Maandelijks archief: september 2009

Heb je hxc3¡xc3¡r weer

Crazy_womanMies verft haar haar!

Al 3 weken stond het gereed, mijn nieuwe experimentje.
Kappertje spelen, dat doe ik graag.
Ja, onder normale omstandigheden vind ik het heerlijk om lekker te knoeien met mijn eigen uitgevonden receptje:

Men neme Hennapoeder, (door Karel fijngemalen) walnootbolsters en Salie (van die 2 laatste trek ik een soort thee), yoghurt, oploskoffie, olie, wat Balsamico-azijn….en frutselen maar.

In je haar met die hele handel, lekker mutsje erover, et voila:
Een aantal uren later een stralend kopje, weer zo goed als nieuw.

Maar….de laatste keren werd het een beetje te ‘oranje boven’, dus zoeken we andere oplossingen (in de hoop dat je haar niet oplost dan, hxc3xa8?)

Dus een zo natuurlijk mogelijk verfsoortje gekozen in de Reformwinkel.
Mies durft niet, jakkes.

Ze is zo moe, de laatste ????(ja hxc3xb3e lang al?)
En dan dat gedonderjaag toujour door dat lichaam.

Vandaag dan eindelijk van start. Helaas op slippers (de heldin op sokken), had ik mijn stoute schoenen nu maar aan gedaan; want ‘van een leien dakje ging het niet’:

Zit je daar met veel te grote plastic handschoenen aan, gebruiksaanwijzing in je hoofd ‘geprent’, haha; ja, alles moet in de juiste volgorde.Oog_2

Het ene flesje in het andere, goed schudden, en op de hoofdhuid beginnen.
Oeps, wat een gefriemel, en dan slingert er ineens een lange sliert haar (mxc3xa8t verf) je oog in.
Handschoentjes uit zien te krijgen, en met je half geverfde hoofd onder de kraan.

Prik, prik, prik, jeetje wat steekt dat spul zeg….ik zal toch niet stekeblind worden?
Heel rustig een ander spuitflesje zoeken, dit vullen met water, en opnieuw goed spoelen. Oeps het moest lauw water zijn, en ik heb koud genomen, stom. Dus weer opnieuw.

Intussen tikt de wekker door, is de tijd van het intrekken al zowat verstreken, zitten er overal verfspetters op kranen, tegels, lampjes, en wat dies meer zij. Gelukkig er slingeren nog wat oude stukjes keukenrol rond.

Prut, prut, zegt het flesje met stinkend spul, wat ik leeg probeer te knijpen. Ik ‘knijp ’t em’ wel even, hoor!

Haaroog_2Terwijl ik de wekker nog maar 10 minuutjes extra geef, poets ik de wastafels, de tegels, enz. (heb inmiddels een plastik kapje over m’n kliederhoofd getrokken, oortjes, voorhoofd en nek hebben inmiddels ook een poetsbeurtje nodig. Maar allez….dan gaat de wekker.

Oh boy, ik heb mijn pyama nog aan. Scheisse, die moet ik over mijn hoofd uit zien te krijgen. Pyama dus ook onder de ****.

Oh jxc3xa9h, zie ik ineens dat ik op mijn broek ook de klodders heb hangen…..;ik weer fanatiek, in het wilde weg aan het uitspoelen (ditmaal dus niet mijn oog getroffen; doch ‘het sprong wel in het oog’).

Douche_2 Nu ja, dan gaan we dus douchen. Ah! heerlijk dat water, zeg. Oeps het knoeit wel erg op het douchegordijn, zal het er even afspoelen.
Ja Mies, moet je wel goed richten, zeg!

Heeft ze de straal over het gordijn heen gespoten, en hangen de druppels aan het plafond. Drup, drup, naar beneden, overal water. Kledder de kledder, en ik ben nog niet eens klaar.

Sta daar in mijn blootje, moet nog een ander flesje in mijn haar uitknijpen, laten trekken, nogmaals spoelen.

Uit….eindelijk, na bijna de halve badkamer (die nogal groot is, hoor) te hebben lopen (handdoek onder mijn voeten) poetsen, hier en daar tot aan het plafond toe (handdoek onder mijn handen in dit geval) kan ik alle natte spullen gaan verzamelen.

Loop naar beneden, direkt naar buiten om alles eens even goed uit te schudden….jak, ben ik mooi binnen : zie ik in de hal (op onze ‘droogloopmat’) ook al vieze bruine derrie liggen.

Heb ik buiten in de (marter)poep getrapt.

Was dat nu (niet) eens gladjes verlopen?

Alles liep als gesmeerd.

Mieshaar2Nu het kleurtje nog even afwachten, en dan is de operatie geslaagd (hopelijk).

Geen haar op mijn hoofd die nu aan een mislukking wil gaan denken.

p.s. ik hoor jullie denken : er zijn ook nog zoiets als ‘kappers’, maar daar heb ik al lang mee gekapt.

p.p.s. toch had ik wel een oude plastik jasschort over ‘alles’ aangedaan.

Heel aangenaam 😉

Advertenties
Categorieën: Humor | 11 reacties

snik-slik-zucht

Vanochtend zag ik in de krant een artikel over kanker staan, en mxc3xa8t kwam dat verhoor door die psychiater weer opspelen.
De kille stem van de psychiater, het afvuren van vragen:

"Waaraan is uw moeder overleden"?
BOTKANKER, help, snik, wat een ellende was het toen…..

Wanneer?
WANNEER?…….slik!

Waaraan is uw zus overleden?
DARMKANKER, God help.(stop emoties weg; pot op, alles daarom heen.)

Wanneer?
………., zucht.

Waaraan is uw vader overleden?
HARTAANVAL, oh wat erg, wat een schok was dat toen, al begraven voordat ik thuis kwam.( En dan 1 jaar ervoor, zijn eerste hartaanval op onze trouwdag; alles schiet door mij heen, doch afsluiten die handel.) Ik ben bij een psychiater!

Wanneer?

Ja, dag, hoor.
Ga je nog lang zo door?

JA! dus,

SNIK

Ben ik niet goed snik
heb ik afgedaan?
mens te zijn
gevoel te hebben,
: bij een psychiater?

Alles op nul
voor zijn flauwekul!

Komen er nog geesteszieken in uw familie voor?

In de uwe misschien?! …..(had ik dxc3 t nu maar gezegd, hxc3xa8?)

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 8 reacties

Het takkewijf

Stronkenlangsduistergatsken Al 3 dagen aan het snoeien in de tuin.

Zweet druipt over mijn gezicht
grote takkenschaar meezeulend de berg op
af en toe glijdend naar beneden
stofwolken in het rond
schouder verrekt.

Met bibberbenen rotzooi ik maar wat an.

En wat zag ik vanavond? :

takjes in mijn bh en in mijn slip.

Kortom, een echt takkewijf
dat hier schrijft.

Maar wel trots op haarzelf, lekker puh!

Categorieën: Oeneke | 6 reacties

Uitgevonden

Tekstprobeerdubbel
.
Een maandagochtendprobeerseltje van Miesje
.
Gisteren die tekening gemaakt
en vandaag met de tekst (van mijn piepklein gedichtje) zitten ‘violen’
.
Ik weet nl nog niet exact hoe ik al die programma’s moet bedienen,
dus doe ik maar wat.
Aldoende zal ik het ooit wel leren, toch?
.
Het is een beetje behelpen
maar…..dat ben ik intussen wel gewend 😉
.
Veel liefs van
‘het knutselaartje’
.
Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk | 7 reacties

Ik heb er veel van geleerd (@ mbt vorige log)

@ Allen: Ik weet dat er heel andere psychen bestaan.
Wat ik daar aantrof en moest ondergaan:
dat was meer een politieverhoor.
Doch ik, ik vond geen gehoor.
Oogkleppen aan de andere kant.
Hij trok alles uit zijn verband.
Inderdaad ik had een flesje water mee.
Maar was te perplex, te zeer in het nauw gedreven.
Zat ahw vastgepind op mijn stoel.
Dxc3 t is, wat ik bedoel.

En dan het soort van vragen.
Triggerend, gemeen.
Nee, zoals hij was,
ken ik er maar xc3xa9xc3xa9n!
En dat was broer(tje), 15 maanden jonger dan mij.
Ook hij maakte, als een van de ergste, misbruik van mij.
Provoceerde aan de lopende band
Terwijl ik werd gedresseerd om altijd mijn hand
boven ‘zijn hoofd’ te moeten houden.

Nu ga ik dus door dit triggerende stuk van mijn verleden heen.
Dat over mijn broer.
Waarvan iedereen mij gebruikte om zijn vuil voor op te moeten knappen, en
al hun agressie tav hem moest slikken, als zijnde mijn schuld.
Ik altijd moest voorkomen, dat ze enige vorm van last van ‘Dat Duivelsjong'(zoals ze hem noemden)zouden kunnen krijgen.

Hij zette iedereen ‘voor schut’. Haalde zoveel als mogelijk het bloed onder ieders nagels vandaan. Het was een schaamteloos gebeuren.
Doch Miesje moest medelijden hebben. Mocht niets anders dan zijn gedrag weer goedmaken en camoufleren (voor de buitenwacht).

Een drammer was die psieg.
Het is niet dat ik lieg.
Want ik ben geen zeur, die altijd wat heeft aan te merken.
Juist andersom.
Ik kijk juist positief naar ieder mens.
Te veel positief.
En zijn ze niet positief, dan geef ik het mijne aan hen af,
zodat ze dan toch positief lijken te zijn.

Maar nu, doorzie ik de schijn.
Voel ik de pijn, van al die jaren
Doorzie ik het venijn van die halve gare (broer van mij).

Die psieg ging doordrammen op erg gevoelige dingen, die privxc3xa9 erg pijnlijk liggen.
Doorzeuren hoe het nu precies werkte, dat Karel niet meer in mijn slaapkamer kon slapen.
Ja!!!!
:Omdat ik zoveel pijn heb, en ik het dan niet buiten kan sluiten (als zijnde ‘niet waar’).
Dat, als ik in zo’n hel, aan mijn menszijn word herinnerd, ik er emotioneel niet meer tegen kan. Ik de paniek waar mijn lichaam aan onderhevig is dan, niet meer kan afdoen als zijnde : "dit kxc3 n gewoon niet waar zijn".
Ik dan intens onderhevig ga zijn aan verdriet en tranen.
Dat kan ik mij niet permiteren, want dan slaap ik helemaal niet meer.(en Karel dus ook niet)
En is de kans verkeken dat de slaapmeds evt. zullen gaan helpen.

Hij bleef maar doorzeuren over hoe het dan kan zijn, dat ik mij aan de ene kant schuldig voel aan mijn bestaan, doch aan de andere kant, ik mij ook bijzonder voel.
Dat kon er bij hem niet in!
Daar raakte hij door gefrustreerd.
Gewoon omdat hij die kennis niet in huis had, leek het alsof ik daarvoor moest boeten.
Precies zoals het er thuis ook altijd aan toe ging.
Ik mocht geen eigen gevoel hebben.,
Anderen moesten dat kunnen (be)grijpen!
En anders was ik de slechte, de GEK!
Niet goed snik!
Zoals mijn familie beweerde.
xc3x80ls ik al eens spontaan mijn gevoel durfde te uiten, was het alijd raak.
Was ik te stom om voor de duvel te dansen.(volgens hen dan)

Ik wil niet zeggen dat die psieg zo veroordelend was.
Maar hij had een bevooroordeelde houding.
Van IK ben hier iemand die alles van jou in mijn macht (lees: kennis) wil krijgen.

Nu stop ik.
Het is al te veel.
En ik ben niet kwaad.
Ik ben blij mbt de inzichten nav de herbelevingen die die B.B. bij mij heeft doen ontstaan.
Ik heb veel geleerd, ingezien en (hopelijk) geaccepteerd, de afgelopen dagen.

Zo, en ik laat mij niet meer uitdagen, om het achterste van mijn tong te moeten laten zien.
Om me maar onuitputtelijk te moeten gaan bewijzen, dat wat ik voel, wxc3xa8l echt is.

Ja, zij kunnen er met hun verstand niet bij, dat ik al die chaos aan pijn; en die hoeveelheid eraan, al zovele jaren kan doorstaan.
Dat er aan de buitenkant niets van is te zien of te merken.
Ik behoor tot de sterken.
Maar wel dankzij God.
Waar zij niet in kunnen geloven.
Dat mag best van mij.
Maar laat mij daarin dan ook vrij.
En ga dat niet interpreteren als zou ik een soort van godsdienstwaanzinnige zijn.
Gewoon omdat ik zeg, hoopvol te zijn. En inzie dat alles zijn zin heeft in het leven.

Ik heb nooit enige bewuste reklame gemaakt voor God.
Dat heeft Hij niet nodig, haha.

Maar toch, ze oordelen over mij, gewoon omdat ze me niet kunnen begrijpen, en dat dan niet uit kunnen staan.
Ja, ik ben anders.
En daar mag ik blij om zijn.
Ondanks dat ik artsen nodig heb.

Doch die revalidatie-artsen waren veel sympathieker.
Dat waren respectvolle gesprekken, met oprechte belangstelling.
WAARDEVOL.
Het kan dus wel!

p.s. tussen oordelen en veroordelen zit een groot verschil.
En ik zeg hier dus NIET dat die B.B. mij veroordeelde, hoor.
Hij deed op zijn manier zijn best.
Meer kan hij niet doen.

Sorry voor mijn ‘lange adem’ hier.
Mag ook wel eens een keertje, toch 😉

Liefssssss
Mies

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 12 reacties

Door de mangel gehaald

15 Sept. 2009:

Mangel Terug van weggeweest,
zit ik hier te schrijven.
Terug van bij een psychiater
(tje) in mijn ogen.

Wat stelde dat nu voor?
: Veel gepraat van mijn kant, ik mxc3xb3est wel, kon geen kant uit.
Al die ‘doorlopende’ vragen hadden net zo goed ‘door’ een pc gesteld kunnen worden. (Of ‘even’ een heel lang vragenformulier invullen, c’est tout.)
Het kostte mij ontzettend veel energie, om steeds weer, nxc3xb3g duidelijker dingen uit te moeten leggen.

Ja, en nu, moet ik over 14 dagen weer voor de ‘herkansing’.
Want ze weten nxc3xb3g niet genoeg.
Weet hij niet wat hij ervan moet denken?
Heeft hij geen mening?
Te ja, of te nee?
Wie zit daar nu mee?
Hij of ik?

Hij, zij de gek,
of ik, zei de gek?

Nee, ik heb geen schrijffout gemaakt hierboven.
Het is een grapje.
Maar toch…..
‘Houden ze mij daar voor het lapje’?

Een uur lang ondervragen, ONDERvragen, ennnuh……., nxc3xb3g eens ondervragen.
Zonder dat ik enige respons kreeg, zonder eens een begrijpend knikje; enkel een robotgezicht, dito stem en houding.
Een uur lang praten met mijn pijnlijke mond, zonder een slokje water. Ik stopte af en toe maar een rozijn in mijn mond, om de pijn daarzo wat op te kunnen vangen.

Vragen (mogen) stellen door mij….., dxc3 t was er niet bij.

Hij wilde eigenlijk uit mij zien te krijgen wat ik vond van mijn eigen klachten. Dus, dat ik hem uit moest leggen waar al die pijn vandaan kwam.
Ik moest hem ahw een eigen gestelde diagnose gaan voorschotelen; daar moest ik hem een soort van theorie + bewijs voor (aan)leveren.

Moet ik mezelf dan helemaal ontleden voor hem?
Terwijl hij niet xc3xa9xc3xa9n keer zegt dat hij het begrijpt, maar er steeds meer vragen voor in de plaats komen; juist OMDAT hij het niet snapt (of niet WIL snappen?).
Het lijkt mijn broer wel, die moest ik ook alles tig keer uitleggen, en nxc3xb3g deed ie net alsof hij mij niet begreep (eigenlijk, alsof IK niet goed uit zou kunnen leggen!); gewoon omdat hij wilde kunnen blijven vampieren en mijn volle aandacht wilde claimen daarin.

Verdorie, ik moet iets tegen die pijn hebben, anders zou ik niet meer gaan.
Over 14 dagen dus: ‘nieuwe ronde’ van vragen, omdat hij het niet snapt.
Krijg ik dan ook ‘nieuwe kansen’?

Jak, ik begin boos te worden, ik ben toch geen stuk vee!
Ik ben toch geen oefenpop!
Ja, dat klinkt nu misschien grof.
En natuurlijk kan ik veel excuses gaan invullen voor die B.B. (zoals zijn initialen zijn).
Misschien was ik wel zijn 1e patient?
Zijn 1e GEVAL!

Zijn assistent, ook een jongeman (psychiatrisch verpleegkundige), was sympathieker, maar ja, die mocht blijkbaar alleen maar notuleren.
Helaas hield die psych. mij met zijn vragen GEVANGEN. Ja, dat is het juiste woord.
Er was geen speld tussen te krijgen, niet door Karel xc3xa8n niet door die assistent.
(die laatste leek mij dus wel ‘een toffe vent’)

Oh wat baal ik, zeg.
Och, het zal wel weer zakken. Kan mij het ook allemaal schelen.
Wat ik er aan heb gehad is, om mezelf erkenning te kunnen geven.

Zorgenloos_2

Zxc3xb3, altijd positief blijven, toch?!

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 12 reacties

Als Mies durft te leven…….

Dan vecht ze de hele dag.
De bierkaai overwonnen, gaan-‘de weg’, aan de angst voorbij.
Ze durft, ondanks dat ze de schoenen die stout zijn, niet aan haar voeten kan verdragen; neemt ze stoutmoedige stappen.
Ziehier een voorbeeldje van mij:

Zondag 13 Sept.
En ze durft:
Te douchen en haar lange haar te wassen.
Maakt een wandeling met Karel. Trekt zich er niets van aan, dat haar kniexc3xabn, haar enkels, haar tenen zo’n pijn doen. Steken in haar lies en heup.
Ze gaat ‘op de loop’, letterlijk voor de pijn.
Het gaat gaandeweg steeds beter, het gaat goed.

We komen oesterzwammen tegen, aardappels op het veld, walnoten in het gras en aan de boom. Van ‘alles wat’ meegepikt, in ons milieuvriendelijke tasje. En het is echt LEUK!
Ze durft, om te klauteren, te klimmen, midden door het bos.
Stapt er vrolijk op los.

Maar dan de terugweg….weg vanuit een verworven vrijheid….terug naar …..’weet ik niet’; moet Mies niet aan denken: aan thuis, aan terug (van de vlucht uit de werkelijkheid): geheid, die vrijheid kwijt.
Vroeger?, of nu!
het maakt niet meer uit.

Thuis: kom op Mies, goede moed!
Het ging en gaat immers goed!

Karel speelt prachtige muziek op zijn orgel, Mies zit aan de pc.
Oh!, denkt ze, wat wil ik dat graag….weer meespelen, muziek kunnen maken.
En ze stelt het voor: zullen we het gewoon proberen, weer samen te spelen? Zou het kunnen, zou het gaan?
We dxc3xb3xc3xa9n het gewoon.

We spelen 2 Partita’s van Telemann, het gaat uitstekend, het geeft een soort van bevrijding, ook ontspanning, het lukt.
Maar goed…..heb de nodige spanning in mijn kaken, tong, lippen en mond. Tenen, benen, alles verkrampt van de stress.
Ik beheers het, heb al een groot stuk kaas in mijn mond genomen, om die spanning in mijn mond op te kunnen vangen, om ahw vxc3xb3xc3xb3r te kunnen zijn.

Na het spelen ben ik beroerder dan ooit, maar zxc3xb3 blij en ook voldaan. Het ging goed, het was mooi. Het was zo fijn, om na lange tijd, zoiets te hebben gedaan.
Maar mijn mond: helemaal stuk, wondjes, walgelijk bittere smaak, mondhoeken uitgescheurd; duizelig van de stress.
Toch….het was super.

Ik vecht door.
Dan dat spin-gebeuren (Honig was zijn naam :-))
Giechel de giechel, dus ’s avonds nog een logje ‘er tegen aan’.
Mies kijkt nog een stukje ‘Boer zoekt vrouw’.
Load nog een paar plaatjes op.
En gaat naar bed.

Maar dxc3 n begint het.
Daar in dat bed.
Ondanks dat ze nog na-lacht over Honig.
Nasmaak van de lach, proberen weg te lachen, dat wat op haar wacht!
Wat ze voelt dat er gebeurt,
NIET getreurd.

Haar voorzorgsmaatregelen genomen, zoals dagelijks (nachtelijk) het geval.
: Temazepam moet haar redden voor ‘de slager’ van de nacht.
Dus 11.00 uur, en Miesje wacht op de verlossing van de slaap.
Gruwelijk is haar bevinden, snijdend, wurgend, verdraaid! gemarteld en uitgewrongen wordt haar gezicht en hoofd.

Maar Mies durft. En denkt : nu ga ik eens niet liggen wachten, ik neem gewoon 2 Diazepam. Ik trek mij er eens niets van aan, ga mij niet ‘as usual’ uren laten martelen, ik DOE het gewoon, en wel NU!
Dus gelijk weer uit bed, en ‘slikken die handel’!
Haar hoofd: het lijkt wel als krimpfolie, kaken: zo’n pijn……, dus Dia, 2 x 5 mg.

2.00 uur, nog niet geslapen, het gemartel gaat maar door, als een steeds opnieuw aanwakkerend vuurtje, van uur tot uur.

Dan maar 2 Oxazepam er tegenaan.
Poeh, met de moed van iemand die medicijnen ahw haat.
Doch het is de pijn, die haar verslaat.
Dus, ze vecht tegen de angst voor die pammen;
daar de pijn niet meer is ‘in te dammen’!

3.30 uur, waar blijft de rust, waar de slaap, waar de gaap.
Een gapende wond.
Zxc3xb3 ongezond, zoveel ridicule, niet in woorden te vangen pijn;
blijft denderen, blijft slaan.
Geestelijk NIET te verslaan, die Miesje!
Daarom moet ze er lichamelijk AAN!

Trekt zich er niets van aan (tenminste…..ze doet alsof,
voelt zich niet bepaald tof;
nee, niet betaald, : dat "boontje komt om zijn loontje".
Werkeloos, moedeloos(?) moet ze het ondergaan;
haar ‘mannetje’ staan).

3.40 uur : nxc3xb3g maar 2 x 10 Oxa – ze- PAM!
Stormvloed aan pijn, razend verkrampen in gezicht,
dat helemaal is in de greep.
Een gruwelgebeuren,
geen woorden voor iets,
dat Miesje NIET begreep.

Uit:
Klaas was vaak
een moordenaar.
Die zand stooide in Mies
haar ogen,
omdat ze zag
wat nooit of te nimmer
had gemogen.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 9 reacties

Ober, er zit een spin in mijn soep!

Soup2 Tussen de middag was er nog helemaal niets van te zien.
Karel had gekookt:
‘soep uit een pakje’, haha!
Maar……wel luxe, hoor.
Champignonnesoep, waar nog een extra zakje met ‘bieslook in saus’ bij inzat.

Vanavond 7 uur.
Mies bakt courgette (uit eigen tuin) met een eitje.
Dan samen nog even die heerlijke soep opmaken.

Karel schept op, of te wel : schept de soep in onze ‘kop’.
Ze zitten tegenover elkaar : Karel en Mies.
Oeps, denkt Mies, wat een groot stuk bieslook is dat, eens even proberen.
Inderdaad het is wel een beetje hard, niet om weg te KRIJGEN, zeg!

Ze haalt het uit haar mond, en legt het voor Karel’s neus: "moet je eens kijken wat een groot stuk bieslook", het lijkt wel een spin, zegt ze achteloos.
Ennuh…..: ze gelooft haar eigen ogen niet!
"Het IS een spin"! zeggen Karel en Mies.

Huisspin_01_2 En niet zo’n kleintje ook. Exc3xa9n poot heeft Mies er toch af kunnen krijgen. Die ligt nl naast de rest van het dikke, grote, bolle lijf met ronde kop, en de overige verfrommelde poten.

Mies eet ‘rustig’ door. De soep smaakt (nxc3xb2g) goed. Ze geloofde immers haar eigen ogen niet!
Karel was al opgesprongen, nam het beest eens even apart, om het onder 4 ogen eens ernstig toe te spreken.
Haha 🙂
Nee hoor, hij wist niet hoe snel hij het beest door de gootsteen moest krijgen.

Commentaar van Mies.: "zxc3xb3 jammer dat we er geen foto van hebben gemaakt".

Wxc3 t een soepzooitje.
Wxc3 t een JOEKEL ook!

Categorieën: Oeneke | 15 reacties

Hierna

Fysiek is die pijn
waar geen woorden voor zijn
niet vanuit een woordenboek
niet om de hoek
in de winkel.

Hoekje om
dat wil ik gaan
zwaai me uit
zeg me gedag
niet: ‘tot ziens’.

a.u.b. tot in betere tijden
laat het tij keren
van onmenselijk zijn.

Inmij1Geef mij een douw
voor dag en dauw
over de rand van de richel
naar hierna
maals
zijn

.

9 juni 2009

Categorieën: Mijn gedichten | 8 reacties

kleine woorden (klein gedichtje)

Hoe dubbel – zinnig, weinig en veel,
zijn het woorden die ik streel
maak ik een liefdevol geheel
met mijn gevoelens die ik deel

(of)

mijn gevoelens die ik deel
in een liefdevol geheel.

of

met mijn gevoelens die ik hier deel

27-6-2009

OF=Karel

VERLEDEN
Hoe dubbel – zinnig, weinig en veel,
zijn het woorden die ik streel
die het maken tot een liefdevol geheel,
zodat ik mijn gevoelens met hen deel
HEDEN
Op mij rust nu het leed
dat ik voor hen bestreed
niemand had daarbij baat
op mij rust nu hun haat

Categorieën: Mijn gedichten | 4 reacties

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: