Maandelijks archief: augustus 2009

Moederaarde?

Moederaarde Waarom moeder aarde?
Als de Vader het schiep!
Laten wij niet claimen
en doen Zijn werk te niet.

Laten wij dankbaar zijn aan
de enige ware Lijder
die ons voor is gegaan.

Niet vallen voor de slang
die wacht al zo lang
ons steeds wenst te bestoken
alsof het met ons recht zou stroken
dat alles lag voor de hand
en wij als schepper zouden zijn
in een vrouwenland.

Laten wij niet heersen
niet kronkelen
noch verheerlijken onszelf.

Opdat wij dienend wezen
nederig van hart
de ware God aanbidden
uit Hem is alle kracht.

Van Hem zij dag en nacht
natuur en leven
Hij was ’t die schiep
ons zette in een wereld
die om de waarheid riep.

Er is maar 1 Schepper
van Hemel, xc3xa8n van aarde
Laat Hem aub in
Zijn Waarde.

Opdat wij onze schatten
niet zoeken hier
bedenken en weten,
er is meer
dan aards vertier

Uw Koninkrijk kome
Uw Wil geschiede.

Met plezier šŸ˜‰
DochterSions.

Categorieƫn: Mijn gedichten | 10 reacties

Springlevend?

..
Masker4
.
Welk dood, welk leven
welk nood, welk sprong
liet het levenslied ontspringen
dat ik bezong?
: Noodsprong
.
Masker8

.
Hoeveel leven moet er wezen
hoeveel sterven na de dood
hoeveel is er te verdragen
aan wat U hen verbood?
:Wezenloos
.
Masker6
.
Leef mijn leven
vraag niet hoe
wil naar het huis
mijns Vaders toe
: Levensmoe
.
Masker2

.
Dat levenslied
het leven liet,
voor eeuwig
de pijn verdwijnde
: Zalig Einde!
..
28-4-2009

TEKENINGEN MIESDG

Categorieƫn: Mijn gedichten | 16 reacties

Lichtval

Bruinorchislichtval
.
Lichtval
.
Licht valt het licht
niet licht op te vatten
.
Niet makkelijk te vangen
vallen de stralen
van de oude verhalen
in het licht van vandaag
waarin alles begint te dagen
als antwoord op mijn vraag
.
Valt het licht op
dat wat niet opvalt
wordt het belicht
van alle kanten
en schijnt in een ander
daglicht te staan
.
Niet te zien
met het blote oog
daar alle spelers
rollen omdraaiden
en de een de ander bedroog
.
Laat Uw Licht schijnen
tot in oneindig diep
laat leugen verdwijnen
tot ik in de Waarheid liep
.
Categorieƫn: eigen dicht - en kunstwerk | 13 reacties

Miskende liefde

Middels een scene in een zeer gevoelige film, werd een heel groot verdriet aangeraakt.
Het drong ineens tot mij door, wat bij mij tot een groot trauma heeft geleid.

Het gaat over het feit dat mijn ouders (en ook mijn zus e.a.) nooit hebben kunnen zien, hoezeer ik hen liefhad. Ik heb hen dat nooit duidelijk kunnen maken. Hoe zeer ik mijn best ook daarvoor deed.

Zij hadden geen kennis van de liefde, omdat hun hart van binnen vol haat zat. (dit moet ik nu helaas concluderen en accepteren) Maar ja, dat begreep ik toen niet. Hun zgn liefde zat alleen aan de buitenkant en was alleen maar show; een nepliefde, waarop ik mij blind heb gestaard.

Zij hadden zich zo extreem verhard, dat zij de liefde die ik voor hen had totaal ontkenden, negeerden, en doodzwegen als het graf. Sterker nog, zij stuurden er hun haat op af. En dit heb ik altijd moeten voelen als zijnde mijn gebrek, mijn schuld, enz.

Alles wat ik voor hen voelde en onbewust altijd duidelijk heb proberen te maken, ketste bij voorbaat af op hun houding; een houding als een harnas van haat, waar zij zich mee omgaven.
Door mijn ‘zijn’, confronteerde ik hen onwillekeurig met hun haat. Met alle gevolgen van dien.

Breuklijn
Categorieƫn: Herbeleving en inzichten van ptss | 9 reacties

Op de weg terug

(18 Aug 2009)

Bij het kijken naar een detective, schoot mij weer te binnen, hoe het geestelijk werkt.
Dat, zolang je wordt aangevallen, onder vuur ligt, je bv wordt achtervolgd, en je aan spanning en stress onderhevig bent (zodat je er in wezen geen tijd voor krijgt om daarbij stil te kunnen staan),: je dan de pijn niet voelt!
Want het misbruik gaat gewoon door, en het lijkt dan ook aan je voorbij te gaan; of liever, je gaat er zelf aan voorbij, hebt geen besef, en geen tijd om te voelen.
Het is ook zo normaal, je weet niet beter of, dit overleven is het leven.

En je leeft door in die drive (in dat proces waar je aan onderhevig bent).
Stoppen echter de achtervolgingen, ‘staakt’ het gevaar, cq maak je geen onderdeel meer uit van de ‘normale’ mishandelingen; dan kan het ineens ‘gaan dagen’, zodat je de (vanuit nood) uitgestelde pijn begint te voelen.
Dat, alles waar je geen tijd voor had (omdat je zo druk was met in noodsprongen te moeten overleven, en alles wat je had geparkeerd) je ineens inhaalt.

Als je leven in een ander, rustiger en ongevaarlijker, (voor jou) onbekend vaarwater terecht is gekomen, kan het zijn dat je ineens niet meer weet wat nu goed voelt, en echt waar is aan je gevoel, of wat niet echt is. Dat je gedesorixc3xabnteerd bent in je wereld.

Voorheen voelde je geen angst, geen pijn; ging alles ‘van een leien dakje’, en had je zo’n kracht ontwikkeld (om alles te kunnen handelen), alsof ’t vanzelfsprekend en automatisch ging, en kon je het ook allemaal (aan).

In die vroegere, xc3xa8chte pijnlijke situatie (waarin je geen weet had van dxc3 t het xc3xbcberhaupt zo pijnlijk was) kon je je richten op het doel, wat je steeds moest zien te bereiken, en zien om te halen. Kxc3xb3n je ook doorhollen, instinctief werden die functies aangeboord(aangesproken); en je bleef dankzij die aangeboorde instincten functioneren.

Doch, valt eenmaal die nood daaraan weg, dan kan je geen rust meer vinden. Je hebt immers nooit geleerd (ervaren wat het is) om in rust te (mogen/kunnen) leven! En dxc3Ā”n voelt het niet goed meer. Je lijkt ineens geen leven te hebben.

Klopt, want je hebt nooit geleerd om in een normaal leven te (be)staan!

Het overvalt je.
Je waant ahw doelloos rond.
Je hebt nooit geleerd wat vrijheid is, nooit die vrijheid ervaren; en ook nooit geleerd om, zonder je aan voorwaarden en regeltjes te moeten onderwerpen, iets te mogen doen.
Je mxc3xb3et die opdracht, dat doel als overlevings-opdracht ‘kunnen opvangen’, je op de commando’s kunnen richten.
En ineens vallen die stil.
Valt die drive om voor te leven weg.

Wat nu?
Wat mag ik wel doen, en wat niet? "Wat zullen de consequenties zijn", denk je! Maar er zijn geen consequenties meer als je opjager wegvalt, en je baas die je drilde en naar zijn hand had gezet, er ineens mee stopt (er niet meer is).
Je mist die negatieve aandacht.
Je mist de cipier.

Ineens valt het werken, om aan de genadeloze gevolgen te kunnen ontsnappen, en het werken om straf te voorkomen, c.q. die straffen vxc3xb3xc3xb3r te moeten zijn, weg.
Je mist het. Je bent daar enorm afhankelijk van geworden, om te kunnen leven.

Om voldoening te kunnen ervaren.
Om je ergens tevreden over te kunnen voelen.
Om te weten dat je je xc3xa8cht ergens voor in hebt kunnen zetten (en het weer hebt overleefd, dankzij ‘het je te laten misbruiken’).
Doch dat het misbruik was…..juist dxc3 t weet/besef je helemaal niet.

Het voelde nl goed.
Maar, als dat goede gevoel wegvalt….dan val je in een gat; zxc3xb3 diep, en zo zonder overzicht.
Er zijn geen zekerheden meer, waar je je doel in moet zien te behalen (om naar te kunnen streven), enz. enz.

Dan voel je je als een dolende in de woestijn.
Eenzaam, verloren, als ‘op de tast in niemandsland’.
Angst, twijfel, wanhoop komen omhoog.
Wie, wat, waar?…..ben ik?

Wat nu?
Niks is er meer, geen richtlijn, geen doel, geen zin van bestaan om te verdienen, en te dienen.
Je voelt pijn, en je mist de slagen.
Om je gevoel uit te kunnen schakelen heb je die slagen (waarmee je leerde leven) nodig.
Je hebt geleerd om alles (onder druk van hun martelingen) aan je ware gevoel te onderdrukken.
Op die manier is het in je leven altijd gegaan, en zo ben je gevormd; je weet niet beter, want je bent zo ‘gemaakt’. Je hersens hebben zich daarop (en in) aangepast, en zijn op die manier getraind om te functioneren (in die bochten gegroeid, gewrongen).

Als een prop papier in ‘hun’ kreukels geperst, in hun harnas.

En ineens valt dat harnas weg, moet die prop ‘uit zijn kreukels’ en (plat) worden gestreken.
En dxc3 t doet zeer. Dxc3 n doet het pijn.
Dan ervaar je in terugwerkende kracht, hoe je je hele leven lang (al) bent verkracht (in je denken).
Die weg terug naar wat echt is, is loeizwaar en lang.

Enorm zwaar om af te leggen: want al die indoctrinaties en hersenspoeling moet je doorlopen, op die weg terug.
Alles kom je tegen, alles moet je ‘doorkrijgen’, inzien, doorworstelen; en steeds meer + dieper voelen wat nu echt is, en wat niet.
Wat van jezelf is aan kwaliteit en aan gevoel, en wat je is ‘wijsgemaakt’ (dat van jou zou zijn).

Wat leugen is, wat waarheid.
Wat goed is, wat slecht.
Wat is wxc3 t?
Wie is wie?
Wat is mijn waarde?
Wat is liefde?
Hoe voelt liefde?
Wat is haat?
Hoe is de haat, hoe voelt dit, enz.

Nu, ‘geef mijn portie maar aan Fikkie’.
Helaas, die Fikkie…….dat ben ikzelf.

p.s. Voorbeeld van Karel:
Het is als een hert aangevallen door een troep wolven, dat rent in blinde vlucht om te kunnen ontsnappen.
Pijn voelt het niet, het bloedt uit vele wonden, maar het heeft maar een doel voor ogen: OVERLEVEN.
Pas als het gevaar geweken is, kan het stilstaan en voelt dan pas de pijn van zijn wonden.
Ook is het helemaal gedesorienteerd, en moet weer uitzoeken waar het zich bevindt.

Categorieƫn: Herbeleving en inzichten van ptss | 5 reacties

Als een onbeschreven blad

Bruinorchisgroen
.
Als een onbeschreven blad
zo groen als gras
als inspiratiebron
de natuur
.
Natuurlijk getekend
uit het leven
gegrepen
maakte Mies deze tekening
van het laatste uur
.
Dat nog niet heeft geslagen
omdat Mies nog niet
verslagen is
.
Ook al is het leven
even geen
katte…
.
.
.
p.s. 21 Aug.: deze tekening had ik (gisteren) gemaakt, en wilde er met plaatsen iets over schrijven, vandaar spontaan ff dat gedichtje eronder šŸ˜‰

Categorieƫn: Eigen kunst (divers) | 19 reacties

Moed lacht

.Tijdsun

.

.

.

Tijdgeest

zo geestig

en leuk bedacht

de tijd die

je tegen

moed lacht šŸ™‚

.

Pinkt weg haar traan

bij de pinken zijn en gaan

in zinvolle tijdsbesteding

zonder tijdsverlies er tegenaan

.

Tijd verdrijf mijn beven

naar een tijdloos leven

waar tijd niet rovend

maar wel veelbelovend

…………is…………..

.

.

.

fractaltekening kareldg

Categorieƫn: Mijn gedichten | 6 reacties

@ Lieve Allemaal

@ Lieve Allen, (en Henriette even speciaal ivm het inzicht dat je benadrukte),

Dank jullie voor de steun, voor het lezen en meedenken, enzo ā¤
Ik vond het sws fijn om jullie reakties te krijgen. Ook fijn dat jij (Lonnetje) dat ook zo ziet, over die training.

Na jouw reaktie, Henriette, ben ik me er nog meer van bewust, dat het idd een enorme strijd is; om alles wat er echt gebeurd is, doch waar ik eigenlijk de pijn van nu alleen als ‘bewijs’ voor heb, toch te durven geloven.
Om het ten volle tot mij door te laten dringen.
Het is het ego dat de waarheid daaraan niet weten wil, en nog steeds in dat ontkenningssysteem wil blijven zitten. Nog steeds wil, dat ik het allemaal afzwak, er excuses voor invul, en het allemaal niet als zo ernstig durf te geloven.

Nu zeg ik dus tegen mezelf, dat het wxc3xa8l heel erg was en IS!
Punt uit! Dat ik het dus allemaal wil laten komen, en tot mij door wil laten dringen. Dat ik alles (waar die pijn voor staat) van en over vroeger echt wil aannemen, dat het echt waar moet zijn/is.

Doch de strijd is nu nxc3xb3g heviger geworden.
De nachten niet meer te doen.
Nog nooit heb ik zoveel letterlijke tegenSLAG voor mijn kiezen en in mijn gezicht geslingerd gekregen.
En het gaat de hele nacht maar door, om als in ware folteringen over mij heen te (laten) komen.

Trouwens, het lijkt ook net alsof er een hijger in mijn linker oor ‘bezig is’, op de maat van mijn hartslag. (Soms lijkt ’t alsof ie constant met de trein voorbij raast of suist, daar krijg je het benauwd van, hoor!)

Eerlijk gezegd begrijp ik niet, dat ik hier nu nog zo kan zitten typen, na zoveel hel over (en door) me heen te hebben gehad!

Aan de andere kant ben ik dan weer als oorzaak (omdat het nxc3xb2g erger is geworden met die aangezichtspijn) aan het denken dat het door de tandartsbehandeling zou zijn gekomen.
Ja, ik heb nu altijd kiespijn aan die nieuwe kies; en kan het beschermkapje niet meer indoen ’s nachts, want dat heeft ie (die nieuwe tandarts) verknald.

Maar…..houd ik mijzelf dan niet weer voor de gek?
Is het wel echt, dat dxc3 t nu ineens alles zo ernstig heeft verzwaard en versterkt qua gruwel aan pijn?

Ik word toch al zxc3xb3 lang tegengewerkt!
Staat dat alles niet symbool voor mijn afschuwelijke verleden?
Waarvan ik alles (ook aan emoties) had gewist.
Gewoon, omdat ze txc3xa8 onbegrijpelijk en onverteerbaar voor me waren, en ik destijds ook niet anders wist, dan dat het allemaal mijn schuld zou zijn, en alles was : normaal! Ik destijds nooit enige vorm van erkenning van mijn werkelijke wezen kreeg, noch ooit heb en zou mogen ervaren?

De feiten van nu liegen er niet om, en ik weet mij geen raad.
Dan om de wanhoop steeds maar weg te blijven duwen.
Onbewust zoekend naar oplossingen, waarin ik dus die tandarts had geprobeerd…..; doch dit ook al verkeerd uitpakt nu.

Kan ik gewoon blijven vertrouwen?
Dat ik dus nog niet alles naar waarheid ingezien heb, aan geheugen terug heb, en dus nog niet heb verwerkt?
Ik wil het nu toch allemaal niet meer tegenhouden?! Tenminste niet bewust.
Ik weet dat het erger moet zijn geweest, dan dat ik ooit voor mogelijk heb gehouden.
Ik weet de impact niet.
Ik moet gewoon ook accepteren, dxc3 t ik niet alles kxc3 n weten.
Ik moet op God blijven vertrouwen, dat Hij bij mij is, en de juiste weg (naar Dxc3xa8 oplossing) al voor mij in de planning heeft.

Maar toch, als ik zo enorm onderhevig daar lig, zo geen mens meer ben in zulke martelingen welke mij in hun greep blijven houden, letterlijk, xc3xa8n ZWAAR!

Ik bedoel, ik kan niet anders dan het maar laten gebeuren. Neem van bittere noodzaak diverse meds. Eigenlijk gewoon "in het wilde weg".
Ik moet iets ondernemen, want ik ga er onderdoor, zo erg!

Dit is niet als klaagzang bedoeld, maar om e.e.a. op een rijtje te kunnen krijgen.
Ik heb geen referentiekader. Ken ook niemand die dit al zo heeft mee, cq door heeft gemaakt.
Iemand die uit ervaring kan spreken, ofzo.

Ja, dan zou je weer op de Bijbel terug kunnen vallen, maar ook daar lees ik eigenlijk niets over zo een lichamelijke en geestelijke strijd. Niet iets dat zo enorm complex is, en zo enorm lang duurt. En waarin al het geestelijke zo letterlijk wordt omgezet in het nu (ook aan wat ik meemaak met de mensen om mij heen) en zo extreem lichamelijk wordt vertaald (mee word bestookt).

Kreeg ik maar eens een droom of ervaring ‘van Boven’.
Vroeger kreeg ik die nl nog wel eens.
Doch nu zit ik op dat gebied ook in een soort van desolate toestand.
Ik zal ophouden met mijn gemijmer.

Alleen, ik weet het niet meer. Weet echt niet wat ik moet doen, of moet laten.

Oh, had ik die tandarts maar gelaten, was ik daar maar nooit naartoe gegaan!
Maar ik wil mij in mijn wanhoop geen verwijten gaan maken, dat is niet goed.
Ik heb natuurlijk wel spijt.
Maar ……je probeert toch wat je kan!?
Ze zeggen : "niet geschoten, altijd mis".
Ik schiet nooit meer, want bij mij is het altijd RAAK!
Misschien de hoofdprijs, doch die moet ik nu duur betalen, lijkt het wel.
Of is er een prijs op mijn hoofd gezet, ipv een prijsje voor mij?

p.s.
Vraag: waar haal ik de kracht vandaan om na zovele van die horrornachten, waarin ik enkel lijd en amper slaap, nog zo te zijn, zoals ik (er nog) ben?
Antwoord: Het is God die mij toch behoedt, beschermt en met mij IS!
Het kan niet anders : "het moet wel zo zijn"!

Dochtersions.

Categorieƫn: Herbeleving en inzichten van ptss | 28 reacties

Het valt wel, maar niet mee

Hoi lieve mensen,
Het heeft even geduurd voordat ik weer iets kon schrijven.
Het gaat niet zo bijster goed. En daar ik hier niet van die akelige dingen neer wil zetten, plaats ik dan maar wat gedichten, of ‘hang rond op mijn uitlaadklep’.

Met Nortrilen ben ik vrij snel gestopt. Petra (de hoofdpijnverpleegkundige-assistente van de neuroloog) was verontwaardigd toen ik aanvankelijk aangaf dat het zo verkeerd uitpakte, dus onder druk van haar heb ik het nog even met een minder sterke dosis geprobeerd. Ik voelde mij verplicht om m’n goede wil te tonen. Maar het was echt niet te doen.

Eigenlijk wilde ik ook de vervolgafspraak van 1 Sept. af gaan zeggen. En ik was nog aan het piekeren hoe ik ‘alles’ uit zou moeten leggen. Ik had al besloten dat ik Petra een mail zou sturen (haar opbellen wilde ik beslist niet meer doen).

Doch vanochtend belde ze zelf om te vragen hoe het ging. Nu ja, toen heb ik haar de bijwerkingen duidelijk moeten maken. Gelukkig was ze het met mij eens, dat ‘het middel erger was dan de kwaal’. Hxc3xa8, hxc3xa8, wat een opluchting.
Het bleek het mildste medicijn te zijn wat ze me voor konden schrijven. Ik krijg ‘lekker’ ook niets anders om te slikken, daar ik blijkbaar erg heftig op meds reageer. Wel wil ze dat ik 1 Sept. kom. Plus dat ze het verstandig vind om met hun psychologe eea te bespreken, waarvoor ik nog een oproep krijg.

Gisteren had ik echt het idee in te zullen storten. De nachten zijn zo extreem zwaar. Ik kon niet meer op mijn benen staan, alles draaide en schokte voor mijn ogen; misselijk, mijn maag deed zo raar. De pijn, de krampen, e.d. waren ook verwoestend bezig, erger dan gewoonlijk. Alsof alles gebroken wordt in mijn schedel, gezicht en mond.

Kiespijn aan mijn nieuwe kies kwam daar nog bij.
Toch de tandarts maar gebeld, en vanmiddag ben ik weer behandeld.
Wat heeft die man mij een pijn gedaan. Jakkie, ik was aanvankelijk zo blij.
Het composiet was gaan krimpen en drukt op de zenuw, daar kan hij niets aan doen. Ook was de tandhals bloot gaan liggen (hihi, die durft).
Maar wat deed dxc3 t een pijn toen hij aan die tandhals ging werken. Er zit nu een coating overheen. Voordat hij eraan begon zei de tandarts (als waarschuwing bedoeld) : "u zult het in uw broek doen". Ik ben wel mijn pampers vergeten, zei ik (nxc3xb2g met een lach). Doch idd ik lag te steigeren in de stoel.
Die zenuw kan nog tot een half jaar pijnlijk blijven.
Nu heb ik 2 Paracetamol achter mijn kiezen (wel doorgeslikt, hoor ;-)), maar gemold voel ik mij wel :P.

Ik weet nu ook waarom ik extra gemarteld werd gisteren. Er is een herinnering teruggekomen, alle emoties eraan kwamen ook mee.
Het gaat over vroeger, dat mijn moeder zo vaak op allerlei afschuwelijke manieren haar ellende op mij afreageerde; door ermee te dreigen dat ze ons zou laten stikken en er vandoor zou gaan. Dat ze ermee zou kappen en wij het voortaan zelf maar uit moesten zoeken, zonder haar, enz, enz.
Dan was zij hysterisch omdat ze haar omstandigheden niet kon accepteren. Of omdat mijn broertje weer eens ‘het bloed onder haar nagels vandaan had gehaald’.
Maar mij stelde ze verantwoordelijk, hoe klein ik ook was.

Als kind voel je je dan zxc3xb3 enorm schuldig en in gebreke te zijn gebleven. En voor altijd ga je je uiterste best doen om haar dermate te behagen dat ze zulke dingen nooit meer zal gaan zeggen. Ze wist dat ik er gevoelig voor was. Ze wist dat ik mij nog meer uit zou gaan sloven om alles te zullen gaan voorkomen, en mijn broertje (plus de rest van het gezin) nog meer zou gaan dienen, en op zou gaan vrolijken. Ze wist dat ik er alles voor zou geven om haar woedeuitvallen voor te zullen zijn, en om ‘haar lief te maken’. Ze wist dat ik haar en de anderen onvoorwaardelijk lief en trouw was. Ze wist dat ik alleen voor hen wilde leven (en sterven, als het zo zou moeten zijn).

Ik weet niet of jullie de uitzending van dinsdag hebben gezien : "Kijken in de ziel".
Deze keer hadden ze het over, hoe je als kind misvormd kan worden in je hersenen.
Dat, als je altijd gewend bent om onder extreme druk/spanning te leven, de hersenen extra stresshormonen aan blijven maken. En dat dit dan altijd maar door blijft gaan. Je hersenen weten niet beter of dat is normaal.

Bij mij komt die enorme stress er nu al 10 jaar in steeds heviger mate uit. Tenminste dat probeert ‘ie’. Maar het lijkt wel alsof alles in mijn lichaam er aan onderhevig blijft. Alsof ik nu pas ‘doorkrijg’, onderga en voel, waar ik vroeger niet voor heb kunnen vluchten (maar onbewust wel wilde). Nu pas voel ik hoe alles voortdurend op hol slaat, en ik geen rust meer krijgen kan.

Hoe lang dit nog zal duren, ik heb geen idee. Al zo lang dacht ik er vanaf te zullen zijn. Mijn tenen bewegen voortdurend. Schoenen kan ik eigenlijk niet aan. Als ik maar beweeg of loop, kan ik dit onderdrukken. Maar, ‘oh wee’ als ik ga zitten, dan krijg ik de volle laag. Als ik dan op wil staan, kan ik aanvankelijk niet lopen van pijn en van het gebonk onder mijn voeten. Wat zijn mensen toch rare dingen, hxc3xa8 ;-).

Nog even in het verlengde van die theorie, wat training van de hersenen betreft. Dit verklaard ook waarom bv vrouwen die mishandeld zijn, mannen kiezen welke die mishandelingen voort kunnen gaan zetten. Voor de hersenen voelt het vertrouwd en goed (dus ahw veilig) om in hun misvorming te kunnen blijven zitten.
Nu ja, jullie hoeven het natuurlijk niet met mij eens te zijn. Verder zijn er uiteraard altijd ‘uitzonderingen op de regel’. Gelukkig maar.

De Waarheid is mij vrij aan het maken, daar houd ik mij aan vast!

Ook al ligt de wanhoop stiekem op de loer,
draait ie me een loer.

Kan me geen moer schelen,
ik ben niet een van de velen,
die hij om zijn
vinger winden kan.

Daar houd ik niet meer van.

p.s. de titel van dit log slaat ook op het feit dat ik, kletsnat van de regen thuis ben gekomen, na bij de tandarts te zijn geweest.

Categorieƫn: Herbeleving en inzichten van ptss | 11 reacties

Leven

   

W2r2ui87a
.
Waarom zou ik het nog doen
nog leven
Alleen uit goed fatsoen
.
?
Categorieƫn: Mijn gedichten | 13 reacties

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: