ptss

Uit mijn dagboek

7-2-20

.

Lang wakker, barstende pijn die heerst in mijn hele zijn.
Over “zijn” gesproken, ik besef dat ik nooit helemaal aanwezig was
in mijn ‘zijn’ op deze wereld, mijn geest was elders;
het gedeelte dat er dan nog wel was paste zich aan, althans poogde dat te bereiken,
het aanpassen aan al de voorgeschreven wetten die mij overheersten,
de voorwaarden en vereisten welke ik op moest zien te pikken van/uit mijn omgeving. Het, ‘u vraagt, wij draaien’ principe
.

Ik deed zo mijn best om ergens bij te mogen horen maar echte aansluiting vond ik niet. Later ook geen aansluiting meer met mezelf.
Sinds mijn PTSS is langzaam, door de letterlijke pijn en ellende, mijn leven hier,
mijn pijnlijke zijn tot uitdrukking gekomen,
en voel ik al die valse beschuldigingen pas echt
.
Ik ben en was anders, niet geaard, verfijnder in mijn voelen,
vol ontferming bewogen met de ander welke een last leken te dragen.
Ik wilde helpend, helend zijn t.o.v..
Dat juist werd mij niet gegund, ik werd ervoor gestraft, afgeblaft.
Men was jaloers, pisnijdig vanuit jaloezie.
Men maakte mij een kopje kleiner, gekleineerd, verscheurd mijn ziel, gewroken;
ik zou nergens voor deugen, noch goed genoeg zijn om wat dan ook te presteren
.

Prestatiemaatschappij, onbetrokken,
snauw hier, klap daar
moest ik blijven onder moeders rokken
als een verlengstuk van haar
nukken, rukken, de rapen gaar
.

Men wilde garen met mij spinnen
moest hen vermaken
alles naar hun zinnen
wensen aflezen over waar
ik mee moest beginnen
om later te worden uitgekotst
.

Kost en inwoning tegen elke prijs
dankbaar mijn onzichtbare
wonden likken
hun lik op stuk beleid
.

Geheid
zo ging Miesje ten onder
bedolven onder spot en donder
.

Fractal gemaakt met Apophysis.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Leven in het teken van de Angst

En dan ben ik aan het denken
haha, ja ik kan denken!

met betrekking tot mijn vorige blogje, trek ik de conclusie dat mijn hele leven uit angst bestaat.
Uit angst heeft bestaan
dat ik dit op allerhande vernuftige manieren kon verbergen.
Berg je maar, zo “gezeid”.

Doch in werkelijkheid was het verschrikkelijk, alle dagen van mijn leven, en ’s nachts nog heviger.
Niet te verwoorden zo intens wreed was het als kind.
toen kon ik het aan niemand vertellen.
En later, maak je er maar wat van
vergeet je dat het er altijd is.

.
Tjee, als dit zo is kan ik mij nu voorstellen dat mijn lichaam dit niet meer normaal aan kan
dat het ‘van gekkigheid’ niet meer weet wat het moet doen
hoe het moet functioneren met zo’n grote lading jarenlange verborgen angst.
Het moet eruit
blijkbaar.
.
Waarom op zo’n afschuwelijk onmenselijke manier,
dat het voelt alsof ik constant uitgewrongen word?
Alles in mij ‘van hot naar her rent’.
Nou ja, ‘hot’,
koud heb ik het, ijskoud
De beste.
.
Moeten dan de beste jaren nog gaan komen
als dit alles voorbij is
gaat het ooit voorbij?
Kan dat, en hoe?
Na zovele jaren.
.
De wonderen zijn de wereld nog niet uit!
.
Eerlijk gezegd verlang ik ernaar dat ik eindelijk voor altijd mijn ogen sluit.
Hoewel, ik weet het weer eens niet,
maar denken, ja dat kan ik nog wel,
hoewel, niet be-denken
nu even niet.
.
btw:
Alle angst is altijd terecht geweest.
Dat weet ik zeker!

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss, ptss gerelateerd, Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

Angstaanval

En daar is ie weer
angstaanval

sluipend besluipt ie me.
Ik voel een lege soort misselijkheid opkomen
dan lukt het niet meer om automatisch adem te halen
heel mijn lichaam begint vanbinnen te trillen.
.
Meestal overvalt het mij als ik alleen ben, nu was Karel toevallig in de buurt
en vroeg hij wat ik nodig had.
Een knuffel?
Doch de aanraking maakte dat mijn knieën het ‘begaven’.
.
Zo is het altijd
alle kracht is uit mij weg
opgebrand
ongelooflijk moe
bij aanraking val ik op de grond,
alsof de grond onder je voeten wegvalt.
.
Vandaag bedenk ik, dat het best eens zo zou kunnen zijn
dat dit de momenten zijn waarop ik de controle verlies over dat vreselijk triggerlichaam van me.
.
Ongemerkt kost dit mij een ongelooflijke inspanning, dag na dag
nacht naar nacht
om mezelf niet gek te laten maken door alle gigantische stormen die continue aan het razen zijn in mij
te grazen nemen
een loopje met me nemen
Als een continu dreigend noodweer, zonder er verweer tegen te hebben
iets dat zijn weerga niet kent
ook niet in normale termen te duiden is.
.
Ik, de held op sokken
heb mijzelf dermate getraind om ondanks die heksenketel de controle te kunnen behouden.
.
Maar met zo’n onverwachtse aanval, juist als ik een beetje ontspannen bezig ben
ben ik er niet op bedacht
niet tegen opgewassen
ben ik rijp voor de sloop.
.
Blog-Dream.jpg

Fractal bewerkt in Dream Generator
.

Categorieën: Eigen kunst (divers), PTSD, ptss | Tags: , | Een reactie plaatsen

Afgedaan als niet toerekeningsvatbaar

Plots de herinnering terug
en ik kan het niet bevatten
!
Vanochtend, ik kom uit mijn bed, dat bed dat ik weer ontvlucht omdat de pijn mij daartoe dwingt.
Loop naar beneden, kom de keuken in, en ‘hoor’ wat onze oudste dochter ong. 3 jaar geleden in haar laatste telefoontje tegen mij zegt.
“Och, jij bent een beschadigd mens”.
Op een dermate minachtende, beschuldigde, veroordelende toon die mij ter plekke laat bevriezen,
waarop ik geen reactie paraat heb.
.
Nu het ineens tot mij doordringt, na het totaal vergeten te zijn
ben ik er helemaal van ondersteboven.
.
Niet te bevatten, juist over de context waarin dit mij werd verweten.
Ook hoe onverwachts venijnig.
Ja, en natuurlijk bevries je, want dan is het dus, dat ze al die jaren ervoor
een berekenend toneelspel heeft opgevoerd.
.
Ik weet inmiddels dat ik altijd in haar macht ben geweest.
In dat jaar van 3 jaar geleden was ik aan het veranderen
begon ik haar bedrog te voelen
was ik minder het makke schaap.
Het makke schaap dat in haar straatje volgzaam alle commando’s voorvoelde, totaal aan haar ego toegewijd.
.
En dan, als ze merkt dat ik mij minder uitsloof, en zelfs iets van protest durf te uiten
ben ik ineens ‘niet toerekeningsvatbaar’.
Want daar komt het op neer.
Alles komt altijd op mij neer,
zelfs het ‘neerkijken’ van haar, dat ik onbewust altijd heb gevoeld, doch nooit heb beseft.

Ik ben enorm verdrietig, ontdaan, kwaad ook, verontwaardigd.
.
Mij wordt verweten dat ik geestelijk

mishandeld ben,
en er alles aan heb gedaan, om als moeder, hen juist voor iedere vorm daarvan te behoeden.
Met als gevolg, dat zij mij ook gingen misbruiken.
Ja, beide dochters.
.
Ik slikte alles van hen, gaf ze vrijheid en complimenten.
Niet dat ik daar nu spijt van heb.
Inmiddels heb ik ook ingezien, dat ze mij daarvoor in de plaats, altijd een schuldgevoel hebben gegeven.
Okay, dat is gewoon zo.
.
En toen M. later met haar 3 kids hier logeerde, liet ik nooit iets merken van de enorme lichamelijke pijnen,
ik was er helemaal voor hen.
Er werd ook nooit naar gevraagd, terwijl M. wel wist hoe die enorme pijnen mijn leven onmogelijk maakten.
.
Wil je dan 1 keer, 1 enkele keer
iets van protest laten horen, na weer een valse beschuldiging,
dan is er de hooghartige, denigrerende reactie van
“och, je bent een beschadigd mens”.
.
Jij telt niet mee
je bent nu eenmaal niet normaal.
je bent waardeloos, weet helemaal niks
kan niet normaal denken, noch reageren.
Jij stelt helemaal niets voor!
.
Laat dit nu exact dezelfde boodschap zijn, die ik altijd van mijn daders over mij heen gekregen heb.
.

Sadness is the word.

 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Schiet ik er iets mee op?

Ineens ‘zit’ ik te denken
:

Waar ben ik mee bezig

?

Al zo vreselijk lang, zovele jaren steeds extremer,
omdat de pijn steeds extremer wordt
:

Met, zowel onbewust als bewust, constant uit te vlooien
‘waar ik mij aan te houden heb’.
In mijn kop draait alles om, hoe ik de dag en nacht, met zo min mogelijk pijn door zal kunnen komen.
.
Is dit niet exact hetzelfde patroon van piekeren, en proberen uit te vinden, zoals ik dat mijn hele leven onbewust al heb gedaan?
En dan zeg ik “ja”.
.
Toen was het om de geestelijke pijn zien voor te zijn,
nu de daadwerkelijke vernieling die steeds heviger, gruwelijker vormen aangenomen heeft.
.
En dan is mijn onzekere conclusie:
Dat ik lak moet hebben aan alles wat ik voel gebeuren in heel mijn lijf.
Het maakt totaal niets uit, denk ik dan
of ik nu wel of niet zoek naar mogelijkheden om mijn afgebeulde lichaam trachten te ontzien.
Het pakt mij sowieso bij de kladden, lurven, whatever.
.

Vroeger was het ook zo: je mocht dit niet, je mocht dat niet.
Zo was het gewoon.
Ik mocht niet naar de bioscoop.
mocht niet met katholieken omgaan,
en al helemaal niet met jongens.
Okay, zoiets wist ik wel.
.
Maar de niet zichtbare risico’s, ze waren talrijk
zonder te kunnen bewijzen.
Wat heet, ik wist het helemaal niet, en nam zoveel risico’s, juist omdat ik er niet op bedacht was, het overviel me, en ik vergat het altijd weer.
Dat ging automatisch, ik wuifde alles weg, of ik kon het niet bevatten, en deed net alsof het niet had plaatsgevonden.
Alle vraagtekens toen, het waren er zovelen, allemaal in mijn onderbewustzijn opgeslagen, en bewust zgn. vergeten, of verdrongen en opgestapeld op de grote hoop.
.
Over hoop gesproken
Ik hoop dat ik het bij het rechte eind heb,
dat het geen kromme gedachte van mij is, om te stoppen met zoeken naar een zo draaglijk mogelijk manier.
Bovendien, het is niet draaglijk.
Kan ik daar iets aan veranderen, en blijven uitzoeken, hoe?
.
Ik weet het niet
Maar het staat mij zo tegen om alsmaar rekening te houden met eventualiteiten
van straf, in welke vorm dan ook.
Leven op straffe van.
Dat is toch geen leven?
Maar zo zijn de omstandigheden van mij wel.
.
Het kan ook zoiets als een soort van overgave betekenen,
dat ik aan mezelf toegeef dat ik er niets aan kan veranderen, hoe dan ook.
Net zoals ik vroeger niets wezenlijks heb kunnen veranderen aan mijn situatie, achteraf gezien, dan.
.
Heeft het te maken met het afleggen van het ego?
Zou kunnen.
En dan ga ik natuurlijk weer een positief resultaat, als gevolg daarvan invullen, hè?
Net alsof ik dat zelf kan bepalen, ook dat moet ik niet doen.
Toch doe ik het constant weer, altijd proberen iets positiefs in te blijven vullen,
altijd denken iets op te kunnen lossen.
Dus toch nog steeds aan het zoeken naar een manier, van hoe moet mijn houding zijn.
.
Miesje, geef maar toe,
je kan niets, niets beginnen,
maar toch doe je het heel erg goed.
Ik ben lief
ik ben trouw
ik ben oprecht
ik voel met anderen mee
Ik ben intelligent, muzikaal, gevoelig, betrokken,
kunstzinnig, humoristisch.
.
Helaas ook realistisch, wat maakt
dat ik eigenlijk nergens ben.
.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss | Tags: , | Een reactie plaatsen

Dilemma

Er zijn zoveel
dilemma’s
ze hangen boven mijn hoofd
wegen zwaar
alle wegen leiden
naar
de twijfel
ooit gezaaid
.
massaal opgekomen
en alleen ik
die werd
weggemaaid
.

wtuxbyepba6dsud1.jpg

Apophysis fractal
.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Er zijn veel dingen die ik nog niet wist
dingen waar mijn onderbewustzijn nog altijd mee bezig is
onbewust in het nu
.

Het oude systeem
ontstaan om te kunnen overleven
in dat gezin
en bijbehorende omgeving
.

Waarschijnlijk heb ik mij hierop getraind
in het opvangen van elk signaal, hoe klein ook
zodat ik op elke vorm van
verandering in kon spelen
.
Ik maakte er een spel van
zonder mij ervan bewust te zijn
hoe ik helemaal werd opgeslokt
door mijn toewijding hieraan, en hierin.
.
Een automatisme is het geworden
hier altijd onbewust mee bezig te zijn
mij aan te passen aan de ander
De ander
die op die manier de touwtjes in handen kreeg
over al mijn reilen en zeilen
.
Ik schoof mijzelf terzijde
iets wat altijd zo gebleven is
Ik beurde ze op bij droefenis
hielp iedereen waarbij iets
uit de hand dreigde te lopen
.
Stilde hun honger naar macht
gaf ieder energie en kracht
maakte hun hardheid zacht
kleine Miesje
die altijd een oplossing bedacht
hen immer tot mildheid bracht
.

Dreigde er iets te mislukken
uit de hand te lopen
hing er ‘iets’ in de lucht
hoorde ik een bepaalde zucht
elk signaal, onraad
nog vooraleer het een poot
aan de grond kon krijgen
bracht Miesje het tot zwijgen
.
Ik hoor de familie nog zeggen
“oh, daar komt Miesje
nu wordt het pas leuk en gezellig
.

Tja, ik bracht positiviteit tot leven
en weet nu dat ik er hun negativiteit
voor terug heb gekregen.
Dat men mij in het nauw heeft gedreven
.
Ik had dus geen eigen leven
Altijd is dit zo gebleven
om het even wat
in feite hun zondebok
niet voor 1 gat te vangen
Ik trapte in hun eigenbelangen
cijferde mijzelf compleet weg
.
Lieve Mies
hoor wat ik zeg
je bent en was niet schuldig
je kan niets voorkomen
hun kwaad niet echt laten verdwijnen
Wees a.u.b. niet meer bang
.

Constant bang voor die lichamelijke pijn van nu
de onvoorspelbare gruwelen, die enorme opslokkende
onbeheersbare, mij opjagende bewegende krampen
van kop t/m teen
weet ik niet meer waarheen
.
Het giert door mij heen
als geen been om op te staan
symbolisch is dit waarschijnlijk
wat het met mij heeft gedaan
Met kleine Miesje
die zo blij was
als ze hun raffinement weer
voor had kunnen wezen
maar toch als schuldige
aan werd gewezen
.
Dus, wat had het voor zin
om hen in alles feilloos te be- en dienen
bij voorbaat een oplossing uit te kienen.
Mijn gepieker dat nu constant (met mij) speelt
.
Hoe de gruwelen van nu
te voorkomen
te kunnen misleiden
het lukt van geen kant
het loopt alsnog uit de hand
Maar nu voel je de pijn, en giga onrust
die er altijd al heeft gezeten.
Het overvalt nu
komt er nu uit
mijn lichaam brengt het tot uiting
Het was een totale
aanfluiting.

.
En, ja, als kind denk je dat je alles kan verhelpen
gewoon,
omdat je graag iedereen lief wilt hebben
van hen wilt kunnen houden
daarmee,
met die illusie
houd je het in stand
Alles waar geen land
mee was te bezeilen
.

Geef het maar over
en op
aanvaard wat er is gebeurd
hoe het is gekomen
maar niet is gegaan
weg gegaan
Dat ze je in je hemd hebben laten staan
geen mouw aan te passen
.
Zucht
kon ik maar een pauze inlassen.
.
poesje-cinna.jpg
.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Vervolg op het voorgaande blog, EMDR

En dan lag ik vannacht slapeloos te wezen.
.
In heel mijn wezen
zoals altijd.
Met een
zich op mij uitlevende
aan onderhevige
onvoorstelbaar levendige
orkaan, van kracht tien
.
een niet uit te drukken
mij onderdrukkende
chaos aan #$*^&#
een woord
dat ik in een woordenboek
nog nooit heb gezien
.
Dan pas schiet mij (in mijn lichaam letterlijk)
te binnen
hoe de EMDR
tot slot
toch letterlijk
uit de klauwen liep
.
Dat ik, na het benoemen van die vreselijke angst,
die terug kwam
van heel diep
.
de chaos binnen in mij
niet meer onder controle kreeg
en mij, net zoals die giga pijn
totaal overnam.
.
hoe ik dubbel sloeg met mijn lichaam
ik helemaal zat te schokken
hoe de chaos daaraan
niet te beheersen viel
.
Er viel een van de dubbeltjes door
ms een kwartje
euro’s kan ook
en Miesje ging op in rook
van het vurig branden
.
Niet uit te branden
hoe mijn hele lichaam
onbeheersbaar aan de haal ging
met mij
.
Dit soort aanvallen
die iets weg hebben
van een epileptische aanval
maar het niet zijn
heb ik in het verleden dikwijls gehad
zonder te weten destijds
dat het PTSS-gerelateerd was
maar toen wel al die afschuwelijke pijnen onderging
en onderhevig was aan ‘herbeleving’
.

Enfin
Bij Mieke was daar dus
(ha, als een soort afsluitertje)
ditzelfde gebeuren
Dat het letterlijk en geestelijk schokkende je inhaalt
juist als je ontspannen bent
mede ook, denk ik
door het inzicht van die enorme verdrongen angst
.

Mieke stond er niet raar van te kijken
ze weet, en kent de reacties
die een soort van uitgelokt kunnen worden
tijdens, en na een EMDR-gebeuren.

Ik ging wat bewegen met mijn voeten
om de controle weer te kunnen voelen
waarop een compliment van Mieke volgde.
Ook gaf ze mij mijn beker thee
zodat het schokken naar de achtergrond verdween
en ik weer enigszins bij mijn ‘positieve’ kwam
.
Ja, dit was het dan
.
😉

 

Categorieën: EMDR, Herbeleving en inzichten van ptss, Psycho-therapie, PTSD, ptss, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

1e EMDR bij Mieke

Na 1 week afwezigheid had ik vandaag weer mijn uurtje bij Mieke, we waren blij elkaar weer te zien.
Natuurlijk vertelde ik over afgelopen maandag toen ik tijdens een wandeling van ong, 2 uurtjes al die tijd bibberig was van de angst; echt giga complexe angst.
Dat ik de terugweg niet zou ‘halen’, dat ik niet genoeg noten bij me had om op te kauwen (zodat ik de pijn wat afleiden kan).
En het domme feit dat ik geen kauwgom durfde te nemen omdat ik daar aften van kan krijgen, en ga zo maar door
.

De wandeling op zichzelf was mooi, maar kon er niet van genieten, en bijna thuis schoot mij de gedachten te binnen dat ik door onze kinderen altijd naar beneden werd gehaald, met name door M.
Akelig die gedachten, maar had dit nog nooit zo onderkent
.
Mieke stelde voor om een angstige situatie van vroeger, van kleine Miesje te pakken, en daarop EMDR toe te passen.
Het werd de herinnering aan de panische situatie in de tijd van de lagere school.
Ik moest iedere dag mijn 15 mnd. jongere broer achter op mijn fiets meenemen naar huis.
.
Die pestkop van een H., die iedereen het bloed onder de nagels vandaan haalde, en die ervoor zorgde dat niemand hem uit kon staan.
En het gebeurde vaker dat de grotere jongens van de jongensschool naast onze gemengde school H. te lijf gingen omdat H. zich weer als een idioot gedroeg.
Dan moesten we naar huis, zag ik het gevecht van die grote jongens en H., sprong ik er direct tussen en bevrijdde ik H.
.
Hoe ik het voor elkaar speelde, geen idee, maar het gebeurde vaak.
Eenmaal bevrijd, ging ik met H. achterop mijn fiets richting huis.
Midden door de velden en holle wegen, heuvels op, en af.
Bij de 1e holle weg, die bergop liep, met allemaal kuilen en dikke stenen, hoorde en zag ik die grote jongens ons opwachten, vrij hoog boven ons.
Ze schreeuwden en gooiden met dikke stenen naar ons, ze hadden het op H. gemunt.
.
En ik trapte, en trapte op die pedalen, de diepe kuilen ontwijkend, zo snel mogelijk die berg op, tot waar de huizen zouden beginnen, en die holle weg ten einde zou zijn.
Mijn borst deed zo’n pijn, mijn angst was zo groot.
Stel je voor, H. zou doodgaan als hij zo’n dikke kei tegen zijn hoofd kreeg.
.
Mieke vroeg waar de lichamelijke krampen en pijnen het hevigst waren.
In mijn gezicht, neus, mijn benen, voeten, tenen, onbeschrijfelijke pijnen, zoals altijd, gierend, bewegend, brandend, repeterend.
Mieke stelde voor stil te blijven staan bij de pijn in mijn voeten en benen.
.
De EMDR begon.
Mieke had ‘uitgevonden’, dat het voor mij het beste zou gaan als ze haar beide handen boven mijn knieën op en neer zou laten gaan, zonder mij aan te raken, want dan begon ik te ‘shaken’.
Met mijn ogen volgde ik haar handen.
Terwijl mijn handen op mijn beide knieën lagen.
Ze maakte geruststellende geluidjes, zei dat ik het zo goed deed,
dat ik erbij kon blijven.
Haar handen brachten mij na een poosje geestelijke ontspanning
.
Af en toe stopte ze, en vroeg mij hoe het met de pijn was.
We kwamen erachter dat het vooral de gewrichten waren die ‘in de fik stonden’, en helemaal kapot geknepen werden van de kramp.
.
We gingen dan weer door, en bij een volgende pauze zei ik, “ik kon er niets aan doen”.
Dat klopt, zei Mieke, je kon er niets aan doen.
We gingen verder, ik werd steeds wat meer ontspannen, doch de pijnen werden veel erger, ook in mijn gezicht, ogen, etc.
.
Bij de volgende stop zei ik : “ik ben niet schuldig”
Ik ben er niet schuldig aan.
Ook zei ik dat de pijn zoveel erger was.
Mieke bevestigde dit feit, dat dit idd erger worden kon tijdens EMDR.

Ik zei dat ik een vrede in mij kon voelen, een berusten, en nog steeds ontspanning, ondanks de heftige pijn, dat er een soort van aanvaarding en berusting over mij kwam.
.
Toen we weer verder gingen, keek ik naar Mieke’s handen, en ze leken net klauwen.(haha, het liep uit de klauwen).
Dit zei ik ook tegen Mieke, dat haar handen als klauwen waren, en we stopten.
Toen kwam er een inzicht bij mij naar boven.
En wel dit: Ik had altijd een vreselijke angst gevoeld om naar huis te moeten gaan.
.
Dit is altijd door mij verdrongen, heb ik nooit beseft,
ik was altijd argeloos, blij, niets vermoedend.
Onbegrijpelijk, hoe heb ik het altijd gefikst
om nooit die angst toe te laten in mijn gevoel, noch mijn denken.
In mijn gevoel zat het ws wel, doch dan zal ik het voor altijd verdrongen hebben.
Achteraf gezien, was dat zo vaak een ontzettend vreselijk gebeuren dat er mij opwachtte bij thuiskomst.
Als een duvel uit een doosje, werd ik ergens op afgerekend, was ik de pineut waar mijn moeders haat zich op los liet.
Altijd zgn.  had ik het er zelf naar gemaakt.
.
Heb ik mij getraind om het niet tot mij door te laten dringen?
Veel dingen weet ik nu wel weer
hoe ze te keer ging, keer op keer,
en om wat?
Het kon van alles zijn, als zij haar woede maar kwijt was.
.
Een bedremmeld kind
zo jong
juist als zij zo blij was
was er het front
oorlog, een andere wereld die open ging
grote gapende gaten
van herinnering
diepe zwarte kuilen
wraak en uitpuilen
genadeloze afrekening.
.
Kleine Miesje
zo’n lief, onbeschermd ding.
En dan dat klierende broertje, dat ik zoet moest zien te houden,
lukte dit mij niet snel genoeg,
weer die woedende stem van mijn moeder
tegen mij:
“daaar, heb je nu je zin”!!!!!
.
Was ik weer de pineut
Had ik het weer uitgevreten.
Mens, had mij opgevreten
dan was ik van alles af geweest.

Jakkieeee, wat een beest
leest mij de les
want zoals ze zegt:
zij is ouder, dus wijzer.
Maak dat de kat wijs.
.
De vrouw met de zeis.
Nou jaaaaa.
Dat was het dan weer ff.

EMDR.
.
Maar Mieke is lief.
Ze zei dat ze naast me zou staan als ik naar huis moest,
dat ze erbij zou zijn
als mijn moeder die deur open zou doen.
Dat ze mijn hand vast zou houden
en dat ik niet bang hoefde te zijn.
.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, Psycho-therapie, PTSD, ptss, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

In een handschrift haast niet te lezen,
heb ik vanochtend het volgende geschreven:
.
“Ben je nou helemaal besodemietert
je maakt er jezelf alleen maar
belachelijk mee
Nóg meer belachelijk als dat je al bent”.

En dat, nadat ik over de angst heen was gestapt, om de link naar mijn interview en video toch te plaatsen ,
in de besloten creatieve vriendinnengroep op FB.
.

(de link naar de video’s over mij, + interview, gemaakt vanwege het winnen van de artiest van het jaar voor mijn fractals en foto’s.)

.
Na veel doorstane angst, en ‘de zenuwen’ hierover gisteren, dacht ik vanochtend:
“waar doe ik eigenlijk moeilijk over”!
Waarop een enorme angstaanval volgde, plus later de bovenstaande woorden in een herbeleving omhoog kwamen.
.
En weer is mijn lichaam helemaal stuk.
Ik loop stuk,
hoewel, lopen kan je het niet noemen.
Ik word aan alle kanten bestookt en door elkaar gerammeld.
.
Doorgestoken kaart, ik ben helemaal van de kaart, van de kaart geveegd, bedolven onder slagen.
.
Steekhoudend zonder zichtbare wonden
richtten ze mij ten gronde
werd ik ten grave gedragen
geslingerd, verworpen, doodgeknuppeld.
.
Ergens is een lief klein Miesje
die ondanks alles vrolijk huppelt.
Ontsnappend aan de realiteit,
inwendig al heel lang de waarheid
en de hele kluts kwijt.
Alleen ‘goed’ kan er volgens haar bestaan
de oogkleppen opgedaan
en afgesloten.
.
Huppekee aanpoten
een lach die nooit vergaat.
.
In het heden de grote Mies die
al zo lang
van de pijn vergaat.
.
Ga ver
spring over je verleden
waag de sprong.
.
Je weet toch wel, Miesje de waaghals
die haar hatelijke familie
dankzij God overwon!
.
Over wonden gesproken
hier zit ik dan
helemaal in elkaar gedoken
één en al bibber
angst tot in ‘haar’ strot
nooit wetend
wanneer gaat dit
gruwelijke lijntje
naar vroeger
eindelijk eens
kapot.
.
Blijf bouwen op God
almachtig en nederig tegelijk
dat is Iets
een houvast
raak het niet kwijt
kwijt je van je taak
zie onder ogen
al hun kwaad.
.
Dat jou er niet
onder kreeg
omdat je ver
boven hen steeg
.
Weet je nog Miesje,
die smerige emmer
moet leeg!
.
Wat een geëmmer, hè!?
😉
.
Blog.jpg
.

Gemaakt met Apophysis en verder uitgewerkt in PSP
.

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , , | 2 reacties

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: