Berichten getagd met: Uit mijn dagboek

Gedachtegangen

Onderstaande heb ik eind januari al opgeschreven op een oude t.v. gids die binnen handbereik lag.
Hier wil ik het even ‘fatsoenlijk’ neerzetten.

Misschien wil ik de illusie niet kwijt waar ik als kind zijnde altijd vanuit ben gegaan.
NL. Dat ik liefdevolle ouders had, de liefste die je je maar wensen kon,
met een lieve zorgzame zus; allen zo toegewijd aan het dienen van God.
zich inzettende voor hun naasten, vol erbarmen en mededogen.
.
De dromen van een gelukkig kind, je wilt die niet verstoren, noch veranderen.
Je wilt ze vasthouden, zoals je je eraan hebt vastgeklampt
aan die verwachtingsvolle bril vol harmonie, samenzijn en warmte.
Dienend een en dezelfde God,
die vol erbarmen, onbaatzuchtig, onvoorwaardelijk, altijd en eeuwig
zijn liefde aan ons schonk,
om met elkaar te delen, en daarin één te zijn
voor altijd, in voor en tegenspoed.
.
Ontbreekt het mij de moed om afstand van dit, voor het kind als een “gegeven feit” te doen?
Heb ik dit gegeven doorgetrokken naar ieder ander die ik heb ontmoet
naar de kinderen die ik heb gekregen,
de illusie van ‘wie goed doet, goed ontmoet’?
.
Ik moet daar een streep doorhalen, én onder zetten,
onder al wat mij nu al zolang opslokt, en mij naar die illusie verlangen doet.
.
Ik moest in hun perfecte plaatje passen,
me voegen op gevoel
naar gelang van wat er van mij werd vereist
zodat ik mocht leven als zodanig
om iets te zijn.
Zodat zij ‘mijn God’ konden zijn.
.
Tegen wie kon ik zeggen hoe ik mij voel,
tegen wie kon ik zeggen wat ik bedoel?
.
Ik stelde mij open, met hart en ziel
nochtans was er niemand in wiens genade ik viel.
.

MiesFB2-bew.jpg

.

 

 

Advertenties
Categorieën: Fotos, Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Altijd weer diezelfde les

InDeepFlairAKA.jpg

.

Zojuist heb ik Mieke Boots (therapeut) gebeld om te informeren wanneer ik terecht kan.
Ze had in juli gesuggereerd dat het oktober of november zou worden, doch helaas, nu wordt het ergens in 2017, iets in het voorjaar.
Daar doen we het dan maar weer mee.
Maar wat een ‘onverbeterlijke optimist’ ben ik toch, altijd als er iets op de lange baan wordt geschoven,
denk ik als automatisch, ‘ms ben ik voor die tijd al beter’.
Dat dacht ik al in 2000, en ‘tig’ keren daarna ook, na steeds weer ‘uitstel, of afstel’.

Mentaal vecht ik me op het moment ‘een rotje’. Altijd komt diezelfde les weer voorbij:
het dienen van anderen.
Ik leefde altijd alleen voor anderen, voor allen die mij in hun macht genomen hadden/hebben.
Ik wist niet beter, was helemaal afgesloten van mijn eigen ziel, verlangen, en hart.
Dit is zo’n enorm harde les, die steeds weer opnieuw voorbij komt, ik zit nog altijd vast in, en aan dat systeem.
Kan ik anderen niet (be)dienen……., ben ik een hoop ellende, en een bonk (bonk, bonk, letterlijk in m’n lijf te voelen pijn) verdriet
.

Schuld en verdriet
het vecht om voorrang
letterlijke kramp en pijn
het stapelt zich op.
Vroeger lachte ik alles weg
was alles zgn een goeie mop.
Nu kost het me mijn kop.
Ben ik de kop van jut
altijd tot naar ‘nog meer geven’ opgejut
.

Hoe kom ik hier ooit vanaf?
Nu hoor ik terug een van de bedreigingen die via mijn moeders mond tig maal ‘over me heen’ kwamen:
Je graaft je eigen graf (als je zo doorgaat)
!!!

Ik wil helemaal niet meer doorgaan
kom steeds terug bij af.
Maar 1 ding is zeker,
ik ben niet laf
.

Gek genoeg ben ik daar nu eens niet van beschuldigd.
Dat geeft mij nu te denken.

[:-P]
btw
:
De enige die ik wil dienen is God
maar op een of andere manier
“vang ik altijd bot”
.
Is dit, omdat anderen vanaf ‘den beginne’
mijn leven hebben verrot
?
“So what”
ben ik geneigd te zeggen
doch dit bedoel ik niet op een negatieve manier
.
Ik weet gewoon niet
waar te beginnen
met (dit) ‘leven’ hier
.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Een stukje dagboek: 6-10-2016

BlogMies.jpg

 

Vannacht heb ik zo akelig gedroomd, wat het er niet beter op maakt natuurlijk.
Ik voel mij sowieso wanhopig, uitzichtloos, verdoemd, buitengesloten, verstoten, vals beschuldigd, kortom, aan de kant gezet bij het grof vuil.
En dan heb ik nog een paar van die rot gevoelens weggelaten, die ik wel in mijn dagboek heb gezet.
Kan het ms ook ietsje minder zijn
?

Het blijft een (z)waar gevecht tegen de wanhoop, hoe dan ook.
’s Morgens om wakker te worden met die onbeschrijflijk tekeergaande beul in mijn hoofd.
Tevens al die (spier)krampen die mij volledig blokkeren, terwijl ik wel in de startblokken moet staan.
Ik moet mij er dus aan overgeven, en net doen alsof al die ridicule pijnen niet bestaan.
Het uithouden tot ik de nacht weer in moet gaan,
met zijn onvoorspelbare, brute sloopmaterialen;
biddend om ergens het geduld, en de lijdzaamheid  vandaan te kunnen halen
.

Hopend dat die rottige slaappillen uiteindelijk maken dat ik even van de wereld ben,
een wereld van frontaal oorlogsgeweld, binnen in mij.
Was er maar een ‘tenzij’
een voorwaarde waaraan ik kon voldoen.
Doch die wanhoop blijven verstoppen, is al wat ik kan doen.
Ook al groeit het boven mijn hoofd,
onvoorspelbaar, ongeoorloofd, onverdoofd,
toch heb ik nooit los willen laten
dat ik vanaf ‘de beginne’, in de ware Liefde heb geloofd
.

Tekening gemaakt met Fractal Explorer
.

 

Categorieën: Fractal Explorer, Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Het afgedwongen leven

Er is mij stilzwijgend zoveel afgedwongen.
Altijd andermans belang
op ’t oog
en in mijn hart.
.
Alles draaide om het belang
voordeel, tevreden stellen, blij maken, aangenaam verpozen
en verrassen, plus vermaak van de ander.
.
Waar was mijn eigen stem?
Ergens bedolven onder alle stempels van hen
nauwelijks meer bereikbaar voor mezelf.
.
Ik was hen,
van hen
leefde via hen.
Door hen te bedienen
er voor hen te zijn
helemaal met huid en haar
met heel mijn ‘durven verschijnen’.
.
Er zijn, alleen
via de eerst verdiende goedkeuring van hen
en toch, die goedkeuring bleef uit.
.
En nu moet het uit zijn met hun pret
om mij op te peuzelen
te verslinden.
.
Ik was als hun hapklare brokken.
De brokkenpiloot.
Hun idioot
die hun onheil nooit zag
noch daarvan wilde weten.
.
Nu vecht ik mij
als een wilde een weg terug
uit hun heerschappij.
Een ellenlange
met pijn beladen weg.
.
Voor hen wrong ik mij
in de vele,
door hen afgedwongen bochten.
En nog lieten zij mij voelen
dat ze mij niet mochten.
.
En nu terug naar af
met in mijn onderbewustzijn
nog steeds hun,
in mij opgeslagen straf
in alle mogelijke varianten.
.
Welke kant nu op te gaan
zodat zij hun slag
niet meer kunnen slaan?
Afzweren mijn onderdanig zijn aan hen
waarvan ik nog steeds niet
de hele waarheid ken.
.
Was getekend:
‘hun onnozele hen’.
.
Blog.jpg

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Het is funest

Altijd tegen je eigen gevoel in moeten gaan
is funest.
Het heeft mijn leven totaal
verpest.
Sterker nog:
Ik bestond als
de aan hen toegevoegde waarden.
Op die manier
moest ik aarden.
Doch
in werkelijkheid was ik niets
werd ik opgesoupeerd
kon ik ophoepelen
als ik niet
in hun kraam te pas kwam
als ik al helemaal leeggezogen was
door een concurrent in de strijd
om het meeste van mij
te kunnen misbruiken.

.

Het mezelf niet meer als dienstmeid op te kunnen, of hoeven stellen
voelt alsof de bodem onder je hele
hebben en houen
weg is geslagen.
Afkicken van hun onuitgesproken commando’s
het voelt intens leeg en waardeloos.
Als ‘nergens meer goed genoeg voor te zijn’
als staande voor de afgrond van een eindeloze woestijn.
.

En ‘ja’ het doet meer dan pijn
een niet te omvatten, in te schatten eenzaamheid.
.
Verlorenheid, verslagen
en er volgen vele plagen
die je hebt te dragen
totdat al het gedane leed is doorvorst
het lijkt alsof je ziel vergaan is
van honger en dorst.
Om dan tenslotte te kunnen beseffen
dat je aan geen van die vampieren meer
verantwoording voor alles hoeft af te leggen
dan enkel aan God.
Hem behoor ik toe.
.
Ik hoef niemand meer te (be-) dienen
dan God alleen.
Ik ben niet meer te leen
als een beduimeld boek
van hand tot hand.
.
Van ganser harte hoop ik
ooit in de Vrijheid te zijn geland.
.

VrijheidBlog6984.jpg

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, Macro foto, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

En dan het besef, waarom!

En dan ineens besef ik waarom ik me steeds laat bedotten, zodat zij mij kunnen laten verrotten.
Waarom ik me zo uitsloof voor iedereen.
me opoffer
me opwerp voor een ieder die het zo moeilijk lijkt te hebben
de clown uithang, en de meest inventieve grappen op elke rot-situatie
(die dreigt te kunnen ontstaan) loslaat
zodat ze weer om me (of de ontstane situatie) kunnen lachen:

Ik wil niet zien, niet voelen hoe ze in werkelijkheid zijn.
Ik camoufleer bij voorbaat iedere kans van een ander om ontmaskerd te zullen gaan worden,
zodanig dat ik hun ware aard, en opzet niet hoef te beseffen.

Dat verdriet, ik kan dat niet aan.
Ik wil dat niet waar hebben
dat mensen je zo kunnen laten stikken
zo enorm egoïstisch zijn
alleen maar hun eigenbelang voor ogen hebben
en dat alles ‘normaal’ ten koste van een ander moet gaan.

Alle illusies die ik nu moet laten vallen
en ik voel me leeg, krachteloos, misselijk, opgebrand.
Hoe was ik er niet op gebrand om iedereen gelukkig te kunnen maken.
Wat een nep, wat een verbeelding van mij.

Haha, nu ‘zweet ik niet alleen peentjes’, maar ik eet ze ook, om de aangezichtspijnen een beetje vol te kunnen houden.
Met een groet
van “het konijn uit de toverhoed”.

“Wie goed doet, goed ontmoet”?
A me hoelaatje
ze vreten je op tot het laatste graatje (gaatje?)

Met huid en haar
en voor hen:
“alles dik voor mekaar”

DiamondspspPix2.jpg.

Categorieën: Eigen foto''s en gedichten, Fotos, Herbeleving en inzichten van ptss, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Afgesnauwd

Wat ik mij nu pas realiseer:
ik werd afgesnauwd
een vat boordevol
verwijten had m’n moeder
altijd paraat
achter de hand
en
achter haar ellebogen
overal had ze haar vreselijke termen
staan
.

uiteraard
onzichtbaar voor mij
maar altijd haar doel
treffend
.

haar mikpunt
om mij de spoken op het lijf te jagen
faalde nooit
Ik werd er zo mee overvoerd
overrompeld
dat ik ‘haar uitwerpselen’
niet meer op een rij kreeg
.

Meer dan perplex
veel meer dan verdrietig
doch nooit een woord mogen zeggen
:
“jij houd je kaken stijf op elkaar
wee, als jij je mond open durft te doen
dan zal ik je eens wat anders vertellen
ik heb jouw weerwoord niet nodig
ik weet zelf wel waar dat op slaat
knoop dit maar heel goed in je oren!
jij snertgriet”,
bla, bla, bla!
.

Dan had ik bv een klusje voor haar gedaan
en was het niet goed genoeg
werd ze zo kwaad
en snauwt, dat het anders had gemoeten
Antwoordde ik met: “oh, dat wist ik niet”
was haar reactie
:

“Dan weet je het nou”
!!!

Altijd werd ik in het nauw gedreven
opgedreven
geminacht
weggevaagd
onder het tapijt geveegd
.

Ze kreeg het klaar
om
als ik ergens rustig mee bezig was
het onder mijn handen vandaan
weg te trekken
alsof het uit de lucht kwam vallen
kwaad bewerend
:
“geef hier, als ik jou zo zie klungelen
man, ik kan dit niet meer aanzien
ik krijg het op m’n zenuwen
als ik zie hoe jij bezig bent”
!!!
en huppekee, trekt zij het uit mijn handen
onder mijn handen vandaan
nam zij mij weer eens onderhanden
daar had zij een handje van
.

Iedereen naar haar hand zetten
was ook een grote hobby van haar
Daar had ze ook een handje van
.

Klap eens in je handje
blij, blij, blij
op het boze bolletje
allebei.

Zo ging mijn jeugd
aan mijn neus voorbij
.

 

 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Herinnering (2)

 

En dan is er nog iets:

Zojuist ben ik buiten aan het vegen
het is bloedje heet
en ik voel hoe moe ik ben
uitgeput.
Ja, wat wil je
met al die overheersende pijnen
de slapeloosheid, ook vanwege hetzelfde.
.

Enfin,
ik dacht bij mezelf
“Ja, ik kan ook echt niks, hè”?
.

En dan komen de herinneringen:
Hoe ze mij met hun opmerkingen
altijd de indruk gaven,
mij ermee bombardeerden, toujour
met hun opmerkingen van:
“Dat lukt je toch niet”
“Dat kan ik je niet leren
want dat snap je toch niet”
“Geef maar hier, voordat jij er een knoeiboel van maakt”
.

In hun ogen was ik:
Een monster zonder waarde.
Zogenaamd:
Op de proef gesteld
en te licht bevonden
.

Daar hoef je niet aan te beginnen
daar breng je niets van terecht
Jij loopt nog eens in 7 sloten tegelijk
als ik je niet op tijd een halt toeroep
.

Van jongs af aan had ik twee moeders
die mij behandelden als hun pop.
Die dat ook moest blijven.
op die manier
werd ik
klein gehouden
moest ik doorgaan
als een onmondig, onnozel kind
waarmee zij “de Blitz” konden maken
.

Als ‘was’ in hun handen
ik had dit niet door
met hun handen
altijd in onschuld gewassen
onvolwassen
zo hoorde ik mij te gedragen
.

Als die pop
konden ze alles met me doen:
in een hoek smijten
als ze het zat waren.
me negeren
als ze geen zin hadden
om met me te spelen
me weg te sturen
als ik niet mee mocht doen
met hen,
de volwassenen
kortom:
te pas en te onpas
reageerden ze alles op die pop af
.

Me eindeloos betuttelen
bekritiseren
Me genadeloos uitlachen
ze zette me meedogenloos
naar hun veeleisende hand
.

Toen mijn man en ik verhuisden
en dat ‘jaren 30 huis’ samen gingen opknappen
zei mijn zus, de 2e moeder:
“Als jij maar niet overspannen wordt”!
Nou, daar knap je toch op af
?

Er was een vakantie van de muziekvereniging
we zouden met z’n allen gaan kamperen
in Boppard aan de Rijn.
Al mijn leeftijdgenoten (ong. 14 jaar), en vriendinnen gingen mee.
Helaas, mijn zus zat ook bij die muziekvereniging.
Zij ging ook.
Doch wat hoorde ik haar tegen mijn moeder zeggen:
“Je moet haar niet mee laten gaan
daar is ze nog veel te klein voor”
!

En ik geloofde dat ook nog,
dat ik daar te klein voor zou zijn.
Man, ik geloofde alles
want ik hield van hen
Keek tegen mijn zus op
wilde zo mooi als haar zijn
(Haha, ja toen nog wel, later écht niet meer)
Toen hadden ze mij volkomen in hun macht
maar dat zag ik echt niet
.

Doch, zo geschiede:
14 dagen vakantie “door mijn neus geboord”.
Achteraf (nu) weet ik wel waarom mijn zus mij niet mee wilde hebben
Ze wilde ongeremd kunnen flirten met de mannelijke leden van die vereniging
.

Nu is er niets meer
wat mij met hen verenigd
en eigenlijk hoor ik daar blij om te zijn.
Maar, hoe zou mijn leven gelopen zijn
als ik in een ander gezin geboren was
?

Och, het heeft geen zin
om zo te denken
Alles heeft zo moeten zijn
.

Awel,
Hoe kom ik van die, letterlijk verrekte pijnen af?
!

Is dit nog altijd:
Hun straffe straf
?

Het is:
bij de beesten
af
!

Maar:
Ik hoor nog steeds in mijn hoofd:
“Dat kan je toch niet.
Dat lukt je toch niet
.

En:
Dat wordt
Helemaal Niks
met jou!!!
!

 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Herinnering

Hoi lieve mensen,

Een heel stom klein ‘iets’ schoot mij te binnen.
Gisteren deed ik de afwas, plotseling was ik terug in de tijd.
En herinnerde ik mij hoe mijn moeder mij in wezen altijd onder druk zette.
Ik moest altijd zelf aanvoelen wanneer ik haar moest komen helpen met iets.
Dus, altijd in mijn hoofd met haar bezig zijn, in wezen in haar denken, en huid kruipen.

Als zij in de keuken ging afwassen, moest ik dus direct vanuit de kamer komen afdrogen.
Hoorde ik het niet snel genoeg, of kwam ik niet snel genoeg, dan kreeg ik er van langs.
Ik moest echt alles wat zij wilde op m’n klompen aanvoelen.
Dus kon ik mij nooit ontspannen.
Ik moest al haar wensen voor zien te zijn.

Was ik te laat met daarin te voorzien, dan zei ze bv; je ziet toch dat ik hiermee bezig ben, je weet toch……..
Je hoort toch…….
Ja, ga nu maar weg, nu hoeft het niet meer.
Je denkt toch zeker niet dat ik je iedere keer ga smeken, of vragen…..!!!!
In plaats dat je het eens uit jezelf doet, nee nu hoeft het niet meer, ik doe het tig keer liever zelf, hoepel jij maar op.
(verdriet, verdriet)
Ja, en dan was de hele dag naar z’n mallemoer, want ik werd weer doodgezwegen, minachtend en woedend, verwijtend aangekeken.

En dan weer ineens, als ik iets voor haar moest doen, vroeg ze het op zo’n vreemde manier, dan zei ze bv:
“zóú je heel even ‘dit, of dat’ voor me willen halen”? Zo heel erg onderdanig, op zo’n overdreven lieve toon.

Zo was ze gewoon.
Als ze bv naar een vergadering of een andere meeting was geweest, kwam ze nogal eens kwaad thuis.
Tegen mij spuide ze dan haar irritatie en gif.
Dan had iemand haar geen lift aangeboden om haar naar huis te brengen.
En zei ze: die denkt toch zeker niet dat ik daarom ga smeken?! Ik ben toch niet achterlijk!
Iedereen moest aanvoelen hoe men haar van dienst MOCHT zijn.

Zo idioot dat ik dan toch weer zo’n herinnering terug krijg, terwijl mijn ptss voor mijn gevoel nu alleen nog maar bestaat in alle lichamelijke horror, en ik ms juist wel daarom niet meer stil sta bij het verleden.

Haha, altijd als ik de koningin van Engeland zie, dan zie ik mijn moeder.
Ze lijkt qua gezicht, en houding zo ontzettend veel op mijn moeder!
Mijn moeder was langer, maar verder is ze het helemaal.

Zo frappant, want koningin Beatrix lijkt ontzettend veel op mijn zus.
Dus zie ik Beatrix, zie ik mijn zus.

Jaja, het koninklijk bloed kruipt waar het niet gaan kan.
Slaat nergens op, dit laatste 😉

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Schamen en verdringen

Ik heb me altijd moeten SCHAMEN voor mijn gevoelige kant, en deze zo diep als mogelijk geleerd om te verstoppen, dat is toch STOM!!!!
Ik merk het ineens, besef het, omdat ik een van mijn oude cassettebandjes afspeel, en mijn emoties omhoog komen, ontroerd, maar ook met een intens verdriet.

Een leven lang verstoppen
het maakt bang
Altijd alleen
hun noten
op mijn zang
Pur sang afgewezen
afgekeurd
Mijn gevoelige hartje
door midden
gescheurd.

wens.jpg

DochterSions.

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk, Fractal Explorer, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, ptss gerelateerd | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: