Herbeleving en inzichten van ptss

Ren Miesje, ren!

Er spoken gedachten
door mijn hoofd
woorden, zinnen, rijm
zonder venijn
.
Soms vluchtig
haast niet te vangen
vaak nadrukkelijk
meer van de bange
.
hoeveel noten heb ik
nog
op mijn zangen?
.
In mijn woordenschat
zo gevat
waar ik soms geen vat
op krijgen kan
dan
blijven ze stromen
malen, komen.
.

Maar de vraag is
kom ik er
ooit nog vanaf
van mijn
om niets
opgehoopte straf.
.
Gewoon
omdat ik geboren ben
als opgesloten
in hun kippenren.
.
Ren Miesje, ren!
.
Ren.jpg
.
2 maal Apophysisfractal
gemixt met PSP.
.

Advertenties
Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD | Tags: , , | Een reactie plaatsen

In behandeling

Het is zo bijzonder
hoe het gebeurt
als ik bij Mieke, mijn psycho-therapeut, het kleine Miesje ben.
Er komt dan zoveel verdriet naar boven
zoveel emoties welke ik als Miesje zijnde nooit heb mogen, of kunnen tonen.
Over alles wat ik heb moeten verdringen
maar wat er blijkbaar nog altijd zit.
En de tranen komen.
.

Ze stromen vanzelf
als Mieke het kleine Miesje bevestigt in haar gevoel.
Er zit zoveel verdriet
in dat kleine meisje
waar ze nooit mee naar buiten komen mocht
altijd heeft ze maar een weg gezocht
om de dingen te kunnen verdringen.
Maar gedachten waren er zoveel
veel te veel
naar het nu scheen.

Ze kon er niet mee uit te voeten
terwijl in dat gezin
iedereen maar in haar bleef wroeten
en ze overal voor moest boeten
waar ze overal de schuld van kreeg
geen gevoelens waren
men hysterisch was, of vaak gewoonweg zweeg.
Als de dood was het gevoel van dat kleine meisje
dat volgens hen
nergens verstand van had
noch enig besef of denken bezat.
.
Het kleine Miesje,
het was een schat.
.
Ja, men heeft haar
zwaar onderschat intens
misbruikt op geestelijk gebied
zodat het ware Miesje
het leven liet
voor wat het was.
.
Zoals ze daar als een wurmpje gevangen zat
opgesloten  en verdrongen
in het duister, uitgewrongen.
voor iedereen
in de bres gesprongen
.
Wat was er echt
en wat nu weer niet?
wat voor leven
ligt in het verschiet?
verschieten van kleur
nooit kleur mogen bekennen
en aan hun manier
van leven moeten wennen
.
In het heden
blijft dat alles
als een dollemansrit
door grote Miesje
haar lichaam pijlsnel
rondjes rennen
als in een golfslagbad
woest zijn de baren
de krampen overal
.
En grote Mies
(die we bij Mieke Jacomientje noemen)
stikt van de angst
dat al die chaos en daaraan gekoppelde
zo intens fysieke pijn
nimmer meer
verdwenen zal
zijn.

SpinWeb.jpg
.
Apophysis Fractal ~ Spinnenweb.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Verwrongen

Verwrongen als ik ben
voor hen de onnozele hen
die voor hen vlieg en ren
alles doet om hen te bekoren
het Miesje
voelt zich zo verloren
.
Ondanks de harde wind van voren
zou ze graag voelen
dat ze erbij mag horen
.
Bij dat gezin
waarin ze is geboren
dus ontkent ze
alle huivering en vrees
van geschoeid zijn op hun leest
.
Doch
Hun hel is nooit ver weg geweest
.

HallOiginalLuna.jpg

Een mix van een Apophysis fractal en een foto
.

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk, Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Verslaafd

Ik durf niets te zeggen
niets te vragen
de onzekerheid
het blijft mij
zo plagen
.
Soms overtroef ik mijzelf
stap ik over de schrik
van wat misschien
een valstrik is
?
Maak ik een kwinkslag
of een grap
waarvan ik niet weet
of de ander het snapt
.
Klaarblijkelijk
‘over mijn lijk’
als mijn inkomstenbron
zoals dit bij mij
al heel vroeg begon
:
Verslaafd
aan het bedienen
zonder te mogen grienen
zodat ik mijn leven
mogelijk
zou kunnen verdienen
.
2dlhivsqnqr0td9k.jpg

One of my tears
.
Fractal gemaakt met Fractal Explorer
.

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk, Fractal Explorer, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Haar Zuchten

Haar zuchten
ik kon er niet voor vluchten
het was
als klaagde ze mij aan
was ik in gebreke gebleven
was ik de veroorzaker
van haar zuchtend bestaan.
.

Haar zucht
naar medelijden
intens
voor elke onvervulde
wens
waar ik dan debet
aan zou zijn
het maakte mij schuldig
onmachtig voelen
om haar te verlossen
van
die met haar zucht
op mij
overhevelende pijn.
.

Haar zuchten
het deed een beroep
op mij
om haar nog beter
te gaan bedienen
in het alles
voorkomen
waarvoor haar zuchten
noodzakelijk
zou zijn.
.

Haar zucht betichtte
mij
in mijn plicht
te zijn
te kort geschoten
dat kon werkelijk
van alles zijn
en in mijn wanhoop
zocht ik mij rot
had ik zo’n medelijden
met haar lot
En nu voel ik
dat ze al haar onvrede
op mij projecteerde
in plaats van
op God.
.

Maar bang was ik altijd
was ik de weg
helemaal kwijt
in hun doolhof
van het onverwachte
en het moeten lezen
van ieders gedachten
wist ik nooit
wat mij te wachten stond
met mijn verplicht
gesloten mond
als genageld
aan de grond
zat ik midden in
hun oorlog
als een vredessoldaat
aan het front.
.

BlogSlierten.jpg
.
Apophysis Fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Een brief aan mijn lichaam

Lief Lichaam,
.

Je bent zo gespannen,
voortdurend op scherp en paraat sta je b.w.v.s. altijd in de startblokken.
En dan al die onrust,
waarvan je tot in je poriën bent doordrongen.
En ik begrijp wel, dat je zo heel veel voor mij hebt opgevangen,
en ook moest verbergen.
Bergen heb je verzet, zo intens
dat je jezelf nu geen verzetje meer kan gunnen
.

In de eerste plaats wil ik je danken
voor alle energie die je zo rijkelijk hebt ingezet,
in het mij bieden van vluchtwegen
en van een uitlaatklep
.

Je gaf mij kracht, je inventiviteit,
altijd bereid
om mijn angsten op te vangen,
en deze om te zetten in een vrolijk spel;
zoveel kracht ook in mijn lichamelijke activiteiten,
nooit raakte je uitgeput,
om mij, in je rijke fantasie een speelsheid aan te bieden,
mij op te vrolijken, mij te steunen in het ontwijken van alle gevaar
.

Maar nu, lief lichaam, is dit alles niet meer nodig,
mag je, na gedane arbeid uitrusten, tevreden zijn.
Kalm, zoals een storm die gaat liggen,
een springvloed die wegebt,
en wordt als een kalm glad wateroppervlak,
dat zich terugtrekt in een met vrede gevulde zee
.

Je hoeft geen lasten meer te dragen, die tijd is voorbij.
Alle paniek, je mag dat loslaten, een halt toeroepen.
Zonder meer mag, ja, moet je jezelf leren,
om je over te geven aan het nu, het heden.
Je hebt je sporen verdiend,
ik zet je nu op een soort van zijspoor,
spoor je aan om daarvan te durven genieten,
omdat al het noodzakelijke werk is gedaan
.

Ik wieg je tot kalmte.
Zie dit als een metafoor voor je,
en ga mee, in dit rustig, steeds kalmer wordende ritme;
omringd door mijn armen, wieg daarin mee, en geniet van deze houding, waarin je al die activiteit mag staken.
Behoedzaam breng ik je tot een rustig wezen,
dat op haar lauweren rust
.

Trek je terug vanuit het strijdtoneel.
Het drama heeft haar doeken gesloten.
Jouw energie om daar een klucht van te maken
mag je eveneens overboord gooien.
Neem er afstand van.
Een afstand die steeds groter wordt,
en steeds verder van ons ‘zijn’
af komt te staan
.

Hier moet ik nu een correctie plaatsen.
Ik gaf aanvankelijk a.h.w. mijn lichaam de schuld
en straf het hieronder in mijn gedicht behoorlijk af.
Echter
Ik heb ingezien, dat de rest van mijn woorden in dit gedicht
in feite bedoeld zijn
voor de veroorzakers van
al mijn afschuwelijke pijnen
de chaos aan wrede krampen
kortom de hel aan pijn
welke via mijn lichaam
nu daadwerkelijk
constant te voelen zijn
.

Laat de krampen varen,
de schrik, laat deze los.
Doe jezelf geen pijn meer aan,
zo intens, en zozeer chaotisch.
Ontwar alle knopen, hak ze b.w.v.s. door.
Neem die beslissing, en dwing mij niet meer.
Spoor mij niet meer aan
om te moeten gaan rennen, wegrennen uit jou vandaan
.

Wij horen bij elkaar,
maar zoals je je nu gedraagt
sla je volkomen door in het jouw wil
door te willen zetten,
mij in alles te belemmeren en in, het mij een normaal bestaan onmogelijk te maken

.
Stop die enorme agressie jegens mij.
Ik ben aan je overgeleverd en misschien ben je woedend,
maar je maakt alles kapot.
Slijpt voortdurend je messen om er een “mess” van te maken
.

Ik weet niet hoeveel martelwerktuigen je tot beschikking hebt,
om mij, in je vernielzucht a.h.w. in mootjes te hakken.
Neem je wraak, omdat je mij zo hebt moeten dienen?
En vind je dat ik je heb misbruikt?
Laat je mij dit nu voelen, om mij een hak te zetten,
letterlijk op mij in te hakken,
daarin steeds meer doorslaat en overdrijft
?

Ik verbied je om daarmee verder te gaan.
Je bent puur negatief bezig.
En dit al zo heel erg lang,
dusdanig, dat je mij helemaal overgenomen hebt.
Mijn denken, doen en laten, heb je in jouw bezit genomen;
en je doet wat jij wil,
bepaalt alles, laat mij enorm schrikken,
jaagt me op, en jaagt mij na
.

Nee! Ik sta je niet meer na,
rot op met je dwang, met het teisteren,
in dat grote scala aan wraaklustig erop los slaan,
en je slag slaan waar mogelijk.
Je houdt mij gevangen,
met ijzeren kabels
heb je mij ingesponnen;
steeds strakker en straffer, neem je alles in mij op de hak
.

Tot een dusdanig moordend monster ben je verworden,
waar geen normale woorden aan te geven zijn.
Puur krankzinnig ben je, doorgeslagen in alles;
niet meer normaal, dus hoor je hier niet thuis
.

Zoek je heil maar ergens anders,
ik ben geen dier dat afgeslacht moet worden.
Jij bent het die daar thuis hoort,
in een slachthuis van het kwaad
.

Ik pak je bij je lurven, en smijt je eruit.
Wegwezen, opgehoepeld, opgedonderd
!

En keer nooit meer terug.
.

 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Een reactie plaatsen

Naar

Het weeïg gevoel
de angst paraat
de wind van bedreiging
die overal waait
.

Geen weg of steg
die veilig zwaait
naar
het kind zó bekaaid
.
Er is geen haan meer
die naar haar kraait
.

HaanFB.jpg
.
Apophysis Fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Boeien

In haar drift
sloeg ze
helemaal op drift
altijd raak
als een vuurspuwende
draak
.

Draak.jpg

Trefzeker
haar uitgedeelde klappen
het kind
dat niets mocht
verklappen
wat volgens haar
toch niemand zou snappen
.
Ook het kind
begreep het niet
had geen idee
van het
aangedane verdriet
liet nooit
haar tranen vloeien
had nog geen weet
van de
zo strakke boeien
.

 

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De Schrik

De schrik van
iedere plaag
haar mondhoeken
ze staan omlaag
.

De schik
die wil ik toch
zo graag
.

Doch
ik heb me te schikken
inslikkend
iedere vraag
.

Haar vlaag van
verstandsverbijstering
haar netten strak
waarin ze mij ving
.

Het toontje lager
dat ik
noodgedwongen zing
.

Haar priemende wijs
vinger
zonder ring
.

FBSchrik.jpg

Apophysis fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Gedachtegangen

Onderstaande heb ik eind januari al opgeschreven op een oude t.v. gids die binnen handbereik lag.
Hier wil ik het even ‘fatsoenlijk’ neerzetten.

Misschien wil ik de illusie niet kwijt waar ik als kind zijnde altijd vanuit ben gegaan.
NL. Dat ik liefdevolle ouders had, de liefste die je je maar wensen kon,
met een lieve zorgzame zus; allen zo toegewijd aan het dienen van God.
zich inzettende voor hun naasten, vol erbarmen en mededogen.
.
De dromen van een gelukkig kind, je wilt die niet verstoren, noch veranderen.
Je wilt ze vasthouden, zoals je je eraan hebt vastgeklampt
aan die verwachtingsvolle bril vol harmonie, samenzijn en warmte.
Dienend een en dezelfde God,
die vol erbarmen, onbaatzuchtig, onvoorwaardelijk, altijd en eeuwig
zijn liefde aan ons schonk,
om met elkaar te delen, en daarin één te zijn
voor altijd, in voor en tegenspoed.
.
Ontbreekt het mij de moed om afstand van dit, voor het kind als een “gegeven feit” te doen?
Heb ik dit gegeven doorgetrokken naar ieder ander die ik heb ontmoet
naar de kinderen die ik heb gekregen,
de illusie van ‘wie goed doet, goed ontmoet’?
.
Ik moet daar een streep doorhalen, én onder zetten,
onder al wat mij nu al zolang opslokt, en mij naar die illusie verlangen doet.
.
Ik moest in hun perfecte plaatje passen,
me voegen op gevoel
naar gelang van wat er van mij werd vereist
zodat ik mocht leven als zodanig
om iets te zijn.
Zodat zij ‘mijn God’ konden zijn.
.
Tegen wie kon ik zeggen hoe ik mij voel,
tegen wie kon ik zeggen wat ik bedoel?
.
Ik stelde mij open, met hart en ziel
nochtans was er niemand in wiens genade ik viel.
.

MiesFB2-bew.jpg

.

 

 

Categorieën: Fotos, Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: