Uit mijn dagboek

Haar Zuchten

Haar zuchten
ik kon er niet voor vluchten
het was
als klaagde ze mij aan
was ik in gebreke gebleven
was ik de veroorzaker
van haar zuchtend bestaan.
.

Haar zucht
naar medelijden
intens
voor elke onvervulde
wens
waar ik dan debet
aan zou zijn
het maakte mij schuldig
onmachtig voelen
om haar te verlossen
van
die met haar zucht
op mij
overhevelende pijn.
.

Haar zuchten
het deed een beroep
op mij
om haar nog beter
te gaan bedienen
in het alles
voorkomen
waarvoor haar zuchten
noodzakelijk
zou zijn.
.

Haar zucht betichtte
mij
in mijn plicht
te zijn
te kort geschoten
dat kon werkelijk
van alles zijn
en in mijn wanhoop
zocht ik mij rot
had ik zo’n medelijden
met haar lot
En nu voel ik
dat ze al haar onvrede
op mij projecteerde
in plaats van
op God.
.

Maar bang was ik altijd
was ik de weg
helemaal kwijt
in hun doolhof
van het onverwachte
en het moeten lezen
van ieders gedachten
wist ik nooit
wat mij te wachten stond
met mijn verplicht
gesloten mond
als genageld
aan de grond
zat ik midden in
hun oorlog
als een vredessoldaat
aan het front.
.

BlogSlierten.jpg
.
Apophysis Fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Een brief aan mijn lichaam

Lief Lichaam,

Je bent zo gespannen,
voortdurend op scherp en paraat sta je b.w.v.s. altijd in de startblokken.
En dan al die onrust,
waarvan je tot in je poriën bent doordrongen.
En ik begrijp wel, dat je zo heel veel voor mij hebt opgevangen,
en ook moest verbergen.
Bergen heb je verzet, zo intens
dat je jezelf nu geen verzetje meer kan gunnen.

In de eerste plaats wil ik je danken
voor alle energie die je zo rijkelijk hebt ingezet,
in het mij bieden van vluchtwegen
en van een uitlaatklep.

Je gaf mij kracht, je inventiviteit,
altijd bereid
om mijn angsten op te vangen,
en deze om te zetten in een vrolijk spel;
zoveel kracht ook in mijn lichamelijke activiteiten,
nooit raakte je uitgeput,
om mij, in je rijke fantasie een speelsheid aan te bieden,
mij op te vrolijken, mij te steunen in het ontwijken van alle gevaar.

Maar nu, lief lichaam, is dit alles niet meer nodig,
mag je, na gedane arbeid uitrusten, tevreden zijn.
Kalm, zoals een storm die gaat liggen,
een springvloed die wegebt,
en wordt als een kalm glad wateroppervlak,
dat zich terugtrekt in een met vrede gevulde zee.

Je hoeft geen lasten meer te dragen, die tijd is voorbij.
Alle paniek, je mag dat loslaten, een halt toeroepen.
Zonder meer mag, ja, moet je jezelf leren,
om je over te geven aan het nu, het heden.
Je hebt je sporen verdiend,
ik zet je nu op een soort van zijspoor,
spoor je aan om daarvan te durven genieten,
omdat al het noodzakelijke werk is gedaan.

Ik wieg je tot kalmte.
Zie dit als een metafoor voor je,
en ga mee, in dit rustig, steeds kalmer wordende ritme;
omringd door mijn armen, wieg daarin mee, en geniet van deze houding, waarin je al die activiteit mag staken.
Behoedzaam breng ik je tot een rustig wezen,
dat op haar lauweren rust.

Trek je terug vanuit het strijdtoneel.
Het drama heeft haar doeken gesloten.
Jouw energie om daar een klucht van te maken
mag je eveneens overboord gooien.
Neem er afstand van.
Een afstand die steeds groter wordt,
en steeds verder van ons ‘zijn’
af komt te staan.

Laat de krampen varen,
de schrik, laat deze los.
Doe jezelf geen pijn meer aan,
zo intens, en zozeer chaotisch.
Ontwar alle knopen, hak ze b.w.v.s. door.
Neem die beslissing, en dwing mij niet meer.
Spoor mij niet meer aan
om te moeten gaan rennen, wegrennen uit jou vandaan.

Wij horen bij elkaar,
maar zoals je je nu gedraagt
sla je volkomen door in het jouw wil
door te willen zetten,
mij in alles te belemmeren en in, het mij een normaal bestaan onmogelijk te maken.
Stop die enorme agressie jegens mij.
Ik ben aan je overgeleverd en misschien ben je woedend,
maar je maakt alles kapot.
Slijpt voortdurend je messen om er een “mess” van te maken.

Ik weet niet hoeveel martelwerktuigen je tot beschikking hebt,
om mij, in je vernielzucht a.h.w. in mootjes te hakken.
Neem je wraak, omdat je mij zo hebt moeten dienen?
En vind je dat ik je heb misbruikt?
Laat je mij dit nu voelen, om mij een hak te zetten,
letterlijk op mij in te hakken,
daarin steeds meer doorslaat en overdrijft?

Ik verbied je om daarmee verder te gaan.
Je bent puur negatief bezig.
En dit al zo heel erg lang,
dusdanig, dat je mij helemaal overgenomen hebt.
Mijn denken, doen en laten, heb je in jouw bezit genomen;
en je doet wat jij wil,
bepaalt alles, laat mij enorm schrikken,
jaagt me op, en jaagt mij na.

Nee! Ik sta je niet meer na,
rot op met je dwang, met het teisteren,
in dat grote scala aan wraaklustig erop los slaan,
en je slag slaan waar mogelijk.
Je houdt mij gevangen,
met ijzeren kabels
heb je mij ingesponnen;
steeds strakker en straffer, neem je alles in mij op de hak.

Tot een dusdanig moordend monster ben je verworden,
waar geen normale woorden aan te geven zijn.
Puur krankzinnig ben je, doorgeslagen in alles;
niet meer normaal, dus hoor je hier niet thuis.

Zoek je heil maar ergens anders,
ik ben geen dier dat afgeslacht moet worden.
Jij bent het die daar thuis hoort,
in een slachthuis van het kwaad.

Ik pak je bij je lurven, en smijt je eruit.
Wegwezen, opgehoepeld, opgedonderd!

En keer nooit meer terug.
.

 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Een reactie plaatsen

Gedachtegangen

Onderstaande heb ik eind januari al opgeschreven op een oude t.v. gids die binnen handbereik lag.
Hier wil ik het even ‘fatsoenlijk’ neerzetten.

Misschien wil ik de illusie niet kwijt waar ik als kind zijnde altijd vanuit ben gegaan.
NL. Dat ik liefdevolle ouders had, de liefste die je je maar wensen kon,
met een lieve zorgzame zus; allen zo toegewijd aan het dienen van God.
zich inzettende voor hun naasten, vol erbarmen en mededogen.
.
De dromen van een gelukkig kind, je wilt die niet verstoren, noch veranderen.
Je wilt ze vasthouden, zoals je je eraan hebt vastgeklampt
aan die verwachtingsvolle bril vol harmonie, samenzijn en warmte.
Dienend een en dezelfde God,
die vol erbarmen, onbaatzuchtig, onvoorwaardelijk, altijd en eeuwig
zijn liefde aan ons schonk,
om met elkaar te delen, en daarin één te zijn
voor altijd, in voor en tegenspoed.
.
Ontbreekt het mij de moed om afstand van dit, voor het kind als een “gegeven feit” te doen?
Heb ik dit gegeven doorgetrokken naar ieder ander die ik heb ontmoet
naar de kinderen die ik heb gekregen,
de illusie van ‘wie goed doet, goed ontmoet’?
.
Ik moet daar een streep doorhalen, én onder zetten,
onder al wat mij nu al zolang opslokt, en mij naar die illusie verlangen doet.
.
Ik moest in hun perfecte plaatje passen,
me voegen op gevoel
naar gelang van wat er van mij werd vereist
zodat ik mocht leven als zodanig
om iets te zijn.
Zodat zij ‘mijn God’ konden zijn.
.
Tegen wie kon ik zeggen hoe ik mij voel,
tegen wie kon ik zeggen wat ik bedoel?
.
Ik stelde mij open, met hart en ziel
nochtans was er niemand in wiens genade ik viel.
.

MiesFB2-bew.jpg

.

 

 

Categorieën: Fotos, Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Altijd weer diezelfde les

InDeepFlairAKA.jpg

.

Zojuist heb ik Mieke Boots (therapeut) gebeld om te informeren wanneer ik terecht kan.
Ze had in juli gesuggereerd dat het oktober of november zou worden, doch helaas, nu wordt het ergens in 2017, iets in het voorjaar.
Daar doen we het dan maar weer mee.
Maar wat een ‘onverbeterlijke optimist’ ben ik toch, altijd als er iets op de lange baan wordt geschoven,
denk ik als automatisch, ‘ms ben ik voor die tijd al beter’.
Dat dacht ik al in 2000, en ‘tig’ keren daarna ook, na steeds weer ‘uitstel, of afstel’.

Mentaal vecht ik me op het moment ‘een rotje’. Altijd komt diezelfde les weer voorbij:
het dienen van anderen.
Ik leefde altijd alleen voor anderen, voor allen die mij in hun macht genomen hadden/hebben.
Ik wist niet beter, was helemaal afgesloten van mijn eigen ziel, verlangen, en hart.
Dit is zo’n enorm harde les, die steeds weer opnieuw voorbij komt, ik zit nog altijd vast in, en aan dat systeem.
Kan ik anderen niet (be)dienen……., ben ik een hoop ellende, en een bonk (bonk, bonk, letterlijk in m’n lijf te voelen pijn) verdriet
.

Schuld en verdriet
het vecht om voorrang
letterlijke kramp en pijn
het stapelt zich op.
Vroeger lachte ik alles weg
was alles zgn een goeie mop.
Nu kost het me mijn kop.
Ben ik de kop van jut
altijd tot naar ‘nog meer geven’ opgejut
.

Hoe kom ik hier ooit vanaf?
Nu hoor ik terug een van de bedreigingen die via mijn moeders mond tig maal ‘over me heen’ kwamen:
Je graaft je eigen graf (als je zo doorgaat)
!!!

Ik wil helemaal niet meer doorgaan
kom steeds terug bij af.
Maar 1 ding is zeker,
ik ben niet laf
.

Gek genoeg ben ik daar nu eens niet van beschuldigd.
Dat geeft mij nu te denken.

[:-P]
btw
:
De enige die ik wil dienen is God
maar op een of andere manier
“vang ik altijd bot”
.
Is dit, omdat anderen vanaf ‘den beginne’
mijn leven hebben verrot
?
“So what”
ben ik geneigd te zeggen
doch dit bedoel ik niet op een negatieve manier
.
Ik weet gewoon niet
waar te beginnen
met (dit) ‘leven’ hier
.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Een stukje dagboek: 6-10-2016

BlogMies.jpg

 

Vannacht heb ik zo akelig gedroomd, wat het er niet beter op maakt natuurlijk.
Ik voel mij sowieso wanhopig, uitzichtloos, verdoemd, buitengesloten, verstoten, vals beschuldigd, kortom, aan de kant gezet bij het grof vuil.
En dan heb ik nog een paar van die rot gevoelens weggelaten, die ik wel in mijn dagboek heb gezet.
Kan het ms ook ietsje minder zijn
?

Het blijft een (z)waar gevecht tegen de wanhoop, hoe dan ook.
’s Morgens om wakker te worden met die onbeschrijflijk tekeergaande beul in mijn hoofd.
Tevens al die (spier)krampen die mij volledig blokkeren, terwijl ik wel in de startblokken moet staan.
Ik moet mij er dus aan overgeven, en net doen alsof al die ridicule pijnen niet bestaan.
Het uithouden tot ik de nacht weer in moet gaan,
met zijn onvoorspelbare, brute sloopmaterialen;
biddend om ergens het geduld, en de lijdzaamheid  vandaan te kunnen halen
.

Hopend dat die rottige slaappillen uiteindelijk maken dat ik even van de wereld ben,
een wereld van frontaal oorlogsgeweld, binnen in mij.
Was er maar een ‘tenzij’
een voorwaarde waaraan ik kon voldoen.
Doch die wanhoop blijven verstoppen, is al wat ik kan doen.
Ook al groeit het boven mijn hoofd,
onvoorspelbaar, ongeoorloofd, onverdoofd,
toch heb ik nooit los willen laten
dat ik vanaf ‘de beginne’, in de ware Liefde heb geloofd
.

Tekening gemaakt met Fractal Explorer
.

 

Categorieën: Fractal Explorer, Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Het afgedwongen leven

Er is mij stilzwijgend zoveel afgedwongen.
Altijd andermans belang
op ’t oog
en in mijn hart.
.
Alles draaide om het belang
voordeel, tevreden stellen, blij maken, aangenaam verpozen
en verrassen, plus vermaak van de ander.
.
Waar was mijn eigen stem?
Ergens bedolven onder alle stempels van hen
nauwelijks meer bereikbaar voor mezelf.
.
Ik was hen,
van hen
leefde via hen.
Door hen te bedienen
er voor hen te zijn
helemaal met huid en haar
met heel mijn ‘durven verschijnen’.
.
Er zijn, alleen
via de eerst verdiende goedkeuring van hen
en toch, die goedkeuring bleef uit.
.
En nu moet het uit zijn met hun pret
om mij op te peuzelen
te verslinden.
.
Ik was als hun hapklare brokken.
De brokkenpiloot.
Hun idioot
die hun onheil nooit zag
noch daarvan wilde weten.
.
Nu vecht ik mij
als een wilde een weg terug
uit hun heerschappij.
Een ellenlange
met pijn beladen weg.
.
Voor hen wrong ik mij
in de vele,
door hen afgedwongen bochten.
En nog lieten zij mij voelen
dat ze mij niet mochten.
.
En nu terug naar af
met in mijn onderbewustzijn
nog steeds hun,
in mij opgeslagen straf
in alle mogelijke varianten.
.
Welke kant nu op te gaan
zodat zij hun slag
niet meer kunnen slaan?
Afzweren mijn onderdanig zijn aan hen
waarvan ik nog steeds niet
de hele waarheid ken.
.
Was getekend:
‘hun onnozele hen’.
.
Blog.jpg

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

En dan de straf

En dan de straf
terwijl ik zoveel om hen gaf
onmetelijk de kuil
metershoog hun vuil
.
dat op mij werd afgegeven
in mijn intentie
het goede na te streven
.
Dit alles,
het koste mij mijn leven.
.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek, Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Het is funest

Altijd tegen je eigen gevoel in moeten gaan
is funest.
Het heeft mijn leven totaal
verpest.
Sterker nog:
Ik bestond als
de aan hen toegevoegde waarden.
Op die manier
moest ik aarden.
Doch
in werkelijkheid was ik niets
werd ik opgesoupeerd
kon ik ophoepelen
als ik niet
in hun kraam te pas kwam
als ik al helemaal leeggezogen was
door een concurrent in de strijd
om het meeste van mij
te kunnen misbruiken.

.

Het mezelf niet meer als dienstmeid op te kunnen, of hoeven stellen
voelt alsof de bodem onder je hele
hebben en houen
weg is geslagen.
Afkicken van hun onuitgesproken commando’s
het voelt intens leeg en waardeloos.
Als ‘nergens meer goed genoeg voor te zijn’
als staande voor de afgrond van een eindeloze woestijn.
.

En ‘ja’ het doet meer dan pijn
een niet te omvatten, in te schatten eenzaamheid.
.
Verlorenheid, verslagen
en er volgen vele plagen
die je hebt te dragen
totdat al het gedane leed is doorvorst
het lijkt alsof je ziel vergaan is
van honger en dorst.
Om dan tenslotte te kunnen beseffen
dat je aan geen van die vampieren meer
verantwoording voor alles hoeft af te leggen
dan enkel aan God.
Hem behoor ik toe.
.
Ik hoef niemand meer te (be-) dienen
dan God alleen.
Ik ben niet meer te leen
als een beduimeld boek
van hand tot hand.
.
Van ganser harte hoop ik
ooit in de Vrijheid te zijn geland.
.

VrijheidBlog6984.jpg

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, Macro foto, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

En dan het besef, waarom!

En dan ineens besef ik waarom ik me steeds laat bedotten, zodat zij mij kunnen laten verrotten.
Waarom ik me zo uitsloof voor iedereen.
me opoffer
me opwerp voor een ieder die het zo moeilijk lijkt te hebben
de clown uithang, en de meest inventieve grappen op elke rot-situatie
(die dreigt te kunnen ontstaan) loslaat
zodat ze weer om me (of de ontstane situatie) kunnen lachen:

Ik wil niet zien, niet voelen hoe ze in werkelijkheid zijn.
Ik camoufleer bij voorbaat iedere kans van een ander om ontmaskerd te zullen gaan worden,
zodanig dat ik hun ware aard, en opzet niet hoef te beseffen.

Dat verdriet, ik kan dat niet aan.
Ik wil dat niet waar hebben
dat mensen je zo kunnen laten stikken
zo enorm egoïstisch zijn
alleen maar hun eigenbelang voor ogen hebben
en dat alles ‘normaal’ ten koste van een ander moet gaan.

Alle illusies die ik nu moet laten vallen
en ik voel me leeg, krachteloos, misselijk, opgebrand.
Hoe was ik er niet op gebrand om iedereen gelukkig te kunnen maken.
Wat een nep, wat een verbeelding van mij.

Haha, nu ‘zweet ik niet alleen peentjes’, maar ik eet ze ook, om de aangezichtspijnen een beetje vol te kunnen houden.
Met een groet
van “het konijn uit de toverhoed”.

“Wie goed doet, goed ontmoet”?
A me hoelaatje
ze vreten je op tot het laatste graatje (gaatje?)

Met huid en haar
en voor hen:
“alles dik voor mekaar”

DiamondspspPix2.jpg.

Categorieën: Eigen foto''s en gedichten, Fotos, Herbeleving en inzichten van ptss, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Afgesnauwd

Wat ik mij nu pas realiseer:
ik werd afgesnauwd
een vat boordevol
verwijten had m’n moeder
altijd paraat
achter de hand
en
achter haar ellebogen
overal had ze haar vreselijke termen
staan
.

uiteraard
onzichtbaar voor mij
maar altijd haar doel
treffend
.

haar mikpunt
om mij de spoken op het lijf te jagen
faalde nooit
Ik werd er zo mee overvoerd
overrompeld
dat ik ‘haar uitwerpselen’
niet meer op een rij kreeg
.

Meer dan perplex
veel meer dan verdrietig
doch nooit een woord mogen zeggen
:
“jij houd je kaken stijf op elkaar
wee, als jij je mond open durft te doen
dan zal ik je eens wat anders vertellen
ik heb jouw weerwoord niet nodig
ik weet zelf wel waar dat op slaat
knoop dit maar heel goed in je oren!
jij snertgriet”,
bla, bla, bla!
.

Dan had ik bv een klusje voor haar gedaan
en was het niet goed genoeg
werd ze zo kwaad
en snauwt, dat het anders had gemoeten
Antwoordde ik met: “oh, dat wist ik niet”
was haar reactie
:

“Dan weet je het nou”
!!!

Altijd werd ik in het nauw gedreven
opgedreven
geminacht
weggevaagd
onder het tapijt geveegd
.

Ze kreeg het klaar
om
als ik ergens rustig mee bezig was
het onder mijn handen vandaan
weg te trekken
alsof het uit de lucht kwam vallen
kwaad bewerend
:
“geef hier, als ik jou zo zie klungelen
man, ik kan dit niet meer aanzien
ik krijg het op m’n zenuwen
als ik zie hoe jij bezig bent”
!!!
en huppekee, trekt zij het uit mijn handen
onder mijn handen vandaan
nam zij mij weer eens onderhanden
daar had zij een handje van
.

Iedereen naar haar hand zetten
was ook een grote hobby van haar
Daar had ze ook een handje van
.

Klap eens in je handje
blij, blij, blij
op het boze bolletje
allebei.

Zo ging mijn jeugd
aan mijn neus voorbij
.

 

 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: