Maandelijks archief: juli 2016

Afgesnauwd

Wat ik mij nu pas realiseer:
ik werd afgesnauwd
een vat boordevol
verwijten had m’n moeder
altijd paraat
achter de hand
en
achter haar ellebogen
overal had ze haar vreselijke termen
staan
.

uiteraard
onzichtbaar voor mij
maar altijd haar doel
treffend
.

haar mikpunt
om mij de spoken op het lijf te jagen
faalde nooit
Ik werd er zo mee overvoerd
overrompeld
dat ik ‘haar uitwerpselen’
niet meer op een rij kreeg
.

Meer dan perplex
veel meer dan verdrietig
doch nooit een woord mogen zeggen
:
“jij houd je kaken stijf op elkaar
wee, als jij je mond open durft te doen
dan zal ik je eens wat anders vertellen
ik heb jouw weerwoord niet nodig
ik weet zelf wel waar dat op slaat
knoop dit maar heel goed in je oren!
jij snertgriet”,
bla, bla, bla!
.

Dan had ik bv een klusje voor haar gedaan
en was het niet goed genoeg
werd ze zo kwaad
en snauwt, dat het anders had gemoeten
Antwoordde ik met: “oh, dat wist ik niet”
was haar reactie
:

“Dan weet je het nou”
!!!

Altijd werd ik in het nauw gedreven
opgedreven
geminacht
weggevaagd
onder het tapijt geveegd
.

Ze kreeg het klaar
om
als ik ergens rustig mee bezig was
het onder mijn handen vandaan
weg te trekken
alsof het uit de lucht kwam vallen
kwaad bewerend
:
“geef hier, als ik jou zo zie klungelen
man, ik kan dit niet meer aanzien
ik krijg het op m’n zenuwen
als ik zie hoe jij bezig bent”
!!!
en huppekee, trekt zij het uit mijn handen
onder mijn handen vandaan
nam zij mij weer eens onderhanden
daar had zij een handje van
.

Iedereen naar haar hand zetten
was ook een grote hobby van haar
Daar had ze ook een handje van
.

Klap eens in je handje
blij, blij, blij
op het boze bolletje
allebei.

Zo ging mijn jeugd
aan mijn neus voorbij
.

 

 

Advertenties
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Herinnering (2)

 

En dan is er nog iets:

Zojuist ben ik buiten aan het vegen
het is bloedje heet
en ik voel hoe moe ik ben
uitgeput.
Ja, wat wil je
met al die overheersende pijnen
de slapeloosheid, ook vanwege hetzelfde.
.

Enfin,
ik dacht bij mezelf
“Ja, ik kan ook echt niks, hè”?
.

En dan komen de herinneringen:
Hoe ze mij met hun opmerkingen
altijd de indruk gaven,
mij ermee bombardeerden, toujour
met hun opmerkingen van:
“Dat lukt je toch niet”
“Dat kan ik je niet leren
want dat snap je toch niet”
“Geef maar hier, voordat jij er een knoeiboel van maakt”
.

In hun ogen was ik:
Een monster zonder waarde.
Zogenaamd:
Op de proef gesteld
en te licht bevonden
.

Daar hoef je niet aan te beginnen
daar breng je niets van terecht
Jij loopt nog eens in 7 sloten tegelijk
als ik je niet op tijd een halt toeroep
.

Van jongs af aan had ik twee moeders
die mij behandelden als hun pop.
Die dat ook moest blijven.
op die manier
werd ik
klein gehouden
moest ik doorgaan
als een onmondig, onnozel kind
waarmee zij “de Blitz” konden maken
.

Als ‘was’ in hun handen
ik had dit niet door
met hun handen
altijd in onschuld gewassen
onvolwassen
zo hoorde ik mij te gedragen
.

Als die pop
konden ze alles met me doen:
in een hoek smijten
als ze het zat waren.
me negeren
als ze geen zin hadden
om met me te spelen
me weg te sturen
als ik niet mee mocht doen
met hen,
de volwassenen
kortom:
te pas en te onpas
reageerden ze alles op die pop af
.

Me eindeloos betuttelen
bekritiseren
Me genadeloos uitlachen
ze zette me meedogenloos
naar hun veeleisende hand
.

Toen mijn man en ik verhuisden
en dat ‘jaren 30 huis’ samen gingen opknappen
zei mijn zus, de 2e moeder:
“Als jij maar niet overspannen wordt”!
Nou, daar knap je toch op af
?

Er was een vakantie van de muziekvereniging
we zouden met z’n allen gaan kamperen
in Boppard aan de Rijn.
Al mijn leeftijdgenoten (ong. 14 jaar), en vriendinnen gingen mee.
Helaas, mijn zus zat ook bij die muziekvereniging.
Zij ging ook.
Doch wat hoorde ik haar tegen mijn moeder zeggen:
“Je moet haar niet mee laten gaan
daar is ze nog veel te klein voor”
!

En ik geloofde dat ook nog,
dat ik daar te klein voor zou zijn.
Man, ik geloofde alles
want ik hield van hen
Keek tegen mijn zus op
wilde zo mooi als haar zijn
(Haha, ja toen nog wel, later écht niet meer)
Toen hadden ze mij volkomen in hun macht
maar dat zag ik echt niet
.

Doch, zo geschiede:
14 dagen vakantie “door mijn neus geboord”.
Achteraf (nu) weet ik wel waarom mijn zus mij niet mee wilde hebben
Ze wilde ongeremd kunnen flirten met de mannelijke leden van die vereniging
.

Nu is er niets meer
wat mij met hen verenigd
en eigenlijk hoor ik daar blij om te zijn.
Maar, hoe zou mijn leven gelopen zijn
als ik in een ander gezin geboren was
?

Och, het heeft geen zin
om zo te denken
Alles heeft zo moeten zijn
.

Awel,
Hoe kom ik van die, letterlijk verrekte pijnen af?
!

Is dit nog altijd:
Hun straffe straf
?

Het is:
bij de beesten
af
!

Maar:
Ik hoor nog steeds in mijn hoofd:
“Dat kan je toch niet.
Dat lukt je toch niet
.

En:
Dat wordt
Helemaal Niks
met jou!!!
!

 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Herinnering

Hoi lieve mensen,

Een heel stom klein ‘iets’ schoot mij te binnen.
Gisteren deed ik de afwas, plotseling was ik terug in de tijd.
En herinnerde ik mij hoe mijn moeder mij in wezen altijd onder druk zette.
Ik moest altijd zelf aanvoelen wanneer ik haar moest komen helpen met iets.
Dus, altijd in mijn hoofd met haar bezig zijn, in wezen in haar denken, en huid kruipen.

Als zij in de keuken ging afwassen, moest ik dus direct vanuit de kamer komen afdrogen.
Hoorde ik het niet snel genoeg, of kwam ik niet snel genoeg, dan kreeg ik er van langs.
Ik moest echt alles wat zij wilde op m’n klompen aanvoelen.
Dus kon ik mij nooit ontspannen.
Ik moest al haar wensen voor zien te zijn.

Was ik te laat met daarin te voorzien, dan zei ze bv; je ziet toch dat ik hiermee bezig ben, je weet toch……..
Je hoort toch…….
Ja, ga nu maar weg, nu hoeft het niet meer.
Je denkt toch zeker niet dat ik je iedere keer ga smeken, of vragen…..!!!!
In plaats dat je het eens uit jezelf doet, nee nu hoeft het niet meer, ik doe het tig keer liever zelf, hoepel jij maar op.
(verdriet, verdriet)
Ja, en dan was de hele dag naar z’n mallemoer, want ik werd weer doodgezwegen, minachtend en woedend, verwijtend aangekeken.

En dan weer ineens, als ik iets voor haar moest doen, vroeg ze het op zo’n vreemde manier, dan zei ze bv:
“zóú je heel even ‘dit, of dat’ voor me willen halen”? Zo heel erg onderdanig, op zo’n overdreven lieve toon.

Zo was ze gewoon.
Als ze bv naar een vergadering of een andere meeting was geweest, kwam ze nogal eens kwaad thuis.
Tegen mij spuide ze dan haar irritatie en gif.
Dan had iemand haar geen lift aangeboden om haar naar huis te brengen.
En zei ze: die denkt toch zeker niet dat ik daarom ga smeken?! Ik ben toch niet achterlijk!
Iedereen moest aanvoelen hoe men haar van dienst MOCHT zijn.

Zo idioot dat ik dan toch weer zo’n herinnering terug krijg, terwijl mijn ptss voor mijn gevoel nu alleen nog maar bestaat in alle lichamelijke horror, en ik ms juist wel daarom niet meer stil sta bij het verleden.

Haha, altijd als ik de koningin van Engeland zie, dan zie ik mijn moeder.
Ze lijkt qua gezicht, en houding zo ontzettend veel op mijn moeder!
Mijn moeder was langer, maar verder is ze het helemaal.

Zo frappant, want koningin Beatrix lijkt ontzettend veel op mijn zus.
Dus zie ik Beatrix, zie ik mijn zus.

Jaja, het koninklijk bloed kruipt waar het niet gaan kan.
Slaat nergens op, dit laatste 😉

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

The Escape of an Angel

VliegendeVis1.jpg

 

Eens zullen we als deze engel
ECHT
ZIJN
.

Zo zullen wij dan
ontsnappen uit dit gevang
nooit meer moedeloos zijn of bang
.

Het afzien de afgang
van hier
met al zijn nep plezier
opgeleukt
met tierelier en festijnen
.

Fake reality
eenzaamheid verbloemend
nood en pijnen
.
Dat alles
zal absoluut verdwijnen
.

Fractal made with Apophysis 3D Hack
as background I put one of my photo’s.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Eigen foto''s en gedichten, Mijn gedichten | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: