Maandelijks archief: november 2008

In de nacht. (trigger)

Paarsoog

Ogen pijnlijk van het wenen
intens huilen van berouw
pijnlijk hart, om deze wereld
eens geschapen was door Jou.

En nou,
hoe te beseffen
het aardse aan te treffen.

Hoe deze wereld is bezet
en de demon mij belet,
achtervolgde op mijn schreden
toen, en in het heden.

Mij aanvalt,
weet te vinden
belet mij te bevinden
in vrede, rust en leven
mij door Het Licht gegeven.

Nederdalen moest ter helle
waar zij mij wilden kwellen
‘k niet wilde weten, of beseffen
zij als wilde honden keffen.

En gaan tot op het bot,
omdat zij zijn verzot
op Kinderen van God.

Voor ogen pijnlijk zicht
in nacht zo duister dicht
ik in de diepte lig.

Voel het ware zicht,
ik besef het Licht:

dat immer scheen
en nooit verdween.

Categorieën: Mijn gedichten | 6 reacties

Ik ben voor mezelf opgekomen

Gisteren heb ik met de huisarts getelefoneerd. Dit omdat ik nu toch echt iets tegen de pijn wil hebben die me al zo lang overheerst. Ook wilde ik informeren of I., de EMDR-therapeute iets aan haar had geschreven over de afloop van de behandeling.

Het bleek dat I. 2 Okt. met mijn h.a. (ook een vrouw) over de telefoon had doorgegeven dat de behandeling niet het gewenste resultaat had, en dat I. me ook niet van die pijn kon verlossen.

Ik heb vaak een poging gedaan in het mijn h.a. proberen duidelijk te maken hoe moeilijk die pijn te verdragen is. Doch steeds wordt ik dan onderbroken, of gaat ze over mij heen. Het is net alsof ik dat van haar niet uit mag spreken, dat ze me gewoon niet wil begrijpen, en het niet weten wil. (Ja, zeker omdat ze er geen remedie voor heeft, en ze dat niet toe wil geven tov haar professie.)

Het gesprek verliep verder zo: (M. dat ben ik dus ;-)).

M. : Graag zou ik nu toch iets tegen die pijn willen hebben, iets van spierontspanners. Ja, ik durf het eigenlijk niet uit te spreken, maar die pijn zit onder mijn huid in mijn hele gezicht, het lijkt wel of het onderhuids uit elkaar wordt gereten. Sorry, maar het is er constant.

h.a.:Als je die pijn hebt dan moet je je veilige plek opzoeken, dan gaat het wel over.

M. : Die pijn is er 24 uur lang, behalve als de slaaptabletten werken; en ook gebruik ik af en toe Diazepam (liggen is in feite niet te doen met die pijn). En die veilige plek is voor mij God.

h.a.: Je moet een andere veilige plek crexc3xabren, want als je naar God gaat krijg je gelijk een schuldgevoel.

M. : Nee, ik heb helemxc3¡xc3¡l geen schuldgevoel.

h.a.: Toch moet je een andere plek crexc3xabren. Dan stel je je maar een mooi stuk natuur voor.

M. : Ja, dat doe ik al, en dan bedenk ik dat ik daar ook God kan voelen. Ik heb nl al eens een ervaring gehad, dat is al jaren geleden;toen had ik het ook heel erg zwaar. Ik kon helemaal niets meer voelen. Ik ben toen naar boven in de tuin gegaan, en heb naar boven naar de lucht gekeken, (in mijn wanhoop) en toen ervoer ik iets van warmte van bovenaf in mij komen. Toen kwam heel langzaam mijn gevoel weer in mij terug.

En ik vind dat ik het heel erg goed doe. Want ik hoef echt niet te automutileren, ik heb vanzelf al zoveel pijn, welke een ander zich vanuit wanhoop gaat visualiseren. Dat Burning mouth syndroom doet echt erg zeer, net alsof er allemaal glasscherven in m’n mond zitten, en ik eet txc3xb3ch. Dat vind ik ontzettend goed van mezelf. Verder bewegen mijn tenen vanzelf, en heb ik die kou en onrust in mijn benen, e.d.

h.a.: dan geef ik je een middel dat ze ook geven tegen epileptie. Dan kom je over een week bij me om te bespreken hoe het is gegaan.

M. : Kan ik de Temazepam erbij blijven nemen?

h.a.: ja, dat zal je wel moeten. (einde)

Dat laatste zei ze op een denegrerende toon ; ik hoorde haar bwvs denken: "ja dat zal je wel moeten, want je bent er immers aan verslaafd! Terwijl ze weet dat ik daar juist zo’n moeite mee heb, om daar afhankelijk van te zijn geworden; dat ik daar echt mee heb geworsteld, ivm schuld. Maar dat ik ze gebruik /nodig heb, vanwege die gruwel-pijn, die nxc3xb2g erger is als ik lig.

Nu heb ik Lyrica 75mg. 2 x per dag.
Ik ben er nogal dizzy van. Nu stond ik sws al vaak te tollen op mijn benen, dat is nu meer "zwabberen" geworden. Ik heb weinig controle over mijn lichaam. Toch voelt het wat beter. De pijn is niet weg, zeker niet als ik lig; dan is het eerder nog erger. Toch heb ik goede hoop. Vooral ook omdat er weer inzichten bij zijn gekomen. Daar zal ik de volgende keer iets over schrijven, als het wat minder emotioneel beladen (geworden) is.

Ik heb veel twijfel om dit te posten, dus misschien haal ik het later weer weg.

Voor degene die het leest : "bedankt! (van M.)

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 6 reacties

Over het onderstaande gedichtje:

De oorspronkelijk titel: " VRAGEN ? ", was extra met een vraagteken er achter; omdat ik het gedicht filosofisch, ter overdenking en overweging (voor anderen) had bedoeld.

Ja, het was een beetje verwarrend, dus heb ik die titel veranderd. Plus in het gedicht, het laatste vraagteken weggehaald.

Ik weet dat ik alles van God mag en kan verwachten, maar ook vragen en twijfels hebben mag. Doch doordat ik alles door Hem in laat vullen voor mijn leven, zijn mxc3xa8t en in die overgave, de vragen "op" ;-), of beter gezegd : voorbij.

Ik vind dat je altijd aan God mag vragen om inzicht. En Hij zal die inzichten ook geven, als het daar de tijd voor is. Dat is ook een kwestie van overgave en vertrouwen. In feite hoef je dus niet te vragen om inzicht, want God geeft het je automatisch. Hij maakt je er ahw "rijp" voor, zodat je die inzichten ook kunt ontvangen en dan ook hebt doorgrond.

Oh, er speelt zich zoveel af in ons hoofd, in onze geest. Het is een geestelijke groei naar de rijkdom, die eens zal zijn voltooid. En dan zullen we ook in een geestelijk Paleis wonen (zoals in mijn gedicht genoemd).

Heeft er iemand nog vragen?
Stel ze me gerust ;-).

Houdoe….!
Mies.

Categorieën: Mijn gedichten | 7 reacties

PTSS-items (2)

27april 2007:      Weten jullie wat ik nu ZO HEERLIJK zou hebben gevonden!!??

Als er iemand bij mijn geboorte tegen me had gezegd: “Kind, je mag zoveel fouten maken als je maar wilt, ze zijn je bij voorbaat al vergeven!”

Of :”Ga maar lekker vxc3xa9xc3xa9l fouten maken, daar groei je van; daar wordt je hxc3xa9xc3xa9l sterk en wijs van.
Want dat heb je nodig, om te durven en kunnen leven op deze wereld waarin je nu terecht bent gekomen”.

Ja, dat zou niet gek geweest zijn, vinden jullie ook niet?

——————————————————————————————————

Wat ik hier schrijf, wat ikzelf leuk zou hebben gevonden, dat heb ik in de praktijk gebracht in de opvoeding van onze kinderen.
Wat blijkt nu, achteraf gezien, dat het averechts is “opgepakt”; dat ik txc3xa8 lief voor ze ben geweest, en dat ze daar dus van zijn gaan profiteren. (ja logisch toch!)

Ik wilde ze zxc3xb3 graag “mijn ellende” van thuis besparen.
Gek genoeg, een ellende (voorn. geestelijk misbruik), waar ik me destijds nog helemaal niet bewust van was.
Toch heb ik gemeend, in onze kinderen altijd mijn eigen beschadigde kind te zien (was meer een onbewust voelen).
Maar onbewust heb ik geprobeerd om die (mijn eigen) schade ,via het “vertroetelen” van onze kinderen te herstellen, en om zo iets bij hen te gaan voorkomen.

Stom, stom [wink] !!
Toen ze beiden definitief in het buitenland gingen wonen, toen begonnen mijn ptss-verschijnselen naar boven te komen.
Want……..>, ik kon niemand meer dienen!
Nl, door anderen blij en tevreden te kunnen stellen, daar achter / zo doende, kon ik mijn eigen pijn en al mijn verdriet verbergen en onderdrukken.

Door me uit te sloven voor “Jan en alleman”, kon ik dat systeem in stand blijven houden; dat oude systeem van vroeger. Dat er al ingeslopen is vanaf m’n vroegste jeugd, die hersenspoeling van :waardeloos te zullen zijn, als je je niet volkomen laat (ge-)misbruiken
Dat : leven voor de ander, anders ben je niet goed genoeg, en mag je niet bestaan, zelfs geen plezier hebben, enz.

Dat systeem werd voortgezet, ook via de kinderen.
Daar was ik ahw aan verslaafd.
Ik kon niet meer zonder het gevoel van:” misbruikt te mogen worden”, om zo mijn bestaan te kunnen verdienen en dat veilig te kunnen stellen.

Forl., je hebt gelijk, je kan eigenlijk niets voorkomen, ook al doe je als ouder nog zo je best.
Al zet je ze bwvs op een voetstuk, en geef je ze alle ruimte, ze moeten toch zelf hun lessen leren.
Tja, en die levenslessen die heb ik zelf dus ook niet kunnen ontlopen.
Hoe hard ik me ook heb uitgesloofd, uiteindelijk loop je met het ego toch tegen je onmogelijkheden aan, of tegen de ptss [wink]  [grijns]

—————————————————————————————————–

Het inzicht, dat ik verslaafd was geraakt aan het systeem van : je bestaan te moeten verdienen middels je te laten misbruiken, dat had ik al veel langer zo begrepen.

Mijn nieuwe inzicht bestaat er uit : dat ik, zonder het zelf te weten, het met onze kinderen juist zo heel erg goed heb gedaan! en dat ik dxc3 t achteraf inzie.
Dat, “wat ik zo HEERLIJK zou hebben gevonden”, ik dat juist wel aan hen heb gegeven.

En daar ben ik heel erg blij om, dat ik dat nu voor mezelf kan bevestigen.
Ik had het dus achteraf gezien, niet beter kunnen doen, dus ik mag in dat opzicht heel blij zijn met mezelf , en dat geeft me een rustig geweten.

Ik voel nu gewoon dat ik een hardstikke goede en liefdevolle moeder ben geweest, en dat is een enorme bevrijding!!
Het voelt alsof me dat inzicht is geschonken [kadootje] .
Dat ik het juist precies anders dan m’n eigen moeder heb gedaan, HEERLIJK is dat, om dat nu te mogen beseffen!!

Ook zie ik in, dat onze kinderen niet tevreden te stellen wxc3 ren.
Nu, dat is hun verantwoording, en niet meer de mijne!
Lekker puh!! .
Nogmaals dank, en de groetjes van Mies.

——————————————————————————————————

Een Forl. schreef hierover aan mij:

Dat je dochters nu zijn zoals ze zijn is niet alleen het gevolg van de opvoeding. op een gegeven moment moet je je kinderen los laten en gaan ze hun eigen weg in het leven. Dan heb je als ouders niet meer veel invloed en kun je zo ook niet meer beschermen, je kunt alleen hopen dat ze zich herinneren wat jij ze hebt meegegeven. Sommige kinderen komen later alsnog op het “verkeerde” pad, maar dat is niet ‘onze” schuld. Wij als ouders hebben gedaan wat ons hart ons in gaf.

Wij kunnen en mogen trots zijn op ons zelf dat we ondanks alles wat we zelf hebben meegemaakt onze kinderen hebben opgevoed tot mensen die nu hun eigen weg zullen gaan. Dat we het heel anders gedaan hebben dan onze ouders, ook dat is iets om trots op te zijn.

Vaak hebben we onze gevoelens naar de achtergrond geschoven want onze kinderen waren het belangrijkste op dat moment. Ook ik heb me jaren (en nu nog steeds) weggecijferd voor mijn kinderen. Mijn gevoelens van onmacht, verdriet, boosheid etc verberg ik zoveel mogelijk voor mijn kinderen. Voor hen ben ik moeder en ik wil dat ze hun leven thuis herinneren als een leuke tijd. Gelukkig zijn er momenten dat die gevoelens er allemaal mogen zijn en kan ik er aan werken, maar op het moment dat de kinderen er zijn ben ik MOEDER.

Lieve Mies, ook jij hebt je kinderen alles gegeven wat je kon. Je hebt over ze gewaakt, je hebt voor ze gezorgd en je hebt er voor kunnen zorgen dat het nu volwassen mensen zijn die hun eigen leven gaan. Als dit leven die ze nu leven niet loopt zoals je kinderen dat zouden willen is het niet de fout van jou, jij hebt alles gedaan wat je moest doen!! Zij moeten nu leren om hun leven op te bouwen en zullen ook hindernissen tegen komen, daar kunnen we als ouders niets meer aan veranderen.

Wij hebben ons best gedaan als ouders!!! Ik ben ervan overtuigd dat ook jou kinderen, Mies, zich dat ooit weer gaan herinneren en daar ook op terug kunnen vallen. Ze moeten nu leren dat ze fouten maken, maar dat die fouten niet meer door jou worden opgelost. Zij zullen nu zelf de fouten moeten oplossen, dat is een weg die ieder kind zal gaan die op eigen benen komt te staan.

Dat jouw PTSS klachten naar boven kwamen toen je kinderen het huis uit waren is logisch. Je hoefde je niet meer beter voor te doen dan dat je je voelde. Je kunt nu jezelf zijn en daar hoort PTSS bij, hoe vervelend ook. Toen de kinderen thuis waren kon je de knop om zetten en 100% moeder zijn, nu hoeft dat niet meer en kun en moet je jezelf zijn hoe moelijk die weg soms ook is.

Het is een lang en soms heel moeilijke weg dat weten we allemaal. Mies en ook alle anderen uiteraard, we gaan dit gevecht winnen ook al lijkt het soms of het steeds erger wordt (als ik naar mezelf kijk).

____________________________________________________________________________

14 Mei 2007 :      Een grote denkfout van mij  (Herstel = HERSENSPOELING)

Over schuld en ptss:

Een van mijn fouten was:
Om de bereidheid te moeten tonen en hebben, om voor alles wat iedereen niet goed genoeg lukte in hun leven, al bij voorbaat de schuld daarvan op me te nemen;
om hun fouten zodoende goed te gaan praten en draaien. en ervoor op te willen draaien.

Door de schuld op me te nemen, hoefde ik dan niet in te zien hoe slecht anderen waren.
Op die manier kon ik blijven geloven in mijn goede, en mooie sprookjeswereld, waarin ze altijd :”nog lang en gelukkig leefden”, met elkaar.

Als anderen ergens last van hebben, heb ik geleerd om automatisch de schuld daarvan op me te nemen.
En omdat ik niet tegen dat misplaatste (Miesplaatste 🙂 schuldgevoel kan, wil ik al hun problemen onmiddelijk voor hen oplossen.

Ook ben ik geprogrammeerd, om altijd maar andermans zelfmedelijden te moeten gaan opheffen en dat te gaan compenseren.

Maar dit is een GROTE DENKFOUT, want ik ben God niet!!!
——————————————————————————————————

Het zijn allemaal slechte gewoonte’s (opgedrongen gedragsregels) geworden, maar deze zijn ontstaan vanuit het gehoor moeten geven aan de hersenspoeling, welke alreeds begonnen is vanaf mijn geboorte.

Mijn hersenspoelers hebben op die manier macht over mijn denken gekregen.

Mijn ptss gaf mij de aanleiding om die hersenspoeling te gaan ontrafelen.

In feite ben ik nu al jaren niets anders aan ’t doen, dan om me vrij te vechten van die opgelegde gedragspatronen/regels/voorwaarden, waarmee ik gehersenspoeld was.

Ik hoef me dus ook niet schuldig te voelen aan een denkfout, ik heb nooit zelfstandig mogen denken, of handelen (buiten de macht van mijn moeder en familie om)

Elk zelfstandig denken en handelen van mijzelf, werd genadeloos afgestraft en de kop in gedrukt.
Ik werd superschuldig verklaard aan elke vorm van zelfstandig durven denken of handelen. (het werd zelfs altijd gewroken)

Mijn schuldgevoel van nu, komt doordat ik nu wxc3xa8l zelfstandig leer denken en handelen, en de waarde van mijn eigen persoonlijkheid ga inzien.
Dat schuldgevoel is dus ook weer een deel van die hersenspoeling.

Het is een vicieuze cirkel welke ik nu aan het doorbreken ben, door niet meer in hun leugens te geloven.

Voorheen voelde ik me altijd schuldig aan mijn bestaan.
Dit schuldgevoel moet nu weg.

Misschien vinden jullie dat ik wel veel in herhaling val, maar dat doe ik omdat ik mezelf moet deprogrammeren
_____________________________________________________________________________

28-5-2007               : Ik hxc3xa8b me toch zitten huilen.

(iemand had een topic geschreven over dat ze door bepaalde usernames werd getriggerd / achteraf bleken dat namen te zijn die op “grootmoeders” sloegen)

Hallo allemaal,
Wxc3 t een herbeleving, zeg! Toen ik dat berichtje las van Forl., over dat ze dus getriggerd werd door usernames.
Het was echt een voltreffer, xe2x80x9cmidden in de roosxe2x80x9d !

Maar in feite ben ik Forl. dankbaar, want het was een doorbraak voor me, van een intens verdriet, dat dus nog altijd vreselijk diep in me verstopt zat.

Het hakte er zxc3xb3 heftig bij me in!!  Ik ben uren van de kaart geweest.
Toen ik eenmaal doorhad welk verdriet er vanuit mxe2x80x99n onderbewustzijn naar boven gehaald werd, heb ik dan ook vreselijk zitten huilen, snikken, enz.; en was ik echt weer dat kleine meisje van ong. 4 jaar oud.

N.L., het was vroeger zo, dat ik werd doodgezwegen thuis. Dan werden er alleen woedende (of minachtende + verwijtende) blikken naar me toegeworpen.
Echter, ik moest er van hun dan zelf achter zien te komen waarom dat xe2x80x9cnodigxe2x80x9d was. En wat ze me verweten, wat ik nu wxc3xa9xc3xa9r verkeerd gedaan had, waar ik me volgens hun lichaamshouding/taal (zo extreem afwijzend en bestraffend) nu weer schuldig aan had gemaakt.

Maar ik mocht nooit xe2x80x9ceen hintxe2x80x9d vragen, waarom ze me zo minachtend behandelden.
Nee, daar moest ik zelf maar achter zien te komen van hen. Het zou txc3xa8 slecht zijn (zoals ik me gedragen zou hebben) om er xe2x80x9cwoorden aan vuil te makenxe2x80x9d . Zo van : xe2x80x9cals je dxc3 t dan nxc3xb9 nxc3xb2g niet weet!!!!!! En de toon, waarmee mij dat werd toegebeten, was afschuwelijk.

Iedereen gebruikte dus, het mij expres doodzwijgen, als probaat machtsmiddel om mij een enorm complex te bezorgen van : ME ALTIJD SCHULDIG TE WETEN AAN MIJN BESTAAN.

Want het gevolg was, dat ik onbewust( dan wel bewust), xc3xa8n op mijn tenen ging lopen, om nooit of te nimmer een verwijt over mezelf te zullen kunnen gaan afroepen, xc3xa8n dat ik constant op scherp stond om met mxe2x80x99n voelsprieten aan te zullen kunnen voelen waar ik evt. de schuld van zou kunnen gaan krijgen, me aan schuldig gemaakt had, enz.

Altijd dusxe2x80xa6xe2x80xa6.mxe2x80x99n bestaan zien te verdienen + dat veilig zien te stellen.
Maar ondertussen dus toch constant bang voor eventuele gevolgen voor xe2x80x9calsxe2x80x9d ,( want je weet maar nooit!)
En die gevolgen zouden echt niet mis zijn!

(Een paar bedreigingen van mxe2x80x99n moeder: dat ze me de hersens in zou slaan, als ik ze niet eens gauw wat beter zou gaan gebruiken. Dat ze me net zo lang zou afranselen, totdat er niets meer van me over zou zijn. (en mijn vader zei nooit iets, deed net alsof ie niets meekreeg))

Maar gisteren wist ik dus niet, dat dat schuldgevoel me nog zo extreem overheerste, en dacht ik dus echt zeker te weten, dat het mijn username zou zijn, waardoor anderen getriggerd werden.

Het xe2x80x9cme doodzwijgenxe2x80x9d, net doen alsof ik lucht voor hen was, me totaal negeren en me zgn. xe2x80x9cover xe2x80x99t hoofd zienxe2x80x9d, was dxc3xa9 tactiek in mijn familie om mij, xc3xa8n  een enorme angst aan te jagen + mij tegelijkertijd totaal schuldig te kunnen verklaren aan ALLES wat ik me maar xe2x80x9cbedenkenxe2x80x9d kon.
Dus onbewust was ik me altijd aan xe2x80x9chet bedenkenxe2x80x9d. Onbewust was ik xe2x80x9cin alle statenxe2x80x9d, van zowel verdriet, wanhoop, alertheid, xe2x80x9cmxe2x80x99n beste beentje voor zettenxe2x80x9d, enz.
Dus elke dag bezig om mijn bestaan xe2x80x9czienxe2x80x9d te kunnen verdienen.

Daardoor ging ik me altijd aan hun onuitgesproken wetten en regeltjes houden. Regels en voorwaarden, welke ik eerst zelf moest zien xe2x80x9cuit te vlooienxe2x80x9d; en wel xe2x80x9ctoegespitst op ieder individueelxe2x80x9d. Altijd moest ik uitzoeken xe2x80x9choe ik me te gedragen hadxe2x80x9d ten opzichte van ieder van hen, voor en op ieder moment, en al naar gelang de omstandigheden.

Door mij dood te zwijgen, kon iedereen mij helemaal naar hun hand zetten, me van alles afdwingen of opleggen, me overal voor op laten draaien, enz.
Dat heeft onbewust verschrikkelijk veel pijn gedaan. Die pijn heb ik toen weggestopt/ontkend, maar komt er nu in alle heftigheid uit.

Ik heb een aantal jaren geleden ( in een vreselijke depressie) ook gevoeld/beleefd, dat ik onder de grond levend begraven zat, en niemand wist dat ik daar zat, ze liepen allemaal daarboven over mijn xe2x80x9cgrafxe2x80x9d heen, leefden hun leven, ik hoorde hen praten, enz., maar kon me niet kenbaar maken dat ik daar dus onder de grond in die kuil zat.
AFSCHUWELIJK was dat gevoel. Dat heb ik echt zo herbeleefd; toen heb ik me ook zxc3xb3 afschuwelijk xe2x80x9cvan alle goede geesten verlatenxe2x80x9d gevoeld!

Het was voor mij thuis als in een concentratiekamp, met mij in de isoleercel.
Van waaruit ik steeds moest zien te verdienen om eruit te zullen mogen komen, maar ze gooiden me er txc3xb2ch steeds weer in met hun verbaal geweld, hun bedreigingen, en hun woede er ook nog achteraan.

Goed, maar ik ben dus blij dat dit er nu weer uit is, en dat ik weer een stuk van het verdriet, van dat kleine mishandelde meisje in mij, de erkenning heb kunnen geven, welke het meisje nodig heeft om weer te voorschijn te kunnen + durven komen.

Het is niet mijn bedoeling om hier zielig mee te doen of i.d..
Door dit op te kunnen/durven schrijven xe2x80x9cin het openbaarxe2x80x9d, ben ik bezig om mezelf te leren accepteren.
En om er juist met de pijn te durven zijn, als onderdeel van mijn bestaan.

Ik denk er over, om verdere gebeurtenissen over en betreffende mijn leven, + het verwerkingsproces waar ik nu mee bezig ben (o.a. mijn dagboek) te gaan plaatsen onder xe2x80x9cMijn Verhaalxe2x80x9d, zodat ik het ledenforum niet te veel zal bezetten, en/of zal belasten  [grijns]  .
Ik weet n.l. nog steeds niet aan welke regels en voorwaarden ik me hier op dit forum te houden heb???   [wink]   [grijns]

Voor nu, mijn dank voor het lezen van bovenstaande, en nog een prettige dag verder.
Een groet van Mies.

==========================================================================================

Reakties:

Bedankt voor jullie reaktie!

Natuurlijk weet jij ook wel, dat jij niet schuldig bent, hxc3xa8 Forl.!

Ik werd gewoon ineens geconfronteerd met het feit, dat ik nog helemaal niets overwonnen heb, voor wat betreft mijn “constant zoeken naar mijn “eigen” schuld “, in waarom ik toch zxc3xb3 vreselijk ziek ben, xc3xa8n blijf.

Ik dacht dat ik alles al verwerkt had, las Forl.’s bericht, en ineens,
Wham, hakte het erin. Dus geen enkele schuld, ook voor Forl.!

Ik heb gewoon al 5 jaar 24 uur pijn , op een horror-achtige manier, welke niet te omschrijven is. ( kan ook niet lezen, slapen, of me ontspannen) Daar krijg ik ook zo’n extreem schuldgevoel van.
Zo van, dat ik daar zelf de oorzaak van moet zien te vinden aan wat ik allemaalfout zou hebben gedaan, eer ik ooit beter zou kunnen worden.

Dus ik ben onbewust er van overtuigd dat mijn hele ptss mijn eigen stomme schuld is (de hersenspoeling van mijn moeder, maar toch, juist door die gruwelijke pijn, krijg ik dat niet uit mijn hoofd)

Dankzij Forl. kwam er dus weer een stukje vrij aan, vroeger onverwerkte geestelijke pijn.

Ik ben “heldervoelend”, veel te zacht voor deze wereld, wil altijd alles voor anderen goedmaken. Ben daar dus de dupe van geworden, werd nooit boos, daar hebben anderen misbruik van gemaakt, enz.

Nu is mijn man me aan het leren om wel boos te durven worden op mensen die me er in willen luizen, maar ik vind het hxc3xa9xc3xa9l moeilijk om die mensen te kunnen doorzien, hun toneelspel, enz. ik trap daar altijd weer in. stom, stom.

Eerlijk gezegd ben ik me gewoon aan het forceren als ik schrijf dat ik boos ben op de daders. Maar mijn man zegt dat oprechte boosheid goed is, om vrij te kunnen komen uit de (van de) macht die anderen over mij gekregen hebben.

Ze hebben n.l. allemaal macht over mijn denken gekregen, ik kon niet meer zien wat goed was aan hen, of wat kwaad (bedoeld) was.
Ik wilde altijd alleen maar het goede in andere mensen zien, om dat te benadrukken en om dat bij ze naar boven te halen.

Ik verzon ook altijd “goede” excuses voor het (mij verdriet bezorgende) gedrag van anderen, zodat ik ze toch als goed zou kunnen blijven beschouwen, enz.

Ik ging er altijd vanuit dat alle mensen goed zouden zijn.
Heel kinderlijk, en heel onnozel, heb ik dat altijd persxc3xa9 vast willen blijven houden. Dat heeft mij a.h.w. “de das omgedaan”.

Ik ben blij met je lieve reaktie, Forl..
Alleen begrijp ik je niet helemaal v.w.b. , hoe ik tegen mijn eigen moeder aankijk, en over mijn boosheid????

Misschien heb je alleen mijn item over : “De hel die mijn moeder heet” gelezen?
Andere items zijn veel minder heftig hoor, eerder xc3xa9xc3xa9n en al twijfel en wanhoop.

Ik wil zo graag De Liefde bewaren in deze wereld, echter dat is een illusie.
Dat moet ik accepteren. Ik moet accepteren dat er een hoop kwaad “rondwaard” in deze wereld, maar toch : IK VERTIK HET OM DAAR AAN MEE TE DOEN!

Ik blijf vechten voor de Liefde!
Nogmaals bedankt, jullie zijn lieve mensen.

Hoewel ik ook slachtoffer ben van een oma, welke haar kleinkinderen claimt als zijnde haar bezit, ga ik er vanuit dat dit niet altijd het geval hoeft te zijn, maar ik had en heb geen problemen met welke username dan ook!

Volgende keer misschien meer, want eigenlijk heb ik veel te veel pijn om te schrijven,( hoewel ik beslist geen beroep doe op jullie om medelijden met me te moeten hebben.) en weer proberen om de dag door te komen

===========================================================================================================================
Lieve Forl.,

Wat was ik blij, toen ik las, dat je voelde wat ik met boosheid bedoelde; ik was echt opgelucht.

Ja, boos zijn, heeft totaal niets met agressie van doen.

Je kan b.v. een klein kind: in liefde corrigeren door het kalm, en zonder agressie, maar wel met een positieve strengheid toe/aan te spreken op zijn of haar foute gedrag; zodat je daarmee het kind grenzen leert, van wat voor dat kind zelf goed is.

Gisteren heb ik weer veel inzichten gekregen en doorgewerkt.

Het was weer hxc3xa9xc3xa9l zwaar!
Ik kan er nu n.l. niet meer onderuit, om aan mezelf (weer om dat mishandelde kind toe te kunnen laten) toe te moeten geven, dat mijn moeder vaak veranderde (in haar schizofrenie) in een geweldadig, bruut, duivels monster. En dat ze dat monster altijd op mij los liet, zich met dat monster op mij uitleefde, juist expres altijd als ze met mij alleen was.

Om dit nu toe te moeten geven, dat staat in feite ook voor die afschuwelijke lichamelijke pijnen, waar ik me zo’n zorgen over maak, me schuldig onder voel en waardoor ik ook zo graag dood wil.

Niet dat ik zelfmoordneigingen heb, hoor. Hoewel ik wel vaak bedenk, hoe ik het eventueel zou kunnen doen, gewoon om die illusie te hebben, dat het zo fijn zou zijn om ………
Ik ben n.l. totaal niet bang voor de dood, in tegendeel : ook zonder pijn of verdriet zou ik graag wegvliegen van hier.

_____________________________________________________________________________

30 Oktober 2007     : Een vraag aan de lezers over trigger-items

Dag lieve lezers,

Graag wil ik het volgende probleem (mijn probleem) even voorleggen:

Al jaren krijg ik dmv afschuwelijke lichamelijke klachten, inzicht in hoe ik (vanaf mijn geboorte) geestelijk ben misbruikt, en ben gehersenspoeld.

Nu wil ik graag weten of het voor mij (en ook voor de lezers) zin heeft om die herbelevingen daaraan, met jullie te gaan delen.
Want ik ben nl bang, dat jullie mij niet zullen kunnen geloven, of zouden kunnen begrijpen.
Want wat ik meemaak (al 8 jaar), en waar ik doorheen ga aan herbelevingen, dat is niet te bevatten (voor een “normaal” mens).

Al het geestelijk misbruik wordt dus letterlijk lichamelijk vertaald.
En dan moet je dus denken aan : dat ik voel hoe mijn hersens echt worden gekraakt; hoe ik op mijn zenuwen wordt gewerkt + hoe ik nu letterlijk voel, hoe ik werd bewerkt.

En ook heb ik extreme dromen + herbelevingen aan wat geestelijk geweld
met een kind doet; hoe dat aanvoelt.
Wat geschreeuw/bedreigingen/gekrijs, e.d. met een kind doet om te moeten ervaren.

Maar dat is dus niet te bevatten. Het zal voor jullie misschien te shockerend zijn + ongeloofwaardig.

Nu wil ik weten of jullie me zullen kunnen geloven.
En ik wil dan ook echt serieuze reakties, want anders is het voor mij nxc3xb2g “geen delen”.

Ik heb er veel begrip voor, dat er evt. niet op te reageren is.
Maar zet me dan niet tussen die haakjes (ik weet, dat is heel goed bedoeld), maar daar kan ik niet tegen.
Ik voel de beklemming van die haakjes, ze triggeren mij aan vroeger.

Voor alle duidelijkheid : ik gebruik geen A.D, en ook geen drugs, of andere medicijnen, waardoor ik evt. beinvloed zou kunnen zijn, en de waarheid uit het oog zou kunnen zijn verloren.
Ik ben bij mijn volle verstand. Ook al dreig ik van die herbelevingstoestand wel af en toe echt gek te worden.
Maar dat is dan omdat ik gek word van die constante lichamelijke pijn.

Zo, luitjes nu heb ik genoeg geleuterd, hoop dat jullie begrijpen waar het om draait.
Als ik nu begrip krijg voor mijn situatie, jullie mij dus zouden kunnen bevestigen, dan hoor ik het wel.

Voor nu, alvast bedankt voor het lezen.

Liefs van Mies.

Nog even voor de duidelijkheid :  heeft het zin om hier te posten, over lichamelijke pijn (in het heden) veroorzaakt door geestelijk geweld (in het verleden)?

——————————————————————————————————
n.a.v. de reactie’s:

Lieve 5 x Forl.,

Dank jullie heel hartelijk voor jullie her- en erkenning. Dat doet mij nu al heel erg goed.
We begrijpen elkaar dus op velerlei fronten.

Als nadere toevoeging zou ik nog willen vermelden, dat er dus een verkeerd programma zat/ zit in mijn geheugen dmv constante hersenspoeling.
Sinds die 8 jaar ptss krijg ik ineens het besef van een heel ander verleden, dan dat ik zelf ooit heb “geweten”.

Vandaar dus dat ik om mijn geheugen weer terug te kunnen krijgen, door die (steeds intensere) pijn heen moet blijven gaan; me ermee moet laten confronteren, om zodoende mijn geheugen naar waarheid in te kunnen vullen.

Met behulp van die pijn krijg ik dus inzicht in mijn werkelijke verleden.
Ik heb de daders nl altijd aangezien (aan leren zien) voor mijn weldoeners, + dat ik er (als kind) afhankelijk van ben gemaakt.

Ook heb ik mezelf aan moeten merken, als zeer slecht, en zeer misdadig en schuldig.
Ik kreeg al bij voorbaat zoveel straf en bedreiging naar mijn hoofd geslingerd, alsof ik dat persxc3xa9 nodig zou hebben, zodat mijn zgn. kwaad/slechtheid nog enigzins in toom gehouden zou kunnen worden (door hen).

Zichtbaar dankbaar moest ik hen zijn, voor hun misbruik van mij.
“Op de blote knixc3xabn” moest ik hen danken voor de pijn.
En mijn “hen dankbare afhankelijkheid”, dat moesten ze altijd kunnen zien en/of voelen.
Op die manier werd ik emotioneel afhankelijk van hun negatieve erkenning, van hun misbruik en van hun geestelijk geweld.

Ik heb die pijn van nu dus nodig om achter de waarheid te kunnen komen.
En ik vertrouw erop, dat als de hele waarheid is achterhaald, ik dan ook echt beter zal zijn.

En ook voor mij (daar geven jullie mij dus ook erkenning van) is het heel moeilijk om je eigen ouders, broer, zus, enz. te moeten gaan “beschuldigen”. En ja, ook “je eigen” kinderen. Dat laatste is zelfs nog het xc3 llerergste om te moeten doen.
Dat beschuldigen zet ik zelfs nog tussen aanhalingstekens; juist omdat ik hxc3xa9xc3xa9l erg veel van ze hield.
Maar ik ben pijn dus voor “lief gaan nemen”. En ben van die pijn afhankelijk geworden.

Waar het mij nu ook om gaat, is om jullie izz. van te voren, behalve te polsen, ook vooral te waarschuwen.
Want de dingen die ik dan ga posten, daar zit ahw horror tussen. Tenminste zo zou je dat op kunnen vatten. En ze zijn misschien te erg om te kunnen geloven, laat staan om mij daarin te kunnen bevestigen.

En ik wil jullie dit eigenlijk besparen. Maar aan de andere kant, misschien zijn er daarin toch ook lotgenoten welke er iets aan zouden kunnen hebben.

Ik bedoel, om jezelf te durven geloven………..puh…: =  hxc3xa9xc3xa9l moeilijk!!!!!

Maar ik ben dus niet in werkelijkheid verkracht.
Maar mijn onderkant is wel helemaal stuk, alsof dat wxc3xa9l met mij is gebeurd.
Zo vind ik veel meer symboliek terug in de lichamelijke pijn van nu.
En dat is best wel hxc3xa9xc3xa9l erg om te lezen.
bv. het Burning Mouth Syndroom zie:

http://www.burningms.piczo.com/?cr=5&rfm=y

Hier laat ik het even bij, ’t was al weer veel om te lezen.

Veel liefs, en nogmaals dank voor jullie begripvolle reakties.
Mies.

——————————————————————————————————

Lieve Forl.,

Dank je wel!!
Ik heb het zxc3xb3 moeilijk. Ik durf gewoon niet!
Er komen zoveel emoties!!!!!!
Ben echt bang.

Weet je, niemand was er vroeger bij!
Niemand van buiten de familie!
En onze familie was het voorbeeldgezin van die hele gemeenschap!!
Ik lachte altijd.
Ik mocht niets laten zien, en mocht ook niet “zelf’ voelen.

En het stomme was, heel veel later toen ik mijn moeder (met heel veel moeite) vertelde dat ik niet meer kon komen, omdat ik mezelf op fouten (tov God) wilde onderzoeken. (want zij beweerden dat God nog veel meer wraak op mij zou nemen, dan dat zij zouden nemen op mij.)

Toen (ahw) “juichte” mijn moeder (door de telefoon) tegen mij : ” jij hebt noooooiiiit ook maar iemand iets kwaads aangedaan, jij was het allerliefste kind van de hele wereld!!.
Achteraf gezien koos ze toen “eieren voor haar geld”, maar ik snapte er toen helemaal niets meer van.
Dan krijg je eigenlijk opnieuw een black-out.

Maar het komt er aan, ik doe het.
Morgen (als het lukt), heb nu te veel spanning.
Dag lieve Forl.

_____________________________________________________________________________

21 Nov. 2007:   Heeft nog iemand dezelfde angst?

Iedere dag heb ik weer dat  gevecht om me uit te moeten kleden (om me te kunnen wassen/douchen)

Het is voor mij 2 maal per dag een afschuwelijk gevecht.
Dan sta ik daar maar (alleen) in de badkamer, de verwarming op heel hoog; maar ik durf niet.
Durf mijn kleren niet uit te trekken, heb het ijs en ijskoud.

En vooral om mijn hemd uit te moeten doen…….
Dat doe ik dan maar heel erg snel, nadat ik dus eerst mezelf moed in heb gepraat.

En dan snel, snel wassen, huppeke kleren snel aan.
En dan ben ik blij dat het me weer is gelukt.
Maar ik doe daar voor mijn gevoel uren over, voordat ik ‘smorgens weer naar beneden durf te komen.
Klopt ook, want dan ben ik ineens een uur verder in de dag.

Het heeft niets met mijn man te maken, ook niet onbewust.
Hij houdt enorm veel rekening me mij. (onvoorstelbaar veel, o.a.: al jaren slaapt mijn man in de logeerkamer)

En het is ook niet zo dat ik vroeger echt lichamelijk ben verkracht.

Al schrijvende krijg ik nu ineens een inzicht.
Ik durfde vroeger niet naar beneden te komen, want dan werd ik als eerste door mijn moeder gekeurd.
Dan was het : Je hebt je haren achter je oren! die moeten voor je oren, schiet op. (ik mocht m’n haren niet kammen zoals ik dat zelf het leukste vond staan.)
Er mocht geen piekje te zien zijn.

Mijn kleding werd rondom gekeurd, of ik “zo” wel de deur uit mocht gaan.
Oh, er komen nu meer herinneringen terug.
Over de schimpende opmerkingen van mijn broer tov mijn kleding.

Maar er is meer.
Waarom durf ik me niet uit te kleden?
Waarom heb ik het zo vreselijk koud?
Het moet iets met mijn broer en vader te maken hebben, die kleedden mij vroeger geestelijk uit.

Tijdens het schrijven kom ik er achter.
Dat ze me met hun ogen uitgekleed hebben, telkens en telkens weer.

Nu word ik pas echt beroerd; want ik besef dat ze dat altijd met me hebben gedaan.
Dat ze me hebben gebruikt als lustobject.
En niet alleen mijn broer en mijn vader.
Heel veel mannen deden dat.

Mijn broer zat ook ongegeneerd in zijn kruis te krabben, gewoon in de kamer.
Ik deed dan net alsof ik het niet zag.
Als mijn moeder dan uiteindelijk tegen hem durfde te zeggen dat hij er mee op moest houden, dan zij ie doodleuk: “ik heb gewoon jeuk, dus dan doe ik dat”.

Heel erg bedankt voor het lezen, maar de vraag blijft ondanks mijn inzichten staan.
Veel liefs van
Mies.

—————————————————————————————————-

(n.a.v. een paar reakties):

Hoi Forl.

Het feit dat mijn man in de logeerkamer slaapt, staat niet ivm deze specifieke vraag.
De rede daarvan is, dat ik door de voortdurende pijn en spanning in mijn lichaam, geen aanraking kan verdragen.

Door de constante triggers kan ik totaal niets verwerken aan beweging, geluid of aanraking.
Tja, ik vind dit verschrikkelijk erg voor mijn man.

Ik moet me helemaal terugtrekken in mezelf om alles aan pijn e.d. te kunnen verdragen, zodat de slaapmedicatie kans krijgt om zijn werk te kunnen doen.

Liefs van Mies

—————————————————————————————————-

Hoi Kanjers,

Jullie reakties zijn hartverwarmend, dankjewel!

Vannacht hielpen de sl.tabl. niet goed; was dus een zeer pijnlijk nachtje, en heb vanochtend toch maar weer eens gehuild.
Kwam toen mijn eenzaamheid tegen, en besefte hoe vreselijk ik me daarin altijd heb geforceerd (met net doen alsof er totaal niets aan de hand was)

Ik heb alles met kracht omgedraaid en ging op een extreme wijze anderen opvrolijken, om mijn eigen gevoel maar niet tot me door te hoeven laten dringen.
Met veel bravour ging ik daar zelf over heen.

Ik moest altijd maar doen alsof ik niets voelde, niets merkte; geen verdriet, alleen lachen was verplichte kost, wxc3 t ze ook deden..
Lachen en dankbaar zijn aan…..tov iedereen.( jullie zullen dit vast ook wel herkennen)

Iedereen (behalve mijn man) walste altijd over mijn gevoelens heen, om me daarin “uit te kleden” c.q. leeg te plunderen.
Ze lieten me ijskoud stikken, en me qua gevoel totaal in de kou staan.

Dat feit moet ik achteraf (nu dus) nog accepteren .

Die kou staat dus ook voor de eenzaamheid.
Die angst staat voor de angst voor mijn eigen, ware gevoelens  (welke ik altijd moest zien te verbergen, voor mezelf als wel voor anderen)
En daarom wil ik letterlijk en figuurlijk niet “in m’n nakie staan”.
Dan moet ik mijn ware gevoelens (aan mezelf) blootgeven.

Dan word ik herinnerd aan die angst, eenzaamheid en de wanhoop van vroeger; over het feit dat ik in hun + in mijn eigen ogen besta.
Ik heb geleerd om me altijd te moeten schamen voor mijn bestaan;
plus me schuldig weten + voelen, hoe dan ook.

Toch had ik vannacht ook nog een droom.
Het kwam er op neer, dat mijn schoonouders persxc3xa9 (en wel direkt) ons huis wilden kopen.
In die droom zag ik o.a., dat ze onze houtkachel helemaal hadden gesloopt. (slaat ook weer op die kou natuurlijk)

Dank jullie wel,
Veel liefs
Mies.

p.s. heb altijd heel veel moeite om iets te durven posten, kennen jullie dat ook? of is dat weer die schaamte van mij voor mezelf?

_____________________________________________________________________________

30 Maart 2008   : Het kind op de Bxc3xbchne (trigger)

Herbeleving:
Het kind op de bxc3xbchne, zingend voor het massapubliek.
(de titel van het lied was:xe2x80x9dIk wil klappermelk met suikerxe2x80x9d , en ik was ong. 3 jaar oud)

Onwerkelijkheid.
Stomme verbazing.
Dat xe2x80x9cbijkomenxe2x80x9d op het podium, voor een massa van mensen, tijdens de laatste regels van het blijkbaar door mij gezongen/aan het zingen zijnde lied.

Wat doe ik hier? Waar ben ik?.
Mijn zus die me wegleidt, al die klappende en juichende mensen, die grote donkere zaal!

Hun geesten vreten me op.
Ze dringen in me, en pikken mijn geest in / van me af!
Dat is wat ze steeds willen, me opslurpen, leegzuigen, uitwonen in de geest, om me dan leeg achter te laten, me rot te doen voelen, aan hun rottigheid lijdend, als hun (aan hun lust) lijdend voorwerp, als hun uitwerpsel, hun lasten ontladend, hun verlossing genietend, op een licht, door hen te licht bevonden wezen geprojecteerd, en erop afgerekend in de geest.

Geprogrammeerd om dat alles als prettig te leren ervaren, om het van dat gebeuren xe2x80x9cte moeten hebbenxe2x80x9d, en te krijgen in het leven. Om te mogen bestaan, om voor altijd naar te streven, en hen blijk te gaan geven hoe dankbaar je hen zijn zal, xc3xa8n hen dat voor eeuwig zal blijven.

Trouw in een valse belofte, op sleeptouw genomen door listen en leugen, verbonden, gebonden aan hun veeleisend verwachtingspatroon, van waaruit je je bestaan MAG zien te verdienen, hun erende, lovende, enz..

Helemaal in afhankelijkheid van hun boze geest, die via iedereen beslag op je eigen persoonlijkheid legt, en je claimt om voor hun eer te blijven leven.
Met hun claim houden zij je in leven. Dankzij hen mag je bestaan.

Dank voor het lezen
Liefs van
Miesje

_____________________________________________________________________________

22 Maart 2008    Weer een nieuwe dag.  (trigger(?)

Word weer wakker van schrik over wat ik zag gebeuren in een droom.
Het eerste wat me overvalt is weer vreselijke kramp in mxe2x80x99n hoofd; niets aan te doen, as usual, altijd wat anders, hart dat raast als een gek, meebonkend met die pijn door mijn hele lichaam. De pijn* beweegt, grijpt letterlijk in; en dat is zxc3xb3 eng om te ondergaan. Ik ben hun* onderdaan, zo voelt dat.

Daar lig ik dan, ben zxc3xb3 moe!
De dag, weer het normale begin: extreme pijn, verkrampingen en onrust.
Probeer om mxe2x80x99n hoofd te masseren, ik druk op die pijn in mxe2x80x99n nek; de ene hand mxe2x80x99n voorhoofd, de andere mijn nek, huppekee tegen die pijn in, en proberen afstand te crexc3xabren tussen de persoon die daar ligt, met zoxe2x80x99n van pijn en onrust vergeven lichaam.

Masseer mijn borst, mxe2x80x99n hartstreek, alles doet pijn.
Rek me uit, probeer te gapen, nog maar eens rekken; denk, geen paniek, laat je niet bang maken, wegdenken van de realiteit, niet concentreren op dat afschuwelijke gebeuren, richt je gedachten op wat anders, ga wat verzinnen, denk na, weg van dit gebeuren, focus je op iets anders.
Doe net alsof dat alles er niet is, niet bestaat, vlieg weg, vlieg op, hou je maar rustig.
Doe net alsof je een normale dag gaat krijgen waarin je gewoon je dingen kan doen, je weer beter bent, geen pijn, geen ptss-gebeuren, maar heel normaal zoals vroeger.

Een blije dag, een dag vol prettige verheugende gevoelens, vol verwachting (klopt mijn hart, hihi), vol vreugde, vol leven, vol enthousiasme.
Niet denken aan hoe lang dat al geleden is dat je zoxe2x80x99n dag had beleefd; niet denken xe2x80x9cwanneer was dxc3 t levenxe2x80x9d?, niet al die jaren tellen.
Hoewel, gisteren vond ik een reisverslag uit 1999, en ik las dat ik toen ook al problemen had met slapen.

Ik heb altijd alles verdrongen, lang leve het plezier, de vreugde, de blijheid van het leven en het avontuur!
Nu is de avond het duurst.
Dan ben ik totaal gesloopt, kan niet meer uit mxe2x80x99n ogen kijken van die alles verwoestende pijn.
Kan sws niet echt lezen, is een marteling.
Is xe2x80x9chiep, hiep hoeraxe2x80x9d, als ik de krant van die dag uit heb kunnen lezen; ja, en dan alleen nog selectief, alleen de hoofdzaken.

Maar wat is voor mij de hoofdzaakxe2x80xa6..
Weg kunnen vluchten van de pijn, constant zoeken naar vluchtwegen.
Ja, eigenlijk netzo als ik vroeger als kind al onbewust deed, er mezelf op had getraind:
Een vluchtweg, een uitweg zoeken voor die geestelijke pijn, die confrontatie met het echte leven.
Weg van al die boze mensen die niet te peilen zijn, en waarvan ik hun boze geest kan voelen.
Maar ze achtervolgen me toch, ook nu!

Denk, ik ga niet meer lezen op die lotgenoten-site, daar voel ik die pijn veels te veel, word ik er met mijn neus opgedrukt.
Niet meer op concentreren, dan gaat die pijn vast weg.
(je zoekt het toch zelf op, dus ben je het ook zelf schuld!?).
Maar xe2x80x9cnee hoorxe2x80x9d, wordt alleen maar nxc3xb2g erger.

Vluchten kan niet meer, het verleden blijft me inhalen.
Ik lees hoeveel pijn en ellende dat veroorzaakt bij anderen.
Mijn adem stokt al bij xe2x80x99t aandoen van de pc, ben verlamt als ik dat lees, stik van verdriet en erbarmen: zoveel herkenning, alleen lijkt bij mij alles nog veel nadrukkelijker aanwezig.
Dat wil ik niet, dat durf ik ook niet te bekennen, maar het is een voldongen feit.
Ik kan er nooit meer onderuit (?) Word wanhopig, kan dit niet verwerken, waar is de Mies van vroeger naar toe gegaan?

En de buurman, hij dendert voort met zijn drilboor, kango heet zoxe2x80x99n ding.
Hij is aan het verbouwen, al dagen, de hele dag, en het duurt nog t/m Juli.
Afschuwelijk. (nb. het is inmiddels 5 Dec. en nxc3xb2g is hun verbouwing niet klaar)
Ze breken met en met af, om dan hun huis uit te breiden (ook naar onze kant toe) met dan nog een garage er aan vast.
Niets aan te doen.
Zij moeten zo nodig een groter huis (nu hun kids al lang de deur uit zijn).
Nu komt er een grote garagemuur pal voor onze keukenramen, is niet zo fijn.
En dat voor 2 fietsen, want hun autoxe2x80x99s zetten zij er niet in, zegt ie.
Nee, daar moet hij zo mee weg kunnen rijden, zo vaak als ie wil. En ze rijden wat af; ( milieuverbetering is zgn. hun hobby )

Alles wat eerst groen en tuin was, wordt steen.

By the way : in wat voor milieu leven we eigenlijk met zxe2x80x99n allen?
Een milieu waar geen ptss in past, dat is zeker!
Wxc3xa8g met de gevoelige mensen, zo lijkt het.
Heersen, macht, dat is wat er telt, een eigen bunker voor iedereen, lekker veilig alles doen waar je ego van groeien kan.
Opscheppen over zoveel macht, zoveel bezit, ze maken zich groot : Ik hxc3xa8b dit, ik hxc3xa8b dat!
Ik heb toevallig ptss ;-),( en helaas met mij velen, snif, snif.)

Onder het motto:xe2x80x9cheb uw naaste lief als uzelfxe2x80x9d (dit geldt dus ook voor mijn buurman), hebben we hem ondanks alles toch veel succes gewenst met zijn uitbreidingsplannen.

En natuurlijk wens ik ieder van jullie een heel vredig Pasen,
voor nu, met een warme groet van Mies.

—————————————————————————————————–
(mijn antwoord nav reacties):

Het is zo waar dat je als kind al de geest van mensen kunt “proeven”.
Het vreemde is, dat bv mijn moeder het wist (aan me zag) dat ik haar ware intensies kon voelen.
Daarom ook ben ik met veel bedreigingen opgevoed/gedrild. Als een hondje ben ik getraind om afhankelijk te worden van het dienen van haar leugens.
Ik ben daardoor afhankelijk geworden van het (mogen) voelen van straf, en dat als een weldaad gaan ervaren; als kind weet je niet beter, en je gaat dan onbewust naar straf verlangen om te kunnen voelen dat je er dan wel mag zijn.
Het is een heel ingewikkelde manier van hersenspoeling geworden. Tja, hersenspoeling is altijd ingewikkeld natuurlijk.

Het is nu nog zo, dat ik (*van iets in mezelf*) nergens van mag genieten. (*zijn volgens mij nog steeds die boze geesten van vroeger die over mij zijn gaan heersen; die komen er nu pas uit omdat ik er nu tegen vecht om uit hun macht te kunnen komen*)
Vandaag weer herbelevingen aan gehad.
Is een beetje lang verhaal nu, maar zou het graag eens vertellen.

Ik had vannacht de slechtste nacht ooit. Nam het mezelf ook nog kwalijk.
Gisteren ben ik nl zo tegen die pijn ingegaan, me sterk gemaakt, en ondanks de griep er op uit gegaan op de fiets.
Voor mij is dat erg veel forceren, dat vechten tegen de angst waardoor je niets durft te gaan doen.
Altijd bang voor straf, ik dacht, ze kunnen me wat.
Was ook erg fijn, ondanks de kou om er uit te zijn.

Maar vannacht sliep ik om 5.30 uur nog niet, ondanks 2×20 mg Temazepam.
Schreef midden in de nacht in mijn schriftje : Pijn knalt uit mijn kop, wreed, oppermachtig.
Help, heb nog zo lang te gaan hier boven in bed.
Was nog wel zo vol goede moed = de nacht voor Pasen, voor de opstanding uit het dodenrijk. “Himmelskxc3xb6nig sei willkommen”.(is een cantate van J.S. Bach, zijn muziek raakt mij altijd diep)

Ik dacht (misschien oneerbiedig) : Jezus is “ten derde dagen” weer opgestaan, Hij was daarvoor afgedaald in het dodenrijk, in de hel; wie weet wat Hij daar heeft meegemaakt. En van daaruit ging ik daar over filosoferen.
Ik lag op mijn buik dwars op het bed, met mijn hoofd half over de rand, had ook zo’n buikpijn, kan niet op mijn rug liggen; en mijn hart bonkt zo erg in mijn oren. Dus was een beetje dom gedoe allemaal vannacht.
Uiteindelijk om 6 uur toch een derde pil durven nemen. Toen heb ik nog anderhalf uur kunnen slapen.

Maar het was toch nog heel fijn vanmiddag.
Onze oudste dochter had ons voor de Pasen een dig. camara opgestuurd als kado.
Ook stuurde ze me een mail met een voor mij zxc3xb3 mooi compliment, heb er van moeten huilen.

Zijn we vanmiddag gaan wandelen en hebben foto’s gemaakt.
Was zo bijzonder om te doen. Je gaat echt heel anders kijken.
Hebben er wel 50 genomen.

Och, en wat die buren betreft, ik vermoed dat ze hun huwelijk op willen peppen; nu hun kinderen weg zijn hebben ze misschien iets nodig dat hen verbindt om zich ahw op te kunnen storten .

Nu hou ik op met mijn lange epistel; ben me weer veel te veel uit aan het sloven.

Heel veel liefs van Mies.

——————————————————————————————————

Lieve Forl.

Je hebt gelijk, daadwerkelijke slagen die kan je zien, en dan ook daadwerkelijk voelen, je er een beeld bij vormen, hoe pijnlijk ook.
Maar geestelijke mishandelig doet veel meer pijn.
Je hebt er geen besef van, zeker als kind zijnde, wat dat in je hoofd met je doet aan geestelijke misvorming, en al die geestelijke pijn wordt toch opgeslagen.
Als kind raak je er ook nog eens aan gewend, om het ahw normaal te gaan vinden op deze manier mishandeld te worden; en wordt je verslaafd aan die negatieve erkenning.

Op die wijze weet een kind dan niet beter, of dat alles is heel gewoon.
Van daaruit trapt het dan overal in bij andere personen, die misbruik van dat goedgelovige kind wensen te maken.

Ik weet nog dat toen ik pas met Karel getrouwd was, ik dacht dat hij niet van mij hield.
Hij misbruikte mij nl niet, zoals mijn *vader en mijn *eerste verloofde, en dat miste ik onbewust.
Ik wist niet beter, want ik was er van overtuigd dat *hun gedrag (verborgen vampirisme) stond voor liefde.

Vanmiddag moet ik voor controle naar de huisarts.
Ze is erg dominant en heeft geen interesse in de “zwakheid” van ptss.
Volgens mij heeft zij ook geleden onder zware prestatiedruk, en wil zij dat niet tegenkomen (via mij), snappie.
Maar ik moet 1 maal in de 3 maanden i.v.m. bloeddruk.
Ze vond ook dat ik moest komen omdat die griep waar ik last van heb, volgens haar veel te lang duurt.
Ik zie er best wel tegenop.
Ik neem die Temazepam om van die extreme pijn te kunnen wegvluchten, als ik ga liggen dat knalt mijn schedel ahw uit elkaar van de pijn (en nog veel erger ook), vandaar.
Houdoe, Mies.

_____________________________________________________________________________

Categorieën: Geen categorie | 5 reacties

Einde van mijn Vragen

einde van mijn vragen

Blauwevragen

Niets verlangen.
Niets te eisen.
Niets in te vullen,
te willen bewijzen.

Gelaten,
laten
gebeuren.
Niet treuren en
niet zeuren.

Is dat niet te veel gevraagd,
van een mens dat lijden draagt?

Wat is lijden?
Overbodig,
of broodnodig,
om te beseffen?
je er niet boven
te verheffen?

Red mijn ziel
Mijn Heer is Koning
zoals ik uitzie
naar mijn Woning
zal het worden een Paleis
juist omdat ik niets meer eis.

Paleisje2

Fractaltekeningen gemaakt met Apophysis.

Categorieën: Mijn gedichten | 7 reacties

@ nav jullie reacties over het stuk("je") EMDR.

Bedankt

dat jullie het hebben willen lezen.

En Valerie, ik ben blij dat jij zo’n goede behandelaar hebt. En dat het je zoveel dichter bij jezelf brengt en je steunt in je gevoel. Ondanks dat het zo zwaar voor je is. Erg dapper!

Ik weet, dat de 2e geadresseerde "mailer" een veel succesvoller behandeling heeft; het is fijn om te weten dat het voor diegene zo succesvol verloopt.

Vlinderrood

Toch ben ik wel tevreden over hoe het voor mij gelopen is. En dat niet zo zeer vwb I.(peut.) maar het meest over de inzichten die ik er achteraf aan overgehouden heb. ( : dat gedeelte over het ego verliezen, dat ik heb onderstreept.)

Wij gingen er van uit, dat God toch de juiste persoon op ons pad zou brengen; om dxc3 t te leren wat ik nodig had.

Ook tijdens de behandeling hebben we God gebeden dat Hij het hele EMDR-proces onder Zijn controle zou houden. Wij hebben Zijn leiding daarin ook gevoeld.

Met frisse moed gaan wij nu weer verder, wetende dat alles zit in Gods Plan.

Hier in de buurt is weinig aanbod vwb een andere behandelaar.

Trouwens mijn h.a. drong erg aan op EMDR, uiteindelijk zijn wij toen (mede op "gevoel") daarin meegegaan.
Zij (h.a.) heeft ook voor ons naar een behandelaar gezocht.

Al vaker heb ik aan de h.a. voorgesteld om mij door te sturen naar een psycholoog, of een psychiater.
Doch zij weigerde dat min of meer.
Ze zei : "jullie zijn de psycholoog al lang voorbij", en een psychiater weet ook niet alles.

We blijven vertrouwen houden.
Want steeds blijkt weer, dat ik nog niet alles van mijn verleden heb ingezien en herbeleefd.

Nogmaals voor allen veel succes gewenst met "alles" ;-).

Swallowtail_butterfly p.s. EMDR was voor mij heel erg zwaar om te ondergaan. Mede omdat die aangezichts, cq. hoofdpijnen me altijd al overheersen. En omdat ik me zo moest concentreren, betekende dit een extra gevecht.

Dat is achteraf wel erg goed geweest.
Om zo te moeten vechten "voor jezelf".
Op een bepaalde manier heb je dan nxc3xb2g meer voor dat Kind (van God) in jezelf over.
En zie je het ook heel erg als een voldoening/een overwinning.

Een overwinning op datgene, dat niet wil hebben dat je terug gaat naar de echte waarheid van je gevoel.
Gevoelens die je altijd hebt moeten afdoen als een leugen, als verzinsels, inbeelding en pure aanstellerij.

Ja, veel inzichten heb ik er van gekregen.

Dus mensen. Doorzetten, hoor.
Ook al lijkt het soms zo onzinnig, of wxc3 t dan ook……we groeien!

Doch meestal is dat achteraf pas duidelijk te zien, en ook te merken.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 9 reacties

Aan het hart

Aan het hart.

Hartabstract

Wie huilt van binnen
zonder zinnen
zonder weten

weet, waarom
lijkt te weten
weet, daarom

komt naar buiten
traan met tuiten
die gaan wassen
wassen schoon

schoon geweten
ziel zo zuiver
verlies van huiver
vrees en smart.

Met tranen, recht doen
aan het hart.

Harttraan


Afbeeldingen gratis ter beschikking gesteld door een zekere kareldg 😉

Categorieën: Mijn gedichten | 11 reacties

PTSS-items (1)

Diverse verhalen over mijn ptss-beleving heb ik al eerder gepost op een forum.
Deze items wil ik hier op een aparte pagina plaatsen, zodat jullie een idee kunnen krijgen over mijn verwerking, e.d.

Het zal een tijdje duren, eer ik hiermee klaar ben. Ook selecteer ik de heftigste items er uit (weg). Het is zo al erg genoeg ;-).

Als ik de naam van een ander forumlid gebruik, noem ik dat Forl.

Met dank voor jullie interesse.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

24-03-’07 –: Mies durft zich kenbaar te maken.

Hallo lieve mensen,
Hier ben ik dan: Mies, van nature een geboren optimist en toch lijdend aan ptss.
Je gelooft het niet (of juist wel?), zoals ik nu zit te bibberen op m’n stoel, en hoe koud ik ben van de angst om dit te schrijven.

Om het kort te houden: ong. 7 jaar geleden werd ik geconfronteerd met slapeloosheid, hartkloppingen en extreme hoofdpijnen, 2001 naar neuroloog : geen afwijkingen, wel advies om psychologische hulp te zoeken. Kreeg anti depressiva, was een ramp. Andere huisarts: deze gaf slaaptabletten.

Ik lijd aan afschuwelijke herbelevingen; gebeurtenissen uit mijn verleden waarvan ik helemaal niet (meer) wist dat deze xc3xbcberhaupt hadden plaatsgevonden, het is echt verschrikkelijk (ook om de vreselijke waarheid over mensen, welke me zo lief waren, in te moeten zien).

Het gekke is, dat niet alleen de geestelijke pijn hieraan zo groot is, maar dat ik ook onderhevig ben aan vreselijke lichamelijke pijn (heb o.a. het burning mouth syndroom). Al het geestelijke misbruik wordt als het ware lichamelijk vertaald.
Mijn vraag: herkent iemand dit laatste?

Alvast bedankt voor eventuele reaktie’s en veel liefs van een nog steeds bibberende Mies.

——————————————————————————————————

N.A.V. de reakties op mijn voorstellen, een paar van mijn antwoorden:

Hallo 3 x Forl.,
Ik ben zo blij met jullie reaktie, zit te huilen als een klein kind (dat ik van binnen ook nog steeds ben.)
Heb helaas geen professionele hulp kunnen vinden. Het is ook niet te bevatten voor een “normale arts”, hetgeen ik heb meegemaakt.
Alleen mijn man gelooft me en hij is dan ook een gelweldige steun voor mij. Hij heeft het door mijn herbelevingen heel erg zwaar. Dat vind ik heel erg voor hem, maar hij heeft heel veel begrip.
Ik ben zo bang dat het nooit meer over zal gaan. Ben n.l. al bijna 6 jaar aan de Temazepam ( verslaafd?)
Neem deze tegen de helse hoofdpijnen, welke juist als ik ga liggen me totaal tot moes lijken te knijpen, me uit elkaar lijken te rijten, enz.
Hoe lang zitten jullie al met deze ellende?
Later meer!? o.k.?
liefs Miesje.( p.s. ik voel me schuldig aan mijn bestaan)
———————————————————————————————

Beste Forl.,

Fijn voor je dat je dit forum ook ontdekt hebt, ben er zelf ook nog maar 2 dagen “in”, maar voel me erg bevestigd en dat doet me nu al goed.
Ik hoop dat jij ook veel zult hebben aan dit forum.
Hoelang ben jij al in behandeling geweest voordat deze diagnose gesteld kon worden?
Heel veel sterkte toegewenst, Mies.

———————————————————————————————

Beste Forl.,

Bedankt voor je reaktie.
Het valt niet mee, hxc3xa8!! Heb je al iets aan het advies van andere lotgenoten gehad? Hope so!

Ik zit met het grote probleem dat ik de hevigste pijn moet ondergaan zodra ik me ontspan. Ik mag me als het ware niet ontspannen, hoewel ik dit wel goed zou kunnen.
Misschien hebben we allemaal onze “vicieuze cirkel” waar we mee worstelen?

Houd goede moed, sterkte, Mies
———————————————————————————————

Hallo Forl.,

Ja, wat duurt zo’n proces toch lang, hxc3xa8.
Het lijkt bij mij de laatste tijd wel “dweilen met de kraan open”

Er komen zoveel herinneringen naar boven aan gebeurtenissen waarvan ik helemaal niet wist dat ze hadden plaats gevonden, dan ben ik weer helemaal terug in de tijd.

Heel vaak gaat daar dan een nog pijnlijker periode aan vooraf, tot dat ik via een droom de inzichten krijg in mijn gevoel van toen (aan de pijn van toen), en die dan kan gaan proberen te verwerken.

Die dromen zijn heel confronterend, dan kan je de leugen uit je verleden niet meer ontkennen, dus moet ik door die emoties van “toen” heen gaan , wat dan ook weer die afschuwelijk, destijds verstopte pijn naar boven haalt.

Maar ik ben heel blij dat ik nu iets openbaar mag maken, en me op dit forum niet meer zo groot hoef te houden .

We houden de moed er in, hxc3xa8! We zijn moedige dappere meisjes , wij allemaal (en jongens natuurlijk)
Bye Bye, Mies.
——————————————————————————————————-

Hallo Forl.,

Heb jij ook zoveel lichamelijke pijn? en wordt die minder d.m.v. een behandeling door een haptonoom?

Ik vind zoveel symbolen terug in mijn klachten (waar ze symbolisch voor staan)
B.v. : Mijn moeder snauwde tegen me : “je houdt je kiezen maar op elkaar….DENK EROM!
En nu heb ik al jaren de onbewuste neiging om dat te doen, en die kramp krijg ik niet meer los uit m’n kaken.

Nu ja al die stress zal zich wel opgestapeld hebben en dat heeft tijd nodig. Of ik heb nog niet alles aan en van de leugens waar ik mee ben gebombardeerd en bedreigd ontdekt, geduld is een schone zaak!

Dag Forl.!
————————————————————————————————

Hoi Forl.,

Dat stoicijnse herken ik heel goed! Ik raakte vaak in een soort van coma, was er gewoon helemaal niet meer bij als ik dergelijke heftige en hysterische kwellingen verplicht was om te moeten laten afreageren op me.

Wat fijn dat je zo’n goede haptonaam hebt!

Ben er momenteel niet zo goed aan toe, geestelijk gaat het wel, maar lichamelijke is het een hel van 24 uur.
Wil iedereen graag juist opbeuren en dit niet vertellen, helaas zoek ik nog steeds naar er- en herkenning.

Maar gelukkig heb ik geen medelijden met mezelf, want het is ergens goed voor, denk ik maar.

Heel veel liefs, je bent heel moedig, wij allemaal trouwens, vind je ook niet? Bye! Mies

p.s Ik heb een kapje in mijn mond om mijn kiezen te ontlasten, is dat wat je met een birje bedoeld (bitje zeker?) Ja ik heb ook onverklaarbare kiespijnen, afschuwelijk, he?
Nogmaals veel goede moed. en ik vind het heel knap van je dat je de pijn kan accepteren, acceptatie is een kunst op zich!
—————————————————————————————————-

Hoi Forl.,

Akelig voor je nu ook nog die kiespijn!

Wees blij dat ze dat schilderen niet van je af hebben kunnen nemen, zo zie ik het!
Dacht je nu heus, dat je als je een gelukkige jeugd gehad had, je niet zou hebben kunnen schilderen of muziek maken?????
Je hebt er door je ziekte nu misschien meer behoefte aan om je daarin te uiten, en misschien ook wel meer gelegenheid en i.d.
Maar die gave of die Bron vindt zijn oorsprong in God, en daarvoor hoef je niet eens in Hem te geloven of een christen te zijn.

Dacht je nu echt dat God christenen zou bevoorrechten!! Dat zou helemaal niet eerlijk zijn. God houdt van al zijn kinderen evenveel!

Ik hoop niet dat ik je nu teleurstel of i.d., maar ik ben ook christen; moet echter van de kerk (zoals die momenteel is) en van de christenen die ik nu ken helemaal niets hebben.

Hoop voor je dat die rotpijn vlug “de pot op gaat”

Wie alles weet mag het zeggen ?????
—————————————————————————————————–

Hoi Forl.,
Het is anders overgekomen dan ik het bedoelde.
Neem mij niet kwalijk.
Mies

—————————————————————————————————–

26-3-07 –: Mies durft te schrijven. (trigger!)

De Mies van nu:

Oh! wat is dit moeilijk jongens!, ik word zo tegengewerkt om te kunnen schrijven, er gaat telkens iets mis met de computer, en ik ben al zo onzeker op dat ding.
Terwijl ik dus probeer om door te zetten hoor ik de hysterische stem van mijn moeder tieren, en snijdend snauwen: “moet je weer alles aan de grote klok hangen, jij lelijke rotmeid! Waag het eens om je mond open te doen, je houdt hem DICHT, anders sla ik hem dicht ,

heb jij mij GOED BEGREPEN!!!!!

Tegen mezelf zeggen: xe2x80x9cgewoon DOEN, mens durf te leven”. Maar er zitten scheermesjes in m’n keel, m’n keel knijpt samen, heb geen stem meer, vieze dikke troep in m’n strot. (m’n moeder:” je hangt me al lang ellenlang de keel uit, weet je DAT wel!!! i.p.v. dat je eens wat meer medelijden hebt met je moeder, ik werk me kapot voor jou, weet je dat wel!!!!, ondankbaar nest!!) enzxe2x80xa6..
En dan die constante dreiging dag in dag uit ,dat ze weer zo tegen mij uit zal halen met haar verbale geweld, of me juist zal doodzwijgen, maar wel zeer duidelijk haar haat ten opzichte van mij op me afvuurt.

Mijn hart gaat zxc3xb2 te keer, ik durf niet, ik mag niet, ik doe iets helemaal fout, ik krijg straf, straf, straf. (moeder: “denk maar niet dat ik ook maar een rooie cent om je geef, voor mijn part kan je oprotten, ga maar…. DAAR IS HET GAT VAN DE DEUR, maar ik voorspel je, je zult met hangende pootjes terug komen, maar dan kom je er bij mij niet meer in, jij verwaand nest)
Nu, hier begin ik dan opnieuw, maar dit moest er blijkbaar eerst uit om te kunnen overwinnen.

Weer 2 uur later, heb de angst niet kunnen overwinnen, ben gedurende die 2 uur gebombardeerd met de haat van mijn moeder, mijn zus en mijn broer, hun minachting, hun hoongelach als hen het weer eens gelukt was om me voor hun haat op te laten draaien. Hoe ik er altijd weer intrapte om nergens iets kwaads achter te zoeken, en probeerde hun regeltjes en voorwaarden vxc3xb2xc3xb2r te zijn zodat ze niet boos op me zouden zijn.

Ze spanden tegen me samen, en ik xe2x80x9connozele henxe2x80x9d had totaal niets in de gaten.
Maar ik stop nu maar, ben ook te moe.

Dat is juist het idiote, ik ben tot niets meer in staat vanwege die rotpijn, die slacht me gewoon af!
Ik kan me niet meer concentreren, niet meer denken, niet meer lezen,  niet meer rustig gaan zitten. Mijn lichaam is xc3xa8xc3xa8n en al pijn, vooral mijn ogen, slapen, neus en kaken, en de hele dag en nacht bonkt en rammelt alles in mijn lijf. Als ik in bed lig, lijk ik op een woeste zee te liggen. Ik word letterlijk bestookt van binnen met martelwerktuigen, zo voelt het. Alsof er ijzeren grijparmen in mijn hersenpan zitten

te wroeten, te trekken en in mijn neus zitten te poken.
Het voelt ook alsof het vel van mijn jukbeenderen word afgereten. (dit is echt niet geschikt voor jeugdige kijkers:)) En dan dat razend, bonkende hart, het angstzweet dat uitbreekt, de paniek die ik dan weer probeer te onderdrukken

Dan bid ik of God me a.u.b. weg wil halen, of Hij me op wil lossen, of tenminste wil verlossen. Maar het is xe2x80x9ctikkertje zonder verlosxe2x80x9d. Ze spelen met me en ik ben hun lijdend voorwerp.

Dus slaap ik niet van die mij verscheurende en platpersende pijn, alsof er een heel zware vrachtwagen over mijn hoofd heenwalst.
Nu ja, en daar neem ik dan Temazepam voor, zodat ik me er een beetje voor kan afsluiten.
Maar tegelijkertijd voel ik me zo schuldig omdat dit zonder die slaaptabletten niet lukt.
Ik probeer mezelf gerust te stellen; zeg tegen mezelf xe2x80x9cdit is niet echtxe2x80x9d, want zoiets bestaat helemaal niet. Maar ik moet er toch xe2x80x9caan gelovenxe2x80x9d.
Ik heb een jaar geprobeerd om maar gewoon wakker te blijven; toen was het nog niet zo heel erg met die pijn, maar dat houd geen mens vol, zo zonder slaap, maar wel de afschuwelijkste nachtmerries waar je dan in terechtkomt.

Daar ik het burning mouth syndroom heb is eten ook een marteling, toch dwing ik me om door te zetten.
Maar ik heb zoxe2x80x99n droge mond , geen beschermlaag in de mond, zodat elk klein friemeltje als glas aanvoelt. Heb dus aften, scheurtjes, lippen kapot, kloven, een zgn. landkaarttong :), nu ja, wat er te lachen valt dan.

Vroeger stond ik er om bekend dat ik altijd lachte. Ik was ook xc3xa8xc3xa8n en al onbezorgde vrolijkheid.
Maar als ik nu wil lachen doen mijn lippen zoxe2x80x99n pijn, dan barsten ze direkt open, ondanks dat ik de hele dag met vaseline in de weer ben.
Trouwens ook nog zoxe2x80x99n stom geintje: soms is het zo, dat in de slaap mijn tong vast gaat zitten aan mijn verhemelte van de droogte, of ook mijn lippen op elkaar geplakt blijken te zijn, dan word ik wakker van de pijn omdat ik die dingen blijkbaar van elkaar heb losgetrokken, en dan is alles weer extra stuk.

Ik lachte echt overal om vroeger, heel stom, veel xe2x80x9d de slappe lachxe2x80x9d ook.
Mijn moeder zei dan:xe2x80x9dwat je nu lacht, moet je straks huilenxe2x80x9d, lijkt wel een vloek die over me is uitgesproken en nu uit komt.

Ik probeerde iedere vorm van dreiging weg te lachen, ze te ontwapenen op die manier. Zat vol geintjes, danste altijd door de kamer, beurde iedereen op. Ik hoorde mijn moeder tegen anderen opscheppen :xe2x80x9dMies is met niets blij ( ze bedoelde dus dat ik totaal niets nodig had om blij te zijn, en dat was ook zo), die is met niets tevreden, daar heb ik geen kind aan, die lacht altijd, daar heb ik geen omkijken naar, die is nergens bang voor, hoorxe2x80x9d (brrrrr).
Maar tegen mij zei ze : je bent geen knip voor de neus waard, je bent zo stom als het achtereind van een varken, jij bent een smerig stuk stront, er komt totaal niets, maar dan ook helemaal niets van jou terecht, enz..

Heb ik me daar toch een inspiratie gekregen, vinden jullie ook niet?. Man, ik tik als een trein hier op dat computertje asjemenou!

Maar nu stop ik echt! Want jullie worden veel te moe van het lezen, of niet soms?
Misschien tot een volgende keer, dag allemaal.
Veel liefs van Mies.

——————————————————————————————————

27-03-’07:   BEN HELEMAAL DE KLUTS KWIJT
Ben helemaal de kluts kwijt!

Het is te veel voor me om te verwerken, kan het niet verwerken, al die verhalen die maar in mijn hoofd blijven malen.
Heb de hele nacht liggen shaken, bonken , trillen, enz. dus ook niet kunnen slapen natuurlijk, ondanks de pillen.

Heb me veel te veel geforceerd door te schrijven, raak die stress en pijn niet meer kwijt.

Kan ook julllie verhalen niet van me af zetten, ik voel te veel met jullie mee, lees b.v. mijn eigen ervaringen in Foruml., en ook in anderen, raak dit niet meer kwijt.

Ben me mijn hele leven lang al aan het forceren om te kunnen blijven bestaan, en nu komt alles terug + dat ik iemand ben die alleen maar heeft mogen kunnen bestaan met als doel anderen te helpen, dus dankzij anderen.

Wil alle pijn van anderen overnemen en voor hen wegwerken, neem altijd de schuld van anderen over, en kan dit niet in mezelf veranderen. Het is mijn levensdoel.

Ik ben supersensitief, voel elk verdriet en onmacht in anderen, dat gaat dan door mij heen alsof het mijn pijn, mijn schuld is, en alsof ik daar dan voor moet boette! want ik krijg hen niet tevreden dus geven ze me straf.

Ik neem hun verdriet over, kan hier niets aan doen, en weet niet waar ik met al hun negatieve gevoelens naartoe moet. Dus verwaarloos ik mezelf om me aan hen op te gaan offeren, telkens weer, en weer.
Het enige dat overblijft in mij is de angst om te falen, want het lukt me niet om andere mensen gelukkig te maken.
Misschien willen andere mensen juist wel niet gelukkig zijn, willen ze met hun haat blijven zitten, en haten ze mij omdat ik veel te lief voor ze ben, haten ze mij juist daarom, omdat ik hun verdriet voel, hun haat voel t.o.v. hun leven; willen ze hun haat juist expres laten staan, en ik “oen” ga die haat van hun altijd maar wegwerken. Ik kan me niet afsluiten voor het verdriet van anderen. Denk altijd dat zij de goede zijn en ik de boosdoener ben.

Ben zo ziek, identificeer me met de daders. Had een droom dat mijn schoonzusje me wilde vermoorden, ze wurgde mij, ik kon me nog net vrij maken, en wat doe ik dan : ik probeer haar alle liefde te geven die in me is omdat ik het zo erg voor haar vind, dat zij die neiging had gehad om mij te willen vermoorden. Ik sla mijn armen om haar heen en ga haar intens proberen om haar de liefde te laten ervaren.

Nu twijfel ik of ik nog wel verder moet gaan met schrijven om mijn verhaal kwijt te kunnen

Het lost voor mij niets op, in tegendeel, ik belast anderen er alleen maar mee, en zit zelf ook met de brokken, word er alleen maar nog zieker en gestresster van, wil anderen niet provoceren lastig vallen, of last bezorgen, jullie hebben ook al genoeg aan jullie hoofd met jullie eigen verdriet en strijd tegen de onmacht in dit leven.

Ik accepteer de onmacht in dit leven en blijf op God vertrouwen, ben bang dat een ander mij daarvoor veroordeelt, omdat ik van God hou. Maar ondanks mijn enorme bagage, voel ik mij heel erg met God verwant.

Ondanks dat ik opgevoed ben door mijn ouders met de leugen, dat God een zich op mij willen wrekende God is, Die ieder foutje later af zal straffen, dat Hij daarop uit is, om mij een kopje kleiner te zullen maken, als ik niet goed genoeg oppas, om al mijn fouten te zullen voorkomen.

Ik ben gedrild met het gegeven dat God mij haat, en dat mijn ouders zich voor mij uit de naad werken. Ik ben helemaal afhankelijk gemaakt van de straf en de pijnigingen van mijn ouders en mijn familie. Moest mijn bestaan iedere dag opnieuw zien te verdienen.
Zij gingen op de plaats van God over mij heersen, oordelen en veroordelen.

Oh, ik heb zoveel verdiet, mijn ouders zijn boeven, misdadigers, mijn broer en zus ook, help me a.u.b. ik ben zo bang. Maar ik ben niet te helpen, volgens mijn moeder.

Mijn moeder en broer waren geestelijk gestoord, en ik moest ze opvoeden en vertroetelen, mijn vader deed alsof zijn neus bloedde, en vampierde op mij. Mijn broer zat altijd aan me, wilde met me trouwen, ik moest zorgen voor een leefbare situatie thuis, zodat niemand ergens last van zou hebben, en zodat ze zich een dikke konden maken met hun dure vriendjes in de kerk, de dominee, de dokter, de notabelen.
Ik kon bij niemand terecht, want mijn familie stond als godsvruchtig, opofferend, achtingswaardig, sjiek, enz. bekend. Dat beeld werd ik gedwongen in stand te houden en te voeden.

Mijn zus heeft me, toen ik ong. 1 1/2 jaar was willen vermoorden, heeft me met kinderwagen en al van de hoogste berg op de hei afgegooid, mijn ouders waren erbij. Mijn zus is 7 jaar ouder.
Iedereen had macht over mij, en kon me alles wijsmaken wat ze maar wilden, ik geloofde in hen, was hen onvoorwaardelijk trouw, diende hen alsof ze God zelf waren.

Ik weet niets van triggers en het spijt me dat ik dat er niet bij heb gezet gisteren. Ik weet helemaal niks van dat alles.
Heb geen goede huisarts, geen hulp.Onze kinderen zijn ingepikt door mijn schoonfamilie en tegen ons opgezet. Hebben 2 meisjes, beide wonen in het buitenland , veel verdriet, heb de 4 kleinkinderen nog nooit gezien, hoor helemaal niets meer van hen.
Vooral de jongste heeft ons erg bedrogen, ook met geldzaken en zo. Toen ze genoeg geld van ons had weten te versieren, is ze overgelopen naar mijn schoonmoeder; die schoonmoeder haat mij omdat ik met haar geliefde zoontje getrouwd ben. Ook zij heeft macht over mij gehad.
Wij hebben geen vrienden, geen contacten, zitten helemaal alleen. En er is zoveel herrie om ons heen. We schrikken van ieder geluid, terwijl hier nu al jaren aan de aanleg van een nieuw natuurgebied wordt gewerkt, met veel pestherrie.

Ben onlangs beroofd. Als ik buiten wil gaan zitten om even bij te kunnen komen, begint er altijd wel een machine, enz.

Sorry voor al mijn geklaag!

Toch houd ik nog van onze dochters, heel veel zelfs, zij zijn ook in de macht gekomen van onze beide families, zij hebben onze kinderen geclaimd als compensatie of uit wraak omdat wij met allen gebroken hebben.

Moet naar de huisarts vanmorgen, ben bang voor haar, zij is al de derde huisarts die ik probeer iets over mezelf te vertellen, maar ik klap dicht, voel de macht waarmee ze bezig zijn t.o.v. mij. Willen allemaal over mij heersen, kan dan niet meer denken en zeg ja als ik nee moet/wil zeggen. Maar ik moet nu wel gaan, want ik heb al 3 weken veel pijn aan mijn rechter enkel en knie, kan niet meer lopen zonder pijn. Ben afhankelijk van een huisarts omdat ik die slaappillen nodig heb, daar verklaart zij mij schuldig aan. Zegt dat ik moet minderen, dat ik niet goed bezig ben, dat ik mij een wit licht voor moet stellen als ik zo’n pijn heb en dat die pijn dan vanzelf verdwijnt. Wat een onzin.

Heb weer te veel geschreven, jullie kunnen dit misschien niet aan.
Weet nu niet of het mij lukt om dit te posten, mijn man slaapt nog. We slapen al 6 jaar afzonderlijk, ik kan niemand bij me in de buurt hebben, moet me kunnen afsluiten van de werkelijkheid anders gaat de paniek over mij heersen.

Dag allemaal!
—————————————————————————————-

Lieve allemaal,
Wil even laten weten dat ik weer wat bij gekomen ben, was vanmorgen weer terug in de uitzichtsloze wanhoop (van mijn jeugd)
Bedankt voor jullie steun, morgen begin ik weer opnieuw.
—————————————————————————————-

31-03-2007–Ik kan dit niet verwerken:

Dit moet ik even kwijt, alvast bedankt voor het willen lezen:
Mijn moeder smeet in haar hysterie(?) het eten voor me op tafel:”hier pak an! en eet! snauwde ze dan met ingehoude woede, alsof ik een smerige straathond was.
Van de spanning in ons gezin, kon ik aan tafel vaak niet eten, ben ook wel eens bijna gestikt in de pudding. Wilde altijd wegvluchten van tafel; weg, naar buiten. Maar dat mocht niet. Er heerste zo’n oorlogsstemming, het zat er altijd te broeden. De sfeer was om te snijden, het hing in de lucht, maar ik moest altijd net doen alsof ik heel blij en dankbaar was met het lekkere eten (want in de oorlog hadden zij op een houtje moeten bijten, en ik wist niet half hoe goed ik het had).
Ik was zo veel als mogelijk buiten aan ’t spelen (eindeloos ballen) in m’n eentje, heerlijk!. Dan zong en sprong ik, echt dat was voor mij een lieve lust, en ik kon daar echt alles achter verstoppen, ben ook altijd in mijn eigen blijheid gaan geloven op die manier.
Maar soms kreeg ik dan honger omdat ik aan tafel niet genoeg “naar binnen had kunnen werken”.
Dan vroeg ik heel erg lief aan mijn moeder om een boterham, kleedde dat altijd heel tactisch in, maar werd altijd heel boos weggestuurd met :”op straat wordt niet gegeten! dat hoort niet! dat is vreselijk ordinair! wat moeten de mensen wel niet denken!, had je aan tafel maar meer moeten eten, eigen schuld, dat komt er nu van,” enz. enz. En, “Je denkt toch zeker niet dat ik me hier ga zitten rommelen alleen omdat madame er nu zin in heeft”, schiet op naar buiten jij!

Maar dat eten naar me toe smijten, en dat dan ook nog op te moeten eten, dat kan ik nu niet verwerken, dat dat steeds weer naar boven komt nu.

De andere gezinsleden lieten mij altijd aan mijn lot over, gaven me altijd het gevoel dat ik hen in de weg zat, in gebreke bleef, schuldig was, zeiden gewoon niets tegen me, of maakten grappen die, achteraf gezien niet xc3xa8cht waren, alleen maar camouflage en truc.

Ik schaam me ervoor om het te schrijven, maar als wij thuis kip hadden gegeten, dan ging ik, als iedereen al klaar en van tafel was, al de overgebleven botjes “tig” maal afkluiven, ik bleef maar bezig, totdat m’n moeder ’t genoeg vond, en zij ze bij me weghaalde. Wat een idioot was ik toch. Maar nu schiet me ineens te binnen dat ik de anderen in de keuken heb horen giechelen en lachen over mij.
Achter dit alles voel ik verdriet, verdriet, verdriet en ook schaamte.
Nu ben ik bekaf! en heb het ijs en ijskoud.

Mijn antwoorden, n.a.v. de reakties op dit item:

Lieve Forl.,

Ik moet eerst puinruimen om mijn positieve energie te kunnen bereiken of aan te kunnen boren.
Dat is een schoonmaakproces, zwaar werk hoor, maar dat hoef ik jou niet te verduidelijken, denk ik zo.
Het is zo, dat ik vroeger de kracht van het positief denken heb gehanteerd (of gebruikt) om mijn wanhopige situatie om te kunnen draaien in een voor mij hanteerbare.
Dus heb ik mijzelf in zekere zin ook voor de gek gehouden; en ben a.h.w. op die manier de leugens van “mijn boosdoeners” gaan voeden, ze gaan bedienen en dienen.

Op die manier ben ik dus in zekere zin in de macht gekomen van leugen op leugen.
Nu kom ik al die leugens tegen. En ik weet niet hoeveel er nog onontdekt zijn.

Maar ik gun het mezelf zeer zeker, om weer net zo vrolijk en blij te kunnen zijn zoals ik vroeger altijd geweest ben.
Maar het moet nu wel echte eerlijke oprechte vrolijkheid worden en niet weer een ander camouflagenetwerk aan gaan boren. Hier ben ik n.l. HEEL erg goed in, en te goed in getraind, c.q. gedrild. (de schone schijn op moeten houden)

Het wordt een te lang verhaal nu, nogmaals bedankt en veel liefs,
Mies.
———————————————————————–

Lieve Forl.,
Dank je wel voor je lieve brief . Je begrip geeft me steun.
Je hebt inderdaad de zelfde ervaringen als ik opgedaan; we moeten het maar zien als levenslessen, ook al zijn ze niet makkelijk en zeker niet leuk.
Maar ja, iedereen wil altijd maar een leuk wereldje, c.q. leventje voor zichzelf op kunnen bouwen, en als hen dat dan met hun eigen energie, of op eigen kracht niet goed genoeg lukt, gaan ze daar juist de liefste en zachtste mensen die in hun buurt voorhanden zijn voor gebruiken.
Logisch, dat als wij er niet meer in trappen ze ons laten vallen als een baksteen.

Heb jij nu goede therapeuten?

Eerlijk gezegd heb ik meer vertrouwen in mijn man gevonden dan ooit in een therapeut of i.d.( nu verloochen ik God, van Hem krijgen mijn man en ik de kracht om het vol te kunnen houden)
Het valt ons alletwee echter heel zwaar dat er maar geen einde lijkt te komen aan het naar boven komen van afschuwelijke feiten, waar ik helemaal geen idee van had, hoe dat de vork nu echt in de steel zat. Er komen steeds meer details “naar boven drijven” Echt wel  shit dus (sorry).

Zeker nu ik op deze site zit, komt er zo veel op me af!
Zonder te klagen weet ik gewoon dat ik zekerteweten een 3 dubbele burn-out heb, en niet alleen ptss en bms., nu ja nu weet ik tenminste dat ik niet de enige ben.

Positief bekeken, moet ik blij zijn met die burnout e.d., want anders liep ik nu nxc3xb2g te rennen en te vliegen voor anderen.
Veel liefs van Mies
————————————————————————–

Hoi Forl.,

Weet je, schrijven gaat makkelijker, maar zelfs daar heb ik eigenlijk geen energie genoeg voor. Zonder dat ik zielig wil doen, heb ik het wel heel erg “te pakken”; maar zoals je al schreef, het is altijd ergens GOED voor. Weet je dat dag en nacht alles bonkt en schokt overal in mijn hele lijf? en dat vind ik toch stupide!
Ik durf al de horrorpijn niet te vertellen, het wil me, letterlijk en figuurlijk niet loslaten. Ben totaal in een kramp, de ogen, en de zenuwen in mijn gezicht, nek e.d. geven me constant op m’n donder.
Misschien de donder van mijn moeder die nog vast zit, + die van m’n broer, zus, enz.
Bovendien kan ik niet bijtanken, want door die rottige b.m.s + maagproblemen is eten een ware kwelling.
Maar……gisteren heb ik heerlijke brandnetelsoep gemaakt, als ik dan toch bms heb, dan maken we er maar een soepzooitje van.

Forl., ik zit me hier toch duizelig te wezen, er wordt letterlijk een hoop opgerakeld in mijn hoofd, dus tabee maar hoor.  Mies
———————————————————————————–

Lieve Forl.,
Heel erg bedankt voor je meevoelende reaktie, dat deed me erg goed.
Je hebt helemaal gelijk, ik had inderdaad een behoorlijke paniekaanval
Door op dit forum te durven schrijven, en ik ook zoveel herkenning voelde in de verhalen van anderen, kon ik mezelf niet meer stoer houden; het kwam er zomaar uit na een afschuwelijke nacht.
Soms heb je dat dan gewoon niet meer in de hand, overspoelt je alle pijn van vroeger en lukt het je niet meer om iets daaraan te ontkennen of te verstoppen.
Dit forum is erg therapeutisch, want ik word boos op de daders waar anderen slachtoffer van zijn geworden; wat nu tot gevolg heeft gehad dat ik eindelijk ook boos durf te worden op “mijn” daders. Dat voel ik als een hele grote vooruitgang in mezelf!
Misschien werkt dat bij iedereen zo, maar ik kon niet boos worden,( heb ik nog wel moeite mee), en trok altijd alle schuld naar mezelf toe, of verzon smoesjes voor het onbegrijpbare gedrag van anderen. Had altijd medelijden met iedereen, enz.
Misschien herken jij dit ook in jezelf?

Je hebt me heel erg gesteund en ik ben blij met je warme gedachten die je naar me geschreven hebt. Maar denk ook aan jezelf!, offer je niet te veel op aan andermans lijden. Dit is n.l. ook een fout van mij. Dan blijf je slachtoffer van je eigen lief willen zijn.
Jij BENT gewoon hardstikke lief, we hoeven dat niet steeds aan anderen te bewijzen, want daar gaan sommigen van profiteren !
Ik zou nog meer willen schrijven, misschien een volgende keer?
Een knuffel ook voor jou!!
—————————————————————————————

Lieve Forl.
Dank je wel voor je lieve reaktie!
Dat “voor mezelf zorgen” valt nog even tegen, maar ik ben toch blij dat ik ten opzichte van jou een stabiele indruk maak! dat geeft toch weer moed en zelfvertrouwen.

Als mijn ogen niet meer zo branden (kan daardoor niet lezen zonder enorme pijn in mijn hele gezicht en hoofd, ook schrijven kost me veel energie op die manier), dan wil ik meer gaan lezen over b.v. jouw leven , en ook over dat van anderen op dit forum.

Wil ook graag meeleven als dat is toegestaan. Mag ik vragen hoe het nu met je gaat, Forl.?

Maar, ik had je vraag over een nieuwe huisarts nog niet beantwoord, en ik vind het juist zo fijn als iemand wat aan me vraagt!
Na lang uitstellen, ben ik van de week wel moeten gaan i.v.m. gewrichtsklachten waar ik geen goede remedie voor wist te verzinnen.
Ik zag daar dus tegen op, maar bedacht me toen, dat zij (Bep, m’n nieuwe huisarts, welke zich heel afstandelijk opstelt) van binnen ook een lief kwetsbaar meisje heeft zitten, dat ze in haar beroep moet zien te beschermen.
Toen heb ik haar eerst op haar gemak gesteld, haar bemoedigd, dat ze het goed deed, enz.
Toen liet ze een beetje van haar koelheid “vallen”, en toen durfde ik ook meer te zeggen over de fysieke pijn in mijn hoofd waar ik dag en nacht aan onderhevig ben.
Ik zag hoe ontdaan ze er over was, ze wist dit goed te verbergen, maar ik zag het toch en voelde ook dat ze mij nu geloofde.

Dus wie weet komt alles nog goed, Forl.!  , liefs van Mies
———————————————————–

Lieve Forl.,

Heel erg bedankt voor je begrip en wijze woorden; ik waardeer dat heel erg.
Door het contact met het forum komt er te veel van vroeger terug + dat ik te veel de neiging heb om jullie verdriet weg te willen werken. Ik weet dat dat onmogelijk is, en dat ook niet van mij verwacht wordt, maar die denkfout zit nog altijd vast in mijn geestelijke computer.
Ben daartoe geprogrammeerd.
Heb nu even een time-out genomen, daar lezen en schrijven te veel spanning en pijn veroorzaken.
Wil je heel graag een hart onder de riem steken, vind n.l. dat je heel goed bezig bent. En inderdaad : alles heeft, dient een goed doel en een goede uitkomst, ooit. We werken er hard aan, en nogmaals mijn waardering en respect voor jou! Tot gauw, hopelijk.
Heel veel liefs en sterkte toegewenst van Mies.

——————————————————————————————————

13 april 2007 — : Door mijn oude angsten heen op weg naar een nieuwe Mies.

Hallo allemaal,
Ik dreig alsnog gek te worden van de adrenaline die nu al 7 jaren door m’n hele lichaam giert, op zoek naar een uitweg.
Ben vroeger niet kunnen vluchten voor de aanvallen thuis van, met name mijn moeder (die haar hysterie-aanvallen op mij afreageerde), en mijn geestelijk gestoorde broertje, die nog veel erger was daarin.
Mijn vader liet de opvoeding van die 2 aan mij over, en vond het prima, dat die 2 zich ook nog eens extra op mij wroken omdat hij altijd deed alsof zijn neus bloedde.
Daarna (gedurende mijn verdere leven) ben ik een prooi geworden van (en voor) iedere gek (kwaadwillende boze geest), welke de behoefte had om mij te misbruiken.
Ik wist gewoon niet beter, of allxc3xa9xc3xa9n op die wijze kon ik mijn bestaansrecht verdienen.
Ik mocht nooit een reactie vertonen, mocht geen eigen gevoel hebben, niet huilen, geen angst vertonen, niet protesteren, geen eigen interpretatie er op nahouden, geen eigen denken of wat dan ook van mezelf. Moest a.h.w. mezelf ontkennen te bestaan.
24 uur per dag zit ik dus te trillen en te bonken in mijn lijf, hetgeen ik constant moet zien te onderdrukken om in zekere zin alsnog mijn bestaan mogelijk te maken
Dat trillen en bonken enz.,enz., is allemaal nog de reaktie van mijn lichaam, dat al die angsten (en de daardoor nu aangemaakte adrenaline) heeft op moeten slaan en die er nu nog steeds uit aan ’t komen zijn.
Ik weet nu vaak van gekkigheid niet wat ik doen moet. Maar het is hun gekkigheid die er nu uitkomt, en waar ik nu alsnog opnieuw aan onderhevig ben, om in te kunnen zien waaraan ik mijn p.t.s.s. “te danken” heb, c.q. wat daaraan vooraf is gegaan.
Ik moet dus opnieuw door die hel heen om de ware schuldige aan te kunnen wijzen. Want ik kreeg van hen, terwijl zij mxc3xacj misbruikten er ook nog de schuld voor in de schoenen geschoven + te slikken (mijn b.m.s.?)
Maar toch gaat het, nu ik dit allemaal inzie heel hard vooruit, ook al lijkt dat lichamelijk niet zo te zijn. Geestelijk word ik er heel rijk van en daar ben ik heel erg blij mee!
Er is een andere Mies aan het ontstaan , een veel betere! En daar krijgen jullie nu allemaal de hartelijke groeten van.

——————————————————————————————————

23-4-2007 :   De hel die mijn moeder heet  (Trigger!)

Beste allemaal, (lees s.v.p. ook mijn aanvulling!!)
Jarenlang al, ga ik door een ware hel die “mijn moeder” heet!
Ik heb geleerd om mezelf alleen maar te straffen, omdat zij mij alleen maar strafte (om mij zgn. te “louteren” voor mijn eigen bestwil.)
Ik heb geleerd om haar lief te hebben boven alles. Dit moest ik haar altijd laten voelen, c.q. bewijzen. Ook moest ik haar kunnen laten voelen dat ik haar eeuwig trouw zou blijven daarin.

Ik vecht nog steeds door die hel heen, waarin ik haar boze geestkracht (als zijnde mijn grootste tegenstander) probeer om te overwinnen.
Het is een enorm geestelijk gevecht, om de waarheid te durven en leren inzien, omtrent wie en wat mijn moeder in werkelijkheid was; en omtrent, wat ze in haar geest met mij van plan was, om met me te doen en van me te willen maken. : n.l.: mij maken tot een verlengstuk van haar (boze) geest.

Juist omdat ik anders was en ben, juist daarom had niet alleen zij, maar ook een ieder die jaloers was op mijn “anderszijn” het op mij gemunt.
Zodoende ben ik vol met leugens (omtrent mezelf) gestopt, als een met verkeerde informatie (vals) geprogrammeerde computer.
Ik ben volgestopt met hun voorwaarden en eisen om aan te moeten voldoen; hen daarin te moeten blijven dienen, was de enige manier om te mogen en te kunnen bestaan, op die wijze moest ik mijn bestaansrecht in deze wereld zien te verdienen.
Maar ik diende en bediende hen nooit goed genoeg naar hun zin, en kreeg alleen nog meer negatieve “input” (valse erkenning) te verduren.

Nu ben ik dus op weg om al hun leugens en valse “input” (aan hun wetten, straffen, voorwaarden en eisen) te doorgronden, om zo (al doende) tot de werkelijke zin van mijn bestaan te komen, en om daarvoor te gaan leven.

Refererend aan het (door mij nu even verbasterde) spreekwoord,: “Liefde gaat door de maag” ; i.z.z. ben ik met haat (op)gevoed, maar moest dat aanzien, proeven en bevestigen t.a.z. van mijn moeder, alsof dat pure Liefde was.
Zo kan je dus al vanaf je geboorte afhankelijk worden van valse moederliefde.

N.b. Na mijn geboorte kon ik geen voeding binnen houden, de huisarts werd erbij geroepen, want anders zou ik dus gestorven zijn. Toen moest mijn moeder me gaan trainen, om lepeltje voor lepeltje te leren, om haar voeding te durven eten. Toen al heb ik angst gevoeld, zoals op nog veel meer momenten in mijn leven. Zelfs aan toen ik nog een baby was, heb ik herinneringen van extreme (in stilte doorstane) angst.

Nooit diende ik mijn moeder dus goed genoeg, altijd moest het beter en beter, altijd ook moest ik voorzien in wat er van me “verwacht” werd, dat ik voor haar (ook voor de rest v.d. fam.) doen zou. Al mijn energie ging op aan: (al bij voorbaat) uit zien te vlooien wat er voor dat moment voor ieder van hen van mij vereist werd om voor hen te gaan doen, uit angst voor de afschuwelijke gevolgen welke dit voor mij zouden gaan beteken/zouden inhouden, als ik daarin op xc3xa9xc3xa9n of andere wijze zou falen.

Daar ben ik aan kapot gegaan, en dat was stiekem ook haar (hun) bedoeling; dat moet ik nu durven inzien.
Daar is een gevecht voor nodig, want iedereen wil graag “bogen” op een lieve vader en moeder (+fam.); zeker als voor de buitenwereld niets van hun kwade opzet te zien is, en zij doorgaan als een voorbeeld voor de gemeenschap, als leiders van de kerk, enz.
Hun goede naam en faam, daar ben je als kind ook fier (trots) op.

Om die trots nu op te moeten geven, dat is mijn gevecht om vrij te komen van indoctrine en leugens uit het verleden, die mij nog steeds (via het ego – m’n trots) , in hun macht willen zien te houden + over me willen blijven heersen. Zij (de leugens, enz.) willen zich nog steeds laten gelden.

De helse pijnen waar ik nu al jaren door heen ga, laten mij “aan den lijve” ondervinden (voelen) hoe erg ik toendertijd in de geest geleden heb, en zij laten mij de waarheid voelen waaraan ik geleden heb.
Veel van mijn ziektes/symptomen, staan symbool voor het geestelijk geweld en het (al dan niet geestelijk) misbruik waaraan ik vroeger onderhevig ben geweest, en zijn voor mij nu een eye-opener. (ook al voelt die/dat voor mij alsof er een echte blikopener aan het werk is in mijn hoofd :))
Met het doorleven en doorworstelen van die pijn, kom ik hun leugens en valse “input” tegen, om die naar waarheid om te kunnen gaan draaien in mijn hoofd (mijn computer) en in mijn geest.
Zodat ik weer naar waarheid LEVEN zal en kan.

Ondanks alles wat ik geschreven heb was/is dit voor mij een positief verhaal, ik hoop voor de lezers ook.
Mies.
——————————————————————————————————

Voor allemaal:
Ik haat mijn moeder totaal niet, heb totaal geen woede- of wraakgevoelens ten opzichte van haar, in tegendeel!!!!!
En hierin ben ik zeer stellig, en daar houd ik mezelf ook niet mee voor de gek.
Het heeft me, juist omdat ik haar als mijn medemens toch lief heb, zoveel moeite gekost om met mijn moeder te kunnen breken.

Het heeft me zoveel twijfels gekost!!, zoveel medelijden met haar, dat maar steeds om vergoelijking vroeg t.a.v. haar gedrag.

Alleen het enige wat ik nu anders heb leren zien (ik heb haar dus wxc3xa8l altijd boven alles liefgehad) is, dat ik haar handelen t.o.v. mij niet meer goed kan en ga/mag praten.
Haar handelingen t.o.v. mij waren extreem negatief en waren gebaseerd op haat, welke ik als zijnde liefde heb leren accepteren, en waarvan zij mij al heel vroeg afhankelijk heeft weten te maken.(van die zgn. liefde dus)

Het is juist niet negatief bedoeld.Ik heb haar gewoon nuchter geanaliseerd, zonder wraakgevoelens, of wat dan ook. Ik wilde gewoon laten weten dat ik zoveel inzichten achteraf krijg; welke ik kan koppelen aan de pijn waaraan ik nu zo extreem onderhevig ben.

Ik ben echt zwaar geestelijk mishandeld. Dat had ik allemaal verstopt, juist omdat ik dat in mijn jeugd niet verwerken, noch bevatten kon, en er ook bij niemand mee terecht kon, of op mocht reageren.

Ik ben totaal niet beledigd, boos, of wat dan ook. Alleen vertwijfeld geraakt in het hunkeren naar moederliefde en erkenning, welke mij thuis dus totaal onthouden is.

Ik zie duidelijk 2 moeders, de xc3xa9xc3xa9n, welke zich voor alles wat haar niet zinde in haar leven op mij wrook,(van deze heb ik afstand moeten nemen) en de mens welke het heel moeilijk had om haar leven als onmachtig mens te kunnen verdragen, en te accepteren.

Die laatste persoon heb ik altijd proberen te helpen. Ik heb haar constant bemoedigd en gesteund; zelfs als heel klein meisje heb ik haar altijd al aangevoeld daarin, haar steeds zeer positief benaderd. De rollen waren steeds omgedraaid: ik trooste haar, maar zelf kon ik nergens terecht. Ook heb ik altijd voor mijn 1 jaar jongere broertje gezorgd, waar mijn ouders en zus niet mee overweg konden omdat hij onhandelbaar was.

Ik ben nooit met verwijten naar mijn moeder toegegaan. Altijd wel met goede wil en “frisse tegenzin”, altijd weer proberend om een goed contact op te kunnen bouwen, maar zij kon dat niet. Ik ben daar aan onderdoor gegaan, en dat kon ik toen niet meer opbrengen, omdat ze ook tussen mij en mijn man ging stoken.

Ooit zal ik misschien op durven schrijven welke afschuwelijke dingen ze mij constant naar mijn hoofd slingerde, maar voor nu laat ik het hier even bij. (mijn moeder is al geruime tijd overleden).
Wordt dus eventueel vervolgd
Mies.
p.s. ik kan me heel goed voorstellen dat niemand zit te wachten op al die nare scheldwoorden, en vormen van bedreiging waaraan ik onderhevig ben geweest, nu ja, we zien wel.

——————————————————————————————————

antwoorden n.a.v. de reacties op “de hel die mijn moeder heet”.
Lieve Forl.,

Bedankt dat je me geschreven hebt over het gedrag van je schoonmoeder, want hierdoor raak je precies het dubbele gevoel waar ik zo extreem mee worstel, t.a.v. dat toneelspelgedrag van mijn moeder.

Daar was nooit een peil op te trekken. Dus was ik altijd xc3xa9xc3xa9n en al spanning, altijd aan het speuren, op m,n hoede en extreem gestresst, over wanneer de aanvallen zouden komen.
Ze kon zomaar, zonder enige aanleiding omslaan.

En natuurlijk juist als ik er even niet op bedacht was, en heel onschuldig (i.z.z. me voor haar afsloot, haar even geen bevestiging liet voelen daardoor), zat te lezen, of i.d.; juist dxc3 n flipte ze helemaal uit, als een duvel uit een doosje, en kreeg ik de volle laag.
Ze ging heel vaak onverhoeds in de aanval.

Dat dubbele, daar kom ik nu niet uit. Als er bezoek was, dan was ze zxc3xb3 extreem lief, opofferend, gastvrij, vrolijk, enz.
Maar zodra dat bezoek weg was, reageerde ze, het feit dat zij zich zo lief, enz. had moeten gedragen (van haarzelf) altijd op mij af. Dan begon ze ook die mensen die er geweest waren op een afschuwelijke manier zwart te maken. Echt heel gemeen!

Ook over mijn oudere zus, roddelde ze altijd. Dat vond ik zxc3xb3 erg voor mijn zus, en ook voor al dat bezoek dat door haar zo beduveld en bespeeld werd, dat ik me er voor verantwoordelijk ging voelen.
Van de weeromstuit ging ik dan probeen om, door heel lief te zijn voor de slachtoffers van mijn “kwaadsprekerige” moeder, alles goed te maken voor iedereen.

Waarschijnlijk heeft mijn moeder mij zelfs daar bewust toe gepogrammeerd?
Ze wist dat ik geen kwaad woord over anderen kon velen, maar zat me altijd op te stoken.
Nooit heb ik dit aan een van haar vele slachtoffers verteld, daarvoor schaamde ik me veel te diep.
Ik ben zelfs niet op dat idee gekomen, om dat te (durven?) doen, want dan zou ik ook eventueel kunnen roddelen.

Het was zo ingewikkeld, ik voelde me schuldig aan haar valse toneelspel en geroddel, dus verstopte ik ook al die dingen in mezelf alsof het mijn fouten en mijn schuld was.
Ben ik ook hierin het bewust uitgekozen slachtoffer van mijn moeder geworden?
Door nooit iets te zeggen hierover, ook niet tegen haar in te durven gaan(want ik had dus niets in te brengen), voelde ik mij ook schuldig.

Waar ik me wel heel gelukkig en rijk in voel is, dat ik NOOIT met haar meedeed (met dat geroddel), wat mijn zus en vader dus wel deden.
Ik sloot me er voor af, deed net alsof ik een marionet was en liet haar uitrazen, meer niet; ik reageerde niet, maar vond het afschuwelijk.

Al haar kwaadsprekerij ging achteraf gezien wel door mij heen, ook daar heb ik nu pas last van, ze gebruikte mij als een soort van zondebok, zodat zij weer met een gerust geweten verder kon gaan.
Wat bij mij dan bleef hangen was schuld, haar fouten werden mijn fouten, dat is zo idioot, maar het heeft op die manier gewerkt.

Ze wist dat ik een gruwelijke hekel had aan leugens, roddel en bedrog, en ze is waarschijnlijk haar hele leven lang woest op me geweest dat ik daar dus altijd boven ben kunnen blijven staan.
Ik vergat gewoon alles weer, dat is het stomme, en in mijn herinnering krijg ik die 2 toneelspelende moeders niet op een rij, want ze kon soms ook heel geestig (in de zin van leuk) zijn.

Maar, later toen ik eenmaal met mijn huidige man getrouwd was, toen ging ze me toch toneel spelen.!
En zeker toen we kinderen kregen, toen speelde ze toch zxc3xb3 de “geweldige oma”, terwijl ik onbewust haar, mij bedreigende geweldadige kant, toch altijd voelde broeien. Ik bleef onbewust doodsbang en op scherp staan, besef ik nu.

Maar ze is me dus na ons huwelijk echt totaal gaan overdonderen met kado’tjes, enz.
Daar had ik wel een hekel aan, maar toch, HAAR NEGATIEVE KANT LEEK ER NIET MEER TE ZIJN!

Totdat mijn man geen zin meer had om naar haar toe te gaan, om altijd maar op te zitten en pootjes te moeten geven.
Toen kon ik het niet laten om toch alleen naar haar toe te gaan, en toen begon ze me weer te bedreigen; ze haalde a.h.w. gewoon weer de scha in.

Sorry Forl., het is een lang verhaal geworden, maar er is nog zoveel meer wat ik niet op een rijtje krijg,! En niet alleen wat mijn moeder betreft. Mijn hele leven staat momenteel op zijn kop en overhoop
——————————————————————————————————

Hallo Forl.
Was jij het enige meisje thuis?
Was jij het enige “mikpunt” van de angst van je moeder?

Heb je ook last van schuldgevoelens; je schuldig voelen aan je bestaan?

Je hoeft mijn vragen niet te beantwoorden, hoor!
Liefs en sterkte gewenst.
Mies.

p.s. Bij mij thuis zag iedereen mij als hun bezit, waar ze mee mochten doen wat zij “goed vonden”, (ook mijn broertje, zus en vader dus).

——————————————————————————————————

Lieve Forl. en alle andere lezers,

Ik waardeer je bericht zeer, en vind het dus helemaal niet stom, in tegendeel.

Tot zo’n 10 jaar geleden heb ik altijd in de volle overtuiging verkeerd, dat ik een hele lieve vader en moeder had gehad.
Al het misbruik had ik ontzettend diep weggestopt.

Het heeft me vreselijk veel gekost (een reuze gevecht met mezelf, en hxc3xa9xc3xa9l veel tijd), om de leugen te kunnen en durven zien.

Ik heb de waarheid nu durven inzien, en zit dus niet meer gevangen in de leugen. Hoewel, ik heb nog steeds het gevoel dat ik in de macht ben van een boze moeder. Waarschijnlijk heb ik nog niet de volledige waarheid ingezien, en ben ik er dus nog niet helemaal uit.

Wel heb ik nog steeds de verschrikkelijke herbelevingen. Ik hoor steeds (heel vaak en heel heftig) onverwachts, als in een overval, de mij helemaal verpletterende, snauwende en bedreigende stem van mijn moeder.

Ieder woord dat ik opvang, roept dan een mij vreselijk bedreigende uitdrukking op, welke me vroeger is “toegebeten” door mijn moeder, en waar ik me op dat moment dan pas van bewust wordt, dat ze dat ooit gezegd heeft tegen mij destijds. Dan gaat ze keihard te keer in mijn hoofd.

Dan ben ik weer terug in de tijd + in een hel, die er nu maar uit blijft komen, en waaraan die herinneringen maar naar boven blijven komen, als in een komplete overval. Ik heb waarschijnlijk nog niet gezien hoeveel impact dat op me gehad heeft vroeger.

Dan ben ik helemaal van de kaart, de pijn giert door mijn hele hoofd, het zweet breekt me uit, ben totaal kapot, en weet niet waar ik het zoeken moet van ellende en dan klap ik letterlijk in elkaar.

Het is dan weer echt : de hel op aarde voor mij.
Ik heb dus veel te veel verstopt. Een veel te mooi plaatje voor mijn moeder ingevuld.

Heb alleen de goede dingen van mijn ouders, zus en broer (willen) onthouden, om me daar aan vast te kunnen blijven klampen.

Alleen die vreselijke, afschuwelijke waarheid, in die onverwachtse herbelevingen, welke ik nu niet meer voor mezelf ontkennen kan, dat is dan moeilijk.

Echter, het gegeven dat ik slechte ouders gehad heb, daar heb ik me al mee verzoend.
Dat heb ik geaccepteerd en daar heb ik vrede mee.

Ik heb zxc3xb3 veel geleerd van mijn ptss. Waarom en waarvoor ik dit gekregen heb, en dat het een goed doel dient, om mij rijker en wijzer, en minder afhankelijk van erkenning van mensen in het leven te leren staan.
Me een volwaardig gewenst mensenkind mag voelen in de ogen van God.

Ik heb door mijn ptss te accepteren, en er door heen te gaan, de weg naar mijn werkelijke Vader en Moeder teruggevonden, en daar ben ik enorm door bevestigd en gesterkt.

Jullie hoeven het niet met mij eens te zijn; ik wil jullie nergens van overtuigen; ik spreek me nu alleen maar uit, laat me kennen in waar ik voor ga.

Het is voor mij de enige juiste weg en manier, om tot een echt waardevol mens uit te kunnen groeien.

Voor mij is het een groeiproces terug naar waar, en waarom mijn leven begonnen is.
Mijn groeiproces wordt geleid door God, Hij laat mij de waarheid zien over mijn leven, en over het doel van dat leven.
Helaas ben ik nog geen gelijkgestemde op dit punt tegengekomen op dit forum.
Daarom twijfel ik ook wel eens of ik me wel zal laten kennen hierin.

In zeker opzicht voel ik mij n.l. heel anders, maar wel veel wijzer en rijker dan mijn soortgenoten , n.b. dit is niet mijn eigen verdienste.
Maar als ik dit nu zeg, dan maak ik misschien vijanden.
Zonder dat ik dat wil, jaag ik jullie dan tegen mij in het harnas.

Ik respecteer ieder van jullie, waardeer jullie zeer, en ben blij om af en toe hier op het forum te mogen schrijven.

Veel liefs voor jullie allen en natuurlijk veel sterkte gewenst,
Mies.

p.s. Ik heb een nieuw antwoord toegevoegd op mxc2xb4n item ` Ik voel me zo schuldig, wat doe ik verkeerd.` Het gaat over schuld en ptss., misschien aardig om even te lezen.

——————————————————————————————————

Dank je wel lieve Forl.,

Ik zie verstandelijk wel in dat ik boos kan worden op mijn moeder.
Maar ik kan me niet verdedigen. Het lukt nog steeds niet.
( hoewel ik wel heel goed op kan komen voor een ander, en dat ook vaak genoeg gedaan heb)

Ik moet zelfs van mezelf boos worden op haar.
Maar zij heeft zoveel macht over mijn denken gekregen, onvoorstelbaar veel.

Ze heeft me er met zoveel leugens ingeluisd vroeger!.
En dan met name met leugens i.v.b. met het geloof, over hoe God over mij zou denken. Vandaar dat ik er ook met God weer uit moet zien te komen, als je snapt wat ik bedoel.

NB, zij was de juffrouw van de zondagschool, werd door anderen op handen gedragen, enz.; ze was gewoon de beste toneelspeelster die je je maar kan bedenken. Dat toneelspel , daar ben ik nog steeds niet helemaal uit, (over wat nu xc3xa8cht was, en wat niet!)

Ik was ALTIJD bang. Altijd en altijd.
Mijn moeder heeft me, toen ik zelf nog een klein onmondig kind was, en ook daarna nog heel vaak, met de dood bedreigd!

Maar nooit werd er daarna ergens over gesproken, ze deed altijd net alsof er totaal niets slechts gebeurt was; wel ging ze door met mij bedreigen om me ook daarvan (van haar bruut geweld ), de schuld te geven

Ik ging daarom steeds nxc3xb3g meer mijn best doen om een lief meisje gevonden te worden. Ging ook steeds meer de lolbroek uithangen.

Maar ’s nachts huilde ik dan de hele nacht mijn wanhoop en het ,”me schuldig ” voelen eruit. En vroeg me dan wanhopig af, wat ik toch allemaal verkeerd zou doen.

Als ik dan met hele dikke ogen aan de ontbijttafel zat, dan keek mijn moeder nog niet eens naar me, zei helemaal niets!
Ik wist me met m’n verdriet en schuldgevoel geen raad.

Ben momenteel bezig om mijn verhaal (als “heldervoelend geboren kind”) te omschrijven, maar het lukt nog niet al te best.

Ze heeft zulke afschuwelijke dingen tegen me gesnauwd, onvoorstelbaar en niet geschikt voor jeugdige lezers.

Maar het is echt zo, Forl., dat God mij leidt in dit proces, op zoek naar de ware aard en de ware gebeurtenissen omtrent al die figuren welke zo’n valse claim op mijn leven hebben gelegd.

Het is echter zo veel, en zo omvangrijk, zo complex, en het gaat met zo ontzettend veel lichamelijke klachten en extreme pijnen gepaard.
Die pijn geeft mij dan weer dat schuldgevoel terug, als zou ik weer niet goed bezig zijn.

Netzo als mijn moeder steevast beweerde, dat alles altijd mijn schuld was, xc3xa8n blijven zou!
B.v. als ik ziek was, (blaasontsteking), dan snauwde ze verwijtend: “eigen schuld, had je maar niet zo lang met je blote benen op de stoep moeten blijven zitten”

Was ik verdrietig, dan snauwde ze: “trek jij eens gauw een wat vrolijker gezicht; ik ben toch zeker niet van plan om tegen zo’n stomme kop aan te moeten kijken, wat verbeeld jij je wel, jij lelijk mormel dat je daar zit”.

Zij is voor God gaan spelen in mijn hoofd. Ik zag mijn ouders voor God aan, maar zij onthielden mij iedere vorm van positieve erkenning.
Zodoende ben ik blijven geloven dat ook God mij maar een hxc3xa9xc3xa9l stout en zeer schuldig mormel zou vinden.

Die hersenspoeling moet er dus uit; en dat is ook aan het gebeuren.
Volgens mij (de eeuwige optimist), ben ik er bijna.

——————————————————————————————————

Hoi Forl., en Forl..

Ja, : “Eert Uw vader en moeder”, daar ben ik ook van in de macht gekomen!

Ik kom steeds meer hersenspoeling tegen, en kan daardoor nu ook steeds bozer worden op “Jan en alleman”.

En in de eerste plaats op die wraakzuchtige moeder van me en op die huichelachtige, slappe vader; welke mij altijd alles op liet knappen, en de kooltjes voor de hele familie uit het vuur liet halen.

Ik werd verantwoordelijk gesteld voor alles waar zij last van hadden. Ook voor een idiote broer, die net deed alsof ie gek was, maar zelfs 2 x is afgestudeerd!

Maar……………: overwinning!, Forl., en Forl., de boosheid borrelt van jewelste!!!
Ineens kan ik het, mag ik het, dus maar doorgaan met die banaan!, nu nog kunnen volhouden!
Miesje.

p.s. Chips, wat lijkt jouw verhaal op mijn verhaal, Forl., ik kom er ineens achter wat voor een, mij bedreigende, en gemene vader ik gehad heb, en hoe de hele familie me is gaan bedreigen, toen ik gekapt had met m’n moeder. het houdt maar niet op met ontdekkingen:-), ben hxc3xa9xc3xa9l boos nu!
——————————————————————————————————

Fijn dat je dat zo schrijft, Forl.
Komt me hxc3xa9xc3xa9l goed uit nu.
Ik worstel me een ongeluk tegen die stomme afschuwelijke hersenspoelende ouders van me.

Ja, zelfs op God mag je boos worden; nu, dan zeker t.o.v. je vader en moeder, welke zo INTENS gemeen zijn geweest om op Zijn plaats te gaan zitten in mijn hoofd, en me zo vreselijk zijn gaan beduvelen daarmee

Word steeds bozer!!!

NB. het is niet alleen “de hel die mijn moeder heet”, het is ook “de hel die mijn vader heet” + m’n rotbroer en m’n afschuwelijke zus, en m’n vroegere verloofde, en al die mannen die me altijd achterna gezeten hebben,
en die halve gare, die in een volle bus in mijn kruis gingen wrijven, enz.enz.
En Mies durft niets te doen, is verstijfd en verstomd.
Ik gooi het er nu allemaal uit! Lekker puh,
Liefs van Miesje, die zich rot vecht momenteel.
——————————————————————————————————

Hoi,

Ben nu ook boos op mezelf, omdat ik altijd maar alles goed wil hebben voor alles en iedereen in deze wereld.

Daarin ben ik een veel te hardnekkige, eigenwijze dreutel gebleken.
En ben mezelf helemaal voorbij gelopen daarin.

Echt stom hoor van mezelf,: allemaal “vechten tegen de bierkaai”, en “er aan onderdoor gaan”

Dat vind ik toch stupide!!  Wat een oen, hxc3xa8?

——————————————————————————————————

24-4-2007 : Wat doe ik verkeerd? Ik voel me zo schuldig!

Hallo allemaal,
De hele dag spookt dat al door mijn hoofd, die vragen van : heb ik iets verkeerds geschreven op het forum, heb ik me ergens schuldig aan gemaakt, heb ik iemand per ongeluk beledigd?
Juist omdat ik geen reakties krijg op het item van “de hel die mijn moeder heet”, maak ik mij zorgen daarom.
Dan denk ik weer, dat ik te veel erkenning zoek op dit forum, een betweter ben, enz., enz.

Maar ineens kom ik erachter! Ineens weer een eye-opener in relatie tot mijn moeder.
ZIJ verklaarde mij n.l. (door haar schelden, en ook door haar, mij totaal afkeurende houding, haar “mij doodzwijgen”, enz.enz.,) ALTIJD SCHULDIG!

Ze nam ook altijd wraak, hetgeen ik tot eergisteren nooit beseft heb (maar daar zal ik evt. later op terug komen).

Enfin, wat ik maar zeggen wilde: ik weet nu waar mijn schuldgevoel voor en in alles wat ik doe vandaan komt.
:
Mijn moeder verklaarde mij (door haar uitstraling naar mij toe) schuldig omdat ik niet meedeed met(aan) haar haat.
Omdat ik niet meewerkte met haar “plan van aanpak”, van werken met haat; van alles bewerken en kapot maken d.m.v. haat en woede.

Ik herinner me nu ook een droom van ong. 5 jaar geleden.
Droom:
Ik lag alleen in bed en ineens ging de slaapkamerdeur open. Ik schrok, er kwamen 2 gedaantes naar binnen, ze liepen op me toe met messen (of pistolen).
Ieder van hen richtte hun wapen met een enorme dreiging op mij, om me te zullen gaan vermoorden.
Ik ging rechtop in bed zitten en vroeg (heel bang en verbouwereerd)
:”wat doe ik verkeerd”?
Ze kwamen nxc3xb2g dichterbij, en nog dreigender op me af. Toen zei ik heel onnozel (en kinderlijk haast) :”ik geloof in God”.
En toen gingen ze weg, ze losten zo maar op in het niets, en ik werd wakker.

Maar toch nog even de vraag aan jullie, heb ik “verkeerde dingen” geschreven op het forum, heb ik de verkeerde instelling, ben ik verkeerd bezig, heb ik de verkeerde woorden gebruikt? Of is het werkelijk de demonisering van mijn moeder (en mijn zus) waar alles om draait?

Maar ik weet nu dus, dat die 2 zinnen :”wat doe ik verkeerd?, en:” ben ik ergens schuldig aan?, mij mijn hele leven al aan het beheersen zijn in mijn hoofd, en me op die manier totaal overheersen en tegenwerken + onbewust aanvallen en ondermijnen, in alles wat ik doe of laat.
Bedankt voor het lezen, en heel graag commentaar a.u.b.
Liefs van Mies.
P.s. Opeens snap ik dat die 2 dreigende personen uit mijn droom, staan voor mijn angstvraag “wat doe ik verkeerd” en voor mijn schuldgevoel.
——————————————————————————————————

Ja, lieve 4 x Forl., ik begrijp jullie hxc3xa9xc3xa9l erg goed!, overigens bedankt dat jullie schreven  .

Ik weet dat jullie allemaal ontzettend lief zijn , net zo als al die (door anderen )gekwetste ptssers (anders waren we geen ptssers geworden, denk ik).

Het is alleen mijn eeuwige twijfel aan mezelf in alles wat ik doe, waar ik nu doorheen ga, en in feite val ik daar eventueel anderen mee lastig, hoewel niet zo bedoeld; maar ik dacht ook eventuele herkenning op te kunnen roepen bij “ons”.

Het is mijn kinderlijke, momenteel altijd maar weer de kop opstekende schuldgevoel, daar wil ik ook eigenlijk niemand voor claimen,( om dat nu voor mij goed te gaan maken.)
Ik kan ook vaak niet alles lezen, of op alles reageren; heb wat dat betreft ook die concentratieproblemen (veel pijn om te kunnen lezen), xc3xa8n de triggers.

Maar ik vind zoveel bevestiging aan de ene kant op dit forum; en tegelijkertijd word ik er nxc3xb2g onzekerder van. In de zin van : wat mag ik nu wel schrijven, en wat niet!
Het roept i.z.z. mijn onzekerheid aan vroeger bij me op, waar ik destijds overheen ben gegaan.

Vroeger (vxc3xb3xc3xb3r de ptss-verschijnselen) was ik xc3xa9xc3xa9n en al bravoure!
Dit moet nu gewoon veranderen in een stabiele, zelfverzekerde houding, waarin mijn verdriet niet meer “overtroefd” hoeft te worden voor en door mezelf.
Veel sterkte en liefs maar weer,
Mies.
——————————————————————————————————

Hoi Forl.,
Wat een treffende en fijne reactie. Ja, boos worden dat is nu juist het grote probleem!
Er zit nog veel extreme angst voor mijn moeder in mij verstopt, welke mij nog steeds gevangen houdt, en me in haar greep wil houden.
Telkens als ik mezelf gemotiveerd heb, na een herbeleving (van haar wraakacties die ze tegen mij ondernam, en aan haar extreme bedreigingen), en dan heel erg boos kan worden, word ik daarna toch weer heel erg onzeker, en komen de excuses voor haar gedrag weer om de hoek kijken. En zo blijft dat maar doorgaan.

Wat mij wel vaak goed helpt om in te kunnen voelen, en zien hoe slecht mijn moeder in wezen was, zijn dromen, waarin ik terug ben samen met haar. In die dromen zie ik hoe erg ze mij mishandelt. En hoe ze niet tot de orde te roepen en niet te stoppen is ,of voor rede vatbaar , enz.
Na die dromen kan ik dan wxc3xa8l boos zijn, soms krijg ik in die dromen toch de gelegenheid om me te uiten t.o.v. mijn moeder.
Mijn moeder dulde n.l. geen enkele inmenging, inspraak of tegenspraak.

Die angst werkt en werkte als een (in mijn hoofd constant aanstaand) computertje, dat a.h.w. door haar bestuurd kon worden, en ook werd.
Een voorbeeld: Ik mocht dus niet met jongens omgaan, + niet naar de bioscoop, en dat al HELEMAAL niet op zondag
Toen ben ik een keer stiekem met een jongen toch op zondag naar de bios gegaan (was toen 15 jaar).
Die jongen begon mij te zoenen, ik schrok me rot en kreeg prompt een verlamde hand.
Het erge was, dat ik dus een smoesje moest verzinnen (ook aan de doktoren, want ik werd opgenomen in het ziekenhuis) over hoe ik aan die verlamde hand gekomen was .
Maar nog erger waren mijn zenuwen als het bezoekuur aanbrak, want dan kwamen, xc3xa8n mijn moeder, xc3xa8n die bewuste jongen bij mij op bezoek. En dat heeft nog een akelig xe2x80x9cstaartjexe2x80x9d gehad i.d.v.v. een wraakactie achteraf, door zowel mijn moeder als door mijn zus; die 2 deden met elkaar mee daarin.

Destijds heb ik er allemaal zelf veel om gelachen, ik was zo onbezorgd!, echt, ik maakte overal grappen om, en zelfs nu heb ik nog steeds die neiging om alles achter grappen te verbergen. Dat doen veel gekwetste mensen natuurlijk uit overlevingstactiek.
Bedankt voor je goede raad, Forl., ik ben op weg naar het afvoerputje  zullen we maar zeggen, moet alleen nog zien alles tegelijk erdoor te kunnen spoelen, om voorgoed weg te krijgen en te houden.

Liefs, Mies, p.s. vinden jullie het geen raar gebeuren, van die hand?

——————————————————————————————————

29-4-2007 Willen slapen – willen ontvluchten aan.

Door middel van slaap, zou ik de (onbewuste?) angst en wanhoop voor het bestaan in deze wereld willen (kunnen) ontvluchten.
Die angst zet zich bij mij om i.d.v.v. extreme, gruwelijke, lichamelijke pijn en onrustbeleving.

De confrontatie met die angst, is het hevigst, grijpt me ’t ergst naar de keel, bij het naar bed moeten gaan; om me daar dan aan over te moeten geven.
En hij dringt het diepst tot me door, als ik ’s ochtends vroeg weer ontwaak (na evt. geslapen te hebben :))in diezelfde wereld, waarin ik juist zo extreem bang ben, en welke ik zo graag blijvend zou willen (kunnen) ontvluchten.

Echter ik weet dat het oude levensangsten zijn, waar ik nu pas mee geconfronteerd word; omdat ik er nu aan toe ben om daar doorheen te kunnen gaan, xc3xa8n om deze angsten nu te zullen overwinnen!

Dat deze overwinning er gaat komen, staat voor mij zo vast als een huis!!!

——————————————————————————————————

Wordt vervolgd.

Categorieën: Geen categorie | 3 reacties

EMDR : "The weeks after".

Emdr1 De laatste EMDR is al bijna 2 maanden geleden, toch gaat het proces en verwerking nog steeds door.

We waren natuurlijk al goed bezig. Maar de EMDR heeft toch een diepere laag naar boven gehaald.

Ter verduidelijking :

Doordat ik mijn gevoel altijd ging beredeneren, blokkeerde ik mezelf.
Ik kon daardoor niet verder komen met "de waarheid inzien, en mezelf geloven", e.d.

I. (de therapeute) heeft mij dmv de behandeling, min of meer gedwongen om mijn gevoel te onderzoeken, en xc3xb3p te waarderen; en niet meer, zoals ik vroeger verplicht was om te doen, mijn gevoel wxc3xa8g te redeneren.

EMDR kan op die manier een doorbraak te weeg brengen. Maar dan ben je nog niet van het trauma af. Wel kan je dan verder gaan (verder komen) met de inzichten, plus de verwerking daarvan.

Voorbeeld: Ik voel dat mijn moeder mij slecht behandelt. Ik heb dat altijd weggeredeneerd met : het kan niet waar zijn wat ik voel; mijn moeder bedoelt het goed met mij. En met : mijn moeder is lief. Want dat wilde ik zo graag geloven , plus "waar-hebben" (dat zij lief zou zijn).

Nu ben ik terug naar mijn oorspronkelijke gevoel. EMDR heeft geholpen om dat gevoel op de juiste wijze te (durven) interpreteren, zodat dat gevoel een andere waarde krijgt; en dat het gewoon wxc3¡xc3¡r is, wat ik altijd heb weggeredeneerd. Emdr2

Ik was doodsbang, en dat gevoel was terecht aanwezig.
Nu krijg ik ook de inzichten over waarvoor /waarom ik bang mocht (en zelfs moest) zijn.

Mijn gevoel heeft dus altijd geklopt! N.B. Iemands gevoel verkrachten, is om angsten van te krijgen.

Omdat ik mijn eigen echte gevoel nu toe heb gelaten (om te mogen hebben, en er die waarde aan toe te kennen die het verdient), komt er nog steeds verstopt verdriet te voorschijn.

( Voor iemand die nog aan het begin van het verwerkingsproces staat, zou ik nog willen zeggen: Als je eenmaal je oude (hele oude) angsten durft toe te geven, zullen ze geleidelijk aan naar boven komen. Ook al het verdriet eraan komt nu mee, omdat je daar nu niet meer onderuit wilt.
Je hebt de deuren open gezet voor de waarheid van je verleden.
In ieder geval, zo heeft het bij mij uitgepakt. Ik ben daar al zo’n 8 jaar mee bezig)

Eerlijk gezegd, denk ik niet dat dit opgeleverde resultaat net zo zou zijn geweest, als ik exact aan I.’s opdrachten/instructies gehoor had gegeven.
Haar aandeel was meer, dat zij mij dwong om terug te moeten gaan naar bepaalde gebeurtenissen. Waarvan zij dus eerst mij het gevoel had gegeven dat ze mij geloofde, dat ik die xc3xbcberhaupt zo had beleefd. Voor mij was het erg belangrijk om door een buitenstaander (en met name door een vrouw) geloofd te worden, en te worden bevestigd in mijn gevoel.

Emdr3 Echter zij dwong mij ook, om tijdens het herbeleven van die gebeurtenissen, te zeggen : "ik kan het aan".
: Om het hele gebeuren dus terug te voelen, er opnieuw aan onderhevig te zijn, en om er dan nu de gedachten, de stelling aan te verbinden (c.q. je geheugen te programmeren) door te zeggen : ik kan diezelfde situatie nu wel aan.
Nee, zei ik, dat kan ik niet zeggen; dat is niet wat ik erbij voel.

Als diezelfde situatie zich nu voor zou doen, dan zou ik God om hulp vragen. Dxc3 t kan ik wel zeggen : "met God’s hulp kan ik het aan".

Ik heb mijn onmacht toegegeven, dit geleerd, ingezien en aanvaard, (NB) : juist door niet te zeggen : "ik kan het aan". Dat is een overwinning op het ego.
Het ego dat voor de blokkade zorgde, een blokkade waardoor ik niet bij mijn eigen gevoel kon komen en blijven.

Ook toen ze me commandeerde om ahw boven de angst te gaan staan, waaraan ik onderhevig was (door die boze geest van mijn vader welke ik als kind altijd al bleek te hebben gevoel, e.d.) en dan die angst af te moeten gaan doen met : ik kan het nu aan, dat zal me nu niet meer gebeuren, dat flikken ze me niet meer; om mijn gevoel daarmee weg te gaan redeneren……..: Daar wordt je mee getruceerd. Daarmee houd je jezelf voor de gek. Plus dat je er dan agressie tegenover moet gaan zetten. Dit is: je wapenen met macht en controle. En dat is niet de juiste manier (om het zo weg te gaan zetten in je "programma").

Ik heb geantwoord met : ik ben verontwaardigd, erg boos op die man (in dit geval "mijn vader"). Ik geef al die mensen die mij hebben misbruikt over, aan het oordeel van God.

Het is belangrijk dat je het misbruik erkent. Boos wordt op de ware daders. Je toegeeft wat er (en dat het) is gebeurd, en je het dus accepteerd.

Dat is weer die overwinning op je ego. Het ego dat juist niet wil hebben dat je je gevoelens gelooft, en wil dat je alles maar mooier blijft maken.
Maar met het mooier maken en camoufleren moet je dus wel altijd alles onder controle blijven houden (en onderdrukken); zo blijf je altijd in de leugen leven, en moet je die leugen blijven dienen.

I. zei ook een keer (mbt mijn vader) : word kwaad op die man!Boos1
Het lukte mij niet. Toen zei Karel : dat kan ze niet, omdat ze nog angst heeft/ bang is voor de straf van haar moeder. Van haar moeder mocht ze nooit boos worden, en al zeker niet op haar vader.
Doordat Karel dat inzicht aangaf, kon ik wel op beiden boos worden.

Voor de laatste EMDR-sessie hadden we afgesproken om het thema "schuld" te gaan behandelen.
Toen we die bewuste sessie dus gingen beginnen, zei I. dat we de EMDR nu ook zouden kunnen afsluiten.
Ze vond (ineens) mijn trauma/ptss te complex. En volgens haar zou het heel erg lang gaan duren; en had ze al gezien dat de EMDR bij mij niet aansloeg (of zoiets, maar volgens ons had ze drommels goed door, dat wij in levensvisie beslist niet op xc3xa9xc3xa9n lijn zaten met haar.)

Dat kwam wel deels toch als een verrassing. Maar we zijn er in meegegaan.
We hebben de 3 situaties die ik getekend had, nogmaals doorgenomen en deze afgerond.

Eigenlijk was ik al lang blij dat ik er niet meer heen hoefde.
Het was zo "opletten geblazen" om bij mezelf te kunnen blijven.
Wat ik ook vreemd vond, is dat ze alleen maar voorbeelden van mij ging behandelen die over mannen (die mij bedreigd/misbruikt hadden) gingen. Terwijl ik veel meer voorbeelden aandroeg die betrekking hadden op mijn moeder.
Ik had het idee, dat ze me erg wilde stimuleren om agressie tegen mannen te gaan "kweken".
Om boven mannen te gaan staan met een soort van vrouwelijke macht.

Wat ik stom vond van I. was, dat toen ik niet gelijk met haar mee kon gaan in het boos worden op mijn vader, ze vloekte : G.V.D., word kwaad op die man, zei I. boos.
Nu, daar heb ik toen wel iets van gezegd. Gelukkig voor haar, had Karel het niet goed verstaan.

Voor mij heeft EMDR wel gewerkt. Alleen niet op de manier die I. voor ogen had, en die zij hanteerde.

Ik heb er (met behulp van God en Karel) eigenlijk een eigen draai aan gegeven. Waarschijnlijk een draai, die I. niet kon apprecixc3xabren; vandaar vermoed ik, haar voorstel om er maar mee te stoppen.

Vermoedelijk wilde I. van me af omdat ik niet paste in het systeem, zoals zij dat hanteerde.
Compliment Eerlijk gezegd zie ik dat als een compliment, haha!

Wat ik wel nog wil zeggen is, dat de klachten eigenlijk nog erger zijn geworden.
Dat de herbelevingen, nachtmerries, maar vooral ook de inzichten, en het verdriet, maar blijven komen en komen.
Het gaat nog steeds dieper allemaal. En ook de fysieke pijnbeleving is navenant.
In feite
gaat mijn proces gewoon door, alleen dus nog intenser, en meer "de diepte in".

Ik heb mijn (groei-)proces al eens vergeleken met het schoonmaken van een emmer, vol met aangekoekt (oud) vuil. Hoe verder je komt (dus hoe dieper onder in die emmer) , des te hardnekkiger het vuil. Hoe moeilijker ook, om het schoonmaakproces te kunnen volbrengen.
Tja, opnieuw geboren worden, maar dan "brandschoon", het is echt NIET NIKS.
We moeten er wat voor over hebben.
Maar, zoals ook al vaker gezegd : "de aanhouder wint".
En, "wie het laatst lacht, lacht het best".

De laatste tijd heb ik steeds weer nachtmerries over die buren (die aan het verbouwen zijn).
Nu is het wel zo, dat ik ontzettend door die herrie van hen word getriggerd (geluiden zijn voor mij sws erg beangstigend). Maar zo’n intense nachtmerries beleven…..het staat echt voor wat er vroeger in de geest met mij al is gebeurd.
Die buren staan voor mijn verleden; en toevallig heeft die buurman ook nog dezelfde (vrij zeldzame) voornaam als mijn vader.
Nu hoop ik, dat als die verbouwing eindelijk eens klaar is daar, dat mijn geestelijk paleisje ook weer helemaal zal zijn opgeknapt.

Ik kan echt niet bepalen of EMDR voor iemand zinvol is.
Volgens mij is dat een heel persoonlijk iets.

Allen veel succes gewenst met jullie groeiproces (met, of zonder EMDR).

Veel liefs en goede moed
van Mies ~Dochtersions

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Briefschrijven Diverse mensen hebben mij gevraagd om iets meer over mijn EMDR-ervaringen te delen via dit log

Dus, tot slot hier een paar mails, welke ik al eerder had geschreven aan 2 verschillende personen, die mij naar mijn ervaringen, en mijn mening mbt EMDR hadden gevraagd. (gepost met hun toestemming, uiteraard)
NB. Voor mezelf vond ik de mails ook interessant om nog eens opnieuw door te lezen, ik kreeg er zelf toch ook weer bevestiging van.

(jullie zullen een paar dezelfde uitspraken tegenkomen, het zal geen bezwaar zijn, neem ik aan 😉 :

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Pen_3 Lieve ……

je moet zelf voelen of je je over wilt geven aan die (toch wel dwingende stem) van de behandelaar.

Hij kan je ongemerkt ook gaan hypnotiseren. Je moet er toch ook wel zelf de regie over blijven houden, hoor.
En niet zomaar na gaan zeggen, wat die therapeut opdraagt om te zeggen.
Samen met de peut zoek je een gebeurtenis uit. Die gaat hij dan behandelen. Dan moet je een tekening maken van die gebeurtenis.
Die tekening pakt hij er dan als hulpmiddel steeds bij, om naar terug te keren, tijdens de behandeling; zodat je je er beter op kan concentreren.
Dan wekken ze daarmee dus een herbeleving daaraan op.
Ik had bv een situatie getekend van een achtervolging van mij in een donkere tunnel.
Maar toen zei I.(peut.) tegen mij :"denk daaraan terug en zeg: ik heb alles onder controle".
Nee, zei ik, dat kan helemaal niet. Want dat had ik niet.
Ik droeg toen zelf de oplossing aan, om in die situatie God om hulp te vragen; om dan te voelen dat God daarin bij me was, en ik de kracht van Hem zou krijgen om die vent heel boos weg te sturen.
Zo waren er meer situaties, die ik moest herbeleven op die manier.
Ik zal er nog een keer over op mijn blog schrijven.
Het inzicht dat ik er van heb overgehouden (van die emdr dus) is, dat mijn situatie vroeger echt NIET normaal was. Dat ik daar ook NIET schuldig aan was. Je voelt dan "in return" hoe de werkelijke toedracht is geweest, en durft dan ook om boos te worden op de ware daders.
Om alsnog te zeggen wat je in die gegeven situatie het liefste had willen zeggen.
En dat is heel goed om dat dan te kunnen. Dat geeft opluchting.
Ik ben dus erg boos kunnen worden op mijn vader, die mij altijd dood zweeg, (waar ik me altijd erg schuldig onder heb gevoeld) maar nu van inzag, dat ik zijn boze geest altijd op me af voelde komen, ik zeer angstig daarvan werd; en de stilte die van hem uitging dan ook echt niet durfde te doorbreken.
Dus je krijgt bepaalde inzichten.
Echter, daar ik erg op God vertrouw, en via Hem (in dromen e.d.) al erg veel inzichten heb gekregen, en nog krijg (al jaren lang), gaan we nu (samen met Karel, mijn man) gewoon op die zelfde manier verder. (ik was al het misbruik helemaal "vergeten"/verdrongen)
Ik heb in feite maar 3 sessies gehad van ieder 1 en een half uur.
Daarvoor 2 intake gesprekken, ook van dezelfde lengte, qua tijd.
Volgens mij wilde Inge van mij af. Ze zei dat de verzekering moeilijk deed.
Maar achteraf heb ik het idee, dat ze niet genoeg macht over mij kon krijgen.
Zij was wel een geregistreerde peut, echter ik vond haar eigenlijk voor mij persoonlijk niet de juiste "figuur".
Ze vloekte ook een keer tijdens die behandeling.
Ik denk toch dat veel therapeuten je gewoon willen laten zeggen, wat zij hebben geleerd om standaard te moeten zeggen. En vaak zijn dat trucjes. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Dus als jouw peut jou goed kent, en hij je respecteert, je hem vertrouwt, dan hoef je echt niet bang te zijn, hoor.
Maar enkel 2 sessies, oh dat betwijfel ik, of dat zal lukken.
Hoewel ik me idd voor kan stellen, dat hij eerst 1 trauma wil proberen, om te kijken hoe je daar op reageert (of het aanslaat).
En als het lange sessies zijn, dan zou 2 x toch genoeg kunnen zijn.
En houd er rekening mee, dat er na de sessies veel naar boven zal komen om te moeten gaan verwerken; ook lichamelijke klachten kunnen terugkomen, of erger worden.
Maar dat gaat wel weer over, hoor.
Doch plan niets daarna, neem tijd voor rust in je hoofd, zeg maar.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
1e mail over EMDR aan een ptss-er (toen ik er nog van uitging dat mijn therapeut (I.) het thema schuld met mij zou gaan behandelen).

Pen Lieve…..
Bij mij duurt een sessie anderhalf uur. Ze worden berekend als 2 achter elkaar.
Morgen moet ik weer, en gaan we het over schuld hebben.
Ik zou niet weten wat ik nu aan moet dragen; volgens mij heb ik verstandelijk wel alles gezien.
Maar het zal er wel weer op neer komen, dat ik het ook zelf mag bevestigen. En daardoor aangemoedigd wordt door een vrouw. (omdat ik nog nooit door een vrouw ben bevestigd in mijn gevoel, alleen door Karel)
Het is erg belangrijk voor mij dat ik van een vreemde bevestiging krijg.
Want eigenlijk doet Karel al jaren exact hetzelfde als I. (de peut.). Echter Karel staat ook veel te dichtbij, + dat zijn familie mij ook geestelijk heeft misbruikt.
En ook het feit, dat Karel veel meer heeft gezien vwb al die oorzaken die voor mijn ptss verantwoordelijk zijn, en hij mij dat dan ahw zo maar kan voorschotelen, dat gaat dan voor mijn eigen proces te snel (als je begrijpt wat ik bedoel).
Karel is veel verder dan ikzelf.
Dat je daarna iemand hebt om je op te vangen is erg belangrijk. Want na de opluchting, na zo’n sessie, komt er ook zo ontzettend veel terug, dat dan op gaat spelen.
Je moet dan zoveel opnieuw onder de loupe nemen, enzo.
Ik heb nu trouwens de griep gekregen, maar ik zie dit ook als samenhangend met die emdr.
Alle rotzooi moet er letterlijk uit.
En die emoties vreten zoveel energie.
Voor mij komt het er ook op neer, dat ik kennis krijg omtrent "goed en kwaad". En om mijn gevoel daarin te mogen en kunnen geloven; alles wat ik altijd (deels onbewust) heb gevoeld is waar. Ook komt het er op neer, dat ik mezelf moet bevestigen, idd NIET schuldig te zijn.
Dat ze mij met steeds dat schuldgevoel (onterecht) te geven, in de macht hebben genomen/gehouden. Met dat zgn. dan, steeds te moeten voelen : "om schuldig te zijn aan je bestaan".
Ik schrijf nu misschien een beetje onsamenhangend, maar leef ook in 2 werelden. Ik ben al jaren constant aan het herbeleven tussen de bedrijven door.
Echt, dag en nacht.
Constant maar alles op een rijtje zien te krijgen, en te houden.
Het is werkelijk om gek van te worden.
Want om in het hier en nu te kunnen functioneren, dat is ontzettend moeilijk, en kost letterlijk ook ontzettend veel pijn.
Vooral ook als je dag en nacht zulke enorme aanvallen van (ja, ik noem het boze geestenwerk) pijn te verduren krijgt.
Denken, lopen, lichamelijk werk verzetten, haast niet meer te doen; mijn hart raast als een idioot (al jaren). En mijn tenen trekken constant in een pijnlijke kramp, helemaal in een punt, en bewegen op het ritme van mijn hartslag, zonder dat ik daar zelf iets voor hoef te doen ;-).
Ik denk dat wij hele sterkte mensen zijn. Liever, ik weet zeker dat God mij op de been houdt, en nog "bij mijn verstand". Ik denk dat menigeen die dit allemaal al zoveel jaren zou voelen gebeuren, normaler wijze (haha) al lang in een gekkenhuis was beland.
Nu, en dat geeft toch hoop, hxc3xa8 meisje? Toch ook voor jou?
Want dankzij wie of wat kunnen wij dit allemaal volhouden, al zoveel jaren?
Wat dat betreft waren wij dus in 1e instantie tegen emdr.
Want veel peuten die voeden het ego en hebben het over: de kracht in jezelf, en geloof in jezelf.
Als je dat gaat doen, dan zou je eigenlijk ook moeten geloven, dat je zelf alles zou hebben kunnen voorkomen; en dan klopt het, als je een gevoel van schuld krijgt, omdat het niet zo is geweest (dat je de dingen kon voorkomen).
Begrijp je wat ik bedoel, …..
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
2e mail a
an dezelfde ptss-er:
Pen_4 Lieve …..
Ik weet niet of jullie met emdr weer over het thema schuld door hebben gesproken?
Heb je er wat meer rust in gevonden, nu?
Voel je al, dat je niet schuldig bent?
Vanuit onze opvoeding hebben wij altijd al een schuldgevoel opgedrongen gekregen; en door dat dan maar te moeten geloven (met dat "geloof" te overleven) nemen we dikwijls automatisch al de schuld van "alles" over, hxc3xa8?
Dat zit er dan zo ingebakken, en ben je izz ook chanteerbaar.
Maar misschien heb jij dat niet zo, …..
Oh ja, ik heb zeker wat opgestoken van die emdr.
Het bij je gevoel blijven; het jezelf moeten bevestigen, en dat ook in de praktijk hardop doen.
Waardoor je helemaal terug bent in die situatie, en je het zelf weer helemaal in kan voelen en bevestigen, e.d.
Je zei tegen mij, dat mijn ego tenminste een flinke boost had gekregen (met de EMDR-behandeling), en dat ik daar "winst" mee had behaald.
Maar het ego moet je juist afleggen, dus die boost die moet ik juist NIET hebben, hoor, haha.
En daarin heb ik I. ook gecorrigeerd.
Je kan jezelf geloven, maar niet in jezelf geloven, dat zijn 2 verschillende dingen.
Dat 1e moet je dus leren om wel te doen.
Zij commandeerde mij dus om te zeggen dat ik heel die situatie in de macht had, cq onder controle had.
"Nee", antwoorde ik, dat kan ik niet zeggen.
Ik kan wel zeggen dat ik :"het recht heb om voor mezelf op te komen, en (te) zeggen wat ik van die dader vindt". Okay, zei I., dan zeg je dat maar.
Ja, is een beetje moeilijk om uit te leggen.
Maar je kan achteraf jezelf niet gaan programmeren met, net te doen alsof je die hele situatie onder controle zou kunnen hebben gehad. En dan net doen alsof die er dan ook niet is geweest.
Nota bene, I. vloekte ook nog een keer, toen ze me aanvuurde. Gelukkig (voor haar, haha)verstond Karel het niet goed. Maar ik heb er wel iets van gezegd.
SWS vond ik het raar, die afsluiting ineens. We zouden het over schuld gaan hebben.
Nu ja, het is goed geweest.
Er is toch (mede ook door Karel’s bijdrage hierbij) weer een veel dieper proces op gang gekomen.
Het "met recht" nu boos worden, de kennis tussen goed en kwaad zo duidelijk kunnen inzien, e.d.
Veel ptss-ers zitten met het feit, dat ze nooit zijn bevestigd in hun gevoel. Dat ze niet worden geloofd, en al ZEKER niet door de daders.
Dus: je moet jezelf durven geloven. ECHT, …., geloof jezelf zonder meer; jij hebt het destijds zo ervaren, en dat is ECHT WAAR!!! Dan volgt je gevoel vanzelf misschien. Als ik je nu zeg dat je het toe mag staan om jezelf te geloven. : "Ik geloof je, ….!
Al je gevoel is ECHT.
Dat is ook iets waarin ik nu erg ben gegroeid.!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Voor wie het tot hier heeft "gered" : Gefeliciteerd!  http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendID=36573667
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 10 reacties

Eenzaam bang

Spinneweb04

Eenzaamheid die dwingt
hart en ziel omringt
zekerheid verdringt.

Smart in harnas heeft gejaagd
harnas dat zo aan me knaagt
vreet aan het verstand
is het oog in niemandsland.

Zie, alleen mijn worsteling
Ach, ik arme vondeling
beschuldigd van een zonderling
te vrezen in mijn wezen
steeds de les gelezen.

Opgevangen, gevangen gezet
ademhaling vastgezet
uit angst en vrees benauwd
hels leven dat ontvouwd
waarheid pijnlijk, nooit aanschouwd
Toch wetend dat God van me houdt.

Euforbiadetail

Ik ben zxc3xb3 bang
dit al zxc3xb3 lang
kan zxc3xb3 wel huilen
zou, xc3xb3oh,
zxc3xb3 willen ruilen
met
mijn vroegere gezang.

Van
toen ik nog niets wist
alles was gewist
niet wist van mijn gevang
maar zxc3xb3,
xc3xb3oh………….txc3xb3xc3xa9n was ik al bang.

Bankjes

Geen leven zonder plagen
ben gestopt met vragen
draag de pijnen heel de dagen
af en toe,
dan moet ik klagen 😉

M & M

Categorieën: Mijn gedichten | 13 reacties

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: