Maandelijks archief: november 2010

In een doosje

SchelpVerdriet

Mijn verdriet doe ik
in een doosje
en daar blijft het
nog een poosje.

Doch,
wil ik vooruit
dan kom ik er
rond voor uit
en
haal ik het
er weer uit!

Neem ik het
in mijn handen
krijg ik het
onder ogen.

Zo
kom ik nooit
bedrogen
uit!

© Mies

Categorieën: Mijn gedichten | Een reactie plaatsen

Vanuit de hoogte

  Gedicht-bew-klein

Het diepste punt

moet je daar een punt van maken
kan je daarmee punten scoren
of had je sowieso al verloren
op je hoogtepunt?

Ik kan er geen hoogte
meer van krijgen
en moet dus zwijgen.

Ben ik daarom
(opnieuw) geboren
om nooit meer
te willen scoren?

Uitgeteerd
en mager
zing ik een toontje lager.

©  Mies.

Categorieën: Mijn gedichten | 13 reacties

Silhouettes

Silhouettes,
een beetje krom
toe
kijk niet
achterom
er was veel
wat je moest dragen
vele maanden
vele dagen
zonder dat je liep
ervoor weg
maar nu je mag
gaan
je eigen weg
toekomstgericht.

Jij
lief en zorgzaam wicht
met je blije
moedige
gezicht.

Toe
schrijf maar
een
gedicht.

VoorBlog

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk | 10 reacties

‘Gelukkig’

Waarom dit logje ‘Gelukkig’ heet?
Omdat ik zo blij ben met de reactie van Hanneke.
Het geeft mij net die erkenning, welke ik nodig had.
Het geeft mij ook de moed om hier weer eens te schrijven, iets waar ik niet meer toe kwam, en waartoe ik mijzelf niet meer ‘durfde te zetten’.

Ja, en waarom?
Omdat ik zo verschrikkelijk onderuit ben gehaald bij die artsen in Maastricht.
Nota Bene, durf ik juist een beetje blij te zijn met mezelf, heb ik eindelijk durven geloven ‘dat ik er mag zijn’, zoals ik ben……: slaan ze mij met hun persoonlijkheids-onderzoeken als het ware om de oren.

Als ik het had geweten, dan had ik beslist niet meegewerkt aan al die vragenlijsten (in te moeten vullen). Urenlang, soms 4 uur achter elkaar. Dik voor mekaar voor hun EGO!
Ze hebben me te pakken genomen, ik voel me gebruikt!
Ineens ben ik geen patient meer, heb ik geen hulpvraag meer, maar ben ik hun product om over te gaan oordelen.

Veroordelen kan je wel zeggen.
Het gesprek dat ik met die psychologe (in opleiding) heb gehad, daarvan wist ik niet dat dit ook bij hun testen zou horen. Ik verkeerde in de veronderstelling dat ik gehoord zou worden, om mij te kunnen helpen.
Niet om een (voor mij vernietigend) oordeel over mij te kunnen gaan vellen, met elkaar.

De psychiater zelf heb ik maar één keer echt gesproken. Daarna ben ik drie maal bij een psychiater in opleiding geweest.
Het enige dat deze arts kon verzinnen was om de Cymbalta steeds te verhogen. Dit als enige remedie voor het feit dat de pijnklachten waarvoor ik naar hen was doorverwezen, totaal niet verminderden.

Maar ze wilden niet luisteren, me niet verstaan, als ik aangaf dat die Cymbalta niet hielp. Nee, dan moest ik meer nemen, en nog meer, en nog meer, iedere keer.
Ook moest ik bij die arts i.o. bij het derde bezoek weer uitleggen wie ik was, en waar ik last van had, enz.

Toen ik weer naar een andere arts i.o. werd verwezen voor mijn volgende afspraak, heb ik aangegeven dat ik naar de ‘enige echte’ wilde voor de eerst volgende (controle-) afspraak. Dat zou pas 22 December kunnen.
Omdat de pijnklachten, e.d. dermate verergerden heb ik aangedrongen op een eerdere afspraak.
Enfin die heb ik gehad op de 2e November.

Daar werd gelijktijdig de uitslag van al die persoonlijkheidsonderzoeken even op tafel gegooid. Zat ik daar tegenover twee psychologen en de psychiater (de enige echte), en werd aangevallen omdat ik het niet met hen eens was, waar zij mij mee confronteerden.
Ze hebben het helemaal niet over mijn PTSS gehad, niet over de medicatie, niet over de klachten, alleen maar ‘een confrontatie van hard tegen hart’.
Hun verhardheid tegenover een patiënt, een ‘cliënt’, die het hart op de tong draagt.
Alles werd ineens allemaal mijn eigen schuld.

Ineens kennen zij mij zo goed!!!
Die psychiater heeft mij maar één maal gezien.
Ik stop hierover.
Maar ik ben gekapt met Maastricht, met die hele ‘handel ‘
van hen.

Een schande
patiënten te kwetsen
juist als ze zich kwetsbaar op durven te stellen
hen alles vertellen
ik mezelf niet spaar
Ik niet laat merken, of zien
hoeveel pijn het mij kost
om hen hun kost te laten verdienen
ten kostte van de patiënt.

Ik ben al wat gewend
maar nu is de maat vol
de volle laag heb ik gekregen
had ik maar meer gezwegen
me niet zo vrolijk voorgedaan
was ik maar niet zo spontaan
zo eerlijk en openhartig
in mijzelf oppeppen zo krachtig
zij vinden het allemaal prachtig
zichzelf zo geleerd en interessant.
Nee, met mij is niets aan de hand!

Zo, even gespuid, het moest er ff uit.

Gelukkig, ik kreeg erkenning
van iemand die ik helemaal niet ken
waarbij ik geen vragenlijsten in hoef te vullen.
Lieve Hanneke: ♥ Bedankt ♥

FaseOneJenMiDefGroot

Bovenstaande fractal geeft weer hoe ik mij voelde, en nog steeds voel:
Onder ‘de aanval’
onderhevig aan
waar komt het vandaan?
van OVERAL!

Haha, toch maar mooi gemaakt, die fractaltekening van mij!
Is Miesje weer blij?
Gelukkig 😉

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 3 reacties

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: