Maandelijks archief: oktober 2009

De tinten van het meisje

Ik zag nieuwe kleuren
overal om me heen
wat staat er te gebeuren?
fantasie, naar het scheen

.

Het meisje mooi getint
zo open en zo vrij
wilde de wereld kleuren
vrolijk en dichter-
bij en dansend in ’t rond
leek het allemaal fleurig
wat zij op aarde vond

.

Wereldkleuren

12-9-’09

Advertenties
Categorieën: Mijn gedichten | 11 reacties

Bittere pillen

Hoeveel pillen ik ook neem
als ze me moeten hebben
helpt er niet een
lig ik nachtenlang te creperen
omdat ik van hen
niet heb willen leren
dat het leven hier haten zou zijn
ik daar niet in meeging
dus…., is daar weer
de pijn
.
die ze uitkuren voor alle uren
dat ik aan hen ben ontsnapt
en nog niet ben afgeknapt
ik nog leef
tegen hun verdrukking in
.
Waar is het einde?
: Bij het begin!
.
Categorieën: Mijn gedichten | 3 reacties

Wat mij opvalt

Als ik een leuke dag heb GENOTEN, zoals gisteren:
Dat ik eruit ben durven breken, we een prachtige wandeling hebben gemaakt, met van mijn kant de nodige geintjes.
Omdat ik niet klein te krijgen ben
mij er doorheen sla
zelfs een eigen fotocamera heb durven bestellen…..

Dat dan de nacht is, als ‘nxc3xb3g meer in die zeven hellen’.
Ik aan pillen nemen kan, ‘wat ik ook maar durf om te ‘verzinnen’.
Dat, terwijl ik zo huiverig ben voor al die pillen.
Maar dan niets ‘te willen’ heb
vanwege zoveel kracht aan voelen aan
wat er mij wordt, en is aangedaan.

Dat dus, als ik overdag ben kunnen ontsnappen
ze mij in het duister snappen.
Wie, heeft het zo op mij gemunt
slaat munt uit mijn vrolijkheid
en mijn genieten?….
ZIJ,

die boze geesten
vechtend om hun macht te kunnen behouden
mij volstouwen met PIJN
Omdat ik nog steeds
als mijzelf
NIET MAG ZIJN!

Juist gisteren was mijn motto : "ik mag er zijn".
Heb mij daaraan opgetrokken
Maar zij, die boze geesten
waren nog niet vertrokken.
Toch :
blijf ik onverschrokken(?)
Kan ik dat blijven zijn
met zoveel straf te moeten voelen
van ‘het tevreden en blij kunnen zijn’?

Maar, oh wat heb ik gisteren genoten
was ik (wat haast niet meer voorkomt de laatste jaren) ontspannen
was ik puur mijn eigen ikje
Dus laat ik geen snikje
ook al zeiden zij:
"je bent niet goed snik"!

Lijkt het alsof ik stik,
durf ik gewoon weer pillen te nemen
omdat het anders mijn leven beneemt
mij geen toestemming verleend
om "uberhaupt" enigzins de dag door te kunnen komen.

Maar ik leef
ben geboren
en wil niet aan mijn vijanden toebehoren
Dat is wat ik altijd moest zijn
de slaaf van hun haat en hun venijn
omdat zij zo ontevreden waren
ik voor hen de vrede moest zien te bewaren
Nergens anders goed genoeg voor mocht zijn
Geen eigen leven
Van je "lang zal ze leven"
Alleen voor hun plezier en gemak

Doch nu vecht ik, om geen lak
meer te hoeven hebben
aan hun veeleisend mij bewerken
mij tot het uiterste te beperken
slaan zij hun slag nog steeds
Maar eens, dan zijn zij er
GEWEEST!

Een strijdlustige DochterSions!

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 10 reacties

Ken uw verkeersregels

Wie heeft er voorrang, de stofzuiger of de strontkar?

: Mies is fietsend op weg naar de stad. Ze nadert de drukke Rijksweg, een hoofdverkeersader die diverse steden met elkaar verbindt.

Wat ziet ze daar aankomen? Ja, het komt wel van rechts, maar rijdt aan de verkeerde kant van de weg. Exc3xa9n auto staat al op de rem, andere voertuigen kunnen niet afslaan, en wachten geduldig.

Stofzuiger1_5

Zie: xc3xa9xc3xa9n stofzuiger, kleur rood.
Een jonge vrouw in witte jasschort trekt ‘haar apparaat’ aan de lange zwarte slang achter haar aan, stekker in haar linker hand. Ze kijkt niet op of om, gewoon op haar dooie akkertje. De motor is uit, heel geruisloos krijgt ze van iedereen voorrang!

Stofzuiger2_3

Was dit juist, te "ja", of te "nee"?

Mies is op de terugweg. Netjes rijdt ze op het fietspad, in de verte kan ze de laatste rotonde al zien, nog heel even en ze zal ‘haar dorpje’ kunnen zien liggen, links boven op de berg.
Ook hier is het druk, zou ze nl deze weg afrijden, dan komt ze bij de oprit van de autoweg uit.
Tjxc3xa9, wat stinkt het ineens zeg. Wat flitst daar voorbij? Oh, hahaha met een strontvaartje (kun je wel zeggen) haalt haar een tractor in. Achter zich aan heeft hij een grote open kar hangen, helemaal volgeladen met…..uh, jawel…! Dit is niet misselijk zeg, niet te missen ook, alles open en bloot, bruin, vers van de pers; een beetje blubberend hier en daar. Echt ‘leven in de brouwerij’, rijdt haar voorbij.

Strontkar

Mies lacht zich rot, oh ze is zo verzot op al die grappige momenten die haar steeds onder ogen komen (en in haar neus).

Maar wel ontzettend netjes zoals de bestuurder zich gedraagt, echt een ‘heer in het verkeer’. Als hij nl de rotonde oprijdt kijkt hij over zijn rechter schouder, en steekt zijn arm (gestoken in blousje met korte mouwen) uit, voordat hij rechtsaf de rotonde weer verlaat. De heer met zijn vrachtje neemt de rotonde dus voor 1 kwart.

Tractor3

Vraag: "hindert deze heer met zijn blote arm, en zijn niet vastgebonden of overdekte (doch overzichtelijke) vrachtje het verkeer"?

Te "ja", of te "nee"?

Veel succes ermee.

Categorieën: Humor | 13 reacties

Nogmaals het takkewijf

Even voor de lol:
.
Miesknott72
.
Tussen de natuur
voelt ze zich thuis
.
Van de hak op de tak,
is ze
op haar gemak,
is het stil
genieten
.
Om op te
schieten !!!
🙂
.
het takkewijf
.

Categorieën: Fotos | 10 reacties

Afschuwelijke nacht ( 22-10-'09 )

"Hoofdzaak, of kop-stuk" ?(trigger)

Zoals jullie ws weten heb ik continue aangezichts en hoofdpijnen, met name als ik ontspan of lig.
Om de nacht door te komen neem ik nu een halve van 25 mg. Seroquel, plus om de dag, of 10mg Temazepam, of Zoplicon. Zodra ik ga liggen begint die pijn in mijn gezicht en onder mijn schedel zich letterlijk te roeren (de kop op te steken, ja, want oa steken doet het ook). Het is een ‘waar’ horror-gebeuren dat er zich dan afspeelt; wat ik ‘het hoofd moet bieden’.  Nu ja, inmiddels ben ik al (niet) aardig wat gewend. Het duurt een poos voordat die meds me in doen slapen, wat overigens niet altijd lukt.
Gedurende de nacht moet ik de slaapmeds dikwijls nogmaals gebruiken, om zo dat wrede gebeuren weer te kunnen ontvluchten, waarin ik dan weer wakker geworden ben.

Overdag wordt de pijn en dat extreme gedonderjaag in mijn lichaam ook steeds moeilijker om vol te houden. Maar ik wil zo min mogelijk mijn toevlucht zoeken tot Oxazepam of Diazepam. Te meer omdat die psychiater mij er zo bang voor heeft gemaakt.

Doch zoals ik het vannacht heb ervaren, zo erg was het nog nooit.
Ik wil het toch even delen hier.
Om 1 uur werd ik wakker van een ‘alles overdonderende pijn’ onder mijn schedel. Alsof mijn hersens in de fik stonden. Een PIJN, NIET te beschrijven. ‘Normaler wijze" moet ik dan zo vlug als mogelijk rechtop gaan zitten, of eruit. Maar dit was geen normaler wijze meer! Dit was ‘van de zotte’, zxc3xb3 erg!
Als in een soort van shock kon ik niets. Ik bleef het als perplex maar ondergaan. Ik kon alleen bidden : "God help", bis.bis. Bleef er in een soort ongeloof/verbijstering(?) aan onderhevig. Het was zo extreem erg!
Ik dacht dat er iets goed fout was, daar in dat hoofd van mij. Ik dacht, ja, wxc3 t dacht ik?????
Ik dacht, ik moet eens proberen of je nog kan praten, misschien heb je wel een hersenbloeding, of ????
Toen zei een heel aarzelend babystemmetje (dat ikzelf was) heel voorzichtig "ma-ma", als een heel klein kind dat haar eerste woordje probeert te zeggen.
Daarna probeerde ik eens of ik mijn ledematen nog kon bewegen. Ja, alles ‘deed het nog’. Maar vraag niet hoe. Ik was er erg beroerd aan toe. Had geen beheersing over mijn lichaam, het trilde, schokte en bonkte zo van binnen, en overal in me.

Ik heb het licht aangedaan, en zag toen de tijd pas, en heb op de vloer geklopt om Karel te waarschuwen, die nog beneden was.
Toen hij kwam, zei ik met een toonloze, krachteloze, stem, dat er een dokter moest komen. Ik kon gewoon niet normaal spreken. Geen energie, omdat ik zo onder die pijn bedolven was.
Karel zei dat ik Diazepam moest nemen, dat hij naast me zou komen liggen. Ik moest naar het toilet, doch kon amper lopen. Gestrompeld ben ik. Me overal aan vasthoudend.

Ik vroeg ook nog een paar keer (met klem) aan Karel of hij (als ik dood zou gaan) als eerste die 2 kleine klipjes uit mijn haar wilde halen. Dat leek mij zo stom uitzien voor de begrafenisondernemer, of wie er dan ook komt. Idioot, waar je je dan druk om kan maken, hxc3xa8?
Na die pillen (en mijn aften verzorgd te hebben) dan maar weer in bed, en die pijn ‘rustig laten woeden’ (zachtjes: ‘kreun, kreun, kerm, kerm’).
1 uur later nog hetzelfde liedje. Het bleef, die ‘niet te beschrijven hel in mijn kop’.
Toen 2 Oxazepam genomen (durfde wel niet, maar allez, nood breekt wet).
Karel’s bewegingen kon ik niet verdragen, ook geen geluid, ofzo.
Karel is toen naar zijn eigen kamer gegaan. Een klein uurtje later ben ik ingeslapen.
Want om 8 uur werd ik in die pijn weer wakker.

Tja, en wat dan?
Eruit!
Blij, toch nog geslapen te hebben, maar zo ondersteboven vanwege, dat alles nxc3xb3g weer erger geworden was.

Waar ik al een paar weken over aan het dubben was, heb ik nu dan maar gedaan. Ik heb de huisarts gebeld. Ik wilde zxc3xb3 graag e.a. met haar bespreken, o.a. over dat medicijngebruik, en over, hoe nu te handelen, omdat alles nog steeds maar erger wordt.

Ik kreeg de assistente zo ver, dat zij mijn h.a. terug zou laten bellen.
Om 11 uur heb ik haar op de hoogte kunnen brengen, over wat er zich in de laatste maanden had afgespeeld.
Ze wist niets over de bevindingen van de neuroloog, niets over die psychiater, niets van dat Revalidatiecentrum.
Heel rustig heb ik alles met haar kunnen bespreken.
Zij zei ook nog dat die psychiater mij met een beroepsblik benaderd had. Exact zoals ik het idd had gevoeld.
De h.a. vond dat ik alles heel goed had gedaan. Ze weet ook dat ik heel veel pijn verdraag zonder naar meds te grijpen. Ze was het niet met die psych. eens. En ik mocht best naar eigen bevindingen die Oxa’s en Dia’s nemen.
Het was een opluchtingen, om alleen al eens aan iemand dingen duidelijk te mogen maken, en niet ‘voor gek’ te worden versleten.
Hxc3xa8, hxc3xa8! Nu kan ik er hopelijk weer ff tegenaan.

Want dat moet. De pijn is er nog. Ook dat afknijpen in mijn voeten en benen. Het hevige schokken in mijn lijf, maar vooral ook in mijn mond en gezicht, brrrr.

Toevallig heb ik iemand bij het forum voor ‘kinderen van narcistische ouders’ leren kennen, die ook die sensaties in haar lichaam heeft. Alsof je elke cel voelt bewegen. Zij heeft ook veel pijn, maar meer op reumatisch gebied.
Zij zei ook dat het de Adrenaline is, waardoor je nog altijd op scherp staat en van binnen ahw nog altijd op de vlucht slaat; waar dat vroeger nodig was, maar niet mogelijk.
Dit wist ik al, maar ik heb nog nooit iemand ontmoet die dit gedonderjaag in haar lijf ook heeft. Gelukkig voor haar heeft zij het een stuk minder.

Enfin, vanochtend vroeg heb ik voor de broodnodige steun maar eens de Bijbel opengeslagen (op goed geluk). En ik dacht, als er nu het woord Sion in voorkomt (in dat stukje) dan is het goed.
En, warempel, het ging daarover. Over die berg die zo heet.
Ik dacht nog, misschien is het toeval, maar het gaf me toch hoop.
Later toen ik het aan Karel vertelde, en hij het las, zei hij: "je hebt nog niet ver genoeg gelezen". Hij las het voor. En vlak na mijn stukje ging het over Dochtersions. Wonderlijk, toch?
Het staat in Micha 4: "Het komende Vrederijk", en "Jeruzalem in nood, maar bestemd tot heerlijkheid".

Nu ben ik aan het einde van mijn ‘hoofd-stuk’.
Volgende keer weer een leuker stukje ;-).

Een hele fijne dag toegewenst.

p.s. heb wel een beetje moeite om dit te publiceren, maar dat heb ik wel vaker.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 13 reacties

Vechten

Mirakel02
.
Vechten om optimistisch te blijven
een optimisme, dankzij God
gestoeld op het allereerste gebod
niet zelf te crexc3xabren
doch naar de Waarheid leren
.
Waarlijk vergewissen
mij niet te vergissen
eerlijk blijven en oprecht
in het enige, goede gevecht
.
Opdat ik opzie naar Zijn Werk
optimistisch puur en sterk
het lijden in dit leven te accepteren
dit steeds weer blijvend repeteren
.
Inzien dat ik alles kreeg van Hem
Dat ik in Hem ook optimistisch ben
.
fractaltekening door dochtersions
.
17-4-2009
.
Categorieën: Mijn gedichten | 5 reacties

~~ Mijn Levensles ~2 ~~

3-10-2008

Wat niemand ziet en toch gebeurt
wat mij van binnen heeft verscheurd
wat "de boze" mij heeft aangedaan
en heeft doen plengen menig traan,


heb ik geleerd om te verstoppen
me laten slaan en steeds maar schoppen
alsof dat alles was gewoon
en ik ervan zou worden schoon
dat het was nodig voor mijn ziel
en daaraan te verbeteren viel.

"dat-vallen" heeft mij pijn gedaan
versteld heb ik er van gestaan
vol afschuw heb ik toegekeken
ben onbewust daaraan bezweken.

Toch was er Iemand die het zag
en mij omhelsde iedere dag
opnieuw om mij te leren
om mij gewoon niet te verweren
op de wijze waarop zij mij dwongen
om net zo te zingen als dat zij zongen,


Dus zing ik nu het hoogste lied
voor Degene, die mij altijd liefheeft
en zo gaarne ziet!

Categorieën: Mijn gedichten | 6 reacties

Even op een rijtje zetten

Hoi lieve mensen,

Even heel nuchter, de stand van zaken vwb de hulpverlening.

Omdat ik maar niets hoorde van de revalidiatiekliniek, heb ik half September navraag gedaan.
Daar bleek dat ze ‘mijn geval’ weer hadden vergeten.
Een week later werd ik door de reva-arts teruggebeld met zijn excuses.
Maar dat ze mij daar niet konden helpen, volgens hem had ik teveel meegemaakt.
Wel wilde hij nog een afrondingsgesprek plannen, waarvoor ik nog een uitnodiging zou krijgen.
Toen hij vernam dat ik inmiddels 1 maal bij een psychiater was geweest, en dat het daar niet goed was bevallen, raadde hij me toch aan om nog 1 maal heen te gaan, om het daar ook persoonlijk af te ronden.

Zodoende ben ik 14 dagen geleden nog 1 keer naar B.B. (de psychiater) geweest, en heb het e.a. aangegeven. Het was weer in een zeer afstandelijk sfeer. Ze waren tot de conclusie gekomen dat ik te veel openstond naar anderen toe, en dat ik ‘een harnas moest gaan dragen’. Hahaha!
Ik heb er later diverse grappen over zitten maken: zo van, "Hallo jongens, ik ben thuis en hang mijn harnas aan de kapstok, kijk uit loop er niet tegenaan"! Ik noemde mezelf ‘the iron lady’, of zei dat ik liever een ‘grap-jas’ had.

Wel heb ik het advies van de psych. opgevolgd om voor de nacht, een halve tablet van 25mg Seroquel uit te proberen. Ik slaap er tussendoor (tussen de periodes dat ik in de nacht weer wakker lig van/met de pijn) dieper van, maar heb evengoed nog Temazepam en Zoplicon nodig om de nacht door te komen.

Verder zijn de klachten ook overdag behoorlijk toegenomen (qua onrust in mijn lijf, de overheersende pijn in mijn mond, aangezicht, ogen en hoofd).
Doch ook de inzichten gaan nog steeds dieper, hoewel dit maar langzaam gaat.

Gisteren heb ik dus het ‘dumpgesprek’ gehad bij de revalidatie-arts. Maaike (psychologe) was er ook bij.
Ze vonden het wel rot, want ze zagen dat ik lichamelijk best wel achteruit was gegaan. Mijn lijf bonkt en schokt nl dermate, en mijn tenen bewegen heel de dag automatisch zo heen en weer, dat ik na ‘rust’ haast niet kan lopen. M’n tenen, enkels en kniexc3xabn worden ook afgeknepen. Het zal wel door de enorme stresstoestand in mijn lijf komen. Ik moet gewoon altijd in de weer blijven, dan gaat het wel. Maar, oh weh als ik rustig wil gaan zitten : ‘hell in town’ grrrr!

Het was wel een goed gesprek, omdat ik zo open mezelf kon zijn. Ze adviseerden nog om in het midden van het land naar hulp te gaan zoeken. Maar dat doe ik niet. Daar heb ik ook de energie niet voor. In feite kwam het gesprek er toch op neer dat ik zelf voor hen de beslissing moest nemen om van hun hulp af te zien. Och, het is voor hun ook een kwestie van de papierhandel in orde krijgen, vermoed ik.

Vanochtend belde de assistent van de psychiater om te informeren naar de Seroquel.
Hij vroeg of ik nog een keer een afspraak wilde maken. Ik heb gezegd dat ik me niet op mijn gemak voelde bij hen, en er vanaf zag. Okxc3xa9, dat hadden ze inmiddels ook wel begrepen.
Hij pushte me nog om meer van die Seroquel te proberen, maar dat had ik zelfstandig al uitgeprobeerd. Dat was helemaal niet goed bevallen. Mijn lichaam (en met name mijn hart) reageerde met nog meer onrust, enz.

Dus ook dat is afgesloten. Wel willen ze dat mijn klachten aandacht krijgen. Nu zal ik van de week gebeld worden over een evt. afspraak bij Marina. Dat is een psychologe die ik 1 maal heb gesproken, en die wel aardig was/is.
We zullen wel zien.
Al met al ben ik geestelijk alweer sterker uit de strijd gekomen.
(hoewel ik er ook nog midden in zit).

Lieve groet van Mies,
die steeds meer op God leert te vertrouwen in haar groeiproces.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 14 reacties

Kontakt met bovenaardse wezens.

Rakelings langs onze boom.
De dikke Es, zo markant op de heuvel, daar achter in onze tuin; wat zal die Es geschrokken zijn.

We hoorden zijn takken kraken, en wij……we hielden onze adem in. Wat was dat?
Een dreigend gevaarte, zo te horen aan het geluid.
Was het een zinsbegoocheling?

Een bijna botsing, of een landing?

Ballon01a  Ballon02  Ballon03  Ballon04   

Het gaat rakelings goed, daar over ons landgoed, en recht over het dak van ons huis.

Hun voertuig in regenboogkleuren, een zwaaiende hand. Een mand met levende wezens erin.
Kontakt met bovenaardse wezens in een vriendelijk gebaar.

Ballon05  Ballon06  Ballon07  Ballon08  Ballon07det 

Een paar vriendelijke woorden, een vraag over en weer : "gaat alles goed, daarzo"?
Hxc3xa9, aarde? Hallo, daar boven!

En dan weer een flikkering van kleuren, het is de brander, het zijn de zwaaiende armen. Nog een laatste kreet van boven, heel langzaam nemen we afscheid; en we geven ze "een goede reis naar boven mee".
Ballon09  Ballon10  Ballon11  Ballon12 Ballon14  Ballon15 

Bovenstaande ontmoeting was al voorspeld. Hoe dat kon? Hoe dat begon?
Om een kort verhaal, lang te maken:

Omdat het al 2 dagen (en nachten)lang enorm had geregend, besloten wij ’s middags een wandeling te gaan maken door het bos aan de overkant. We konden ahw ‘onze’ paddestoelen al ruiken.
Op een van onze vorige wandelingen hadden we hem ontdekt. De omgevallen boom waarop de oesterzwammen ‘zich hadden laten kennen’; door de kenners (wij dus) wel te verstaan.

We hadden er al een paar heerlijke maaltjes vanaf gehaald. Doch het weer had tot nog toe niet meegewerkt. Maar nu was er voor ons weer ‘werk aan de winkel’. En onze missie was die middag inderdaad zeer geslaagd.

Terugkomend met onze buit zagen we in de verte een laagvliegende luchtballon. We rustten even uit om hem te bewonderen. Ik hangend over een hekje (met m’n open bekje :-)).
Karel zei: "die gaat straks nog recht over onze tuin en huis komen, wat ik je brom"!

Ballon13  Doch hij verdween uit ons oog, en we liepen richting huis.
Nog een heel klein stukje de berg op, en toen achterom.
Terwijl ik mijn kistjes verwisselde keek ik in het rond, wat zag ik daar tussen de bomen, wat doemde daar op?
Ja, dus!
Karel’s voorspelling, als een verontrustend, steeds grotere vormen aannemend ruimtevoertuig, opbollend rond.

"Karel, haal je fototoestel, vlug"! "Moet je kijken, snel, schiet op, kom de tuin in, Karel, ga nu gauw"!!!!

Wij de trappen op de tuin in, en stonden oog in oog met!
Het was echt "Juh van Het"!

Hier eindigt mijn verhaaltje,
‘waar gebeurd’.

Mis niets van de foto’s, en klik op de thumbnails.  

Categorieën: Fotos | 14 reacties

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: