Maandelijks archief: december 2009

Wie had dat gedacht?

Tranen_2Wie had dat gedacht!
Oh, deze nacht šŸ˜¦

Het was xc3xa9xc3xa9n groot stress- en triggergebeuren in dat lichaam, aan xc3xa9xc3xa9n stuk door ‘over de rooie’. Erger dan ooit te voren gierden al die kermisattracties door mij heen.
Niet om uit te houden. Heb me zo rustig mogelijk gehouden, maar ik werd er wanhopig van. Heb maar liggen bidden, dat het op mocht houden, en verschillende pillen ‘uitgeprobeerd’ (een pilletje ‘zus, een pilletje zo’).
Na veel pijnlijke uren in ’t duren van ‘dat op hol slaan en gieren’, in alle kieren, en door alle uithoeken van mijn lichaam, heen en weer (en weer in een rotvaartje terug) dan eindelijk effetjes ‘buiten westen geweest’.

Tot…..helaas even later, ik wakker schrok van de krant die door de deur werd ‘gegooid’. Hartstikke vroeg, werd ik alweer met die helse toestand aan pijn, en met dat flitsende gerammel en getierelier geconfronteerd. Je weet gewoon niet wat je overkomt.

Ik bedoel, het deed mij niet zoveel gisteren, echt niet; vond het ergens wel spannend. Ik houd wel van een avontuurtje, er gebeurt hier al zo weinig. Echt saaie boel, omdat die ptss mij zo enorm beperkt en belemmerd in alles wat ik graag zou willen ondernemen.

Al jaren slaat dat lichaam voortdurend op hol.

Terwijl ikzelf gewoon rustig ben; ja juist, hoe rustiger ik ben, des te meer heksenketel in dat lichaam bezig is.

Maar vannacht ‘sloeg alles’.

Volgens mij ben ik onwillekeurig toch erg getriggerd, door dat ‘dode hoek-gebeuren’. Op het moment zelf was ik er heel rustig onder, het deed me niet zoveel; vond het vervelender voor Karel, want hij schrok wel. Karel zit ook vol met spanning door dat proces van mij, wat hij vaak maar lijdzaam aan moet zien.

Geestelijk sta ik er wel boven, maar dat lichaam doet zo onbeheersbaar idioot.

De enige reden die ik kan bedenken is, dat ik nog niet volledig heb ingezien hoeveel angst er nog voor mijn vader zit.

Mijn lichaam is voortdurend van binnen op de vlucht.

Ik weet nog wel vroeger als kind. Ik vond dat zo heerlijk, dan ging ik ‘fikkelen’, echt met een noodgang er vandoor. Zomaar, dat vond ik heerlijk.

Ik denk dat er nog heel veel vluchtgedrag in mijn lichaam ‘bezig’ is. En dat, als er zich dan een gelegenheid voordoet, het nog meer vliegt en rent van binnen in mij.

Mijn hart slaat ook al jaren constant op hol.
Maar gek zou je er wel van worden, zeg. Nu hoop ik dat ik hier niet te veel heb zitten zeuren en uitweiden.

Voel me echt een ouwe zeur, hoor.

Kan dat eigenlijk ook niet vertellen, en wil er niet te veel bij stil staan ook, ik kan er toch niets aan doen. Ik laat het maar over mij heenkomen.

De tijd van bevrijding is nog niet aangebroken.

Toch houd ik moed, en hoop ik idd dat ik die enorme angst voor mijn vader nog niet voldoende heb doorgrond.

Ik weet dat die verschrikkelijk moet zijn geweest.

Ook weer die confrontatie, met dat er ieder moment iets van een aanval aan kan zitten komen. Want zo was het in dat gezin. Altijd aan een oorlogsdreiging onderhevig, altijd onwillekeurig op alles voorbereid, en (zonder dat ik het wist) onder hoogspanning moeten staan (xc3xa8n in de startblokken!).

Daar bestond mijn (over-)leven uit.

Alvast voor allen een fijne en gezellige jaarwisseling, met niet te veel knallen en te veel van die bollen met olie.

Laat mij maar ‘in de olie zijn’ šŸ˜‰

Of ‘in mijn vet gaarkoken’, zoals mijn moeder dikwijls zo heel hatelijk tegen me zei.
Hxc3xa8, jakkie om nu met zo’n zin te eindigen, hxc3xa8?

Dan maar: "xc3xb3p naar een fantastisch en blij Nieuwjaar, voor allemaal"!
Joehoe…<3 !

Categorieƫn: Herbeleving en inzichten van ptss | 9 reacties

Haar dode hoek

Hallo jongens,

Mocht er eigenlijk al geknald worden vanmiddag om 14.15 uur?
Nu, bij ons knalde het wel.
En wel….op onze auto.

Het was op een overdrukke parkeerplaats, toen er een Suzuki-jeep achteruit reed. We zagen het voor onze neus gebeuren, waarschuwden haar nog, doch ze dramde door.
"ja, dat is mijn dode hoek", zei ze ‘dood-leuk", dan zie ik niks.

Het regende behoorlijk, dus Karel dook bij haar de auto in (gelukkig niet ‘het bed’ ;-)) , om alle papierhandel te regelen. Intussen kon er met fatsoen geen enkele auto meer langs. Iedereen keek zo boos naar mij. En ik maar proberen om uit te leggen dat we een ongelukje hadden gehad. Staat daar deze ptss-er het verkeer te regelen in de regen.
Totdat Karel zei, dat ik in de auto moest gaan zitten. Ja, al die mensen snapten er toch niets van, en waren alleen maar erg boos.
Het viel me nog mee dat ze me niet met oliebollen begonnen te bekogelen, hihi.

Toen we uit…..ein…..delijk van die parkeerplaats weg konden rijden, las ik op de achterkant van het schadeformulier dat de tegenpartij ook moest tekenen.
"Heeft zij dat gedaan"? vroeg ik aan Karel. Nee, dus. Ik gauw weer de auto uit, en haar tussen de file ‘uitgeplukt’. Ze zou achter ons aanrijden, en ergens op een nieuwe parkeerplek hebben we dat dus ook weer opgelost.

Toen maar gelijk door naar ons garagebedrijf. Laat nu de schade minstens 1200xe2x82xac zijn (zonder btw).

Nu ja, gelukkig hoef ik niet uitgedeukt te worden…….ik ben me eerder ‘een bult’ geschrokken.

Oh, en ik moest nog zo lachen toen ik die vragen las op het schadeformulier. Daar moest je ook invullen of er een dode bij gevallen was. Ik had de neiging om daar als antwoord in te vullen : "ja", de hoek!

Dat klonk ook zo onnozel zoals die bestuurster dat zei, zo van ‘dat is nu eenmaal zo bij mijn jeep’, dan zie ik nu eenmaal niets. Nou, antwoordde ik, dat is wel gevaarlijk dan, om daarmee rond te rijden.

By the way, ze had een bordje ‘te koop’ voor het raam van die jeep hangen, nu snap ik waarom. Zelf had dat bakbeest geen schrammetje, zo’n geval dramt gewoon overal doorheen.

Wat bij thuiskomst wel een hele leuke verrassing was, was het feit dat ik gelijk toen ik de voordeur opende, een enveloppe in onze hal zag liggen. Geadresseerd aan ‘Miezefloepiedinnie in het prachtige Limburg’.
Hahaha, dat "deed inne miensch goad", zeggen ze hier in het Limburgse.
(En toen had ik nog niet eens gezien wat voor leuks erin zat, nl. : lieve woorden en twee prachtige foto’s.)

Nou, floepiemies heeft het toch weer goed doorstaan, zelfs midden in het verkeer staat ze haar vrouwtje, weer of geen weer!

Categorieƫn: Diversen | 9 reacties

Het opgeslagen verdriet

Morgensterpijntekst
Categorieƫn: Mijn gedichten | 10 reacties

Bij het Begin

Gedichtopmorgenster

Categorieƫn: Mijn gedichten | Een reactie plaatsen

Ware Liefde

Wareliefde

Dit is het vervolg van het vorige tekstje,
zie mijn vorige bericht.
Dank u šŸ™‚
-^-

Categorieƫn: eigen dicht - en kunstwerk | 7 reacties

Wie kan daar tegen?

Egoland

Zomaar een eigen frutseltje šŸ˜‰

*
Eerst heb ik een foto van onze terras-stenen bewerkt,
toen er mijn tekstje op geplakt.

*
Je kunt het ook noemen:
"hoe een ptss-er de dag om krijgt"
šŸ˜›

Categorieƫn: eigen dicht - en kunstwerk | 6 reacties

Deze kerstkaart kreeg ik uit India toegestuurd

Indiakerstwens_3

*
Wat een blije verrassing om uit India een kerstkaart te ontvangen.
Ik wist helemaal niet dat ze daar ook de geboorte van Christus zouden gedenken.

Door de tekst die erop staat
ben ik echt geraakt en ontroerd.

*

(dit wilde ik even met jullie delen)

Categorieƫn: Diversen | 5 reacties

Best Wishes

Categorieƫn: Muziek | 4 reacties

De vleugelen van een vlinder

Vlinimage001

Zo zullen wij dan als vlinders zijn
heel bescheiden
doch fijner dan fijn
Gemaakt
in zachtheid groot

daar waar
vanaf Den Beginne
de Liefde ontsproot
.

Categorieƫn: Mijn schilderwerk | 12 reacties

gedresseerd met grote vreze

Werd ik door iemand anders,
buiten hun macht om, geliefd:
dan werd ik vreselijk gestraft.

Verdoemd werd mijn gevoel.

Dat wat fijn voor me was,
werd veroordeeld
en mocht niet zijn.

Werd tot klein, tot nul
gereduceerd,
door hen gedupliceerd
tot een gevoel
van grote angst en vreze:
van ‘niet te mogen,
noch te kunnen’ wezen.

Voor eeuwig
moest ‘k hen trouw beloven
om in hun, als haat verpakte liefde,
te blijven geloven:
dat dit was het hoogste goed,
dat dit was, mijn ware gemoed,
dat mijn echte gevoel er niet toe doet
met die leugen hielden zij miesje zoet.

zoete lieve gerritje
totdat miesje ziet
het sterretje
fonkelend heel bescheiden
als bewijs van
het grote lijden.

De Ster in de Morgen
als verdwenen zijn
al haar zorgen.

Categorieƫn: Herbeleving en inzichten van ptss | 6 reacties

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: