Maandelijks archief: maart 2010

Up on a hill

Voorblog

There He stands
still
up on His Hill

Patiently waiting for us
until
we will

Climbing up
all the way to the top
to hear Him telling His story
those that is in His Glory

Looking over that water great

my Dear, please wait
I know that it is…… never too late

©  DochterSions

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk | 9 reacties

Voorjaars-collage

Eigenlijk was ik een dag te vroeg met het nemen van deze foto’s,
want de dag erna (na veel zonneschijn) waren er meer aparte soorten open gegaan.
Ook was ik de Forsythia vergeten om te fotograferen.
Nu ja, het is in ieder geval gelukt om met hulp van Karel, dit ‘in elkaar te flansen’. 😉

Voorjaarblog

Voor de liefhebber, hier even de namen van de bloemen die je hier ziet:
Pulmonaria, Hyacint (scillas), Ribes sanguineum, Narcis, Muscaria, Bergenia, Corylus avellana ‘Contorta’, en de succulenten (die de winter wonderwel hebben doorstaan.)

In het groot zijn ze natuurlijk mooier om te zien, maar dat past niet op dit weblog.
In ieder geval wens ik jullie allen een heel fijn weekend toe.
xe2x99xa5
Mies.

Categorieën: Fotos | 10 reacties

"Wat zien ik"

Een oranje balletje
zo mooi verpakt
In gouddraad geweven
zag ik het zweven
en fotografeerde het even

Voorblog

Dit was dus wat ik zag.
xe2x99xa5
Dag dag!

Categorieën: Fotos | 5 reacties

Gebruiksvoorwerp

Gebruiksvw2

*
In het gareel van hun galop
krijg ik genadeloos op mijn kop
staan hun schreeuwende monden
wijd
in de strijd
bijlen die niet worden begraven
bedolven onder hun slagen
van slagvaardig
klaar staan met
wrekend genoegen
doen in de ban
voor hen in kannen
en kruiken
moet ik mij door
en door
hen laten gebruiken.

het gebruiksvoorwerp

*

Categorieën: Geen categorie | 3 reacties

Stoorzenders

Ik voel hoe ik steeds moet voldoen aan een verwachtingspatroon. Hoe ik moet voldoen aan stilzwijgende bevelen,
steeds afdoende, voldoende, en volmaakt.
Op afroep beschikbaar? Nee, nog veel erger. Ik voel hoe ze me claimen om in hun hersens aanwezig te zijn, om voortdurend mee te draaien in, wat zij van mij verwachten. Om uit te zoeken wat zij van hun leven verwachten, en wat daarvoor door mij, voor hen zal moeten worden gedaan. Hoe ik al hun ongerief voor moet zien te zijn, om dit bij voorbaat op te zullen heffen, nog eer zij er zelf last van zouden kunnen gaan krijgen. Ik word daar als automatisch constant voor gebruikt.

Ik voel, hoe het mijn drijfveren zijn geworden in mijn leven, om voor te moeten gaan leven. Ik ken geen ander leven, dan alleen het leven van dienstbaar zijn.
Nu voel ik nog steeds de stoorzenders, die mij bewerken. Stoorzenders, continue.
Ik voel het echt:
lichamelijk slecht!

Ik voel letterlijk fysiek hoe ik wordt afgeperst, hoe er aan me getrokken word. En hoe ik word fijngeknepen, hoe ik uit elkaar word getrokken in mijn ‘kop’.
Hoe ik nergens van mag genieten.
Niet van rust, niet van ontspanning, niet van eten.
Dat alles wordt mij onmogelijke gemaakt.
Want altijd is daar die afstraffing en die dreiging, nu altijd letterlijk te voelen in mij.
Geen leven gegund, dan leven voor andermans eisen, dan dansen naar hun pijpen, dan zorgen voor de ander.
Het doet pijn, fysiek, vreselijk veel pijn. Alles moet ik nu vertalen en omzetten naar, wat er vroeger echt met mij is gebeurd en mij is aangedaan.
En naar, wat ik altijd (onbewust) heb gevoeld dat er gebeurde.

Ik heb dit hier al eerder gezegd. Ik voelde hun boze geest. Die boze geest in hen wist dat ik ‘hem’ voelde. Dus werd ik bedreigd, werd ik dermate door ‘hem’ bestookt, dat ik niet meer wist ‘wat voor of achter was’.
En ja, ook dat voel ik nu allemaal in herhaling letterlijk terug gebeuren.
Alle bedreigingen, vroeger naar mijn hoofd geslingerd door mijn moeder, en toegedacht door mijn vader, zus en broer : ze komen allemaal uit.

De laatste tijd post ik weinig, en dan meestal maar wat gedichten, maar waar ik werkelijk tegen vecht, en constant aan onderhevig ben, dat wil ik hier niet gaan schrijven.
Dat is te gek voor woorden, en zeker ‘te gek’ voor een blog.
Maar toch, nog steeds wordt mij geen leven gegund. Op geen enkele manier. Op geen enkel gebied. Het is een vreselijk iets om daar continue van doordrongen te worden, constant op de vlucht voor te moeten gaan, en trucjes voor te moeten bedenken om het enigszins ‘zo goed’ als mogelijk te ondergaan.
Ik vecht me een ongeluk.

Maar iedere dag is er xc3xa9xc3xa9n.
Welke hopelijk is xc3xa9xc3xa9n,
op weg naar bevrijding?
Door inzicht, en acceptatie heen.

De aanhouder, wint die nog steeds?
is overwinnen een kunst
zonder trucjes uit te halen
trucjes die ik vroeger wel heb gebruikt
zodat ik toen geen tol hoefde te betalen?
(tenminste, dat dacht ik)

Ik betaal achteraf,
maar krijg met rente terug
als alles is : achter de rug.

achter de rug om
liepen zij een loopje met mij
nu voel ik pas hoe zij mij hebben genomen
wat ze mij hebben ontnomen…..
ooit krijg ik alles nog veel mooier
dan voor woorden
ook weer terug.
xe2x99xa5

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 11 reacties

Verlangen naar een zacht gebaar

Overvloeiende zachte gebaren
overvloedig
lichtjes over je haren
streling de tederheid
overtreffend
ben ik er door geraakt.

Overtroffen
in liefde gemaakt
is het een uitgemaakte zaak
dan kwetsbaarheid waarlijk
om erkenning vraagt.

Ik hou van zachte gebaren
tedere overdracht
gedempte tonen
een woorden
schat
zo zacht
van eerlijk
wezen
toe gebracht.

Als lichte puntjes
dag en nacht
als sterren aan de hemel
rijk
vol van warmte behoed
‘zaam samen gebracht.

Fluister, luister, licht
met gedempte glim
Lach
:een dag
in een nieuw begin.

Paddestoelb2

Zacht strijken de kleuren
omringd
gedempt de geuren
vederlicht
ontvouwen
om in gedachten te houden
van
:een gedicht.

xc2xa9 DochterSions

Categorieën: Mijn gedichten | 12 reacties

Inzicht Acceptatie

*
Ik ben opgevoed
door adderengebroed.

Het is zo zwaar om dit toe te geven
te moeten bekennen
intens verdriet, om te beseffen
dat ze mijn leven hebben verpest.
Toch haat ik hen niet ‘als de pest’.

Het heeft alles zo moeten zijn:
Een kind schoon en rein,
het moest kennis krijgen en leren
wat het is om op aarde te verkeren.

Om in te zien:
dat je niemand in je eentje kan bekeren.

xc2xa9 DochterSions.

Traan

Categorieën: Mijn gedichten | 7 reacties

Een bidsprinkhaan?

Dit is al een oud beestje, nl. gemaakt in 1989.
Het is een van mijn pentekeningen.
Iets bewerkt door er in de PC een paar filters ‘op los te laten’.

Sprinkhaan2

Of het een bidsprinkhaan is, dat weet ik niet.
Hij zoekt het in ieder geval hogerop 🙂

*

Categorieën: Eigen kunst (divers) | 4 reacties

Lekker handig

Volgens mijn ouders "mocht ik in mijn handjes klappen"
omdat ik het bij hen zo goed getroffen had
zo gaf ik hen de vrije hand met mij.
Lekker handig.

"Klap eens in je handjes, blij, blij, blij"!
op hun boze bolletje,
oh, wat zijn ze blij!

tot een handgemeen is het nooit gekomen
maar, zo zeggen mijn dromen
gemeen waren zij!

"Nou, jij kan je handjes dichtknijpen"
doch mij knepen ze fijn
hielden me klein
en geef je ze xc3xa9xc3xa9n vinger, dan nemen ze
de overhand.

Met hand en tand, heb ik mij niet verdedigd
maar zij zetten wel hun tanden in mij
klap nog eens in je handjes,
oh, wat is Miesje toch blij!

"Lach maar in je vuistje"
knijp maar dicht dat knuistje
knibbel, knabbel, huis
thuis was het niet pluis.

Mies het "bij de handje"
altijd bij de hand
altijd ter beschikking
schrikbewind
winden om hun vingers
om hun vingers bij af te likken
om hun tanden in te zetten
gaan van hand tot hand.

Doorlopend uit de hand
werd ik onder handen
genomen
van hun vele handen
maakte ik licht
werk
werkelijk  met de handboeien om
hand en spandiensten
te blijven en hebben verricht
spande het erom
in hun handgemeen
zo krom!

*

Categorieën: Mijn gedichten | Een reactie plaatsen

De zon en de sterren

Bloemklaver

Zonnig was mijn leven
want ik was
hun zonnetje in huis.

Voor hen zong ik
de sterren van de hemel
steeds is dit goed gegaan.

Een zonsverduistering kwam
er aan
en nu:
is alles naar de maan.

In een ander leven
hier ver vandaan
kan het alleen maar
‘stukke’ beter gaan.

Afgaande op de Hoop
was dat mijn
levensloop.

Heeft het een loopje met mij genomen?

Och kom
ik loop een blokje om
en bekommer mij niet meer
om al dat zeer
van:
wel eer
lijk
over
levenskunst.

Och gunst
de kunst
van leven
is zweven:
boven
iedere kunst
verheven.

*

 

Categorieën: Mijn gedichten | 5 reacties

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: