, mijn oren.
ALLES, golft van de pijn. En dan, zo heel alleen.

In de vroege ochtend, Karel geroepen, even geprobeerd om in zijn armen te liggen.
NIET TE DOEN!
Elke aanraking verboden!
Zo’n PIJN!

Ik zal nooit
te genezen ZIJN!

Ook dxc3 t zei, schreeude, dreigde, snauwde mijn moeder!
Exact diezelfde woorden, “jij bent NIET te genezen”!
Zal me worst wezen
wat jij voelt
denkt
of wilt
al gil je de hele buurt bij elkaar
Hier krijg jij niks voor elkaar
Hier ben IK
DE BAAS!!!!!

Ben ik opgevoed door een duivel, of door 2
“NEE”! Ik had ze als ‘een hele school met valse vissen’ om mij heen!

Ja, in de 1e plaats mijn moeder, dan mijn broer(tje), vader, zus.
Dan mijn vriendin, al die kerkmensen, die hele familie, en zo gaan we door.
Net zolang, totdat Mies er ‘is geweest’!
Er ‘aan is gegaan’.
Het ver-leden is mij aangedaan.
————————————————————————————————-

11-8-2009.
Het boeit me niet meer, dit leven
waarom zou ik nog wezen
als een dief in de nacht
totaal aan het kwaad op deze wereld verpacht?

Ik blog, dus ik ben
whatever ik ben?

Mijn leven is geweest
altijd geleefd om anderen te willen helpen!

Nu ben ik niet meer te helpen
niet door mezelf
door niemand niet
heb me altijd op kunnen peppen
door er voor anderen te mogen zijn
om op die wijze, mens te durven en kunnen zijn.
Nu ken ik kind nog kraai
ziet niemand me meer staan
omdat ik ze niet meer dien.
En ik wil ook niet meer worden gezien
door al die leugenaars en egotrippers.

Ik geef het op
ook door die pijn in mijn kop
waar maar geen einde aan komt
waar kan ik mij nog op verheugen?

Alleen op het einde van mijn leven
dat hopelijk vlugger dan spoedig
komen gaat!

Iedereen liet mij stikken
mijn hele ‘lang zal ze leven’ lang.
Het was voor mij altijd maar geven, geven, geven.
Nu ja, ze gaven niets om mij.
Nu xc3xa8n!
Helaas, dat ik er nog ben.
Alleen om alles in te zien
om mijn zelf af te schrijven
mijn ego te verliezen.
Heb ik nog wat te verliezen?
Terwijl ik verloren heb?

Ik leef om het vol te houden
tot het zoete eind
want het leven was al bitter
GENOEG!
““““““““““““““““““““““““““““““““
Ik wil aandacht, aandacht, aandacht.
Ik wil er mogen zijn!
Waarom laat iedereen mij stikken?
Waarom doen jullie net alsof ik niet besta?
en geen gevoelens heb!!??

Waarom zijn jullie allemaal,
GROTE NEP!!!

Waarom doen jullie mij zo’n enorme pijn?
Ik ben toch nog maar
zo klein!?

Waarom moet ik jullie ruwe haat pikken en slikken
en zxc3xb3 opletten om mij er niet in te verstikken
verstikken jullie mij aldoor?
zodat ik alleen jullie allen gehoor, xc3xa8n toebehoor?
Ik geen eigen leven meer heb!
Jullie waren en zijn allemaal : grote NEP!

Alleen op jullie voordeel uit
verdelen mij, als jullie buit
vechten om het beste deel van mij.
In mij vechten jullie jullie oorlog uit.
En geef ik die gelegenheid daartoe niet genoeg, niet perfect
dan zal ik er nog meer van moeten lusten
nooit mag ik eens rusten.
Alleen jullie haat en venijn, voorkomen en sussen
ik sta in brand, en ben niet meer te blussen.
Uitgeblust!

Ich habe genug !
““““““““““““““““““““““““““““““““““““

12-8-2009

Vannacht geprobeerd om met Bional extra sterk te gaan slapen (ipv een slaaptablet).
Ik wilde het gewoon weer eens proberen, eens kijken of het wilde lukken. Daar ik zo’n hekel heb aan die medische troep.

Nu, dat heb ik geweten, dit is wat er constant over me heen denderde:
M’n neus als verbrijzeld, vermorzeld, als doorgesneden. Aan 1 stuk door doorstoken, bonkend op de hartslag. Trekkend, alsof mijn neus bij de wortel (en nog meer) er constant af wordt gerukt.

Heel mijn lichaam onderhevig aan een bonkende hartslag, die als een trein in mijn oren klinkt (vooral links).
Tenen branden en bewegen in krampen die door heel mijn lichaam trekken, en alles walst onder mij en door mij heen.

Tandvlees, tanden kapotgereten, alsof alles kapot wordt gesneden daar in mijn verhemelte, mijn kaken, enzo. Alles is op een verwoestende manier bezig.
De huid van mijn gezicht wordt eraf gereten, voortdurend gaat dit door me heen.
Ik probeer om het te laten gebeuren, en houd mijzelf voor, dat ik toch wel in slaap zal vallen, dat het een kwestie van volhouden en volharden is.Na een uur (lang) moet ik het opgeven.

Dan doe ik mijn ogen open, ga rechtop zitten, en alles schokt en draait om me heen. Ik kan niet goed meer zien, vanwege die die enorme schokken die bewegen in mijn ogen. De kamer draait met schokbewegingen om mij heen. Mijn schedel, alle botten in mijn hele gezicht, ik voel ze breken. Ik voel het contant bewegen in mijn hoofd.

Ik sta voorzichtig op, maar het schokt zo heftig onder mijn voeten. Exact diezelfde schokken, waardoor alles om mij heen (incl. mijn tenen) beweegt voor mijn ogen. Alleen bewegen die tenen echt.
Ik probeer te gaan lopen. Waar is de aarde? waar leef ik in? Ik ken mijn kamer, dus weet waar zich alles bevind, en het lukt om voorzichtig te lopen.
(in de loop van de jaren heb ik dat geschok, ed steeds beter leren ‘hanteren’; ben er inmiddels op getraind).

Na een Zoplicon (sl.med) te hebben genomen, schrijf ik nog even in mijn nachtboek. Oh, wat doet dxc3 t zeer in mijn ogen, jukbeederen, tussen de ogen, enzo. Want ik houd mijn hoofd wat geboren, en het lijkt alsof die pijn dan heel heftig naar beneden ‘dendert’.

Eigenlijk is dit niet te verwoorden.

Om 5 uur ben ik dan weer wakker, en weer is daar die pijn. Ik weet dat ik eruit moet, maar ben moe. Probeer om mijn hoofd wat te masseren, doch zonder verlichting te ervaren.
Dan moet ik er dus uit.
Helaas, mijn botten (gezicht-hoofd-mond) breken nog steeds.
Nog steeds voel ik de nachtelijke ellende in mijn gezicht. Een gezicht (qua ogen) , dat ook niet al te helder is. Nog steeds die schokken, dat draaierige, waardoor ik ook ‘zit te wippen op mijn stoel’.

Zo voelt dat, omdat die krampen, of ‘weet ik wat’ voor golven en spanning, nog steeds door mij heen denderen.

Het is een gruwelijke ochtend.

We moeten naar de Gemeente. In de auto wordt ik nog beroerder, ben steeds aan het ‘hikken’, of opboeren, ben misselijk. Het voelt als een hele zware uitputtingsslag om daar in die auto mee te moeten rijden.
Als we uitstappen kan ik haast niet op mijn benen staan.

Kon vandaag amper zitten, amper eten. Een groot gruwelgebeuren.
En ik kan niet gaan liggen, want dan komt alle pijn altijd in zijn heftigheid doorzetten.
Ik heb al pijn genoeg terwijl ik normaal zit. Hoewel, ik weet al niet meer wat het is, om zonder zxc3xb3 ontzettend veel pijn en ellende ‘in leven te zijn’.

Tot overmaat van ramp, heb ik ook al een paar dagen last van pijn aan m’n nieuwe kies. Verdraaid, mag ook nooit eens iets probleemloos gaan?
Ik ben toch altijd zo’n optimist.
Nu, ik wacht echt nog even om terug te gaan naar de tandarts, maar die zorgen moet ik dus ook weer zien te beheersen(van me af zetten). Het is te veel, en duurt al zo abnormaal lang; help :(.

Mijn oren suizen, piepen, zoemen, seinen, best wel hard. Ook dit is al heel lang zo.
Ik moet nergens tegenaan komen met mijn lichaam, want dat versterkt de schokken enorm.
Om 4 uur komt Karel op het idee om 2 Oxazepam te nemen. Het tempert alles een beetje. Maar normaal…..? Nee, dit lichaam is knettergek van veel te veel.
Pijn, gruwel zonder uitweg, zonder weerga of einde.
Ja, is het einde zoek?
Zoekt iets in mij een uitweg uit /via mijn lichaam, en lukt dat maar niet?
—————————————————————————————————

19 Maart 2010

Zojuist heb ik op de dag 2 Oxazepam genomen. Ik kan het niet meer aan. De pijn is zo gruwelijk en continue aan het schrapen onder mijn huid; het is alsof ik uitgebeend word. Een en al gruwelgebeuren, en het wordt er niet beter op. In tegendeel. Steeds moet ik n.a.v. die pijn weer dieper constateren en aanvaarden (wat ik ook doe) wat er aan de hand van die pijn gebeurd moet zijn, in de geest bij/met mij. Maar hoeveel ik ook aanvaard, het houdt niet op.

Ik ben gexc3xabxploiteerd als ieders positieve energiebron. Alles moest ik afgeven en investeren in/aan de ander. Alles wat ik van God had meegekregen gaf ik weg, werd van me ingenomen. Werd van me ingepikt, met huid en haar verslonden, zo voel ik mij; daar aan onderhevig te zijn, de hele dag, xc3xa8n nacht!

Hoe moet, en kan dat ooit eens over gaan? Ik heb geen hulpverlening meer, eigenlijk ook nooit gehad. Ze stuurden mij van de ene leugenachtige naar de andere ‘verdraaier’. Niemand die ook maar enig invoelingsvermogen voor me over had. Allemaal baasspelers over mijn gevoel.
Ik telde niet
niet mee.
Te gedwee
heb ik altijd
over mij moeten laten lopen.
En ik kan nu wel zeggen:
nu is het afgelopen,
maar daar red ik het ook niet mee.
Ik hoop zxc3xb3 op God.
Dat is mijn enige wapen in de strijd.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Challange13_2Hier zit ik dan weer ’s ochtends hxc3xa9xc3xa9l vroeg te schrijven, en vraag me af, waarom doe ik mij toch altijd zoveel beter voor, dan dat ik mij voel van binnen?

Waarom?

Terwijl ik voel dat ik word afgeslacht ^&$#@!.

Totaal ‘in de fik’ van binnen; overal, explosies van pijn: in, en tot en met mijn haren, ja werkelijk alles word verpulverd van de pijn. Waarom, als ik nooit eens kan ontspannen, het onmogelijk is om te doen wat ik graag zou willen.

Maar ik moet wel, wat moet ik anders? Als toch niemand iets aan mijn pijnen kan doen, NOCH KAN ZIEN! Ik heb geen bewijzen, en die heb ik nooit gehad, ook vroeger als kind al; ik heb het zelfs niet eens gemerkt, ondanks dat ik gebrandmerkt ben, (voor het leven?)

Is dit een leven, vertrapt, verguisd, geen plek om adem te halen: te veel pijn! Alles slaat nog steeds op vroeger, op het verdringen, wat ik als automatisch altijd heb gedaan. Klaar uit? Ja, was het maar gedaan.
Maar wat heb ik altijd gedaan: gelachen, anderen vermaakt, mij om anderen bekommerd, bediend en verzorgd. Hen altijd omringt mijn mijn vrolijke noten (welke ik vroeger, volgens mijn moeder “te veel op mijn zang had (zitten)”)

Nu, waar is mijn zang dan gebleven ? :  mee achter het behang geplakt. Het behangsel van mijn leven: het is een zeer grote zware jast. Een last, hun lasten, welke ik moest dragen, zonder het te beseffen, nog te weten. Om alles wat mij is verweten, zonder dat ik iets (slechts) op mijn geweten had.
Zij allen hebben mij bezeten, en geprogrammeerd op: “commando “LACH”! :”Lach om de pijn die je voelt van binnen, houd je eigen pijn maar binnen, want dat is allemaal verzinsel en gelogen, jij bent alleen maar veeleisend! En, omdat jij bestaat in onze wereld, zul je voelen dat voelen, en goed tot je door moeten laten dringen! Dat zul je weten, en ‘weh je gebeente’ als je niet doet wat ik je opdraag en zeg”.

Zeg, hoor eens even, waar is de Mies zonder pijn gebleven? Is die er ooit wel eens geweest? Ja, ik heb alles verstopt van binnen, en nu schiet mij al jaren steeds meer te binnen. Dit is wat ik gisteravond in bed schreef (crepererde liggend in dat rot-bed, ja geef dat rot-bed maar de schuld). Een mens ben ik, daar in pijn gehuld, omhuld, nee uitgehold word ik van binnen, totaal vermorzeld en opgevreten om alles wat ik was vergeten. En mijn moeder maar klagen, dat zij zich zat op te vreten van de zenuwen, klaag, klaag, en dit ‘blaag’ (volgens haar), kreeg de schuld, moest het dragen).

Maar terug wat ik in mijn nacht-boekje schreef: “Mijn moeder was een monster, mijn vader een beul, mijn broer een tiran, en mijn zus de huichelachtige slager. Oh, het word mij te veel van verdriet om zoiets op te moeten schrijven. Hoe is het mogelijk? Hoe heb ik overleefd, mijn hele leven lang, overleven, zonder denken, zonder leven. Het leven, was toch ook aan mij gegeven! Moest ik alles gelijk inleveren aan de foerier? De duivel, die ik gevoeld heb, die ik gezien heb in mijn moeder, als ze zich weer eens op mij uitleefde.

Hiep, hiep hoera! Leef je uit op Miesje, die heeft toch nergens weet of last van, want daar zullen wij wel eerst voor zorgen, dat ze helemaal niet meer weet wat ‘voor of achter is’. Dat ze knettergek word van ellende. Laat het haar maar voelen, laat ze het maar mooi voor ons allemaal opknappen: alles waar wij ongenoegen aan beleven. Want anders…. ‘dan zou ik wat beleven’, zo hebben zij mij dat ingepeperd, zodat ik het idd niet meer wist.

Nooit meer weten wat echt waar is, nooit meer weten wat je echt voelt, en aan onderhevig bent. Als klein kind al, heb ik eens met een spelt mijn arm aan de binnenkant open zitten, peuteren; ik wilde gewoon (als automatisch/als onder hypnose(?)) weten wat daar onder zat, dus die huid even open maken, of halen en het zien, het weten, het voelen misschien?

Maar ik hoorde een lieve zachte stem in mijn binnenste, die zei dat ik dat niet moest doen, Oh, wat een lieve zachte stem. Laat Hem mij opnieuw horen, neem mijn pijn en mijn wanhoop weg. Ik zie geen heg of steg meer in dit leven, en wil er zo graag uit weg. Ik kan wel janken, kan wel huilen, maar moet mij beheersen en blijven doen alsof. Niemand begrijpt mij toch! Hoeveel aan pijn er door mijn lichaam, mijn gezicht, door mijn ruggengraat dendert. Alles dendert maar door. Ook ik dender door, en ik vlucht, ik ga naar buiten, ik doe net alsof, en ik lach me krom (van ellende?)

Waarom, doe ik nog steeds zo vrolijk als ik iemand tegenkom; als ik zoals nog steeds mij om mensen bekommer, en alleen maar aan hun noden denk, ik mijn lieve zachte ik nog steeds aan de ander schenk . Maar wat moet ik, want de pijn is het die niet verandert. Help, ik zie er normaal uit, ik lach. Help, ik ben van binnen totaal van slag, maar laat het niet merken. Ik moet nog steeds die straf voor zien te blijven, terwijl ik er onder bedolven, (mijzelf) vrij probeer te vechten eraan. Maar wat doe je eraan: helemaal niets! De pijn blijft nog steeds erger, sterker, intenser, mij overheersen in dit schijnbaar door God verlaten land. Waar de mensen helemaal niet door willen hebben (en nooit hebben willen weten) wat er echt is aan de hand.

Berekenend zooitje. Egoxc3xafstisch, pure zelfverheerlijking aanbidden, maar over diegene die anders zijn, gevoelig en gewillig, daar lopen en stampen ze met hun grote ‘poten’ constant overheen. Zij willen zich machtig voelen, de koning te rijk. Nu pure armoe troef is het daar bij hen van binnen, kilte koude en steen hardheid…..oh, ik moest dit even kwijt.
Nu gaan we weer ‘vooruit met de geit’, die niet mag mekkeren, en altijd moet doen alsof:¬† niets mag laten merken, dat ze al lang uitgemolken is.

Ik sla dit op voordat ik het wis.

Sorry, dit is niet bedoeld om te klagen, want ik overleef en accepteer…..iedere dag, iedere minuut, accepteer ik het weer. Ik verzin weer, net als vroeger iets wat mij kan doen overleven, doe net alsof ik niet ben en word overgeleverd, aan wat zich al zo lang “vol-trekt”.

Hoewel vol….wanneer is die emmer met prut van die herbelevingen en inzien, nu eens leeg? Bleef hij vol, omdat ik erover zweeg?

Nu heb ik iets van mijn zwijgen doorbroken, maar ik schaam mij rot!
Nou, doei! Sla dit maar over. Volgende keer beter. helemaal???

p.s.¬† ook nog even iets wat ik wel leuk vond: ze hebben nl mijn foto over die ontsnapte gifwolk in de krant gezet. (en op internet, wat een pret ūüėČ
Tja, altijd blijven lachen, toch!

 

 

Categorie√ęn: Geen categorie | 5 reacties

PTSS-items-triggers! (1)

31 Okt 2007: Ptss door geestelijke mishandeling en verbaal geweld.

Mamaxe2x80xa6..!!!…. wat heb je met me gedaan? (: in herbeleving, de schreeuw van het kind)

***Over wat mijn moeder mij voortdurend voorhield, Over hoe en wat ik zou zijn, en waar ik volgens haar uit zou bestaan.
Waar ze me mee bedreigde, wat ze allemaal met mij zou gaan doen.***

En het vervelendste is, dat alles wat ze zei (wat ze met me zou doen), ik dat nu letterlijk voel gebeuren, in voornamelijk mijn hoofd en in mijn gezicht.
Zij slingerde het me dus a.h.w. letterlijk in mijn gezicht.
En haar ultieme bedreigingen heb ik als klein onwetend kind onbewust xe2x80x9cbegrepenxe2x80x9d, c.q. opgevat als (en vertaald in) een lichamelijk voelbaar, letterlijk ECHT gebeuren.
In mijn kindergeest gebeurden de bedreigingen ECHT, werden ze ECHT UITGEVOERD.

Ook al die uitdrukkingen en gezegdes, waar je alles zelf bij kan voorstellen, die hakten er bij mij letterlijk in.
BV xe2x80x9cje bent er gloeiend bij, en xe2x80x9cik maak gehakt van jouxe2x80x9d.
——————————————————————————————————
Herbelevingen hieraan in het nu (al gedurende ong. 7 jaar), letterlijk voelbaar in mijn lichaam, en de stem van mijn moeder opnieuw horend in mijn hoofd (exact zoals vroeger):

***De toon waarmee, het onbeheerste gekrijs waarop, die woorden er in hakken, naar mijn hoofd worden geslingerd, erin gekerfd worden .***

Ze snijden, en ze scheuren tot in mijn diepste wezen: de woede, de haat en de wraak die erin meegestuurd wordt, ze zijn als voltreffers van een mitrailleur. Ze foltert me!
Krijst: xe2x80x9cwee, je gebeente als jexe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6.., het duivelse hysterische gillen, als uitlaatklep van hun haat, hxc3¡xc3¡r haat t.o.v. alles wat leeft, over wat ze niet goed genoeg in haar (boze) macht / onder haar controle kan  krijgen
((en dat voel ik dus nu echt, dag en nacht gebeuren in mijn lichaam en hoofd, vooral als ik zou willen gaan zitten, uitrusten, of liggen. Hoe meer ik me ontspan, des te dieper die onrust(als een flipperkast die op hol is geslagen in mijn lijf), enorme druk (alsof er een hele bus, met mensen en al op mijn hoofd drukt) en die, mijn zenuwen kapotrijtende pijn))

Zweepslagen zijn het, die mij bijtend toegesmeten worden. Striemen van woorden, als giftige pijlen, dwars door mijn kop, hart en mijn ziel: xe2x80x9cMaak dat jij weg komt jijxe2x80x9d!!, de nadruk, het venijn, de wellust, het duivelse genoegen, waarop dat gebeurt!
Ze raakt de diepste kern van mijn ziel, doorboort alles van waaruit ik leef, verscheurt, snijdt, hakt alles aan spaanders, met een volume, waaraan geen knop zit om zachter te kunnen zetten, niet te beheersen valt, voor haar als wel door mij. (kan al heel lang niet tegen geluid, nog niet tegen het omslaan van een tijdschrift, dat doet mij dus pijn, het wekt een enorme schrikreactie bij me op)

Ik moet dat hysterische wezen aanschouwen en aanhoren, sidderend in angst en beven, wachten tot het stil zal worden om mij heen (maar, wordt het ooooit stil???, zal het ooooit verstommen????)
Weer een voltreffer volgt, als een grommend haast schuimbekkend dier, trekt ze haar wrede mond/bek/scheur, nxc3xb2g meer naar me open, bedreigt me nxc3xb2g intenser, komt nxc3xb2g  dichter in mijn blikveld, haar schietveld,xe2x80xa6.. en ze schiet, en schiet me met met haar woorden totaal overhoop.

En het hoopje ellende dat nog van me over is, moet naar haar blijven luisteren, in stilte luisteren, gebukt gaande onder datgene dat ze (dat kleine meisje) al lang niet meer verwerken kan, niet te bevatten is voor een dergelijk  klein hummeltje, dat zich van geen enkel kwaad is bewust, maar zich wel (al zxc3xb3 lang beschadigd), toch in leven houden moet.

Ook al bonst en raast dat hart van binnen, ze is doodkalm, in shock, niet meer echt aanwezig; en slikt alles automatisch door, aan wat er aan leugens en verwijten beweert en gesnauwd wordt; en dit gaat aan xc3xa9xc3xa9n stuk door! (mijn mond is echt vol barsten, aften, pukkels, het BMS, brandt, en eczeem om mxe2x80x99n mond, lippen ook kapot, e.d. en altijd kiespijn en kramp in mxe2x80x99n kaken)

BV: Je bent geen knip voor de neus waard!
Denk maar niet dat ik ook maar xc3xa9xc3xa9n rooie cent om je geef!
Jij bent toch maar een lelijk stuk stront, een stom stuk vreten! voor mijn part stik je erin!

Kijk jezelf eens in de spiegel, jij bent zo lelijk als de nacht, door en door verrot, niets, maar dan ook totaal NIETS goeds stel jij voor, jij bent een kompleet waardeloos vod.
Geen greintje goeds heb jij in je lijf!

Met jou ben ik nog NIET KLAAR, reken daar maar op.
Zodra jij NIET doet wat ik zeg, dan zal ik je weten te vinden.
Dan zul jij het berouwen, dan laat ik je alle hoeken van de kamer zien, dan zxc3 l ik je toch eens een aframmeling verkopen, dan ros ik jou eens heel flink af.
Niets maar dan ook niets zal ik van je heel laten, jij sloddervos, jij sloerie!
Dan zal je het pas echt bezuren!
Ik zal je toch op je falie geven, dat horen en zien je voor immer vergaat.
Dat je het je hele leven lang nog zult heugen, en dan kom je nooit meer van mij af!
Reken daar maar op! : boontje komt om zijn loontje, en wie niet horen wil, moet maar voelen.
Eigen schuld, je hebt het er zelf naar gemaakt.

Je moet maar eens voelen wat ik voel.
Ik verzeker je, ik zal je kort en klein slaan! ( en in het nu, sta ik vaak te tollen op mijn benen)
Kom jij maar eens heel gauw bij mij op het matje, dan zal je weten wat er van komt.
Je bent nog te vies om met 1 vinger aan te willen raken, voor mijn part stik je in je eigen stront.
Ja, stik er maar in, ik zal blij zijn als ik van jou verlost ben, jij lastpak, jij lelijk stuk drek. Jij, met je grote waffel altijd!
Ik stamp je helemaal de grond in!, en ik zal net zo lang met je doorgaan, totdat er totaal niets meer van je over zal zijn! Totaal NIETS!, heb je me GOED BEGREPEN??

Ik zal je regelrecht je hersens in slaan MET DE KACHELPOOK, jij vervloekt ellendig wezen.
GA MAAR!!!….daar is het gat van de deur.
Jij ondankbaar nest; en waag het eens om met hangende pootjes terug te durven komen, want bij mij kom je er NIET xe2x80″NOOIT meer in.
Dan zul je het lekker zelf uit moeten zoeken, zul je je nog wel eens bedenken, hoe goed je het hier wel niet had. Wat verbeeld jij je wel, jij ondankbaar nest.
Jij komt pas kijken, jij uilskuiken, jij denkt het zeker tegen je moeder op te kunnen nemen, wacht maar, ik ben nog LANG niet klaar met jou.
Wie is er hier ouder en wijzerxe2x80xa6.!!!!, hxc3xa8!!! Ja vertel mij dat maar eens vlug!!.
Zo, nu sta je met je mond vol tanden, hxc3xa8!?

Jij gaat er van lusten, met jou reken ik nog wel eens af.
Mijn wraak zal je je nog hxc3xa9xc3xa9l lang heugen, zal ik je nog hxc3xa9xc3xa9l lang laten voelen, denk maar niet dat je daar onderuit komt, jij lelijke rotmeid..

Wacht maar, ik krijg jou wel klein, dat geef ik je op een briefje, reken maar van yes!
Dat voorspel ik je al bij voorbaat!
Ben je nou helemaal besodemietert!
Ben je nu helemaal stekeblind? ( en al dik een jaar kan ik nu niet zonder extreme pijn lezen, of focussen)
Ik schaam me mijn ogen uit mxe2x80x99n kop voor jou!

Jij bent zonde om mijn dure energie nog langer aan te verspillen, met jou kan ik totaal niets beginnen, jij lanterfanter, lapswans, klaploper.
Jij loopt toch overal de kantjes vanaf.

Met de grond gelijk zal ik je maken, je er met de haren bijslepen, en je zxc3xb3 bont en blauw slaan, zodat je niet meer weet waar je het zoeken moet van ellende, en dat heb je dan dubbel en dwars zelf verdiend. Dat heb je dan helemaal alleen aan jezelf te danken!
Ja, jij verdient niet beter, je hebt het er txc3xb2ch zxc3xa8lf naar gemaakt?!.
Stik toch de moord, jij!

Ik stop nu even met dit onderwerp, maar ik zou nog uren door kunnen gaan. Mijn moeder was een kei om met spreekwoorden en gezegdes alles nog eens extra kracht bij te zetten.

En dan te bedenken dat mijn familie te boek stond als xe2x80x9chet voorbeeldgezinxe2x80x9d van de hele buurt!

Mijn ouders (ook mijn broer en mijn zus) speelden een perfect toneelstukje.
Voor mij was het meer een drama, met mij in de hoofdrol als het lijdende voorwerp, de zondebok, clown ter meerdere glorie en het vermaak.
Voor de andere spelers was het meer van: xe2x80x9ctel uit je winst, die hebben we binnen, daar kunnen we mee doen wat we willen, die heeft toch niets in de gaten, durft ons toch niets te doen, laat staan haar mond open te doen.xe2x80x9d

Het feit is dat ik nu al jaren bij veel woorden die ik denk of hoor, zomaar ineens een herbeleving kan krijgen. Dat overrompelt me dan ter plekke.
BV: dan denk ik in een zin aan het woord xe2x80x9cklaarxe2x80x9d, en dan komt weer die hele reutemeteut aan gescheld van mijn moeder:
Ben je nu nxc3xb2g niet klaar.
Met jou ben ik nog niet klaar.
Dat is zo klaar als een klontje, jij deugt niet, van jou komt niets terecht.
Schiet op maak je klaar, als je niet eens heel gauw opschiet dan kun je het schudden, dan blijf je maar alleen achter! Dan zoek je het zelf maar uit!

Er is dus nog heel veel meer. ( en niet alleen over de hysterie van een moeder.)
Allen in dat gezin hadden het stiekem op mij gemunt.
Het was daar echt een geestelijke oorlog, waarin ik de vrede moest zien te bewaren.
En dan te beseffen dat ik tot zoxe2x80x99n 10 xc3 15 jaar terug, echt in de veronderstelling verkeerde, dat ik een fantastische jeugd had gehad.

(Nb, nu ben ik klaar met dit stukje, en denk ik: xe2x80x9czo, de kop is er afxe2x80x9d. Krijg ik gelijk weer die rotstem van mijn moeder in mijn hoofd, die dreigt: xe2x80x9chet wordt tijd dat ik jou eens een kopje kleiner maakxe2x80x9d)

Heel erg bedankt voor het lezen,
Mies
——————————————————————————————————

Mijn moeder dreigde/snauwde : xe2x80x9cjij houd je kaken maar stijf op elkaar, wat hier gebeurt daar heeft niemand iets mee te makenxe2x80x9d.
En: xe2x80x9cwaag het eens om een kik te geven, want dan ben je nog verder van huis!
xe2x80x9cWaag het eens om je mond open te trekken, dan zul je weten wat er van komt!
Hier heeft niemand iets mee te maken!, enz.

Nooit heeft zij gerefereerd aan, hoe zij zich onterecht op mij heeft gewroken, nooit werd er ook maar een woord over gezegd, laat staan dat er ook maar iets werd uitgesproken.

Zodoende denk je als klein kind automatisch dat het NIET GEBEURD IS.
Plus dat je bij een volgende onverhoedse woede-uitbarsting, je al bij voorbaat de schuld ervan als vanzelfsprekend op je neemt.
Daar wordt je op getraind, je weet niet beter.
En zelf doe je ook niets liever dan alles kunnen blijven ontkennen.
Dat bied je dan een vluchtweg/uitweg uit de realiteit.

Verder…….ben ik echt niet trots op mezelf, worstel nog steeds met xe2x80x9cof het wel echt isxe2x80x9d, met schaamtegevoelens en met schuld.

En helaas……..dat rusten, oh wat zou ik dat graag willen kunnen.
Maar de pijn is dusdanig NIET OM TE HARDEN, dat rusten er bij mij dus letterlijk NIET INZIT.
Rusten is NIET TE DOEN, dan rijt die pijn me totaalstuk, dan explodeert het in mijn hele gezicht, hoofd en mond.
Dan voel ik al dat getril, gebonk en gehamer nxc3xb2g nauwkeuriger xe2x80x9czich op mij wreken en aan mij vretenxe2x80x9d.
Dat ik dit toch volhoud dat is een wonder op zich.

xe2x80x98s Nachts denk ik dan in wanhoop: xe2x80x9cnu moet ik ECHT opgenomen worden, of: ik ga naar de neuroloog, ik heb echt een hersentumorxe2x80x9d.
Maar dan (ongeveer 2 dagen later), krijg ik ineens een droom en of een inzicht. En dan kan ik weer toegeven, dat het vroeger nxc3xb2g erger is geweest, dan dat ik tot dan toe had kunnen bevatten.

Bv. dat er ijzeren grijpers in mijn hersens aan het werk zijn. ( staat voor de geestelijke martelingen van vroeger)
Dat mijn ogen eruit gestoken + erin gestoken worden. (ze staken me de ogen uit met hun jalousie)
Dat er een enorme ijzeren band mijn schedel fijnperst. (is hoe enorm ik door hen onder druk werd gezet)
En die pijn die beweegt op het ritme van mijn toujours op hol slaande hartslag. Het bonkt constant in mijn hele lijf, alsof mijn hart eruit wil rennen. (staat voor het vroeger niet hebben kunnen vluchten, voor de destijds aangemaakte, maar opgeslagen adrenaline, waar ik toen niet op heb kunnen reageren)

Mijn moeder zei ook vaak : “ik zal jou wel eens bijschaven. Ik voel hoe in mijn gezicht, onder mijn huid, een vreselijk pijnlijk schaven en trekken bezig is.
En vaak lijkt het alsof ik uitgebeend word, alsof ze me levend villen, en me uit elkaar zijn aan het trekken.

Die pijn giert constant door mijn wervelkolom, nek, kaken, tussen mijn ogen, mijn slapen en neus.
Dat is niet te verwerken.

Bovendien heb ik dus dat BMS, waardoor ik veel pijn heb en haast niet kan eten.
Plus die ijs en ijskoude benen en voeten. En dan bewegen mijn tenen vanzelf in een soort niet te beheersen krampen.
Ik zit nu ook echt op mijn stoel te “wippen”, zo schokt mijn hele lijf.

En als ik ga liggen, dan lijkt mijn bed een woeste zee, + dan is die pijn in mijn gezicht en hoofd, nog veel strakker, dan denk ik dat mijn schedel kapot barst.
Trouwens dat heb ik overdag ook vaak, alsof mijn verhemelte scheurt van de pijn.

Het beneemt me de adem, zo overheerst het me dan in rust. (ze lieten mij thuis figuurlijk ook stikken, ik moest altijd de wensen van hun ogen  af zien te lezen, en zo had ik ook echt nooit rust )

Een jaar geleden heb ik xe2x80x9cneexe2x80x9dgezegd tegen een familielid; toen werd ik me toch ziek!
Een ijskou, zo verschrikkelijk ging over mijn hele lichaam heersen.
Dat weekend (gedurende 3 dagen) plaste ik ECHT bloed. (de uitdrukking/bedreiging : xe2x80x9cdaar zul jij voor moeten bloeden!!! van mijn zus, broer, vader, en vooral mijn moeder. Die gedachten t.o.v. mij lieten zij mij vaak voelen in de geest; dat is geestelijk overdraagbaar gebeurd)

Nog zoxe2x80x99n bedreiging: xe2x80x9cde duvel hale je!, nu, die haalt me echt in.
Die duvel lijkt wel in me te zitten, te tieren en te razen, te trekken en me te verstikken; en ik kom daar niet van los.
Mijn moeder sloeg nooit echt. Ze zei altijd: xe2x80x9cde duvel sla je er wel in, maar niet uit!
Maar bij mij heeft ze die duvel er ingehamerd met woorden, juist omdat er geen duvel in me zat.
Het was haar duivel die een goed thuis zocht, en dat bij mij had gevonden.
——————————————————————————————————

Hier ben ik weer en probeer om xe2x80x9cgewoonxe2x80x9d verder te gaan.
Voel je aub niet verplicht om dit allemaal te lezen.
Ik kan er nl heel goed inkomen als jullie dit niet doen!.
Het is maar dat ik het voor mezelf durf te claimen, dat het allemaal echt met me is gebeurd.

Hier komt ie:

Heel, heel zelden heb ik even een moment, dan ben ik even pijnvrij. Man, dat is dan zo wonderlijk, dan weet ik van geluk echt niet wat me overkomt.
Dan denk ik, dit moet ik benutten. Hier moet ik bewust van genieten, nu leef ik!
Dan kan ik ineens weer normaal ademhalen, dat voelt als een wonder.
Dan ben ik weer xe2x80x9cdat kind van gelukxe2x80x9d; dan  ben ik uitgelaten, en zit ik vol grappen, net als voordat die vreselijke pijn begon.

En ook denk ik dan:”misschien ben ik nu wel beter”.
Maar het is altijd stilte voor de storm.

Echter door die pijn heen, komt mijn geheugen terug, want ik was alles echt vergeten.
Vind het een wonder dat ik al die herinneringen terug krijg.
Dus ik moet doorgaan met ademhalen, hoewel, ik merk dat het mij automatisch ook zo letterlijk beklemt, dat ik zowat denk te zullen stikken.

Dan voel ik mij constant een slecht, schuldig, waardeloos persoon, echt dat waardeloos vod en stuk stront (sorry), waarvan mijn moeder mij beschuldigde, dat ik dat zou zijn. ( en welk gevoel anderen mij gaven, dat ik dat zou zijn).
Echt een hoopje “in de weg liggend stukje ellende”.
Dat lieten zij mij dan expres voelen in hun houding naar mij toe. Mij a.h.w. dood te zwijgen en mijn gevoelens totaal te negeren; over iedere grens gingen ze dan als vanzelfsprekend heen.

Maar iedere nacht trotseer ik de hel, en het is al een beetje routine.

Ik heb me verzoend met het feit dat ik slaapmedicatie nodig heb.
Daarmee kan ik de angsten die uit die pijn ontstaan beter weerleggen; en zo val ik dan toch wat in slaap.
En ook al is het maar kort, ieder uurtje is weer meegenomen.

Maar in bed liggenxe2x80xa6..poeh! Eigenlijk niet te doen.
Dan wordt mijn neus eraf gerukt, mijn ogen bewerkt, dan is er een monster bezig in mijn hoofd, dat mij lijkt te vermorzelen.
En die afschuwelijke pijn op mijn voorhoofd + oogkassen, die pijn gaat krioelend heen en weer; alsof er duizenden beestjes me vreselijk, al bewegende aan het martelen zijn, + dan die enorme perskracht op mijn xe2x80x9cdoodshoofdxe2x80x9d.
Ja, zo kan je mijn gezicht dan wel noemen. Alleenxe2x80xa6., er zit nog een levend xe2x80x9cmensxe2x80x9d in.

Een mens dat dan wel als een beest, als door aasgieren kapot wordt gevreten, en uit elkaar wordt gerukt; en door duizenden horzels wordt gestoken.
Plus die man met de hamer/bijl, en de ijzeren tang (of is het een vrouw?).

Hoeveel misdadigers zijn het wel niet, die er in/op mijn hoofd + gezicht xe2x80x9chuishoudenxe2x80x9d, om zich erop uit te kunnen leven, met hun bruut geweld?

Iedere morgen ontvlucht ik dan dat bed, want ik sta er dus ook mee op.
Het eerste wat ik voel als ik wakker word (mocht het slapen gelukt zijn), is dan de confrontatie met die gruwelpijn.
Misschien aan de andere kant maar xe2x80x9cgoedxe2x80x9d, want anders zou ik blijven liggen (ben vreselijk moe), dan zou ik misschien wegkwijnen in een depressie.
En nu moet ik er wel tegenaan.

Wat ik vorige week heb ingezien is, dat mijn moeder opgestookt werd door de duivel.
Ik weet niet of jullie dit kunnen begrijpen.(?)
Maar op de momenten dat mijn moeder mij zo bestookte met haar gruwelijkheden, dan was zij een kompleet ander mens, echt de duivel in mensengedaante.
Ik heb dat eens gezien. Maar meestal was ik echt “van de wereld af”.

Wat wel het erge is, ik voelde dat gevaarlijke monster altijd broeden op een gelegenheid, om zich op mij te kunnen gaan uitleven en wreken.

Maar toch, als je het zo bekijkt, dan was het dus eigenlijk mijn moeder niet die mij zo extreem mishandelde.
Hoewel ze wel degelijk haar medewerking aan dat monster heeft verleend, en dxc3 t neem ik haar wxc3xa8l ten zeerste kwalijk.
En ze wist drommels goed hoe gemeen ze tegen mij was, want anders had ze me niet zo extreem hoeven te bedreigen, om persxc3xa9 mijn mond te moeten blijven houden, met uitspraken zoals: xe2x80x9c ze hebben er niets mee te maken hoe het er hier aan toegaatxe2x80x9d. Daar snapte ik als kind toen eerlijk gezegd niets van. ( het doel/nut van die waarschuwingen ontging me volkomen)

Maar zoals ik al eerder heb vermeld, het was niet alleen mijn moeder.
Dat monster kwam via heel veel personen op mij af.
En ook in heel veel momenten in mijn leven.
In gebeurtenissen, die ik nog wel eens zal vermelden.
Het zijn een aantal gebeurtenissen waaraan ik “voor hetzelfde geld” aan zou zijn overleden.

Nu volgen nog wat beschuldigingen en xe2x80x9cmij belastende verklaringenxe2x80x9d van mijn moeder, en dan kap ik ermee.
Eerlijk gezegd : xe2x80x9cheb ik het gehadxe2x80x9d met die xe2x80x9cdamexe2x80x9d, die zich mijn (zich voor mij opofferende) moeder durfde te noemen.

Niet schrikken!!

Als ik dat lange gezicht van jou zie, dan heb ik al gegeten en gedronken! ( leuk als je net thuis komt van school)
Als jij niet eens heel gauw jouw leven betert, dan zal ik eens flink in jou HUISHOUDEN, dan zal je wel anders piepen, hou daar maar rekening mee!!
Ik krijg toch alleen maar stank voor dank van jou!
Ik heb nog een appeltje met jou te schillen, ik word strontmisselijk van jou!
Hier kom je niet zonder kleerscheuren vanaf, daar kun je donder op zeggen, dat zweer ik je; met JOU ben ik NOG LANG NIET KLAAR!!
Wacht maar af, jij lelijke rotmeid, moet je maar weten wat er van komt, wie niet horen wil, die MOET VOELEN!!
Ik ben jou spuug, en spuugzat!
Hier heb jij niets te willen, je hebt te doen wat IK ZEG!

Zie je wel, dat komt er nu van, heb ik het je niet gezegd!
Ik heb je nog zxc3xb3 gewaarschuwd, maar nu ben ik het zat, nu zit de emmer echt vol, nu zul je er van lusten, nu zal je xe2x80x99t weten ook! Je zit me tot HIER!!
Met jou heb ik geen GREINTJE medelijden, geen GREINTJE, weet je dat wel!!!!
Knoop dat maar eens hxc3xa9xc3xa9l goed in je oren, wacht maar ik krijg jou nog wel!
Hou daar maar eens heel goed rekening mee, jou krijg ik wel klein, dat zal je bezuren.
Dat geef ik je op een briefje, maak je borst maar nat, nu zul je er van lusten.

Met jou xc3xacs niet te leven, jij verziekt hier alles.
Maak dat je wegkomt, of ik doe je xe2x80x9cik weet niet watxe2x80x9d, verdwijn! Voordat ik er spijt van krijg, want ik sta niet voor mijn daden in, wat er dan met je zal gebeurenxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6.!!!!
Nu wordt het tijd, dat ik jou eens een flink pak rammel verkoop!

Een voorbeeld:
Ik zit gewoon wat te doen voor mezelf, krijst ze ineens knoerthard achter me : xe2x80x9cwaar ben jij nu in godsnaam mee bezig!!!, heb jij niets beters te doen.
HIERRRR MET JOU!!!, kom mij maar eens hxc3xa9xc3xa9l vlug eventjes helpen.
Je handen uit de mouwen steken, DAT heb jij te doen, in plaats van op je luie gat te zitten te lanterfanten en te zitten niksen!
Schiet op, en VLUG EEN BEETJE!!, Verdulleme nog aan toe, en ik maar schuften (Duits), mij maar laten werken tot ik erbij neerval!!
Hier pak an, en opschieten jij. Vlug een beetje voordat ik je xe2x80x9cik weet niet watxe2x80x9d doe. En ik je toch een lel zal verkopen, dat horen en zien je nog lang zullen vergaan.
Moet ik je weer alles 10 keer zeggen en 10 keer voorkauwen!! Jij snotneus, en lelijk stuk onbenul!
Voor jou 10 anderen, maak maar dat je wegkomt, ik heb jou niet nodig, denk dat maar niet, ben echt niet van jou afhankelijk, als je dat maar weet, jij verwaand nest.

De vloer aanvegen, dat is wat ik met jou ga doen, jij krijgt je lesje nog wel!
Is het niet nu, dan in de toekomst.
Jaxe2x80xa6dat loopt nog heel slecht voor je af, reken daar maar op!
Daar zal IK heel persoonlijk voor zorgen.
Met mij ben je nog niet klaar, en ik niet met jou, zo gemakkelijk kom jij er niet vanaf.

Donder op, verdwijn uit mxe2x80x99n ogen, voor dat ik niet meer voor mezelf insta, en ik je xe2x80x9cik weet niet watxe2x80x9d aan ga doen! Scheer je weg, jij duivelskind, vuil adderengebroed!!

Waar heb ik zoxe2x80x99n kind als jou aan verdiend! Waaraan!!, vertel me dat maar eens eventjes, jij lelijke rotmeid, leg mij dat maar eens eventjes snel uit!.
Snotaap, brutaal nest, denkt mij eens eventjes de les te kunnen lezen. Nu, ik zal je eens wat anders vertellen. Je bent nog te stom om voor de duvel te dansen, weet je dat wel!!
Te stom om zelf je billen af te vegen, kunt nog niet eens tot tien tellen.

Je bent me alleen maar tot last, een steen om mijn nek, dat ben jij.
Je wordt nog eens mijn dood, en dan heb JIJ dat op jouw geweten, weet je dat wel.
Kapot ga ik aan jou, ja werkelijk helemaal kapot!

Ik verfoei jou, ik heb toch zoxe2x80x99n godsgruwelijke hekel aan jou!
Je bent me een doorn in het oog.
Betweter, jij hangt me al zo lang, ellenlang de keel uit, het is maar dat je het weet!!

Waag het es omxe2x80xa6xe2x80xa6., waag het eens xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6, want je komt er bij mij niet meer in.
De deur gaat voor jou op slot, voor altijd en eeuwig!
Heb het hart niet omxe2x80xa6..zusxe2x80xa6..heb het hart niet om zoxe2x80xa6xe2x80xa6want de gevolgen zijn voor jouw rekening, dat zal je nog duur komen te staan!

Naast je schoenen lopen, dat kan je, hxc3xa8?, maar wacht maar, straks krijg je je verdiende loon : Boontje komt om zijn loontje!
Wacht maar tot ik je vader hiervan vertel, dan zal die pas xc3xa8cht korte metten met je maken, en dxc3 n is het huis pas echt te klein

Bont en blauw zal ik je slaan en dan is het met je verkeken, als je niet heel gauw doet wat IK je zeg.
Hier in huis heb ik het voor xe2x80x99t zeggen. En jij hebt je grote mond te houden. Heb je me heel goed begrepen, KIJK ME AAN, KIJK ME AAN, LUISTER WAT JE MOEDER TEGEN JE ZEGT!!!!
Je bent geen knip voor de neus waard.
SCHAAM JE JE NIET??!! SCHAAM JE!!, Hoor je mij!! Jij moet je schamen!!!!
Zeg : JA  MAMA!!!!

Zelfs bovenstaande is nog lang niet alles wat ik in herbelevingen heb opgeschreven.
Stapels vol heb ik van me af geschreven aan ellendige indoctrinatie, vervloekingen, enz., (ook van mijn broer en mijn zus).
Mijn vader had driftaanvallen, maar die kon ik meestal voorkomen, dus die speelde altijd xe2x80x9cmooi weerxe2x80x9d, met mij.
Maar onbewust was ik doods en doodsbang voor hem. (ook dat besefte ik pas veel later, nu ik de waarheid onder ogen krijg)
Mijn broer, dat was een echte narcast, die probeerde iedereen zoveel als mogelijk te kunnen jennen en te treiteren. Hij provoceerde enorm.
Maar ook hem moest ik altijd zoethouden en zijn agressieve gedrag zoveel als mogelijk zien te voorkomen, want niemand durfde tegen hem in te gaan. Hij haalde bij iedereen het bloed onder de nagels vandaan  en daar werd ik verantwoordelijk voor gesteld. Ik had dat moeten voorkomen.

Trouwens, al die uitspraken die mijn moeder over mij uitkieperde, die bedoelde ze eigenlijk te zeggen tegen een ander. Bv. tegen mijn broer, vader en zus, en tegen alles wat haar xe2x80x9cin de weg zatxe2x80x9d, om haar macht op uit te kunnen leven.
Maar juist omdat ik zo lief was, gebruikte ze mij dus daarvoor.
Ze had aan iedereen een hekel, en roddelde wat af.
Maar als er dan bezoek kwam, dan was ze de heilige moeder Theresia zelf. Dan sloeg ze om als een blad aan de boom.

Hoewel ik het alleen over mezelf heb, hoop ik dat ik niet alleen maar klagend overkom.
Stilletjes hoop ik toch ook dat anderen, die hetzelfde meemaken als ik, hier iets aan kunnen hebben en zich gesteund weten.

Sorry, als ik dingen dubbel heb gezegd, het is soms een chaos in mijn hoofd.
Ik heb een stapel schrijfblokken en schriften van meer dan 40 cm hoog vol geschreven, ook met allemaal herhalingen (wel toenemend in detail).

Intussen heb ik mij bedacht.
Als het ff kan, dan ga ik toch door, met nog het xc3xa9xc3xa9n en ander hier te durven posten, want er zit nog te veel xe2x80x9copgepotxe2x80x9d.
Dit moet ik gewoon blijven durven, ook al word ik ontzettend tegengewerkt.

Onder het mom van: xe2x80x9cWie xe2x80x9caxe2x80x9d zegt, moet ook xe2x80x9cbxe2x80x9c zeggenxe2x80x9d, ga ik toch door de zure appel heen  bijten. (ook al kan ik nu geen appels eten vanwege die BMS. http://www.burningms.piczo.com/?cr=5&rfm=y  )

Hou doe, het ga jullie intussen allemaal goed!!!!
——————————————————————————————————

Ik ben ALTIJD in haar “Moeder Theresia-kant” blijven geloven.
Dat wilde ik gewoon. Dat was mijn ego, dat gewoon wil hebben dat iedereen net zo lief is als dat jezelf bent, en zoals jij van deze wereld verwachten wilt dat hij zal zijn.
Een wereld zonder kwaad en zonder enige ellende.

Maar ik was ook volkomen in mijn moeders macht.
En daarna was het voor anderen ook een makkie om over mij, en mijn  gevoelens te gaan heersen, mij om de tuin te kunnen gaan leiden, en me volkomen te gaan bedriegen, enz.

Nu pas, na zoveel jaren moet ik “eraan geloven”, dat ik echt zo’n slechte familie had.
Daar heb ik nu nog steeds de grootste problemen mee.
Ben ALTIJD bang dat ik anderen onterecht zou kunnen beschuldigen, verdriet zou kunnen bezorgen, enz.

Laatst vroeg m’n huisarts : “als je je moeder nu tegen zou komen, wat zou je haar dan willen zeggen”?
Toen zei ik spontaan, en heel gexc3xabmotioneerd: “ik zou haar willen omhelzen, en willen laten voelen hoeveel ik van haar hield, haar de liefde willen laten voelen, welke ik altijd voor haar had”.
Maar, zei ik ook, “ik weet nu dat sommige mensen niet tegen de Liefde kunnen”.

Toen ik dat later aan mijn man vertelde werd hij verontwaardigd, en ook boos.
Hij vindt het (terecht, zie ik nu) heel erg stom, dat ik nog zo hang aan een goed plaatje van mijn moeder.
Maar ja, dat heb ik altijd van haar moeten maken. Dat werd me onder uiterste manipulatie en bedrog dus afgedwongen.

Ik moet gewoon toegeven dat ze een heel slecht en gemeen kreng was.
En dat haar aardig-zijn alleen maar vals toneelspel was.
Er was echt niets werkelijk liefs aan haar! (deze woorden worden nu door mijn man gedicteerd, want ik heb er nog steeds de vreselijkste moeite mee, om dit te kunnen accepteren, ik weet heel goed dat mijn man gelijk heeft, maar het doet zo’n ZEER!. )

Ik blijf maar excuses verzinnen voor haar gedrag.
Daarin ben ik altijd heel erg eigenwijs + heel erg hardleers.
Wil nooit een kwaad woord over iemand horen of weten. Dat vind ik ongehoord.

BV Als jij het woord strot opschrijft over de mond van mijn moeder, dan vind ik dat respectloos, en dan doet mij dat zeer..
Ik ben echt nog steeds als een trouw hondje in zeker opzicht.
Trouw aan de opinie welke me tov mijn moeder is afgedwongen.

Maar al schrijvende hierzo, ga ik nu wel heel anders tegen mijn verleden aankijken, en krijg ik zicht op, het verschil tussen goed en kwaad; inzicht in waarheid en in leugen.

Dus al doende leert men nog steeds!!
——————————————————————————————————

Sinds ik hier schrijf komen de oude angsten in nog heviger mate op me af.
Daarom ben ik niet inhoudelijk op jullie meelevende berichten ingegaan.

Om een voorbeeld te geven hoe er ook lettelijk veel op me afkomt:
3 dagen geleden hoorden we een enorm harde klap.
Het bleek een bestelbus te wezen, welke tegen het natuurstenenmuurtje van onze voortuin was geknald (wij wonen onderaan een hele lange berg).

Die bus werd opgetild en neergekwakt op zijn zijkant (bestuurderskant), en schoof zo langs onze tuin naar beneden.
Midden in ons gezichtsveld vanuit de erker, kwam ie met een soort gierend geluid tot stilstand. (hoewel, dus niet in zijn gewone stand)
Zag ik ineens dat busje in slagzij voor m’n ogen (be-)”landen”, en ik keek er niet eens raar van op.

De bestuurster had helemaal niets! (gelukkig!!).
M’n man heeft haar met een ladder moeten bevrijden.
Doch ze was erg agressief (en dat was echt niet van de schok).
In die bestuurster herkende ik achteraf mijn moeder en mijn zus, die woest op me zijn, omdat ik nu eindelijk durf te spreken, hier op dit forum.

Een beetje “puinhoop-tuin”, dat kan ons niets schelen.
Maar het gaat om het symbool.
Het heeft toch wel impact op me, en laat weer eens zien waartegen ik moet vechten.
Het verwerken draait op volle toeren in en om me heen.

Lezers, ik wens jullie weer het allerbeste en evt. tot later.
Veel liefs van Mies.

p.s. De enige echte triggertuin vindt je nu dus hierzo ūüėČ
——————————————————————————————————

Lieve lezers,

Bedankt voor jullie feedback, begrip en steun.

Vandaag wil ik me van een paar zeer angstige gebeurtenissen bevrijden.
Sinds ik hier schrijf komen nl. al mijn angsten in al hun hevigheid terug.

Wat ik nu schrijf is wel heel heftig hoor!!, en alleen maar geschikt voor de sterken onder ons.

Toen ik een jaar of 6 was, bemerkte ik een bepaalde sensatiedrukte om me heen.
Er werd druk gefluisterd, was veel ophef, en er werd zeer geheimzinnig over gedaan.

Mijn ouders en zus (die 7 jaar ouder was dan ik), de volwassenen dus, raakten ergens niet over uitgepraat.
Omdat ik altijd moest voelen “wat er in de lucht hing” ( om erop in te kunnen spelen vanuit mijn overlevingstaktiek), ging ik dus op onderzoek uit.
Zo kwam ik er achter dat er iets over in de krant zou staan.

Stiekem ben ik toen die krant uit gaan pluizen. (met 5 jaar kon ik al lezen en schrijven, moest ook met 5 jaar al naar het basisonderwijs)
Toen deed ik in mijn eentje een vreselijke ontdekking, waarvan ik dus aan niemand mocht laten blijken dat ik het in die krant gelezen had.

Wat was er gebeurd:
In onze straat had een vader zijn 2 kinderen (een jongen en een meisje van mijn leeftijd) aan de muur gespijkerd; met de spijkers door hun hoofd.

Nu wordt het me totaal slecht, hoop dat ik jullie niet aan zal steken.
Maar ik heb dit vreselijke voorval altijd verstopt.
Heb er toen nooit met iemand over kunnen of mogen spreken.
Niemand wist dat ik het wist.
En ook voelde ik me schuldig omdat ik stiekem in de krant was gaan lezen. ( onbewust heb ik mij destijds geindentificeerd met die jongen en dat meisje )

Nu heb ik (ong. een half jaar geleden) een afschuwelijke droom gehad.
Het zag er uit als een soort visioen.
Ik zag mezelf hangen als Jezus, gespijkerd aan een groot kruis.
Met spijkers door mijn polsen en enkels.

Dat kruis stond op een heuvel.
En ik wist dat de mensen die onder dat kruis stonden (te juichen), me eraan hadden gespijkerd, voor hun zonden.
Ik moest (net zoals Jezus) op die manier boete doen voor hun zonden, zodat zij vrijuit zouden kunnen blijven gaan, en gevrijwaard zouden zijn/blijven van al hun kwaad.

Zo, nu is het eruit.
Ik kan hier niet meer tegen, om dit te moeten verzwijgen.
Dit is zo iets afschuwelijks.
Maar ook hiervan, weet ik dat het in de geest ECHT is gebeurd.

Misschien verklaren jullie mij nu voor gek.
Maar wat ik gedroomd heb, heb ik gedroomd, daar kan ik ook niets aan doen.

Een paar weken na die droom, ben ik spontaan vanuit mijn onderbewustzijn gaan schrijven.
Het was een herbeleving die te maken had met inzicht en bevestiging van hetgeen ik in die droom had gezien.

Dus vandaaruit weet ik voor mezelf dat ik NIET gek ben, maar dat er in de geest vreselijke dingen van me zijn vereist, om mijn bestaan mee te kunnen blijven (mogen) verdienen.

Van mij werd inderdaad het onmogelijke vereist om me in hun midden te mogen bevinden.
Maar daarover eventueel meer in een volgend bericht.

Dit is al weer te veel van het slechte geweest.

Hoewel ik toch ook nog even kwijt wil, dat een broer van mijn vader zich heeft opgehangen in het toilet.
Mijn neef (12 jr., en  2 weken jonger dan ik), had hem gevonden, vreselijk toch!
Ook daar werd niet over gesproken, alles moest ik zelf uitvlooien; maar ik moest als kind wel mee naar de begrafenis.

Ook heb ik een keer gezien, dat een andere broer van mijn vader, zijn moeder te lijf ging met een mes.
Toen was ik ook nog een klein kind.

Die oom (die zwak van geest was), stormde ineens met een mes de kamer binnen, en vloog op m’n opoe af.
Ik zat vlak naast haar en zag hem binnen komen stuiven.

(“vrienden” van hem hadden hem expres bier laten drinken, ze wisten dat hij daar niet tegen kon)

De hele kamer zat vol visite, in eerste instantie deed niemand iets.
Iedereen was perplex. Totdat mijn vader ineens (net op tijd) ingreep.
Poeh,…dat was afschuwelijk.
Nb. het was een vrij deftige familie, zoiets verwacht je gewoon niet.

Nu stop ik ECHT.
Mijn oprechte dank, dat jullie bovenstaande hebben willen lezen en delen.

Vrede toegewenst,
van harte…..Mies.
——————————————————————————————————

Hoi lieve mensen,

Natuurlijk heb ik weer enorme spijt over hetgeen ik gepost heb in m’n laatste bericht.
Maar ik wacht nog even met verwijderen, ‘k weet echt niet waar ik goed aan doe momenteel.

Ik weet nog heel veel over vroeger; heb zelfs herinneringen aan voorvallen, van toen ik nog maar ong. 3 xc3 4(?) maanden was.
Helaas herinner ik mij veel te veel.

En de herbelevingen blijven me al zo lang overspoelen, er lijkt gewoon geen einde aan te komen.
Zou makkelijk zijn om een “uitknop” in te kunnen stellen (dan zou ie bij mij al lang aan vervanging toe zijn, denk ik)

@ Forl., met de huisarts is het behelpen, ik ga er zo min mogelijk heen.
Ze geeft vreemde adviezen: bv. dat ik (als ik zo’n hoofdpijn heb) me een wit licht voor moet stellen “dan gaat de pijn vanzelf weg”.
Ook zegt ze, dat ik tot 5 slaaptabletten per dag mag nemen, en dan in de Eifel moet gaan wandelen. (een slaapwandelaar in de Eifel, nou ja…..)

En als ik zeg dat ik best wel eens met een psycholoog zou willen praten, dan antwoord ze : “Jij bent de psycholoog al lang voorbij”.
Echter, ik heb geen zin om weer van arts te veranderen.

@ Forl, Die tip over osteopathie is op zich wel goed.
In de praktijk lost het bij mij echter niets (echt) op.
Vxc3xb3xc3xb3r die ptss had ik al diverse discipline’s doorlopen qua fysiotherapie.
Ging bv. mijn nek over, dan kreeg ik er iets anders voor in de plaats, bv. fibromyalgie in m’n armen. (heb o.a. bij een revalidatie-arts gewerkt, dus weet wel het e.e.a.)

@ Forl., Terugschelden dat zit er bij mij niet in.
Daar heb ik gewoon geen behoefte aan, of zin in.
Boos worden, ja dat moet ik wel, en ik ben ook wel verontwaardigd; maar ik kan er nu toch ook niets meer aan doen.
Wat gebeurd is dat is nu eenmaal gebeurd.

Als kind was ik juist altijd erg vrolijk en blij; ik was me van geen gevaar bewust.
Met behulp van mijn ego, had ik een sprookjeswereld om me heen geschapen, daar ben ik toendertijd in gevlucht.
Die sprookjeswereld ben ik altijd in stand blijven houden (voor zowel mezelf als voor iedereen om me heen).

Die ptss riep mij ahw (echt) wakker (daardoor werd ik wreed wakker geschud).
Met terugwerkende kracht krijg ik nu (letterlijk) het echte verleden “voor mijn kiezen”.

Ik moet alleen alles aanvaarden, dat het ook ECHT allemaal met me is gebeurd.
En ik krijg die inzichten van het hoe en waarom.
Ik herinner mij alles weer, juist door de confrontatie aan te gaan met die afschuwelijke pijn.

Ik moet alles herbeleven, inzien, en de waarheid ontdekken.
En hopen op het gezegde : “De waarheid maakt vrij”.

@ Ja Forl., dan zal de weg vrij zijn, om te beginnen aan een mooie nieuwe start.

En of ik hier nog verder ga met het opschrijven van al die herinneringen, dat moet ik nog bezien; eerlijk gezegd, durf ik het niet.
Maar misschien zijn er meer mensen die hun herbelevingen niet durven te geloven, of kunnen bevatten, (en dan evt. iets aan mijn verhaal zouden hebben?).
—————————————————————————————————–

Het voelt nog niet goed om “mijn ding” hier nu te gaan claimen, om me zo kwetsbaar op te stellen daarin.
(Ik ben nogal bang dat ik provoceer of als “een rare” overkom, of te veel trigger, enz.)
Maar misschien moet een goede uitwerken nog blijken, achteraf?

Nu even over jouw verklaring tav die 2 kinderen in combinatie met mijn droom.
Psychologisch is dit door jou goed verklaard.
Echter voor mij was het toch anders.
En, hoe onwaarschijnlijk mijn verklaring nu zal klinken, toch weet ik dat ik met mijn gevoel (gekoppeld aan dat bericht in die krant) “juist zit”.

Toen ik dat bericht daar zwart op wit zag staan, kon ik niet meer ontkennen, waarvan ik voelde wat er met mij (in de geest) gebeurde.
NL. dat er werkelijk zulke ouders bestaan die dat soort dingen met hun eigen kinderen (kunnen) doen.

Niet dat ik dat destijds bewust op die manier inzag, maar met mijn onderbewustzijn wist/voelde ik het als een bewijs, dat ik (maar dan geestelijk) in net zo’n situatie zat.
In zekere zin heb ik mijn situatie toen geaccepteerd, als zijnde een normaal gebeuren. Want zoiets staat ook gewoon in de krant/gebeurt gewoon in je straat.
Ik wist ook niet dat er wel lieve moeders bestonden; alleen slechtere volgens mijn moeder.

Ik heb altijd gevoeld wat er in de geest met mij gebeurde, al vanaf mijn babytijd.
Sinds mijn ptss-gebeuren krijg ik hier inzicht in en er het juiste plaatje van.

Ik wil mijn herbeleving nav de droom nog wel nader uitleggen/toelichten, maar ik wacht eerst jouw reaktie hierop af, Forl.
——————————————————————————————————

Wat lief, je reaktie; je steunt me erg goed.

Tja, die behoefte aan ’t spreken met een psycholoog, is er alleen maar, omdat die er dan voor wordt betaald om me aan te “moeten” horen.
Om dingen kwijt te kunnen, in de hoop dat een buitenstaander alsnog begrip voor dat kleine (monddood gemaakte) meisje op zou kunnen brengen.

Want dat meisje hoort nog steeds die bedreigingen en beschuldigingen van haar moeder, zoals:
“moet je weer alles aan de grote klok hangen!
“heb je je mond weer voorbij gepraat!
“moest je zo nodig weer uit de school klappen! enz.

Vanuit eenzaamheid zou ik naar een psycholoog willen.
Het is alleen m’n man die mij begrijpt, me gelooft en bevestigt.
(Maar, buiten jullie als forumleden geen enkele buitenstaander, ook geen familie.)

Onze kinderen heb ik 8 jaar niet meer gezien.
De oudste heb ik een aantal maanden geleden via mail iets verteld over de ptss.
Als reaktie moest ik toen in eerste instantie medelijden tov haar tonen/hebben, plus er verantwoording voor afleggen (omdat zij een moeder heeft met ptss)
De jongste weet niets, die is volkomen in de macht van mijn schoonfamilie, welke onze kinderen + kleinkinderen sowieso hebben geclaimd, als zijnde hun bezit.

Maar ik begin echt blij te worden vanwege het feit dat ik hier nu mag vertellen.
Hoewel het veel naar boven haalt, en dus ook wel slopend werken is; begint het volgens mij ook zijn vruchten af te werpen.

Dus, liefje nogmaals heel erg bedankt.
Zo langzaam maar zeker kom ik toch steeds verder in de goede richting, en begin ik “te durven”.
Hiep hoi!!
——————————————————————————————————
Sorry jongens, dit moet ik even kwijt (ik ga het rood maken omdat ik ZO BOOS ben!!):

Stomme rotvader!! Je hebt me erop vastgepind om voor je geestelijk gestoorde vrouw en zoon te moeten zorgen.
Je hebt me voor de leeuwen gegooid, om zo je eigen huid te kunnen redden.
Je hebt me totaal misbruikt, verwaarloosd, laten verwaarlozen en laten stikken; en mij voor jouw haat, jouw woede en jouw drift op laten draaien.
Jij, met je 3e stel tanden en kiezen, stiekem verstopt onder je kaken!
Jij slappeling, huichelaar en schijnheilige verrader.
Afgebeuld, dxc3 t hebben jullie mij met z’n allen, telkens en telkens weer!!!

Dank jullie wel wanneer jullie dit hebben gelezen.
Ik zit hier erg mee omhoog, want ik heb die stomme rotvader altijd aanbeden.
Aanbeden alsof ie God zelf was, en nu kom ik ineens tot “inkeer” .
Die stomme vieze vuile rotvent.
Ik kan er gewoon NIET over uit.!

p.s. en hij had werkelijk een 3e stel kiezen en tanden onder zijn kaken zitten, die hebben ze operatief moeten verwijderen.
Hij had het niet alleen achter zijn ellebogen maar ook achter zijn kaken, de BLAASKAAK!!!! [boos]
p.p.s. hiermee mogen jullie me feliciteren want ik ben vandaag ook nog eens jarig, helaas, helaas [traan], en nxc3xb2g niet beter, alleen maar zieker………….
—————————————————————————————————–
Hoi mensen,

Even moed verzameld en naar mijn eigen trigger-item gegaan.
Had beloofd om jullie wat te laten weten.
Tegen de angst heb ik heel hard gevochten, en dat blijf ik doen! [boos]
Ook heb ik weer veel herbelevingen doorstaan, en weer wat nieuwe inzichten verworven (ook al gaat dit zeer moeizaam).
Maar geestelijk gezien gaat het momenteel dus wat beter.

De pijn overheerst me nog steeds, dag en nacht; wat dat betreft heb ik eigenlijk geen leven, omdat ik ook niet pijnloos kan eten, relaxen, en ook niet kan slapen.
(slaaptabletten bieden soms uitkomst, en we maken er het beste van ;-), wil er niet te dramatisch over doen)

Dankzij de inzichten, en de erkenning die ik mezelf daardoor nu durf te geven, besef ik dat die pijn toch nog steeds symbolisch staat voor de geestelijke pijn van vroeger.
Steeds weer moet ik de conclusie durven trekken, dat het allemaal nxc3xb2g veel erger is geweest dan dat ik voorheen heb kunnen zien, noch kon beseffen.

Met en met komen er nog steeds oude emoties naar boven, overvallen ze me, ben ik ineens weer terug in de tijd; er hoeft soms maar een kleine aanleiding voor te zijn, en ineens komt die herinnering terug aan een heel groot verdriet, al zovele jaren verdrongen.
Dan barst ik spontaan in huilen uit, ben ik weer die vrouw van toen; ben daarna blij dat het er weer uit is, ingezien en verwerkt; en dat geeft me dan weer moed.

Steeds sta ik er weer versteld van, hoeveel een kind (een mens) toch kan verdringen, c.q. verstoppen en zelfs : kwaad omdraaien naar goed; om daar haar hele leven lang “in te blijven geloven”!
En vanuit een valse start blijf dat kind dat doen, hxc3xa8; moet ook wel om te kunnen overleven.

Zo, voor nu is het eventjes genoeg.
Moet weer aan het werk.
Ik vind zelf dat ik goed bezig ben, maar ik moet toegeven dat ik die goede moed, welke ik in mijn laatste posting aan iedereen had toegewenst, zelf niet altijd heb vast kunnen houden.
—————————————————————————————————–
Onderhevig zijnde aan herbelevingen, reeds maanden geleden genoteerd (na die droom waarin ik mijzelf, netzo als Jezus aan het kruis gespijkerd zag hangen):

Verwoestende leugens.

Mijn leven is op leugens gebouwd, vanuit leugens opgebouwd.
Een opeenstapeling van leugens.
Als die leugens van jongs af aan gevoed worden dan leef je dankzij die leugens.

Gooi je die leugens overboord, dan zinkt je schip, dan lijdt je letterlijk schipbreuk.

Mijn ptss heeft een scheepswrak van me gemaakt. (hoe letterlijk weer, want alles in mxe2x80x99n lijf gaat tekeer als een woeste binnenzee, het kolkt, bruist, suist, bonkt, enz., enz., aan 1 stuk door).

Die leugens zitten diep in mijn geest (mijn binnenzee) er in gekerfd, en zijn er met een verwoestende kracht ingehamerd.
Ze zijn onbeschrijfelijk groot over me gaan heersen, en willen niet zomaar weg.
Ze hebben macht over mijn geest / mijn denken gekregen, en dat willen ze zo houden.

Ik heb er mijn bestaansrecht aan leren ontlenen, werd gedwongen om die leugens steeds te bevestigen en te dienen, om te kunnen mogen bestaan.
Op die wijze opgevoed, ga je op den duur zelf(s) op zoek naar mensen welke die leugens (waar je voor hebt leren leven) zullen bevestigen.
Je bent ahw afhankelijk geworden van mensen, welke een beroep doen op xe2x80x9cjouwxe2x80x9d leugenachtige bestaan.( zodat je mag / kan voelen, dat je er mag zijn met xe2x80x9cjexe2x80x9d leugens.)

Je weet niet beter, of het is goed als iemand misbruik van je maakt (op basis van die leugens), want die leugens, daar leef je voor.
Je voelt je dxc3 n pas echt gelukkig, als er misbruik van je gemaakt wordt / als je misbruik van je kan laten maken.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ik werd alleen dxc3 n bevestigd (van jongs af aan) als ik me opofferde / de schuld op me nam / alles goed en prettig vond aan hetgeen zij van me eisten, en leerde om mijn bevrediging te vinden / mijn bevestiging xe2x80″ bestemming te mogen voelen, als ik de wensen van andermans ogen af zou (kunnen) lezen; en om me dan dermate op te offeren, om al hun wensen, met al mijn kracht, voor hen in vervulling te xe2x80x9clatenxe2x80x9d / doen gaan.

Je gaat zelf in die leugens geloven, en dat is het ergste.
Vanuit overlevingstactiek, geloof je alles om niet in een zwart gat te hoeven vallen.
Want als je die leugens loslaat, is er niets meer om voor te leven, dan val je in xc3xa9xc3xa9n groot diep en zwart gat. En al je handvaten zijn weg!

Daarom, als je achter de waarheid komen wilt, moet je rigoureus kappen met iedereen welke jouw leugenleven gevoed heeft. ( En wil blijven voeden.)
Alle leugenbanden doorknippen.
Met heel je familie kappen die met jouw leugens hebben xe2x80x9cmeegeleefdxe2x80x9d (ze gevoed hebben, en er aan hebben meegedaan / meegewerkt.)
Al je vriendenxe2x80x9d foetsiexe2x80x9d; al het oude dat vanuit die leugens is opgebouwd ahw weggooien, en helemaal met niets, opnieuw beginnen met bouwen.

BLANCO!  Helemaal vanuit een 0 punt.

Je moet ( xe2x80x9cschoon aan de haakxe2x80x9d ), opnieuw geboren worden.
Een nieuw leven krijgen, dankzij de kennis van goed en kwaad.
Al het kwaad onder ogen krijgen, inzien (inzicht verwerven), en wxc3xa8g ermee : dxc3 xc3 r wil ik niet meer aan meedoen, daar wil ik niet meer aan vastzitten: aan valse beloftes, enz.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Opruiming in de geest: een kluwen ontrafelen.
Het goede behouden, en het kwade eruit verwijderen.
Je moet schoonmaak houden, schoonwassen die geest, schiften, xe2x80x9cde schapen van de bokken scheidenxe2x80x9d.

En dan moet je alles steeds opnieuw doorworstelen.
Je hoort opnieuw het krijsen, en voelt opnieuw het geestelijke geweld, waarmee die leugens erin zijn gemept en geramd.

Alles voel je letterlijk weer gebeuren.
De pijn is wurgend, moordend. Het gebeurt OPNIEUW in je geest, gaat OPNIEUW door je heen; en je voelt hoe het gevoeld moet hebben vroeger.
Je wordt er nu pas echt duizelig en misselijk van, staat nu pas te tollen op je benen.
Je voelt het letterlijk scheuren en hameren in je hoofd.
Voelt hoe ze je xe2x80x9chet licht in de ogen niet hebben gegundxe2x80x9d, hoe ze je stekeblind hebben gemaakt voor de waarheid.

Voelt, hoe ze je de ene dreun na de andere verkopen.
Voelt, hoe het letterlijk voelde, toen ze tegen je snauwden en krijsten, van : xe2x80x9cvoor mijn part kan je barsten, van mijn part sla ik je je hersens in, van mijn part kan je oprotten, wegrotten, jij stuk vuil, drek en ellendelingxe2x80x9d.
Voelt, hoe ze je monddood maken, je de hoek intrappen, je vertrappen, hoe ze je geest verwoesten met hun leugens.

Dat zijn voor mij nu de herbelevingen.
Alles wat er in de geest in is gehamerd, aan en met geweld, voel ik nu al jaren letterlijk gebeuren; en ik herbeleef opnieuw die vreselijke, onbeschrijfelijke angsten.
Ik voel hoe ze over mij heen stampen, me de grond inboren, me in de ijskou laten staan.
Ik voel hoe ze aan me zitten te vreten, me op de zenuwen zitten te werken, me bijschaven naar hun wensen, naar hun model, wat zij van mij willen maken.

Hoe ze me verbouwen, heel mijn geest ombouwen, steeds weer opnieuw, naar hun beeld, en naar hun gelijkenis.
Ik moet gaan gelijken op hun boze-geesten-wensen, meedoen als een verlengstuk van hun boze geest.
Worden zoals zij willen dat ik worden zal: hun bezit!
Ze trekken mijn geest letterlijk alle kanten op, welke zij willen hebben dat ik op zal gaan.

Ze sollen met me, willen dat ze met, en om me kunnen lachen; dat ik hen vermaak, ondanks wat ze met me doen.
Lachen, xe2x80x9cwillen kunnen lachenxe2x80x9d, en ik MOET persxc3xa9 meelachen, dankbaarheid tonen, buigen als een knipmes; kunstjes vertonen, als hun goed gedresseerd  schoothondje: xe2x80x9ccommando xc3xb2p, commando nxc3xa9xc3xa9r, af, en bibberen!!!!!

Je voelt letterlijk hoe ze de touwtjes in handen nemen in je geest, en hoe ze aan die touwtjes beginnen te trekken (pijn, pijn de hele dag); hoe ze met man en macht bezig zijn om je te kunnen blijven besturen daarmee.

Hoe ze dus macht over je nemen, trekken, je manipuleren, fijnpersen, uitpersen, afpersen, leegzuigen, xe2x80xa6xe2x80xa6..om je dan te laten vallen als een baksteen zodra ze je eventjes niet meer kunnen gebruiken.
Je weet letterlijk niet meer wat voor en achter is, en je doet alles om eindelijk eens met rust gelaten te zullen worden.

Je wordt slaafs, gaat hen vereren dweept met hen, omhelst hun straf; omhelst het blok beton dat je moeder is, omdat je zxc3xb3 hunkert naar warmte, naar bevestiging; je bent bereid om daar alles voor te doen, alles voor op te geven.
Alleenxe2x80xa6.., je doet het nooit goed genoeg naar hun zin.

Want waar ze op uit zijn, om mijn ziel van me af te nemen, om die te bezoedelen en te bezetten, uit me te rukken en hxc3xa8n eigen te maken; datgene waar ze xc3xa9cht op uit zijn en het op hebben gemunt, juist dat, dat lukt hen niet.
En daarom zinnen ze op wraak; met hun jaloerse blikken proberen ze me te doden, me te doorboren van / met venijn, nxc3xb2g woester worden ze, nog geraffineerder, als bezetene gaan ze te werk.

Ze roepen hulptroepen in, gaan me te lijf met zxe2x80x99n allen, brengen me voor het executiepeloton, kruisigen mij, dansen van plezier voor dat kruis op die eenzame heuvel waaraan ze me gespijkerd hebben en denken dat ze het nu hebben gemaakt!!!!! vieren feest, jubelen en kraaien het uit.

En iedereen heeft het gedaan, iedereen heeft met hen mee gedaan, achter me aangezeten en op me zitten loeren totdat ie zijn slag (letterlijk) kon slaan, totdat ie me te pakken kon nemen om me uit te gaan wonen in mxe2x80x99n geest, om me af te gaan beulen, om me op te gaan jagen, me op te zwepen, me er van langs konden geven met hun haat, hun woede (en met hun schuld er bovenop, en er achteraan gesmeten).
Hun boetekleed dat ik verplicht was om voor hen allen te dragen. Hun hoon, hun verwijt, hun misprijzen, hun kwaadsprekerij.

Hoe ze zich op me bot VIEREN, ik voel het gebeuren, hun triomf, ik zie hun zegetochten langs me trekken, hoe ze paraderen voor mijn bloedend aangezicht; hoe ze vanuit hun ooghoeken naar me grijnzen, en genieten van hun overwinningsmars.
Heen en weer dansen ze, als in een polonaise; ze voelen zich de koning te rijk, genieten met volle teugen.

Een voor hen verlustigend genieten, in zelfbevredigende lust.
Een lust voor hun oog, zo hang ik daar, xe2x80x9cdass stell ich dahxe2x80x9d.
Tentoongesteld, de voorstelling is uitverkocht, geen kaartjes meer te koop.
Alleen ik ben te koop, maar niemand wil me (nog) meer hebben.
Afgedankt voor goed en voor immer, als vergane glorie, die geen glorie wilde oogsten, die nederig was van aard, maar neder moest dalen ter helle.

Ze hebben me goed bedeeld met hun slagen, xe2x80x9cneexe2x80x9d ze zijn niet zuinig geweest, en zeker niet zuinig op me geweest.
Ze hebben me goed toegetakeld, en me alle kleuren van de regenboog laten aanschouwen;
niet alleen de bonte en de blauwe, ook de groene en de gele, en ook dat waren er vele.
Ze konden mij niet velen.
Voor hen was ik de doorn in hun oog, mijn licht konden ze niet verdragen.
Dus wat zij toen met me deden kon ook het daglicht niet verdragen.

Ik leerde om hen te behagen, hen voorspoed te brengen, en om hun tegenspoed weg te dragen.
God, vergeef het hen!……… weten ze niet wat ze doen??

Prinsheerlijk hangt ze daar, of was ze een prinses?
Lijdzaam, volgzaam, maar toch niet verloren, xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6vanaf den beginne al uitverkoren!
——————————————————————————————————
En als ik dan helemaal stuk
was gemaakt
van hxc3xb9n ellende,
hun valse beschuldigingen,
dan werd er tot slot
gesnauwd
verweten
toegebeten :

Je hxc3xa8bt je kruis maar te drxc3 gen, dat moet ik ook!!

als het sluitstukje
en hun slotsom
hun conclusie,
van hun hel
en verdoemenis,
op mij overgedragen
en over mij
afgeroepen,
keer op keer
weer

Maar hun kruis
was hun haat,
en ik
moest
hun haat
voor hen
wegdragen,
wegwerken
keer op keer
weer
——————————————————————————————————
Het komt allemaal terug:

Vroeger schaamde ik me voor mijn gedachten
voor alles waar ik uit bestond.
Alles wat ik zou doen of denken
al mijn vragen, al mijn twijfel,
al mijn onterechte schuld.

Schaam! schaam, de ogen uit mijn kop
voor jou,
me voorgehouden zonder woorden
alleen met blikken, houding,
zwarte ogen van mijn vader,
moeder, m’n broer, m’n zus.
m’n klasgenoten, m’n juf.
De medeleerlingen van muziekles.

Alles en altijd, overal schamen
schamen dat ik bestond.
Wat ik evt. zou gaan durven.
Durven om adem te halen
om uit m’n doppen te kijken,
om wat ik zou lezen, of ik wel mxc3xb2cht
kijken, lezen, schrijven, lopen,
wezen,
mag niet zijn wie ik ben.

Moet gekneed worden
gekneed blijven
door hun ruwe bolster,
ik,
blanke pit
word zwartgemaakt.

De vuilnishoop
van hun boze gedachten
alles op 1 hoop gesmeten,
alles naar mijn hart.
Mijn ziel
bedolven
onder hun verdoemenis
van hun
gedachten over mij.

Met hun boze verwensen
doemdenken
de zondebok
zondebok
zondebok
van iedereen
ik
ik
ik ben nergens

Angst, angst
om te bestaan
gezien te worden
er te MOETEN ZIJN
in hun midden
dwars door midden
worden mijn gedachten
door hen gezaagd
verscheurd
door hun haat
hun ellende.

Wxc3xa8g met dat misbaksel,
dat schepsel
dat ben ik.

Automaat
gebruiksvoorwerp
wegwerpartikel
te vaak gebruikt
door hun schade en
hun schande.

Wijs geworden
door hun schuld
met hoon beladen
en bespot
tegen het behang
geplakt.

Gekortwiekt
zonder vleugels
vleugellam
voor eeuwig
vagevuur om me heen
dreiging
een en al ellendeling
dat ben ik.

Oorzaak van hun venijn
dat zal nog een staartje hebben
schiet maar op
die dondersteen
dat ben ik.

Opgejaagd
uitgejouwd
heel schijnheilig aan hun teugels
sterk van handen fijn geknepen
tot moes geslagen
in mijn hoofd
dat ben ik.

Schandalig
een schande voor
de familie
alle steken laten vallen
dat ben ik.

Ingerukt mars
’t zwijgen opgelegd
in de macht genomen
overgenomen
er onder door gegaan
van pure angst
laten liggen
laten vallen
door hen
dat ben ik.

Wakker worden
angst
ogen open
angst
pijn ervaren
angst
krampen
verkrampen
angst.

Pure angst
schrik overal
in de benen
weh je gebeente!
angsten
slaan
om het hart

Dreiging
bedreiging
woede afgeven
op mij
ik besta
uit
pure angst
dat ben ik.

Afgeschild
afgeschilderd
afgeserveerd
afgeschraapt
in mootjes gehakt
in vieren gedeeld
gekielhaald
gescalpeerd
dat ben ik.

Losgeslagen
er op losgeslagen
losgeweekt
van mijn schepper
mijn heiland
mijn alles
mijn lieveling
leeggezogen
bedwelmd
bespot
beschimpt
achtergelaten
dat was ik.
——————————————————————————————————
Ik zou zo graag
mooiere
woorden
schrijven.

Woorden die
over lieve
dingen gaan.

Woorden
die veel
goeds
beloven.

Ik wil woorden
schrijven
die over
de Liefde
gaan.

Maar
er zit nog
zoveel voor.

Zoveel schaduw op
die warme
liefdeswoorden.

Mies.
——————————————————————————————————

Vervolg op de 2e pagina van PTSS – Triggers!

Categorie√ęn: Geen categorie | 2 reacties

PTSS-items (3)

15 April 2008    : Boos durven worden.
Oh, boos zijn is zxc3xb3 moeilijk!
vooral als je
geen bewijzen hebt
maar alleen het gevoel
over vroeger
het inzicht
van hoe het
gebeurd moet zijn
allemaal.

Maar, na een inzicht
voel ik dan ineens
dat het
WEL waar is
dat het
WEL
ECHT
is gebeurd.

Dan sta ik ook soms
voor de spiegel
en dan kijk ik
mezelf hxc3xa9xc3xa9l erg
boos in de ogen.

Stimuleer ik
mezelf
om heel erg
boos te worden
op de daders.
Hxc3xa9xc3xa9l, hxc3xa9xc3xa9l
erg boos
en kwaad.

Maar
ergens lijkt het
dan ook zo dubbel,
want
ergens ben ik
dan ook kwaad
op mezelf.

Omdat ik zo’n moeite
heb om kwaad
te durven
kunnen
worden
en zijn
op de daders
de ware schuldigen.

Altijd die
twijfel
die op me afkomt.
“heb ik wel gelijk”
“mag ik wel boos worden”
“voel ik het wel goed”
“is het wel waar”

En dan zakt die boosheid
weer weg.
Maar toch
het gaat steeds beter.
En gisteren was ik
ONTZETTEND
STRIJDBAAR
HEEL ERG BOOS.

Maar voor mij
is het
een heel moeizaam
proces.
Ik weet dat het moet
dat boos worden
xc3xa8n blijven.

Maar
oh, wat is het moeilijk
want gelijk voel ik
die tegenstand
dan word ik
van binnenuit
zxc3xb3 aangevallen.

Met
straf moeten voelen
tegenslagen
letterlijk
en
helse pijn.

Dan heb ik dus
zxc3xb3 gevochten
met als gevolg:
uiteindelijk
slacht die
helse pijn
mij nxc3xb2g
meer af.

Blijven vechten
doorgaan
maar intussen
lijkt er
niets goeds van
mij over te zullen
blijven.

Dan maar weer
inprenten
bovenstaande
is NIET WAAR.

Ik groei
groei van binnen
door
alle pijn
en tegenstand
heen.

Eens is
alles
eruit
xc3xa8n
overwonnen.

Eens is
het leed
geleden
eens ben
ik heel,
geheeld
helemaal klaar.

Perfect
voorbeeldig
rustig en kalm.

Is de storm
gaan liggen
kan ik slapen
kan ik weer
zingen
schilderen
lezen
eten
en zo meer.

Ik blijf strijdbaar
strijdlustig
zoek die
kracht
en
ZAL HEM
VINDEN.
ook al heb ik
dat soms
nooit
gedacht.

Een vechtende mies
blijven vechten
ondanks alles
tot het
zoete einde toe?

Voel ineens
ik heb
WEL BEWIJZEN:

mies, voel dan
je herbelevingen!
de nachtmerries!
het in elkaar
krimpen van de
angst!
je triggers!
je krampen!
het schokken!
het geflipper
door en door!

Het nooit kunnen
rusten
slapen
liggen
altijd die
vreselijke
hel in je kop!

WEG,
weggemaaid
alle daders!
mies zal
overwinnen!
mies
geeft niet op!

Ieder dag
opnieuw
zal ik
blijven
vechten
mies geeft
NIET OP!

——————————————————————————————————

Iemand schreef:”Mooie tekst Mies.
Overwinaars zijn we al, al vanaf het begin dat onze ellende begon.Boos worden is heel moeilijk, vooral op de juiste manier, die moet je zoeken, en dat is geen makkelijke opgave.
Ik kan ook nog steeds niet boos worden op de juiste manier.”

Dank je,
lief Forl.,

Inderdaad,
wij zijn
overwinnaars!
als overwinnaars
al reeds geboren.

Maar,
op de juiste manier
boos worden,
is hxc3xa9xc3xa9l
erg moeilijk.

Het mag nl
niet omslaan
in agressie
tov diegene
die ons liefhebben.

—————————————————————————————————–

Boosheid is een schild tegen de aanvallen van misdadigers.
Boosheid is goed om je gevoeligheid te beschermen.
Als je niet boos wordt verlies je de Liefde,
dus daarom moet je boos worden.
Maar de daders verwijten mij mijn boosheid
omdat zij dan geen misbruik kunnen maken van mij.

“God, leer mij
om op de juiste
wijze
boos te
durven worden”

Mies.

—————————————————————————————————–

Eigenlijk heeft een nickname mij er toe
aangezet om daar nog eens wat dieper in te gaan graven.
In dat thema over “boos durven worden”.
Omdat ik daar dus zo’n extreme moeite mee heb.

Ik ben nl. altijd bang om anderen onterecht te zullen beschuldigen eventueel.
Heb altijd te veel compassie/medelijden, wil altijd een goed plaatje
van mensen opbouwen + in stand houden in mijn hoofd.

Oh, wat is dat toch moeilijk,
ook om boos te blijven, die boosheid vast te houden.
Ik vergeet en vergeef altijd automatisch weer.
Trap dan altijd overal weer in.
Altijd in hetzelfde “geintje” , bij wijze van spreken.

Wat een geworstel.
Altijd weer die lach op mijn gezicht tegen iedereen.
Zo van : “misbruik mij maar, ik ben toch zo aardig”!!!
Wat is dat toch moeilijk om dat af te leren.

Moet ik daarom toch ook boos blijven op mezelf,
omdat ik er altijd intrap?
Of ben ik te lief?
Wil ik te veel : “lief gevonden worden”?
Zoek ik te veel erkenning?
Wil ik te hulpvaardig zijn?
Hoewel, ik dring me toch niet op!

Nee, ze weten mij er precies uit te pikken
en komen op MIJ af.
Ze voelen dat ik iedereen van dienst wil zijn.
Dat ik “benaderbaar” ben.

Dus, in principe, gewoon boos blijven
en bedacht zijn op gevaar.
Gewoon, omdat ik kwetsbaar ben.
En die zachtheid in mezelf, die liefde
moet zien te beschermen.

Dat lieve, zachte kind in mij,
dat moet ik beschermen.
Dat is een verantwoordelijkheid
welke ik moet nemen.
Een verplichting die ik in acht moet nemen.

“Mies, maak je sterk,
Blijf vechten daarvoor”.
[thumb up]

p.s. goed onthouden Mies:
boos worden op de WARE daders + op die, die “erop uitzijn”.
“bezint eer ge begint”, met dienen van de verkeerde, haha!.

——————————————————————————————————

Een ding wilde ik nog zeggen.
Ik kan niet tegen het woord woede.
Dat roept te veel triggers op.
Vooral ook, omdat ik altijd de woede van mijn omgeving heb moeten slikken,
en dat heb moeten interpreteren als zijnde “liefdevolle ontferming over mij”
en voor mijn bestwil; of iig heb ik dat altijd maar als gewoon moeten ondergaan/ervaren.

Daarom ook, :ik weet zeker dat ik geen woede heb,
daar heb ik onbewust altijd enorm tegen gevochten.

(Ik weet zelf zo goed hoe dit voelt dat ik bang ben een ander evt. een rot gevoel te zullen geven.
Zo erg dat ik naar de andere kant “doorsla”, het is moeilijk het evenwicht daarin te vinden.)

Maar het volgende wilde ik dus nog even toevoegen:
Haat uit zich in woede.
Boosheid is goed.
Het kan zelfs vanuit liefde nodig zijn om op iemand boos te worden.

Voor mijn gevoel is het dus zo, dat woede gekoppeld is aan haat.
Een haat die altijd over mij uitgekieperd is (geworden).
Wat ik altijd onbewust heb gevoeld.
Nooit heb beseft, omdat het meestal gebeurde in de geest.
(Dat is geestelijk overdrachtelijk gebeurd.)

Ook weet ik, dat er mensen zijn die in henzelf woede voelen / ervaren dat die er zit.
Maar……..dat hoeft niet altijd de woede van henzelf te zijn!!!!!!

Het kan verkeren, dat anderen je met hxc3xb9n woede opgezadeld hebben.

Daders die hun aggressie (misbruik e.d.) op hun slachtoffer afreageren, stoppen/sturen er vaak tevens (in de geest / via de geest) hun woede, c.q. haat in mee.
Daar zit je dan ook nog mee opgescheept.
Met de woede en haat van een ander.
Zonder dat je dat dan zelf weet, je er van bewust bent. (misschien een doordenkertje?)

Zo pikken/kiezen daders vaak hun slachtoffers (er)uit; om hun eigen woede maar kwijt te kunnen (ge)raken.

——————————————————————————————————

Hoi Forl.,
Ja, wij zijn vroeger afgericht om altijd maar te MOETEN lachen.
Geen eigen gevoel er op na te mogen houden.
Niet te mogen huilen,
geen “nee” verkopen.
Altijd geforceerd om voor anderen alles te veraangenamen.
Daar krijg je ptss van!!!!!

_____________________________________________________________________________

17 Maart 2008 :¬† ¬†¬† Extreme angst om niet te voldoen aan……..

Dag lieve mensen,

Al een tijd durf ik niet op het forum te schrijven.
Durf mezelf niet meer kenbaar te maken.
Dit is zo’n extreme angst.
Angst om niet goed genoeg bevonden te worden.
Angst iets verkeerds geschreven te kunnen hebben, of te zullen gaan schrijven.
Angst dat anderen (reden zullen vinden/hebben) om boos op me te zullen worden.
Angst om in gebreke te blijven, dat ik niet genoeg reageer, niet genoeg schrijf, de verkeerde dingen schrijf, enz.enz.
Kortom, angst omdat ik niet voldoe aan de eisen van anderen.

Ook durf ik niet te schrijven hoeveel pijn ik heb.
Bang om anderen daar mee op te zadelen, want iedereen hier heeft het moeilijk, en ik wil niemand belasten met mijn wanhoop en ellende.
Ik wil liever “de lolbroek uithangen”, iedereen de zonnige kant van het leven laten zien.

Ook ben ik bang om mezelf te verliezen in het dienen van anderen; want dan dien ik weer mijn oude hersenspoeling van “mijn bestaan te moeten verdienen door het dienen van anderen”(om er te mogen zijn).

Maar nu ben ik er dus ook niet, omdat ik denk dat ik “zonder te dienen” er niet mag zijn.

Maar het is ook niet normaal /te geloven, als ik zou schrijven aan hoeveel pijn ik (en hoelang al) onderhevig ben. Dat is, zowel voor mezelf als voor een ander, gewoon niet te bevatten..

Er speelt nog steeds een oude angst, van het voelen dat ik buitengesloten werd/word of zal worden; die dreiging daarmee, plus de straf die ik dan altijd moe(s)t voelen, omdat ik hun voorwaarden en regeltjes niet voldoende in acht had genomen, me niet goed genoeg had aangepast aan hun eisen waar ik eerst aan moest VOLDOEN.

Ik mag er niet zijn, mag geen ruimte innemen, mag geen aandacht vragen, mag niet huilen, mag geen verdriet (ver)tonen, mag geen pijn ondervinden.
Ik moet alleen iedereen goed genoeg opvrolijken, het iedereen naar de zin maken, ieders wens van hun gedachten/gezichten aflezen en die voldoende vervullen, anders STRAF, STRAF/ buitengesloten, in de grond geboord, doodgezwegen, geminacht, vernedert! Ze laten me dat al bij voorbaat voelen!
Ik moet al hun fouten bedekken, bij voorbaat hun schuld op me nemen, en lachen, alleen maar lachen.
Geen angst, niet laten merken wat ze met me doen, niet voelen wat ik voel dat er echt plaatsvindt.

Huil, huil van binnen, oh zo’n verdriet, maar heb dit altijd voor mezelf omgedraaid in het medelijden hebben met hen, de daders, welke ik zo liefheb, dat ik hun misdaden totaal niet meer zag.

Als ik in een herbelevingsituatie ben, ( en dat ben ik eigenlijk constant), dan denk ik dus dat jullie ook eisen aan mij stellen, dat ik er anders niet bij mag horen.

In voor mij essentixc3xable dingen heb ik een heel andere visie dan anderen, voel ik meer, anders, zitten zoveel verschillen.
Ik ben bang dat anderen daar niet tegen kunnen, dat ik me dus eerst moet aanpassen aan jullie zienswijze, om de mijne te mogen hebben
Gewoon, omdat ik voel en weet dat ik daardoor toch anders ben dan jullie, dat mijn lijden zo anders “speelt”. Dat het bij mij zo geestelijk is, zo van binnen.
Niets van te zien, niets van te bewijzen.

Ik heb nog steeds de indoctrinatie van mijn moeder :”dat ik geen knip voor de neus waard ben”, en dat ik dit eerst moet zien te verdienen!!
Ik heb zoiets van: ik mag er niet zijn, ik dien het forum niet goed genoeg, ik pas niet in hun straatje,
En dan die intense pijn, die is erger dan de ergste migraineaanval. Maar dan ook nog eens continue, en het allerhevingst als ik stil zit, zou rusten, of ga liggen.
Dus voor mij geen normale oplossingen, conclusie: ik ben niet normaal!
Dit laatste is als grapje bedoeld, echter ……het maakt mijn dilemma er niet minder om.
Toch maar blijven lachen….al is het maar “als een boerin met kiespijn”.
Hoewel,….”ik had toch een ander beroep????
Nu doe ik een beroep op jullie glimlach, om zoveel onzekerheid en verwarring.

Lieve groet van een verwarde ptss-er, welke momenteel gebukt gaat onder de onrust, angst en onzekerheid van heden, verleden, en ook nog eens van toekomst; maar die zich toch vasthoudt aan haar onderschrift.

p.s. HELP, ik klik op bevestig!!!!

——————————————————————————————————

Bedankt voor jullie lieve en meelevende reakties

Het liefst zou ik jullie allemaal in een pbtje persoonlijk bedanken; maar dat gaat momenteel nog niet.

Ik denk toch dat ik nog niet voldoende heb ingezien, hoe in en in-gemeen (met name) mijn ouders + broer en zus tov mij zijn geweest; en hoe heftig me dat heeft misvormd, in het denken over/de kijk op mezelf.

De hele dag spoken er ook weer herinneringen en herbelevingen door mijn hoofd.

Soms denk ik, wat was het leven mooi vxc3xb3xc3xb3rdat ik mijn geheugen terugkreeg!! (dat was zo’n 8 jaar geleden).
Maar ja, dan bedenk ik ook, hoe ik al die tijd in een leugen heb geleefd, hxc3xa8! en dat is natuurlijk ook allemaal nep.

Nu heb ik toch geen spijt dat ik weer geschreven heb hierzo; gisteren wilde ik het weer verwijderen, maar er was al gereageerd dus kon het niet meer.

Lieve lotgenoten, ik ga door met ’t ontdekken wie en hoe ikzelf werkelijk ben zonder alle indoctrinaties van anderen. Anderen, die de kijk op mijn leven totaal hebben verduisterd.

Nogmaals bedankt voor jullie steun en
veel liefs van Mies

p.s. HOERA voor ons allen!!

——————————————————————————————————

Wat fijn jullie reacties weer, hartstikke bedankt, ik ben er blij mee, en wens jullie ook van harte veel sterkte toe!

Over dat leven in een leugen:
Ik ben blij dat jullie dat aanhalen, want onbewust was daar bij mij toch nog een schuldgevoel, en ik had hier geen helderheid over.

Dus weer iets te verwerken.
Er komt nu weer verdriet naar boven van een verstopt onterecht schuldbesef.
Stom die valse info, om altijd in de 1e plaats jezelf de schuld te geven.
Ook weer zoxe2x80x99n hersenspoeling.

Ik zie mezelf nu niet meer als de leugenaar, maar ik heb in de leugens van anderen geleefd, en die aan moeten zien voor de waarheid.
Mij is een schijnwerkelijkheid/schijnwaarheid opgedrongen, die ik verplicht was om te dienen.
Accepteerde ik hun leugens niet, dan werd ik geestelijk enorm gestraft.
Om die straf te ontlopen bleef mij niets anders over, dan om hun leugens maar te accepteren als zijnde de enige echte waarheid.
De impact die dat op me heeft gehad ben ik nu stukje bij beetje aan het inzien + verwerken.

Alle pijn waarmee ik vroeger onbewust werd opgezadeld komt in dit proces ook naar boven.
Aan de hand van die pijn kan ik de linken leggen, naar wat er vroeger in werkelijkheid echt moet zijn gebeurd en is geweest. (Namelijk een afschuwelijke manier van geestelijke onderdrukking en mishandeling.)

Vanuit acceptatie en doorleven van die pijn komen de herinneringen aan de waarheid naar boven.
Het legt de oude wonden open, welke ik altijd maar wat graag heb willen verstoppen. (zo van:xe2x80x9ddat kan niet waar zijnxe2x80x9d, was mijn automatisch onbewuste reactie/gedachte)

Heel lang is dat verstoppen, cq toedekken ook prima gelukt.
Vanuit die context gezien, is mijn toedekken en camouflage dus wel een uit nood geboren leugen, waarin ik ben gaan leven, en gaan geloven.

Van de weeromstuit heb ik sinds gisteren buikgriep, best wel heftig, steeds bloed erbij.
Er komt dus letterlijk veel uit.

Ik heb nog nooit zoveel slaaptabletten moeten nemen als vannacht.
Hopelijk lukt het straks wat beter.
Ik vind het niet erg om wakker te liggen, maar kan die afschuwelijk wrede pijn in mijn gezicht en hoofd niet verwerken als ik in bed lig; en al dat getril en gebonk, grrrrrr.
Iedere nacht is het weer een horrorfilm waarin ik letterlijk de hoofdrol heb gekregen.

Maar ik ben blij met jullie eyeopeners, toch mooi weer een vals schuldgevoel ontdekt!
Bedankt voor het meedenken en voor het lezen.
Veel liefs van Mies.

——————————————————————————————————

Lieve allemaal,

Ik zie nu in, dat het allemaal nxc3xb2g steeds herbelevingen zijn aan extreme oude angsten.
Ik kom die in mijn dagelijkse leven van nu (“in return”) om me heen constant tegen.
Lettelijk haast, werken die tegen mij, ze beinvloeden mijn (niet durven/kunnen) handelen en denken.
Het lijkt wel alsof ik nu alleen maar leef om mijn verkeerd geprogrammerde leven van vroeger tegen te kunnen komen, en om die hersenspoeling te gaan erkennen/beseffen en opnieuw te doorleven.
Dus nu te gaan herstellen wat er vroeger allemaal “verkeerd in is gestopt”.

Maar wat vertel ik jullie, hxc3xa8 lieve mensen:
Het is die ptss!
Maar hopelijk gebruik ik die ptss positief, zodat mijn oorspronkelijke persoonlijkheid weer naar boven zal durven komen. Maar, wat heeft het een lange adem, hxc3xa8! En wat is het een zware strijd!

In mijn geval is die ptss vanuit een heel ver verleden ontstaan, maar ik moet toegeven dat het daarna heel mijn leven is gaan beheersen, zonder dat ik dat zelf wist.
Ik ben er voor gaan leven om alles maar zo diep als mogelijk weg te kunnen stoppen; op die manier kom je dan in de macht van je eigen verleden.
Om dat laatste toe te geven aan mezelf kost veel strijd. Iets in me (ego) wil dat niet weten, hxc3xa8!
Altijd heb ik alle narigheid op een extreme wijze kunnen camoufleren en ben ik over het verdriet heen gegaan.

Ik moet gewoon opnieuw geboren worden, dus maar weer “op naar een nieuw leven”!

Ik ben heel blij dat ik van jullie zoveel bevestiging mag ervaren.
Nogmaals bedankt voor jullie steun en support in mijn zoektocht naar wie ik nu werkelijk ben en mag zijn.

Dat we allen xc3xa9xc3xa9n mogen worden met ons ware zelf!
Veel liefs voor allen,
Mies.

——————————————————————————————————

Hoi allemaal,

Die extreme angst om niet te voldoen aan, komt ook door mijn vader.
Ik was als kind “stapel” op die man, dacht dat hij mijn zielsverwant was, mijn enige steun en toeverlaat.
Zo deed hij zich ook voor, ( hoewel…., ikzelf plakte dat plaatje op hem) en ik ben daar ingetrapt, zocht onbewust troost bij hem vanwege mijn broer, moeder en zus.
Eigenlijk wilde ik van niemand iets kwaads horen of weten; ik zocht altijd de schuld bij mezelf.

Het gekke is dat ik rationeel al lang dacht te hebben ingezien dat mijn vader mij zo vreselijk heeft bedrogen, en dat ik doods en doodsbang voor die man moet zijn geweest.
Maar gevoelsmatig krijg ik het er allemaal moeilijk in, kan ik het niet verwerken, of “wil”/kan ik het niet geloven(?)

Mijn verhaal is zo lang om te vertellen, er is zo complex veel gebeurd, en niets is er van te bewijzen of uit te praten met de daders of met wie dan ook.
Ik heb nl met de hele familie (ook schoonfamilie) moeten breken (vanuit zelfbescherming).
Mijn ouders, zus en schoonmoeder zijn inmiddels overleden.

Dat vadervoorbeeld wilde ik toch nog even vermelden.
Dit is nl zo beeldvormend voor een kind; zeker voor een dochter, t.o.v. hoe een (evt. toekomstige) partner voor haar zou moeten “voelen”.

En lieve Forl., nog bedankt voor je begripvolle reaktie.
Ik geloof niet in mezelf, maar ik doe wel mijn best om mezelf te geloven, haha! (klein verschil)

Sowieso, veel liefs van
Mies.

——————————————————————————————————

Lief Forl.,

Je hebt helemaal gelijk!
Ik ben zeker veel gegroeid.
Heb wel nog groeipijnen, haha.
Maar izz heb ik die er voor over.
Dankje lieve meid.
——————————————————————————

Hoi lieve mensen,
Hier nog een stukje over een verkeerd systeem wat me is aangeleerd.

Het verkeerde systeem waar ik aan vast ben komen te zitten om o.a. mijn bestaan mee te kunnen verdienen:

Als ik zelf verdriet heb (of onbewust verdriet voel), dan ga ik dat onmiddellijk omzetten in /compenseren door: extra lief te zijn voor anderen.
Om mijn eigen verdriet te kunnen verstoppen (ook voor mezelf), ga ik dat camoufleren d.m.v.  mijn uiterste best te doen voor anderen. Ik ga hen opvrolijken en hen blij maken.
Zodat iedereen zich blij en tevreden, en voldaan zal kunnen gaan voelen.

Ik kom er nu achter dat dit systeem er bij mij al heel vroeg in is gehamerd door mijn opvoeders.
Op die wijze was het ook zo, dat ze daar extreem van konden gaan profiteren.
Zij bezorgden me dan expres verdriet, en dan ging ik me er nog eens extra op toeleggen om hen nog meer ter wille te zijn, in het hen bedienen met mijn xe2x80x9contfermingxe2x80x9d t.o.v. hen.
Tja, en voor hen voelde dat goed, dus zij konden er nooit genoeg van krijgen, daagden me steeds meer uit daarin.

En wat bleef er van mij overxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6?
Juist, niets goeds om mezelf bevestigd te voelen, of goed genoeg te weten.
Een totale roofbouw op het kind in mezelf.
Die roofbouw kom ik nu tegen via mijn ptss.
En die ptss is dus begonnen toen ik geen mensen meer om me heen had waarbij ik dat verkeerde systeem in stand kon houden.
(toen bv. De kinderen naar het buitenland vertrokken, ik de waarheid in ging zien over mijn moeder, zus, enz.)

Ik doe er alles aan, en heb er alles voor over, om mijn eigen verdriet maar niet te hoeven voelen; want dat is zo gigantisch groot, dat kan ik niet aan, dan ga ik xe2x80x9ckopje onderxe2x80x9d.

Maar als ik niet van me laat profiteren, als ik niet alles weggeef, dan laten ze me vallen.
Dat wil ik niet voelen (dat zij mij dan weer xe2x80x9claten stikkenxe2x80x9d, en me zoxe2x80x99n pijn zullen doen).

Wat het zo moeilijk maakt (om je dus niet te laten chanteren en misbruiken), is dat je van die mensen houdt; dat je ze lief hebt, en lief wilt kunnen hebben.
Daar doe je dan alles voor om dit gestalte te kunnen geven, en je wensgedachten te kunnen verwezenlijken; om je volmaakte wereldje xe2x80x9cvan vrede op aardexe2x80x9d in stand te kunnen houden.

Nu ja, sommige stukjes zitten ook al in andere items verwerkt, denk ik.
Maar ik ben net als een detective, steeds maar weer die kluwen van leugens aan het ontrafelen, hxc3xa8.
Het zit ook zo vast, al die draden van hersenspinsels door anderen in mijn denken “gesponnen”.

Dag allemaal!
Mies.

—————————————————————————————————–

Voor mij is ptss xc3xa9xc3xa9n grote angststoornis.

Ik blijf dat maar tegenkomen, c.q. ontdekken.
Achter alles zit zo’n onbewuste stress/angst.
Nog steeds heb ik niet alle angst ondekt.

Nog steeds sta ik onder die “druk vxc3 n”.
Die computer, die drijfveer om steeds voor anderen te moeten zorgen, moeten verzorgen;
moeten voorkomen, voorbereiden, op tijd klaar staan, voldoen aan, enz.
Ik krijg dat niet weg.

Het is alsof ik er voor leef, om altijd maar signalen van opdrachten te kunnen ontvangen.
Mijn geest staat daar constant voor open, zonder dat ik me daar zelf bewust van ben.
Altijd bang om commando’s niet op tijd te hebben gehoord.
Niet op tijd heb opgevangen wat er van me wordt verwacht.

Toujour op zoek naar een opdrachtgever!
Dxc3¬°xc3¬°r heb ik dus echt die ptss van.
Plus “DE BALE”

Angst, angst en nog eens angst.
Opgestapelde angst van heel mijn leven lang.
Hoeveel moet ik nog ontdekken?
Grrrrrrrrrrrrr.

Altijd die onbewuste gedachten die spelen/afdraaien.
“als die (persoon), of die (persoon), of die (persoon), het maar GOED VINDT?????
Als ik dxc3 t, of dxc3 t, of dxc3 t, maar goed genoeg, vlug genoeg……………

En het speelt echt allemaal onbewust, daar kan ik dus ook zelf geen rem op zetten,
of invloed op uitoefenen.
HELP!
HELP!
Crimineel word ik er van.
[traan]

—————————————————————————————————–

Dank je wel Forl.

Ik ben erg onder de indruk van jouw reaktie.
Heb er gisteravond lang over na zitten denken.
(sws, hxc3xa8, altijd maar dat denken: waar komt die pijn toch vandaan?)
De belangrijkste dingen die je aan me schreef heb ik dus gequote.
En welke ik gekleurd heb, daar ben ik idd hard mee bezig.

Het is moeilijk, er komt ook weer veel naar boven aan oude systemen, waarin ik ben “afgericht”.
Izz ook weer herbelevingen daaraan.
Zo werd ik, juist vwb mijn goede eigenschappen altijd extreem BELACHELIJK gemaakt en vernederd binnen het gezin.

Om een voorbeeld te geven:
Ik kwam hxc3xa9xc3xa9l blij thuis omdat ik geslaagd was voor mijn rijbewijs in 1 keer.
Had daar ontzettend de zenuwen voor gehad; had dus in feite mezelf overtroffen.

Maar hoe reageerde mijn moeder:
(luid lachend) Oe!!, als je maar NIET denkt dat ik OOIT naast JOU in de auto kom zitten!!! HAHAHAHA.
En wat doet Mies, die lacht vrolijk mee.

Ook als ik gitaar speelde, of op andere instrumenten aan het oefenen was thuis;
dan maakten ze me belachelijk, en voelde ik hun minachting.

De angst voor fouten is er zo diep ingegoten.
Maar vroeger heb ik dat ook ontzettend diep weggestopt, ontkend.
Nu blijkt dat er dus nog allemaal te zitten in mijn brein, zonder dat ik het weet, maar de lichamelijke pijn maakt het me wxc3xa8l duidelijk, en al heel lang, veel te lang.

Ik weet er dus zelf niets van, dat als ik hier beneden op het forum zit te schrijven, en Karel ligt nog in bed.
In mijn hoofd onbewust die angst afdraait, wat zal Karel er wel van zeggen dat ik schrijf, vind hij het wel goed dxc3 t ik xc3xbcberhaupt aan die p.c. zit.
Ik moet koffie voor hem gaan zetten, moet de tijd in de gaten houden, wat zal hij wel niet van me denken, enz. enz.

Maar het is grote onzin wat er dus in mijn onderbewustzijn aan het “afdraaien” is.

Ik hoef helemaal NIET bang te zijn voor Karel.

Ik kon gisteren weer linken leggen naar oude angsten, die daar achter verstopt zitten.
Dus we zullen er ooit wel eens uitkomen.

Verder is het zo, dat wij geen vrienden hebben, amper contact met mensen. (ook dus niet met familie)
Dit is voor mij nodig om tot een juiste wijze van denken te komen; me vrij te maken van die hersenspoeling.
Niet in de verleiding te komen om dat “diensysteem” te activeren.

Dit is weer een heel “verhaal” geworden.
Sorry

Dank je nogmaals oprecht!
Mies.

——————————————————————————————————

22 Maart    Over: altijd die dreiging als ik iets wil gaan ondernemen.

Altijd die dreiging als ik iets durf te (gaan) ondernemen.

Ik leg mezelf heel veel beperkingen op, vanuit angst om iets verkeerds te zullen doen of laten.

Dat vroeger “schuldig te zijn verklaard aan mijn bestaan”, zit er toch zxc3xb3 diep ingehamerd!
Momenteel vecht ik nxc3xb2g meer om me daar overheen te kunnen zetten.

Zojuist ben ik terug van een fietstocht door weer en wind, ondanks de griep.
Het is vaak zo, dat als ik fiets, ik m’n achterwiel voel slingeren onder “m’n gat”.
Al 2 maal gebeurde het dat er een grote kraai midden op mijn gezicht(ogen) af vloog.
Hij boog net op tijd af.
Ik dacht, zal je maar gebeuren dat de kraaien de mensen aan gaan vallen.
Maar mij viel hij wel aan, het was zo dreigend.

Maar zo voel ik dus altijd die dreiging; ook heel veel apparaten in huis gaan kapot, zelfs de nieuwe.
Ook veel lampen gaan stuk, achter elkaar, vooral die naast mijn bed.
Het lijkt alsof de duvel ermee speelt. [boos] .

Iets wil mij hoe dan ook in de greep van de angst houden, om te durven en te mogen leven.
Jullie mogen er zijn, en ik mag er zijn, en we vechten door tot het bittere eind; of liever gezegd tot het zoete!
——————————————————————————————————

wordt vervolgd

Categorie√ęn: Geen categorie | 1 reactie

PTSS-items (2)

27april 2007:      Weten jullie wat ik nu ZO HEERLIJK zou hebben gevonden!!??

Als er iemand bij mijn geboorte tegen me had gezegd: “Kind, je mag zoveel fouten maken als je maar wilt, ze zijn je bij voorbaat al vergeven!”

Of :”Ga maar lekker vxc3xa9xc3xa9l fouten maken, daar groei je van; daar wordt je hxc3xa9xc3xa9l sterk en wijs van.
Want dat heb je nodig, om te durven en kunnen leven op deze wereld waarin je nu terecht bent gekomen”.

Ja, dat zou niet gek geweest zijn, vinden jullie ook niet?

——————————————————————————————————

Wat ik hier schrijf, wat ikzelf leuk zou hebben gevonden, dat heb ik in de praktijk gebracht in de opvoeding van onze kinderen.
Wat blijkt nu, achteraf gezien, dat het averechts is “opgepakt”; dat ik txc3xa8 lief voor ze ben geweest, en dat ze daar dus van zijn gaan profiteren. (ja logisch toch!)

Ik wilde ze zxc3xb3 graag “mijn ellende” van thuis besparen.
Gek genoeg, een ellende (voorn. geestelijk misbruik), waar ik me destijds nog helemaal niet bewust van was.
Toch heb ik gemeend, in onze kinderen altijd mijn eigen beschadigde kind te zien (was meer een onbewust voelen).
Maar onbewust heb ik geprobeerd om die (mijn eigen) schade ,via het “vertroetelen” van onze kinderen te herstellen, en om zo iets bij hen te gaan voorkomen.

Stom, stom [wink] !!
Toen ze beiden definitief in het buitenland gingen wonen, toen begonnen mijn ptss-verschijnselen naar boven te komen.
Want……..>, ik kon niemand meer dienen!
Nl, door anderen blij en tevreden te kunnen stellen, daar achter / zo doende, kon ik mijn eigen pijn en al mijn verdriet verbergen en onderdrukken.

Door me uit te sloven voor “Jan en alleman”, kon ik dat systeem in stand blijven houden; dat oude systeem van vroeger. Dat er al ingeslopen is vanaf m’n vroegste jeugd, die hersenspoeling van :waardeloos te zullen zijn, als je je niet volkomen laat (ge-)misbruiken
Dat : leven voor de ander, anders ben je niet goed genoeg, en mag je niet bestaan, zelfs geen plezier hebben, enz.

Dat systeem werd voortgezet, ook via de kinderen.
Daar was ik ahw aan verslaafd.
Ik kon niet meer zonder het gevoel van:” misbruikt te mogen worden”, om zo mijn bestaan te kunnen verdienen en dat veilig te kunnen stellen.

Forl., je hebt gelijk, je kan eigenlijk niets voorkomen, ook al doe je als ouder nog zo je best.
Al zet je ze bwvs op een voetstuk, en geef je ze alle ruimte, ze moeten toch zelf hun lessen leren.
Tja, en die levenslessen die heb ik zelf dus ook niet kunnen ontlopen.
Hoe hard ik me ook heb uitgesloofd, uiteindelijk loop je met het ego toch tegen je onmogelijkheden aan, of tegen de ptss [wink]  [grijns]

—————————————————————————————————–

Het inzicht, dat ik verslaafd was geraakt aan het systeem van : je bestaan te moeten verdienen middels je te laten misbruiken, dat had ik al veel langer zo begrepen.

Mijn nieuwe inzicht bestaat er uit : dat ik, zonder het zelf te weten, het met onze kinderen juist zo heel erg goed heb gedaan! en dat ik dxc3 t achteraf inzie.
Dat, “wat ik zo HEERLIJK zou hebben gevonden”, ik dat juist wel aan hen heb gegeven.

En daar ben ik heel erg blij om, dat ik dat nu voor mezelf kan bevestigen.
Ik had het dus achteraf gezien, niet beter kunnen doen, dus ik mag in dat opzicht heel blij zijn met mezelf , en dat geeft me een rustig geweten.

Ik voel nu gewoon dat ik een hardstikke goede en liefdevolle moeder ben geweest, en dat is een enorme bevrijding!!
Het voelt alsof me dat inzicht is geschonken [kadootje] .
Dat ik het juist precies anders dan m’n eigen moeder heb gedaan, HEERLIJK is dat, om dat nu te mogen beseffen!!

Ook zie ik in, dat onze kinderen niet tevreden te stellen wxc3 ren.
Nu, dat is hun verantwoording, en niet meer de mijne!
Lekker puh!! .
Nogmaals dank, en de groetjes van Mies.

——————————————————————————————————

Een Forl. schreef hierover aan mij:

Dat je dochters nu zijn zoals ze zijn is niet alleen het gevolg van de opvoeding. op een gegeven moment moet je je kinderen los laten en gaan ze hun eigen weg in het leven. Dan heb je als ouders niet meer veel invloed en kun je zo ook niet meer beschermen, je kunt alleen hopen dat ze zich herinneren wat jij ze hebt meegegeven. Sommige kinderen komen later alsnog op het “verkeerde” pad, maar dat is niet ‘onze” schuld. Wij als ouders hebben gedaan wat ons hart ons in gaf.

Wij kunnen en mogen trots zijn op ons zelf dat we ondanks alles wat we zelf hebben meegemaakt onze kinderen hebben opgevoed tot mensen die nu hun eigen weg zullen gaan. Dat we het heel anders gedaan hebben dan onze ouders, ook dat is iets om trots op te zijn.

Vaak hebben we onze gevoelens naar de achtergrond geschoven want onze kinderen waren het belangrijkste op dat moment. Ook ik heb me jaren (en nu nog steeds) weggecijferd voor mijn kinderen. Mijn gevoelens van onmacht, verdriet, boosheid etc verberg ik zoveel mogelijk voor mijn kinderen. Voor hen ben ik moeder en ik wil dat ze hun leven thuis herinneren als een leuke tijd. Gelukkig zijn er momenten dat die gevoelens er allemaal mogen zijn en kan ik er aan werken, maar op het moment dat de kinderen er zijn ben ik MOEDER.

Lieve Mies, ook jij hebt je kinderen alles gegeven wat je kon. Je hebt over ze gewaakt, je hebt voor ze gezorgd en je hebt er voor kunnen zorgen dat het nu volwassen mensen zijn die hun eigen leven gaan. Als dit leven die ze nu leven niet loopt zoals je kinderen dat zouden willen is het niet de fout van jou, jij hebt alles gedaan wat je moest doen!! Zij moeten nu leren om hun leven op te bouwen en zullen ook hindernissen tegen komen, daar kunnen we als ouders niets meer aan veranderen.

Wij hebben ons best gedaan als ouders!!! Ik ben ervan overtuigd dat ook jou kinderen, Mies, zich dat ooit weer gaan herinneren en daar ook op terug kunnen vallen. Ze moeten nu leren dat ze fouten maken, maar dat die fouten niet meer door jou worden opgelost. Zij zullen nu zelf de fouten moeten oplossen, dat is een weg die ieder kind zal gaan die op eigen benen komt te staan.

Dat jouw PTSS klachten naar boven kwamen toen je kinderen het huis uit waren is logisch. Je hoefde je niet meer beter voor te doen dan dat je je voelde. Je kunt nu jezelf zijn en daar hoort PTSS bij, hoe vervelend ook. Toen de kinderen thuis waren kon je de knop om zetten en 100% moeder zijn, nu hoeft dat niet meer en kun en moet je jezelf zijn hoe moelijk die weg soms ook is.

Het is een lang en soms heel moeilijke weg dat weten we allemaal. Mies en ook alle anderen uiteraard, we gaan dit gevecht winnen ook al lijkt het soms of het steeds erger wordt (als ik naar mezelf kijk).

____________________________________________________________________________

14 Mei 2007 :      Een grote denkfout van mij  (Herstel = HERSENSPOELING)

Over schuld en ptss:

Een van mijn fouten was:
Om de bereidheid te moeten tonen en hebben, om voor alles wat iedereen niet goed genoeg lukte in hun leven, al bij voorbaat de schuld daarvan op me te nemen;
om hun fouten zodoende goed te gaan praten en draaien. en ervoor op te willen draaien.

Door de schuld op me te nemen, hoefde ik dan niet in te zien hoe slecht anderen waren.
Op die manier kon ik blijven geloven in mijn goede, en mooie sprookjeswereld, waarin ze altijd :”nog lang en gelukkig leefden”, met elkaar.

Als anderen ergens last van hebben, heb ik geleerd om automatisch de schuld daarvan op me te nemen.
En omdat ik niet tegen dat misplaatste (Miesplaatste ūüôā schuldgevoel kan, wil ik al hun problemen onmiddelijk voor hen oplossen.

Ook ben ik geprogrammeerd, om altijd maar andermans zelfmedelijden te moeten gaan opheffen en dat te gaan compenseren.

Maar dit is een GROTE DENKFOUT, want ik ben God niet!!!
——————————————————————————————————

Het zijn allemaal slechte gewoonte’s (opgedrongen gedragsregels) geworden, maar deze zijn ontstaan vanuit het gehoor moeten geven aan de hersenspoeling, welke alreeds begonnen is vanaf mijn geboorte.

Mijn hersenspoelers hebben op die manier macht over mijn denken gekregen.

Mijn ptss gaf mij de aanleiding om die hersenspoeling te gaan ontrafelen.

In feite ben ik nu al jaren niets anders aan ’t doen, dan om me vrij te vechten van die opgelegde gedragspatronen/regels/voorwaarden, waarmee ik gehersenspoeld was.

Ik hoef me dus ook niet schuldig te voelen aan een denkfout, ik heb nooit zelfstandig mogen denken, of handelen (buiten de macht van mijn moeder en familie om)

Elk zelfstandig denken en handelen van mijzelf, werd genadeloos afgestraft en de kop in gedrukt.
Ik werd superschuldig verklaard aan elke vorm van zelfstandig durven denken of handelen. (het werd zelfs altijd gewroken)

Mijn schuldgevoel van nu, komt doordat ik nu wxc3xa8l zelfstandig leer denken en handelen, en de waarde van mijn eigen persoonlijkheid ga inzien.
Dat schuldgevoel is dus ook weer een deel van die hersenspoeling.

Het is een vicieuze cirkel welke ik nu aan het doorbreken ben, door niet meer in hun leugens te geloven.

Voorheen voelde ik me altijd schuldig aan mijn bestaan.
Dit schuldgevoel moet nu weg.

Misschien vinden jullie dat ik wel veel in herhaling val, maar dat doe ik omdat ik mezelf moet deprogrammeren
_____________________________________________________________________________

28-5-2007               : Ik hxc3xa8b me toch zitten huilen.

(iemand had een topic geschreven over dat ze door bepaalde usernames werd getriggerd / achteraf bleken dat namen te zijn die op “grootmoeders” sloegen)

Hallo allemaal,
Wxc3 t een herbeleving, zeg! Toen ik dat berichtje las van Forl., over dat ze dus getriggerd werd door usernames.
Het was echt een voltreffer, xe2x80x9cmidden in de roosxe2x80x9d !

Maar in feite ben ik Forl. dankbaar, want het was een doorbraak voor me, van een intens verdriet, dat dus nog altijd vreselijk diep in me verstopt zat.

Het hakte er zxc3xb3 heftig bij me in!!  Ik ben uren van de kaart geweest.
Toen ik eenmaal doorhad welk verdriet er vanuit mxe2x80x99n onderbewustzijn naar boven gehaald werd, heb ik dan ook vreselijk zitten huilen, snikken, enz.; en was ik echt weer dat kleine meisje van ong. 4 jaar oud.

N.L., het was vroeger zo, dat ik werd doodgezwegen thuis. Dan werden er alleen woedende (of minachtende + verwijtende) blikken naar me toegeworpen.
Echter, ik moest er van hun dan zelf achter zien te komen waarom dat xe2x80x9cnodigxe2x80x9d was. En wat ze me verweten, wat ik nu wxc3xa9xc3xa9r verkeerd gedaan had, waar ik me volgens hun lichaamshouding/taal (zo extreem afwijzend en bestraffend) nu weer schuldig aan had gemaakt.

Maar ik mocht nooit xe2x80x9ceen hintxe2x80x9d vragen, waarom ze me zo minachtend behandelden.
Nee, daar moest ik zelf maar achter zien te komen van hen. Het zou txc3xa8 slecht zijn (zoals ik me gedragen zou hebben) om er xe2x80x9cwoorden aan vuil te makenxe2x80x9d . Zo van : xe2x80x9cals je dxc3 t dan nxc3xb9 nxc3xb2g niet weet!!!!!! En de toon, waarmee mij dat werd toegebeten, was afschuwelijk.

Iedereen gebruikte dus, het mij expres doodzwijgen, als probaat machtsmiddel om mij een enorm complex te bezorgen van : ME ALTIJD SCHULDIG TE WETEN AAN MIJN BESTAAN.

Want het gevolg was, dat ik onbewust( dan wel bewust), xc3xa8n op mijn tenen ging lopen, om nooit of te nimmer een verwijt over mezelf te zullen kunnen gaan afroepen, xc3xa8n dat ik constant op scherp stond om met mxe2x80x99n voelsprieten aan te zullen kunnen voelen waar ik evt. de schuld van zou kunnen gaan krijgen, me aan schuldig gemaakt had, enz.

Altijd dusxe2x80xa6xe2x80xa6.mxe2x80x99n bestaan zien te verdienen + dat veilig zien te stellen.
Maar ondertussen dus toch constant bang voor eventuele gevolgen voor xe2x80x9calsxe2x80x9d ,( want je weet maar nooit!)
En die gevolgen zouden echt niet mis zijn!

(Een paar bedreigingen van mxe2x80x99n moeder: dat ze me de hersens in zou slaan, als ik ze niet eens gauw wat beter zou gaan gebruiken. Dat ze me net zo lang zou afranselen, totdat er niets meer van me over zou zijn. (en mijn vader zei nooit iets, deed net alsof ie niets meekreeg))

Maar gisteren wist ik dus niet, dat dat schuldgevoel me nog zo extreem overheerste, en dacht ik dus echt zeker te weten, dat het mijn username zou zijn, waardoor anderen getriggerd werden.

Het xe2x80x9cme doodzwijgenxe2x80x9d, net doen alsof ik lucht voor hen was, me totaal negeren en me zgn. xe2x80x9cover xe2x80x99t hoofd zienxe2x80x9d, was dxc3xa9 tactiek in mijn familie om mij, xc3xa8n  een enorme angst aan te jagen + mij tegelijkertijd totaal schuldig te kunnen verklaren aan ALLES wat ik me maar xe2x80x9cbedenkenxe2x80x9d kon.
Dus onbewust was ik me altijd aan xe2x80x9chet bedenkenxe2x80x9d. Onbewust was ik xe2x80x9cin alle statenxe2x80x9d, van zowel verdriet, wanhoop, alertheid, xe2x80x9cmxe2x80x99n beste beentje voor zettenxe2x80x9d, enz.
Dus elke dag bezig om mijn bestaan xe2x80x9czienxe2x80x9d te kunnen verdienen.

Daardoor ging ik me altijd aan hun onuitgesproken wetten en regeltjes houden. Regels en voorwaarden, welke ik eerst zelf moest zien xe2x80x9cuit te vlooienxe2x80x9d; en wel xe2x80x9ctoegespitst op ieder individueelxe2x80x9d. Altijd moest ik uitzoeken xe2x80x9choe ik me te gedragen hadxe2x80x9d ten opzichte van ieder van hen, voor en op ieder moment, en al naar gelang de omstandigheden.

Door mij dood te zwijgen, kon iedereen mij helemaal naar hun hand zetten, me van alles afdwingen of opleggen, me overal voor op laten draaien, enz.
Dat heeft onbewust verschrikkelijk veel pijn gedaan. Die pijn heb ik toen weggestopt/ontkend, maar komt er nu in alle heftigheid uit.

Ik heb een aantal jaren geleden ( in een vreselijke depressie) ook gevoeld/beleefd, dat ik onder de grond levend begraven zat, en niemand wist dat ik daar zat, ze liepen allemaal daarboven over mijn xe2x80x9cgrafxe2x80x9d heen, leefden hun leven, ik hoorde hen praten, enz., maar kon me niet kenbaar maken dat ik daar dus onder de grond in die kuil zat.
AFSCHUWELIJK was dat gevoel. Dat heb ik echt zo herbeleefd; toen heb ik me ook zxc3xb3 afschuwelijk xe2x80x9cvan alle goede geesten verlatenxe2x80x9d gevoeld!

Het was voor mij thuis als in een concentratiekamp, met mij in de isoleercel.
Van waaruit ik steeds moest zien te verdienen om eruit te zullen mogen komen, maar ze gooiden me er txc3xb2ch steeds weer in met hun verbaal geweld, hun bedreigingen, en hun woede er ook nog achteraan.

Goed, maar ik ben dus blij dat dit er nu weer uit is, en dat ik weer een stuk van het verdriet, van dat kleine mishandelde meisje in mij, de erkenning heb kunnen geven, welke het meisje nodig heeft om weer te voorschijn te kunnen + durven komen.

Het is niet mijn bedoeling om hier zielig mee te doen of i.d..
Door dit op te kunnen/durven schrijven xe2x80x9cin het openbaarxe2x80x9d, ben ik bezig om mezelf te leren accepteren.
En om er juist met de pijn te durven zijn, als onderdeel van mijn bestaan.

Ik denk er over, om verdere gebeurtenissen over en betreffende mijn leven, + het verwerkingsproces waar ik nu mee bezig ben (o.a. mijn dagboek) te gaan plaatsen onder xe2x80x9cMijn Verhaalxe2x80x9d, zodat ik het ledenforum niet te veel zal bezetten, en/of zal belasten  [grijns]  .
Ik weet n.l. nog steeds niet aan welke regels en voorwaarden ik me hier op dit forum te houden heb???   [wink]   [grijns]

Voor nu, mijn dank voor het lezen van bovenstaande, en nog een prettige dag verder.
Een groet van Mies.

==========================================================================================

Reakties:

Bedankt voor jullie reaktie!

Natuurlijk weet jij ook wel, dat jij niet schuldig bent, hxc3xa8 Forl.!

Ik werd gewoon ineens geconfronteerd met het feit, dat ik nog helemaal niets overwonnen heb, voor wat betreft mijn “constant zoeken naar mijn “eigen” schuld “, in waarom ik toch zxc3xb3 vreselijk ziek ben, xc3xa8n blijf.

Ik dacht dat ik alles al verwerkt had, las Forl.’s bericht, en ineens,
Wham, hakte het erin. Dus geen enkele schuld, ook voor Forl.!

Ik heb gewoon al 5 jaar 24 uur pijn , op een horror-achtige manier, welke niet te omschrijven is. ( kan ook niet lezen, slapen, of me ontspannen) Daar krijg ik ook zo’n extreem schuldgevoel van.
Zo van, dat ik daar zelf de oorzaak van moet zien te vinden aan wat ik allemaalfout zou hebben gedaan, eer ik ooit beter zou kunnen worden.

Dus ik ben onbewust er van overtuigd dat mijn hele ptss mijn eigen stomme schuld is (de hersenspoeling van mijn moeder, maar toch, juist door die gruwelijke pijn, krijg ik dat niet uit mijn hoofd)

Dankzij Forl. kwam er dus weer een stukje vrij aan, vroeger onverwerkte geestelijke pijn.

Ik ben “heldervoelend”, veel te zacht voor deze wereld, wil altijd alles voor anderen goedmaken. Ben daar dus de dupe van geworden, werd nooit boos, daar hebben anderen misbruik van gemaakt, enz.

Nu is mijn man me aan het leren om wel boos te durven worden op mensen die me er in willen luizen, maar ik vind het hxc3xa9xc3xa9l moeilijk om die mensen te kunnen doorzien, hun toneelspel, enz. ik trap daar altijd weer in. stom, stom.

Eerlijk gezegd ben ik me gewoon aan het forceren als ik schrijf dat ik boos ben op de daders. Maar mijn man zegt dat oprechte boosheid goed is, om vrij te kunnen komen uit de (van de) macht die anderen over mij gekregen hebben.

Ze hebben n.l. allemaal macht over mijn denken gekregen, ik kon niet meer zien wat goed was aan hen, of wat kwaad (bedoeld) was.
Ik wilde altijd alleen maar het goede in andere mensen zien, om dat te benadrukken en om dat bij ze naar boven te halen.

Ik verzon ook altijd “goede” excuses voor het (mij verdriet bezorgende) gedrag van anderen, zodat ik ze toch als goed zou kunnen blijven beschouwen, enz.

Ik ging er altijd vanuit dat alle mensen goed zouden zijn.
Heel kinderlijk, en heel onnozel, heb ik dat altijd persxc3xa9 vast willen blijven houden. Dat heeft mij a.h.w. “de das omgedaan”.

Ik ben blij met je lieve reaktie, Forl..
Alleen begrijp ik je niet helemaal v.w.b. , hoe ik tegen mijn eigen moeder aankijk, en over mijn boosheid????

Misschien heb je alleen mijn item over : “De hel die mijn moeder heet” gelezen?
Andere items zijn veel minder heftig hoor, eerder xc3xa9xc3xa9n en al twijfel en wanhoop.

Ik wil zo graag De Liefde bewaren in deze wereld, echter dat is een illusie.
Dat moet ik accepteren. Ik moet accepteren dat er een hoop kwaad “rondwaard” in deze wereld, maar toch : IK VERTIK HET OM DAAR AAN MEE TE DOEN!

Ik blijf vechten voor de Liefde!
Nogmaals bedankt, jullie zijn lieve mensen.

Hoewel ik ook slachtoffer ben van een oma, welke haar kleinkinderen claimt als zijnde haar bezit, ga ik er vanuit dat dit niet altijd het geval hoeft te zijn, maar ik had en heb geen problemen met welke username dan ook!

Volgende keer misschien meer, want eigenlijk heb ik veel te veel pijn om te schrijven,( hoewel ik beslist geen beroep doe op jullie om medelijden met me te moeten hebben.) en weer proberen om de dag door te komen

===========================================================================================================================
Lieve Forl.,

Wat was ik blij, toen ik las, dat je voelde wat ik met boosheid bedoelde; ik was echt opgelucht.

Ja, boos zijn, heeft totaal niets met agressie van doen.

Je kan b.v. een klein kind: in liefde corrigeren door het kalm, en zonder agressie, maar wel met een positieve strengheid toe/aan te spreken op zijn of haar foute gedrag; zodat je daarmee het kind grenzen leert, van wat voor dat kind zelf goed is.

Gisteren heb ik weer veel inzichten gekregen en doorgewerkt.

Het was weer hxc3xa9xc3xa9l zwaar!
Ik kan er nu n.l. niet meer onderuit, om aan mezelf (weer om dat mishandelde kind toe te kunnen laten) toe te moeten geven, dat mijn moeder vaak veranderde (in haar schizofrenie) in een geweldadig, bruut, duivels monster. En dat ze dat monster altijd op mij los liet, zich met dat monster op mij uitleefde, juist expres altijd als ze met mij alleen was.

Om dit nu toe te moeten geven, dat staat in feite ook voor die afschuwelijke lichamelijke pijnen, waar ik me zo’n zorgen over maak, me schuldig onder voel en waardoor ik ook zo graag dood wil.

Niet dat ik zelfmoordneigingen heb, hoor. Hoewel ik wel vaak bedenk, hoe ik het eventueel zou kunnen doen, gewoon om die illusie te hebben, dat het zo fijn zou zijn om ………
Ik ben n.l. totaal niet bang voor de dood, in tegendeel : ook zonder pijn of verdriet zou ik graag wegvliegen van hier.

_____________________________________________________________________________

30 Oktober 2007     : Een vraag aan de lezers over trigger-items

Dag lieve lezers,

Graag wil ik het volgende probleem (mijn probleem) even voorleggen:

Al jaren krijg ik dmv afschuwelijke lichamelijke klachten, inzicht in hoe ik (vanaf mijn geboorte) geestelijk ben misbruikt, en ben gehersenspoeld.

Nu wil ik graag weten of het voor mij (en ook voor de lezers) zin heeft om die herbelevingen daaraan, met jullie te gaan delen.
Want ik ben nl bang, dat jullie mij niet zullen kunnen geloven, of zouden kunnen begrijpen.
Want wat ik meemaak (al 8 jaar), en waar ik doorheen ga aan herbelevingen, dat is niet te bevatten (voor een “normaal” mens).

Al het geestelijk misbruik wordt dus letterlijk lichamelijk vertaald.
En dan moet je dus denken aan : dat ik voel hoe mijn hersens echt worden gekraakt; hoe ik op mijn zenuwen wordt gewerkt + hoe ik nu letterlijk voel, hoe ik werd bewerkt.

En ook heb ik extreme dromen + herbelevingen aan wat geestelijk geweld
met een kind doet; hoe dat aanvoelt.
Wat geschreeuw/bedreigingen/gekrijs, e.d. met een kind doet om te moeten ervaren.

Maar dat is dus niet te bevatten. Het zal voor jullie misschien te shockerend zijn + ongeloofwaardig.

Nu wil ik weten of jullie me zullen kunnen geloven.
En ik wil dan ook echt serieuze reakties, want anders is het voor mij nxc3xb2g “geen delen”.

Ik heb er veel begrip voor, dat er evt. niet op te reageren is.
Maar zet me dan niet tussen die haakjes (ik weet, dat is heel goed bedoeld), maar daar kan ik niet tegen.
Ik voel de beklemming van die haakjes, ze triggeren mij aan vroeger.

Voor alle duidelijkheid : ik gebruik geen A.D, en ook geen drugs, of andere medicijnen, waardoor ik evt. beinvloed zou kunnen zijn, en de waarheid uit het oog zou kunnen zijn verloren.
Ik ben bij mijn volle verstand. Ook al dreig ik van die herbelevingstoestand wel af en toe echt gek te worden.
Maar dat is dan omdat ik gek word van die constante lichamelijke pijn.

Zo, luitjes nu heb ik genoeg geleuterd, hoop dat jullie begrijpen waar het om draait.
Als ik nu begrip krijg voor mijn situatie, jullie mij dus zouden kunnen bevestigen, dan hoor ik het wel.

Voor nu, alvast bedankt voor het lezen.

Liefs van Mies.

Nog even voor de duidelijkheid :  heeft het zin om hier te posten, over lichamelijke pijn (in het heden) veroorzaakt door geestelijk geweld (in het verleden)?

——————————————————————————————————
n.a.v. de reactie’s:

Lieve 5 x Forl.,

Dank jullie heel hartelijk voor jullie her- en erkenning. Dat doet mij nu al heel erg goed.
We begrijpen elkaar dus op velerlei fronten.

Als nadere toevoeging zou ik nog willen vermelden, dat er dus een verkeerd programma zat/ zit in mijn geheugen dmv constante hersenspoeling.
Sinds die 8 jaar ptss krijg ik ineens het besef van een heel ander verleden, dan dat ik zelf ooit heb “geweten”.

Vandaar dus dat ik om mijn geheugen weer terug te kunnen krijgen, door die (steeds intensere) pijn heen moet blijven gaan; me ermee moet laten confronteren, om zodoende mijn geheugen naar waarheid in te kunnen vullen.

Met behulp van die pijn krijg ik dus inzicht in mijn werkelijke verleden.
Ik heb de daders nl altijd aangezien (aan leren zien) voor mijn weldoeners, + dat ik er (als kind) afhankelijk van ben gemaakt.

Ook heb ik mezelf aan moeten merken, als zeer slecht, en zeer misdadig en schuldig.
Ik kreeg al bij voorbaat zoveel straf en bedreiging naar mijn hoofd geslingerd, alsof ik dat persxc3xa9 nodig zou hebben, zodat mijn zgn. kwaad/slechtheid nog enigzins in toom gehouden zou kunnen worden (door hen).

Zichtbaar dankbaar moest ik hen zijn, voor hun misbruik van mij.
“Op de blote knixc3xabn” moest ik hen danken voor de pijn.
En mijn “hen dankbare afhankelijkheid”, dat moesten ze altijd kunnen zien en/of voelen.
Op die manier werd ik emotioneel afhankelijk van hun negatieve erkenning, van hun misbruik en van hun geestelijk geweld.

Ik heb die pijn van nu dus nodig om achter de waarheid te kunnen komen.
En ik vertrouw erop, dat als de hele waarheid is achterhaald, ik dan ook echt beter zal zijn.

En ook voor mij (daar geven jullie mij dus ook erkenning van) is het heel moeilijk om je eigen ouders, broer, zus, enz. te moeten gaan “beschuldigen”. En ja, ook “je eigen” kinderen. Dat laatste is zelfs nog het xc3 llerergste om te moeten doen.
Dat beschuldigen zet ik zelfs nog tussen aanhalingstekens; juist omdat ik hxc3xa9xc3xa9l erg veel van ze hield.
Maar ik ben pijn dus voor “lief gaan nemen”. En ben van die pijn afhankelijk geworden.

Waar het mij nu ook om gaat, is om jullie izz. van te voren, behalve te polsen, ook vooral te waarschuwen.
Want de dingen die ik dan ga posten, daar zit ahw horror tussen. Tenminste zo zou je dat op kunnen vatten. En ze zijn misschien te erg om te kunnen geloven, laat staan om mij daarin te kunnen bevestigen.

En ik wil jullie dit eigenlijk besparen. Maar aan de andere kant, misschien zijn er daarin toch ook lotgenoten welke er iets aan zouden kunnen hebben.

Ik bedoel, om jezelf te durven geloven………..puh…: =¬† hxc3xa9xc3xa9l moeilijk!!!!!

Maar ik ben dus niet in werkelijkheid verkracht.
Maar mijn onderkant is wel helemaal stuk, alsof dat wxc3xa9l met mij is gebeurd.
Zo vind ik veel meer symboliek terug in de lichamelijke pijn van nu.
En dat is best wel hxc3xa9xc3xa9l erg om te lezen.
bv. het Burning Mouth Syndroom zie:

http://www.burningms.piczo.com/?cr=5&rfm=y

Hier laat ik het even bij, ’t was al weer veel om te lezen.

Veel liefs, en nogmaals dank voor jullie begripvolle reakties.
Mies.

——————————————————————————————————

Lieve Forl.,

Dank je wel!!
Ik heb het zxc3xb3 moeilijk. Ik durf gewoon niet!
Er komen zoveel emoties!!!!!!
Ben echt bang.

Weet je, niemand was er vroeger bij!
Niemand van buiten de familie!
En onze familie was het voorbeeldgezin van die hele gemeenschap!!
Ik lachte altijd.
Ik mocht niets laten zien, en mocht ook niet “zelf’ voelen.

En het stomme was, heel veel later toen ik mijn moeder (met heel veel moeite) vertelde dat ik niet meer kon komen, omdat ik mezelf op fouten (tov God) wilde onderzoeken. (want zij beweerden dat God nog veel meer wraak op mij zou nemen, dan dat zij zouden nemen op mij.)

Toen (ahw) “juichte” mijn moeder (door de telefoon) tegen mij : ” jij hebt noooooiiiit ook maar iemand iets kwaads aangedaan, jij was het allerliefste kind van de hele wereld!!.
Achteraf gezien koos ze toen “eieren voor haar geld”, maar ik snapte er toen helemaal niets meer van.
Dan krijg je eigenlijk opnieuw een black-out.

Maar het komt er aan, ik doe het.
Morgen (als het lukt), heb nu te veel spanning.
Dag lieve Forl.

_____________________________________________________________________________

21 Nov. 2007:   Heeft nog iemand dezelfde angst?

Iedere dag heb ik weer dat  gevecht om me uit te moeten kleden (om me te kunnen wassen/douchen)

Het is voor mij 2 maal per dag een afschuwelijk gevecht.
Dan sta ik daar maar (alleen) in de badkamer, de verwarming op heel hoog; maar ik durf niet.
Durf mijn kleren niet uit te trekken, heb het ijs en ijskoud.

En vooral om mijn hemd uit te moeten doen…….
Dat doe ik dan maar heel erg snel, nadat ik dus eerst mezelf moed in heb gepraat.

En dan snel, snel wassen, huppeke kleren snel aan.
En dan ben ik blij dat het me weer is gelukt.
Maar ik doe daar voor mijn gevoel uren over, voordat ik ‘smorgens weer naar beneden durf te komen.
Klopt ook, want dan ben ik ineens een uur verder in de dag.

Het heeft niets met mijn man te maken, ook niet onbewust.
Hij houdt enorm veel rekening me mij. (onvoorstelbaar veel, o.a.: al jaren slaapt mijn man in de logeerkamer)

En het is ook niet zo dat ik vroeger echt lichamelijk ben verkracht.

Al schrijvende krijg ik nu ineens een inzicht.
Ik durfde vroeger niet naar beneden te komen, want dan werd ik als eerste door mijn moeder gekeurd.
Dan was het : Je hebt je haren achter je oren! die moeten voor je oren, schiet op. (ik mocht m’n haren niet kammen zoals ik dat zelf het leukste vond staan.)
Er mocht geen piekje te zien zijn.

Mijn kleding werd rondom gekeurd, of ik “zo” wel de deur uit mocht gaan.
Oh, er komen nu meer herinneringen terug.
Over de schimpende opmerkingen van mijn broer tov mijn kleding.

Maar er is meer.
Waarom durf ik me niet uit te kleden?
Waarom heb ik het zo vreselijk koud?
Het moet iets met mijn broer en vader te maken hebben, die kleedden mij vroeger geestelijk uit.

Tijdens het schrijven kom ik er achter.
Dat ze me met hun ogen uitgekleed hebben, telkens en telkens weer.

Nu word ik pas echt beroerd; want ik besef dat ze dat altijd met me hebben gedaan.
Dat ze me hebben gebruikt als lustobject.
En niet alleen mijn broer en mijn vader.
Heel veel mannen deden dat.

Mijn broer zat ook ongegeneerd in zijn kruis te krabben, gewoon in de kamer.
Ik deed dan net alsof ik het niet zag.
Als mijn moeder dan uiteindelijk tegen hem durfde te zeggen dat hij er mee op moest houden, dan zij ie doodleuk: “ik heb gewoon jeuk, dus dan doe ik dat”.

Heel erg bedankt voor het lezen, maar de vraag blijft ondanks mijn inzichten staan.
Veel liefs van
Mies.

—————————————————————————————————-

(n.a.v. een paar reakties):

Hoi Forl.

Het feit dat mijn man in de logeerkamer slaapt, staat niet ivm deze specifieke vraag.
De rede daarvan is, dat ik door de voortdurende pijn en spanning in mijn lichaam, geen aanraking kan verdragen.

Door de constante triggers kan ik totaal niets verwerken aan beweging, geluid of aanraking.
Tja, ik vind dit verschrikkelijk erg voor mijn man.

Ik moet me helemaal terugtrekken in mezelf om alles aan pijn e.d. te kunnen verdragen, zodat de slaapmedicatie kans krijgt om zijn werk te kunnen doen.

Liefs van Mies

—————————————————————————————————-

Hoi Kanjers,

Jullie reakties zijn hartverwarmend, dankjewel!

Vannacht hielpen de sl.tabl. niet goed; was dus een zeer pijnlijk nachtje, en heb vanochtend toch maar weer eens gehuild.
Kwam toen mijn eenzaamheid tegen, en besefte hoe vreselijk ik me daarin altijd heb geforceerd (met net doen alsof er totaal niets aan de hand was)

Ik heb alles met kracht omgedraaid en ging op een extreme wijze anderen opvrolijken, om mijn eigen gevoel maar niet tot me door te hoeven laten dringen.
Met veel bravour ging ik daar zelf over heen.

Ik moest altijd maar doen alsof ik niets voelde, niets merkte; geen verdriet, alleen lachen was verplichte kost, wxc3 t ze ook deden..
Lachen en dankbaar zijn aan…..tov iedereen.( jullie zullen dit vast ook wel herkennen)

Iedereen (behalve mijn man) walste altijd over mijn gevoelens heen, om me daarin “uit te kleden” c.q. leeg te plunderen.
Ze lieten me ijskoud stikken, en me qua gevoel totaal in de kou staan.

Dat feit moet ik achteraf (nu dus) nog accepteren .

Die kou staat dus ook voor de eenzaamheid.
Die angst staat voor de angst voor mijn eigen, ware gevoelens  (welke ik altijd moest zien te verbergen, voor mezelf als wel voor anderen)
En daarom wil ik letterlijk en figuurlijk niet “in m’n nakie staan”.
Dan moet ik mijn ware gevoelens (aan mezelf) blootgeven.

Dan word ik herinnerd aan die angst, eenzaamheid en de wanhoop van vroeger; over het feit dat ik in hun + in mijn eigen ogen besta.
Ik heb geleerd om me altijd te moeten schamen voor mijn bestaan;
plus me schuldig weten + voelen, hoe dan ook.

Toch had ik vannacht ook nog een droom.
Het kwam er op neer, dat mijn schoonouders persxc3xa9 (en wel direkt) ons huis wilden kopen.
In die droom zag ik o.a., dat ze onze houtkachel helemaal hadden gesloopt. (slaat ook weer op die kou natuurlijk)

Dank jullie wel,
Veel liefs
Mies.

p.s. heb altijd heel veel moeite om iets te durven posten, kennen jullie dat ook? of is dat weer die schaamte van mij voor mezelf?

_____________________________________________________________________________

30 Maart 2008   : Het kind op de Bxc3xbchne (trigger)

Herbeleving:
Het kind op de bxc3xbchne, zingend voor het massapubliek.
(de titel van het lied was:xe2x80x9dIk wil klappermelk met suikerxe2x80x9d , en ik was ong. 3 jaar oud)

Onwerkelijkheid.
Stomme verbazing.
Dat xe2x80x9cbijkomenxe2x80x9d op het podium, voor een massa van mensen, tijdens de laatste regels van het blijkbaar door mij gezongen/aan het zingen zijnde lied.

Wat doe ik hier? Waar ben ik?.
Mijn zus die me wegleidt, al die klappende en juichende mensen, die grote donkere zaal!

Hun geesten vreten me op.
Ze dringen in me, en pikken mijn geest in / van me af!
Dat is wat ze steeds willen, me opslurpen, leegzuigen, uitwonen in de geest, om me dan leeg achter te laten, me rot te doen voelen, aan hun rottigheid lijdend, als hun (aan hun lust) lijdend voorwerp, als hun uitwerpsel, hun lasten ontladend, hun verlossing genietend, op een licht, door hen te licht bevonden wezen geprojecteerd, en erop afgerekend in de geest.

Geprogrammeerd om dat alles als prettig te leren ervaren, om het van dat gebeuren xe2x80x9cte moeten hebbenxe2x80x9d, en te krijgen in het leven. Om te mogen bestaan, om voor altijd naar te streven, en hen blijk te gaan geven hoe dankbaar je hen zijn zal, xc3xa8n hen dat voor eeuwig zal blijven.

Trouw in een valse belofte, op sleeptouw genomen door listen en leugen, verbonden, gebonden aan hun veeleisend verwachtingspatroon, van waaruit je je bestaan MAG zien te verdienen, hun erende, lovende, enz..

Helemaal in afhankelijkheid van hun boze geest, die via iedereen beslag op je eigen persoonlijkheid legt, en je claimt om voor hun eer te blijven leven.
Met hun claim houden zij je in leven. Dankzij hen mag je bestaan.

Dank voor het lezen
Liefs van
Miesje

_____________________________________________________________________________

22 Maart 2008    Weer een nieuwe dag.  (trigger(?)

Word weer wakker van schrik over wat ik zag gebeuren in een droom.
Het eerste wat me overvalt is weer vreselijke kramp in mxe2x80x99n hoofd; niets aan te doen, as usual, altijd wat anders, hart dat raast als een gek, meebonkend met die pijn door mijn hele lichaam. De pijn* beweegt, grijpt letterlijk in; en dat is zxc3xb3 eng om te ondergaan. Ik ben hun* onderdaan, zo voelt dat.

Daar lig ik dan, ben zxc3xb3 moe!
De dag, weer het normale begin: extreme pijn, verkrampingen en onrust.
Probeer om mxe2x80x99n hoofd te masseren, ik druk op die pijn in mxe2x80x99n nek; de ene hand mxe2x80x99n voorhoofd, de andere mijn nek, huppekee tegen die pijn in, en proberen afstand te crexc3xabren tussen de persoon die daar ligt, met zoxe2x80x99n van pijn en onrust vergeven lichaam.

Masseer mijn borst, mxe2x80x99n hartstreek, alles doet pijn.
Rek me uit, probeer te gapen, nog maar eens rekken; denk, geen paniek, laat je niet bang maken, wegdenken van de realiteit, niet concentreren op dat afschuwelijke gebeuren, richt je gedachten op wat anders, ga wat verzinnen, denk na, weg van dit gebeuren, focus je op iets anders.
Doe net alsof dat alles er niet is, niet bestaat, vlieg weg, vlieg op, hou je maar rustig.
Doe net alsof je een normale dag gaat krijgen waarin je gewoon je dingen kan doen, je weer beter bent, geen pijn, geen ptss-gebeuren, maar heel normaal zoals vroeger.

Een blije dag, een dag vol prettige verheugende gevoelens, vol verwachting (klopt mijn hart, hihi), vol vreugde, vol leven, vol enthousiasme.
Niet denken aan hoe lang dat al geleden is dat je zoxe2x80x99n dag had beleefd; niet denken xe2x80x9cwanneer was dxc3 t levenxe2x80x9d?, niet al die jaren tellen.
Hoewel, gisteren vond ik een reisverslag uit 1999, en ik las dat ik toen ook al problemen had met slapen.

Ik heb altijd alles verdrongen, lang leve het plezier, de vreugde, de blijheid van het leven en het avontuur!
Nu is de avond het duurst.
Dan ben ik totaal gesloopt, kan niet meer uit mxe2x80x99n ogen kijken van die alles verwoestende pijn.
Kan sws niet echt lezen, is een marteling.
Is xe2x80x9chiep, hiep hoeraxe2x80x9d, als ik de krant van die dag uit heb kunnen lezen; ja, en dan alleen nog selectief, alleen de hoofdzaken.

Maar wat is voor mij de hoofdzaakxe2x80xa6..
Weg kunnen vluchten van de pijn, constant zoeken naar vluchtwegen.
Ja, eigenlijk netzo als ik vroeger als kind al onbewust deed, er mezelf op had getraind:
Een vluchtweg, een uitweg zoeken voor die geestelijke pijn, die confrontatie met het echte leven.
Weg van al die boze mensen die niet te peilen zijn, en waarvan ik hun boze geest kan voelen.
Maar ze achtervolgen me toch, ook nu!

Denk, ik ga niet meer lezen op die lotgenoten-site, daar voel ik die pijn veels te veel, word ik er met mijn neus opgedrukt.
Niet meer op concentreren, dan gaat die pijn vast weg.
(je zoekt het toch zelf op, dus ben je het ook zelf schuld!?).
Maar xe2x80x9cnee hoorxe2x80x9d, wordt alleen maar nxc3xb2g erger.

Vluchten kan niet meer, het verleden blijft me inhalen.
Ik lees hoeveel pijn en ellende dat veroorzaakt bij anderen.
Mijn adem stokt al bij xe2x80x99t aandoen van de pc, ben verlamt als ik dat lees, stik van verdriet en erbarmen: zoveel herkenning, alleen lijkt bij mij alles nog veel nadrukkelijker aanwezig.
Dat wil ik niet, dat durf ik ook niet te bekennen, maar het is een voldongen feit.
Ik kan er nooit meer onderuit (?) Word wanhopig, kan dit niet verwerken, waar is de Mies van vroeger naar toe gegaan?

En de buurman, hij dendert voort met zijn drilboor, kango heet zoxe2x80x99n ding.
Hij is aan het verbouwen, al dagen, de hele dag, en het duurt nog t/m Juli.
Afschuwelijk. (nb. het is inmiddels 5 Dec. en nxc3xb2g is hun verbouwing niet klaar)
Ze breken met en met af, om dan hun huis uit te breiden (ook naar onze kant toe) met dan nog een garage er aan vast.
Niets aan te doen.
Zij moeten zo nodig een groter huis (nu hun kids al lang de deur uit zijn).
Nu komt er een grote garagemuur pal voor onze keukenramen, is niet zo fijn.
En dat voor 2 fietsen, want hun autoxe2x80x99s zetten zij er niet in, zegt ie.
Nee, daar moet hij zo mee weg kunnen rijden, zo vaak als ie wil. En ze rijden wat af; ( milieuverbetering is zgn. hun hobby )

Alles wat eerst groen en tuin was, wordt steen.

By the way : in wat voor milieu leven we eigenlijk met zxe2x80x99n allen?
Een milieu waar geen ptss in past, dat is zeker!
Wxc3xa8g met de gevoelige mensen, zo lijkt het.
Heersen, macht, dat is wat er telt, een eigen bunker voor iedereen, lekker veilig alles doen waar je ego van groeien kan.
Opscheppen over zoveel macht, zoveel bezit, ze maken zich groot : Ik hxc3xa8b dit, ik hxc3xa8b dat!
Ik heb toevallig ptss ;-),( en helaas met mij velen, snif, snif.)

Onder het motto:xe2x80x9cheb uw naaste lief als uzelfxe2x80x9d (dit geldt dus ook voor mijn buurman), hebben we hem ondanks alles toch veel succes gewenst met zijn uitbreidingsplannen.

En natuurlijk wens ik ieder van jullie een heel vredig Pasen,
voor nu, met een warme groet van Mies.

—————————————————————————————————–
(mijn antwoord nav reacties):

Het is zo waar dat je als kind al de geest van mensen kunt “proeven”.
Het vreemde is, dat bv mijn moeder het wist (aan me zag) dat ik haar ware intensies kon voelen.
Daarom ook ben ik met veel bedreigingen opgevoed/gedrild. Als een hondje ben ik getraind om afhankelijk te worden van het dienen van haar leugens.
Ik ben daardoor afhankelijk geworden van het (mogen) voelen van straf, en dat als een weldaad gaan ervaren; als kind weet je niet beter, en je gaat dan onbewust naar straf verlangen om te kunnen voelen dat je er dan wel mag zijn.
Het is een heel ingewikkelde manier van hersenspoeling geworden. Tja, hersenspoeling is altijd ingewikkeld natuurlijk.

Het is nu nog zo, dat ik (*van iets in mezelf*) nergens van mag genieten. (*zijn volgens mij nog steeds die boze geesten van vroeger die over mij zijn gaan heersen; die komen er nu pas uit omdat ik er nu tegen vecht om uit hun macht te kunnen komen*)
Vandaag weer herbelevingen aan gehad.
Is een beetje lang verhaal nu, maar zou het graag eens vertellen.

Ik had vannacht de slechtste nacht ooit. Nam het mezelf ook nog kwalijk.
Gisteren ben ik nl zo tegen die pijn ingegaan, me sterk gemaakt, en ondanks de griep er op uit gegaan op de fiets.
Voor mij is dat erg veel forceren, dat vechten tegen de angst waardoor je niets durft te gaan doen.
Altijd bang voor straf, ik dacht, ze kunnen me wat.
Was ook erg fijn, ondanks de kou om er uit te zijn.

Maar vannacht sliep ik om 5.30 uur nog niet, ondanks 2×20 mg Temazepam.
Schreef midden in de nacht in mijn schriftje : Pijn knalt uit mijn kop, wreed, oppermachtig.
Help, heb nog zo lang te gaan hier boven in bed.
Was nog wel zo vol goede moed = de nacht voor Pasen, voor de opstanding uit het dodenrijk. “Himmelskxc3xb6nig sei willkommen”.(is een cantate van J.S. Bach, zijn muziek raakt mij altijd diep)

Ik dacht (misschien oneerbiedig) : Jezus is “ten derde dagen” weer opgestaan, Hij was daarvoor afgedaald in het dodenrijk, in de hel; wie weet wat Hij daar heeft meegemaakt. En van daaruit ging ik daar over filosoferen.
Ik lag op mijn buik dwars op het bed, met mijn hoofd half over de rand, had ook zo’n buikpijn, kan niet op mijn rug liggen; en mijn hart bonkt zo erg in mijn oren. Dus was een beetje dom gedoe allemaal vannacht.
Uiteindelijk om 6 uur toch een derde pil durven nemen. Toen heb ik nog anderhalf uur kunnen slapen.

Maar het was toch nog heel fijn vanmiddag.
Onze oudste dochter had ons voor de Pasen een dig. camara opgestuurd als kado.
Ook stuurde ze me een mail met een voor mij zxc3xb3 mooi compliment, heb er van moeten huilen.

Zijn we vanmiddag gaan wandelen en hebben foto’s gemaakt.
Was zo bijzonder om te doen. Je gaat echt heel anders kijken.
Hebben er wel 50 genomen.

Och, en wat die buren betreft, ik vermoed dat ze hun huwelijk op willen peppen; nu hun kinderen weg zijn hebben ze misschien iets nodig dat hen verbindt om zich ahw op te kunnen storten .

Nu hou ik op met mijn lange epistel; ben me weer veel te veel uit aan het sloven.

Heel veel liefs van Mies.

——————————————————————————————————

Lieve Forl.

Je hebt gelijk, daadwerkelijke slagen die kan je zien, en dan ook daadwerkelijk voelen, je er een beeld bij vormen, hoe pijnlijk ook.
Maar geestelijke mishandelig doet veel meer pijn.
Je hebt er geen besef van, zeker als kind zijnde, wat dat in je hoofd met je doet aan geestelijke misvorming, en al die geestelijke pijn wordt toch opgeslagen.
Als kind raak je er ook nog eens aan gewend, om het ahw normaal te gaan vinden op deze manier mishandeld te worden; en wordt je verslaafd aan die negatieve erkenning.

Op die wijze weet een kind dan niet beter, of dat alles is heel gewoon.
Van daaruit trapt het dan overal in bij andere personen, die misbruik van dat goedgelovige kind wensen te maken.

Ik weet nog dat toen ik pas met Karel getrouwd was, ik dacht dat hij niet van mij hield.
Hij misbruikte mij nl niet, zoals mijn *vader en mijn *eerste verloofde, en dat miste ik onbewust.
Ik wist niet beter, want ik was er van overtuigd dat *hun gedrag (verborgen vampirisme) stond voor liefde.

Vanmiddag moet ik voor controle naar de huisarts.
Ze is erg dominant en heeft geen interesse in de “zwakheid” van ptss.
Volgens mij heeft zij ook geleden onder zware prestatiedruk, en wil zij dat niet tegenkomen (via mij), snappie.
Maar ik moet 1 maal in de 3 maanden i.v.m. bloeddruk.
Ze vond ook dat ik moest komen omdat die griep waar ik last van heb, volgens haar veel te lang duurt.
Ik zie er best wel tegenop.
Ik neem die Temazepam om van die extreme pijn te kunnen wegvluchten, als ik ga liggen dat knalt mijn schedel ahw uit elkaar van de pijn (en nog veel erger ook), vandaar.
Houdoe, Mies.

_____________________________________________________________________________

Categorie√ęn: Geen categorie | 5 reacties

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: