Uitlaadklep (misschien trigger)

Lieve mensen:

Zo zwaar, zo moeilijk, zoveel schaamte ook. Om hier iets te durven schrijven, over de waarheid van wat ik voel.
De schaamte voorbij, moet ik toch een uitlaatklep hebben. Heel lang heb ik getwijfeld, ook in het bedenken van een naam. Ik wil nl niet klagen.
Doch mijzelf niet te kunnen uiten en alles te moeten onderdrukken, dat maakt het zoveel erger (aan de buitenkant is er immer niets van te zien).

Ook voel ik mij (onterecht) schuldig, omdat ik mijn pijnen hier neerschrijf. Dit vindt zijn oorsprong in het feit, dat ik vroeger nooit ergens last van mocht hebben, of zeggen dat ik ergens moeite mee had (geen pijn mocht voelen, geen commentaar uiten, enz.).

Dus laat het maar gaan,
voorlopig hier staan.
Ik ben niet gek
maar wil een plek,
een beetje geheim,
om even mezelf
te kunnen zijn.

Een plek met de triggers
van dag en nacht.
Hopelijk komt het
niet txc3xa8 onverwachts.
Valt het niet
te rauw op jullie dak,
al mijn zorgen
en ongemak.

Hieronder een lijstje dat ik voor de emdr-therapeute moest maken, doch niet aan haar heb gegeven; het was gewoon te veel, te dramatisch verwoord. Doch helaas wel echt, en nxc3xb2g steeds wordt het erger:

Kan niet tegen geluid, doet pijn, grote schrik, heftige reakties van mijn lichaam.
Giftige, bittere, walgelijke smaak in mijn mond, tong, verhemelte; pijnlijk stekend, misselijk makend. Ingescheurde mondhoeken, lippen, verhemelte en tandvlees stuk (snijdende pijn, overal in mijn mond, alsof mijn kiezen eruit worden gesneden).

Getril in heel mijn lichaam
Pijn walst door me heen
van top tot teen
komt uit mijn neus, mond, ogen
m’n tenen
als een stormvloed
een golfslagbad, pijn bonkt, raast, trekt mijn ogen eruit

Pijn knelt om mijn schedel
botst tegen mijn schedeldak
kromt en strekt mijn tenen (tegen wil en dank)
Pijn bij iedere ademteug; pijn, ik adem hem in.

Ik voel een kracht, een tegenkracht van binnenuit, doch die van buitenaf lijkt te komen; die mijn knien alle kanten op duwt, die ik juist NIET wil, of moet gaan.
Heel mijn lichaam tolt, danst, verkrampt
pijnlijk bewegend
zeer op zeer
keer op keer
dwars door de ruggewervels
van kruin tot en met teen.
Razend, verbazingwekkend aanhoudend; vooral in rust.

(vooral in de nacht, als ik moet gaan liggen, wil slapen): Zeer pijnlijk gezicht (aangezichtspijn).
Kiezen, wangen, jukbeenderen, kaken: alles trekt, alsof ik word gevild.
Het snijdt, perst, het duwt me in de matras, het wringt mijn schedel en gezicht uit, trekt me uit elkaar.
splijt me met een beitel
trekt mijn ogen eruit
verkrampt alles in mijn hoofd, zo’n pijn.
Het is alsof ik met mijn gezicht in een ijzeren grijper zit; en dan in elkaar wordt geperst, zoals ze met een autowrak doen. Oh, en dan doen die kaken zo’n enorme pijn; zo’n afschuwelijke kracht zit daar achter, die dat met me doet.
Niet te beschrijven.

Niet zonder extreme pijn kunnen lezen.
Mijn tong, niet te beheersen, perst, zit vol onbeheersbare spanning.
Onbewuste spanning, overal.
Jeuk op grote plekken op mijn huid.
Ijs-en ijskoud.

De ene keer (veel) bloed bij de ontlasting, dun ook; andere keer zo hard als steen.
Maagkrampen, buikkrampen,
alles ontregeld, het krioelt in heel mijn lichaam.
Constant forceren, benauwd, druk op de borst. Niet kunnen plassen (terwijl ik wel “moet”).
Ik word vaak naar 1 kant toegetrokken terwijl ik loop, dan dreig ik te “kapseizen”; te vallen, ook van de duizelingen. Al die onrust in mijn lijf, ik moet dat altijd onder controle zien te houden.

Razende hartslag toujour, vooral in rust is dat gehamer, dat gevoel n i e t te verdragen.
Die pijn golft mee op die bewegende, heel snel denderende hartslag;
dan lig ik te “: walsen” op/in bed.

Woeste zee onder me,
zo is dat te ervaren.
Niets is te gek,
wel voor woorden.

Te gek voor woorden
om voor te schamen
zo’n schamel bestaan.

dit was het voor vandaag d.d. 17-12-2008.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Het gesprek van de dag” : mijn verjaardag, de “gedenkwaardige, zeer merkwaardige”,
21e December.
please do not remember
so it was for me:
such a hurt
zo verscheurt
de hele dag
xc3xa9xc3xa9n en al wondgebeuren
dan maar niet treuren
moet die dag toch door
zien te komen.

De nacht(en), welke gruwel
als ik ga liggen
voel ik het inbreken, het vermorzeld worden in mijn hoofd.
Het gaat maar door.
Even een slaappil
na een paar uurtjes weer wakker
wat nu?
Wat zal ik kiezen?
Een Diazepammetje?
Een halfje?
Een Temazepam
een driekwart?
En dat
midden in de nacht?

Blijven liggen
nek masseren
en maar proberen
die pijn te verdragen
hopen om te vallen
in slaap.

Stomme aap
de pillen helpen niet
en maar geduld kweken
hopen op een wonder
maar krijg op mijn donder
pijn door en door.

Dan opstaan
naar beneden
de dag breekt aan
de pijn blijft slaan
heel de dag
heel mijn verjaar
DAG!!!!

Dag dag!
Eindelijk voorbij
voor mij
Een jaar ouder
maar oh die pijn
ik krijg hem er niet onder
voor mij
nxc3xb2g geen wonder.

Eens
gaat alles
voorbij.

dat was het, op 23 December 2008 dit verslag van een verjaardag-en nacht.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

29-12-2008:

Sinds een week worden de absurde klachten nxc3xb2g vele malen erger.

Mijn lichaam, vooral mijn benen, mijn gewrichten, ze worden met een enorme kracht ahw in elkaar geperst. Fijngeknepen. En een kou dat er doorheen triggert. Leven is gewoon niet meer te doen. Maar toch doe ik alsof er niets aan de hand is. Forceer ik me dermate dat ik zelfs “gewoon” ga wandelen. Maar oh, daarna, als ik ga zitten. Dan is het ook net alsof er van onder mijn voeten heel hard aan mij wordt getrokken.
Zoals alles verergert is, dat blijft allemaal maar gewoon doorgaan, al die rare pijndingen.
Ook die enorme pijn in mijn tanden verhemelte, tong oh, alles daar. Het snijdt, hakt beweegt aan pijn.
Ik snap niet hoe ik toch zo kan leven. Ik wordt gewoon fijngeperst, afgeperst, letterlijk in mijn lichaam. Is dat ook de vertaling van hetgeen er vroeger was (is gebeurd). Hoe ik afgeperst ben geworden, en gemanipuleerd plus mishandeld in de geest?
De pijn spat uit mijn ogen, tussen mijn ogen. Mijn slapen steken als de pest.
Wat een gruwel. Ik durf dit niet open en bloot op mijn blog te schrijven. Maar toch zou ik dit zo graag willen delen. Dat iemand tegen me zou zeggen, dat zoiets wel degelijk echt kan gebeuren. Dat iemand anders hetzelfde ook had meegemaakt.

Heel mijn tenen verkrampen voortdurend. Het “wipt” ook onder mijn voetzolen, en daarom kan ik mijn evenwicht niet bewaren. Ik doe dit wel, omdat ik mij extreem kan beheersen. Dit heb ik in de loop van de jaren wel geleerd.
Maar vandaag aan tafel klapte ik weer dubbel van de trillingen en van de kramp. Ik laat ook dikwijls dingen uit mijn handen vallen, dan kan ik niet goed “richten”, of ben ik de beheersing kwijt over die triggerende spieren (of “wat” het zijn), dat zo te keer gaat in mijn hele lijf.

Ook krijg ik vaak een soort van electrische schokken, die door mijn ruggewervels heen schieten, van onderen naar boven tot en met in mijn hoofd. Dan is het net alsof ik een “slag van de molen krijg”; zo’n opdoffer. Niet te omschrijven. Dan siddert het als electrische stroom door me heen. Het gaat door merg en been.

Ja, en ga dat maar eens aan een arts vertellen, dat je zo’n idioot bent. Haha, die zal mij aan zien komen. Oh, wat wipt dat toch ook overal, vooral vanaf mijn middel. Als een orkaankracht, een Sunami, zo lijkt iets in mij te keer te gaan. Op en neer, plus heen en weer, en dan wel ONTZETTEND snel.

Het is de HEL!
——————————————————————————————————
30-12-2008.
Wat een nacht
nog in 2008.:

Toen ik al duizelend in bed ging liggen, oh de wereld begon te draaien, tolde in het rond. En ik, lag daar in het midden van die wervelende draaimolen om me heen, door me heen.
Karel geroepen, die was gelukkig ff boven. Hij deed de deur open, en toen kon ik me even orixc3xabnteren, zag ik weer iets, dat niet bewoog. “Moet ik naast je komen liggen?”, zei Karel. Nee, antwoorde ik, dan gaat die slaaptablet misschien niet werken. Dus maar dapper blijven liggen. Gelukkig de duizeligheid werd minder, maar toen
niet te doen
niet te verwoorden
wat een vreselijke oorden!
weer een ander hels verstoren:
Heel mijn schedel vergeven van electrische stroom, zo pijnlijk, zo’n onbeschrijflijk iets weer in mijn hoofd en lijf.
Lag Miesje daar, alles deed zo raar, zo vreselijks hels, en rebels. Geen normaal lichaam meer ter beschikking; ter beschikking gesteld aan een duivels gebeuren.
Nu ja, ik ben al het een en ander gewend (iedere nacht is het “bingo”, en raak).
Maar nu, niet te bevatten.
Weer dacht ik, ik moet naar het ziekenhuis.
Doch ik bleef “rustig”. Liet het razen. Maar moest toch op mijn zij gaan liggen, omdat ik ook zo plat werd geperst van boven op mijn schedel.

Toen daar op die zij, maar “rustig” wachten
totdat het voorbij zou zijn
ook het walsen onder mij.

Geen stille getuigen.

alleen mij
en het duister
Oh, God LUISTER
ziet U mij?

Ja wis en waarachtig
God in mij is KRACHTIG
Ook al voel ik alleen hoe machtig
de duivel heerst over mij.

Ik was zo dapper, om het uit te houden tot 2 uur in de nacht
Ja, zolang hield ik de wacht.
Toen maar een Diazepam genomen (10 mg.)
Een uitzondering dat ik die dingen neem.
Doch geen slaap, nada, niets.
Toen om 4 uur, ik had het al die tijd al zxc3xb3 koud
Had al een andere pyama aangetrokken.

Doch koude, ijskoud de beste, dat bleef ik. Om 4 uur dus, een 2e driekwart Temazepam ingenomen, uit bittere noodzaak gezwicht,
dit wicht, dat juist zo haar best deed om te minderen
maar het bleef me verhinderen
geen slaap, geen gaap, helemaal niets.

En nu zit ik hier
zonder al te veel plezier
dan te typen
’s morgens vroeg
terwijl ik er niet om vroeg
ik vroeg om verlossing
van pijn en nood.

MIJN VERLANGEN IS GROOT!
““““““““““““““““““““““““““““““““““““““`
Wat ik om 4 uur vannacht nog opgeschreven heb, dat er naar boven kwam aan emotie aan verdriet, aan inzicht ook:
I. stomme rotgriet! Koud ijskoud.
Ik was een lieve, hele lieve moeder, die nooit goed genoeg was / werd bevonden.
Het was nooit genoeg, wxc3 t ik ook deed.
Ze wrongen me uit
Ze plunderden me leeg
plukten me kaal
schraapten de laatste restjes uit me
persten me af
Ze riepen hun hel over me af!
——————————————————————————————————

Wat ik helaas vanacht in heb moeten zien, is: dat ik niet alleen een narcistische familie had, maar ook narcistische kinderen.
Misschien vandaar zo’n afschuwelijk gebeuren vannacht, en zo’n gruwelijke hulpeloosheid die ik (weer) moest ondergaan.
Het waren de herbelevingen dxc3¡xc3¡raan!

Auw! en dxc3 t doet zeer. Dat gaat door merg en been, omdat het scheen
dat alles was mooi.
Mooi NIET dus!
—————————————————————————————————–3-1-2009

Ik wil het NIET meer, dat doen alsof.
Doen alsof ik een mooi leven heb, alsof ik alles fijn vind, alles met humor bedekken gaan. Ja, zo is het vroeger altijd gegaan.
Ik wil heb NU ook niet meer. Ook wil ik geen medelijden horen, zien of ontvangen. Zeker niet oogsten!

Maar toch, niemand is er die mij begrijpt. Die ziet of weet hoe gruwelijk die fysieke pijn er inhakt; hoe die NIET te beschrijven; te omschrijven is.

Mijn leven, het is geen leven. En ik WIL dat niet meer leven. Niemand zien, geen mens die ik spreek, totale desolation. Alleen maar leven om het meeste vuil hier weg te halen in huis, boodschappen doen, af en toe kunnen fietsen, kunnen wandelen. Geen mensen aan de telefoon, geen gesprek met medemensen die meevoelen wat wij, ik voelen, dat/hoe wij (moeten) zijn. Niets, helemaal niets.

En ik HEB GEEN zelfmedelijden, ECHT NIET WAAR.

En dan die stomme mailtjes van iemand die je juist hebt willen helpen; waar je je voor hebt ingezet, die valse beschuldigingen, die trappen na. NAAR is het, die trappen. Ben er weer ingetrapt om andermans leven op te knappen. Ja, moet ik ook niet doen. Maar wat doe je als je alleen maar alleen bent, alleen (en dan bedoel ik het in dubbele betekenis) alleen maar wat contactjes hebt via pc. Die halve gare pc, die ik nog liever direct het huis uit heb ook.
Want alles is toch nep, grote nep. Een ding waar je je op gaat fixeren om valse troost bij te zoeken, valse erkenning; mensen zgn. ontmoet. Alles is zgn., want weet jij veel, ze kunnen veel beloven, veel schrijven wat je naar eigen verlangen in gaat vullen. Misschien op xc3xa9xc3xa9n uitzondering na? Naar is dat gegeven om zo te moeten leven.

Een onmenselijk leven, zonder mensen, dat hebben wij. Maar als ik mij realiseer hoe de mensen hier zijn om ons heen, dan HOEF ik die contacten al helemaal niet. Niet, dat ze me te min zijn, ja ergens ook wel. Want vele veroordelen ons om onze persoonlijke onafhankelijkheid. Omdat wij niet meedoen in de strijd om de meeste macht (uit te kunnen oefenen hier in de buurt).

Maar die gruwelijke pijn, waardoor ik niet kan lezen, schilderen, doen wat ik wil; waardoor ik ook leef in een hel die niet te verwoorden is. Niets, of niet normaal kunnen eten, “helemaal niets van dat alles”, zou mijn moeder dreigend naar me schreeuwen. Dan mocht ik weer eens niets, helemaal NIETS, dan alleen haar verlengstuk zijn. Oh, en staat die pijn van dag en nacht voor die angst die ik dag en nacht op mij af voelde komen, toen ik was jong; al als pasgeborene, of reeds daarvoor?
Nu moet ik er voor gaan, maar ik wil niet meer. Wil die monsterlijke horror in mijn kop en lijf NIET meer hoeven ondergaan en voelen. Wat moet ik ermee, ik kan het toch aan niemand kwijt, dus ik heb het ook niet gekregen zodat ik aandacht kan gaan vragen of begrip ervoor, bij een of andere therapeut. Want het IS NIET TE verwoorden. Ik ben het zat, ben mijn leven meer dan zat. Ja, ook dxc3 t wierp mijn moeder mij voor de voeten. Dat zij haar leven meer dan zat was, en ik, ik moest daar voor boeten.

Boeten doen, daar bestaat nu mijn leven uit. Ik zal het moeten voelen. Ook daarmee bedreigde zij mij, zij allen bedreigden mij daarmee, zowel letterlijk als in de geest. Dat, als ik niet eens gauw voor hen door de kniexc3xabn zou gaan, ik mijn eigen hel over mij af zou roepen.

Staat alles van nu dus nog steeds voor die extreme angsten waarin ik heb geleefd, voor ben gevlucht? Ja, ik was extreem hyper/hooggevoelig. Oh, wat ben ik goed, ik ben hoog, hoogbegaafd in het doordenken, in het verzinnen van oplossingen voor anderen, in het aanvoelen en willen helpen. Voor iedereen oplossingen bedenken en uitvoeren. Dxc3xa8 helpende hand, dat is Miesje, niets aan de hand, met die helpende hand. Zij gaat van hand tot hand; een allemansvriend. Gebruiksklaar gemaakt, voor die, en die, en die………….

Alles geweest, gewist, ik wou dat ik het wist: waar komt die helse pijn vandaan? Wat hebben ze me allemaal aangedaan? Ik in hun handen. Ik wil niet meer in die hel belanden. Ik wil een leven. Dit niet meer, nooit meer. Maar ik kan veel willen (snauwde mijn moeder ook al) Je kunt veel willen, maar het gebeurt NIET! Ik ben de baas. Ja, zij de duivel, al die duivels: ze zijn nog steeds de baas over mij, heersen en zitten me uit elkaar te trekken, vechten om het meeste van mij binnen te kunnen schrokken. En ik, ik ben daar niet eens van geschrokken.
Weet jij veel als baby, als kleuter, dat gepeuter; hoewel onbewust voel en weet je het wel, en heb ik het altijd geweten, altijd gevoeld en door mij heen voelen gaan, mijn hele “lang-zal-ze-leven-lang”!

Ik wil dit leven niet meer. punt. uit ~~ geschreven ? af. ~~ geschreven ! uit . ~~ roep ~~ teken , komma ~~ Kommaar op jullie…..
“Dat komt er nu van”, zou mijn moeder zeggen (verwijtend snauwen).
——————————————————————————————————
7 Januari 2009:
Door op mijn gevoel op mijn blog te gaan schrijven, omdat vanuit mijn onderbewustzijn opnieuw(alweer) die herinnering naar boven kwam van toen ik ong. 20 jaar was (zoals dus beschreven in het geposte onderwerp: “Het is toch niet normaal”?), ben ik erg diep gegaan qua inzicht.

Dit onderwerp (met die koffie/over mijn vader) hebben we ook behandeld met EMDR.
Maar ik denk dat niemand begrijpt wat ik nu werkelijk bedoel. Dat er niemand is die de ware betekenis invoelen kan.

Hier mijn uitleg:
Ik heb dus altijd gevoeld dat de personen waar ik mee te maken kreeg in feite wezens waren, die in hun geest werden bestuurd door de duivel. Via die personen kwam de duivel op mij af. Die personen waren alleen maar vermommimgen van die demonen. Dat is wat ik altijd heb gevoeld, en heb ervaren, zonder daar een goed plaatje van in te kunnen vullen voor mezelf.
Vandaar mijn ontzettende extreme angsten vroeger, zeker als kind al.

Ik voel dus de geest die in mensen huist en via de mensen hen bestuurt. De boze geest welke die mensen zelf ook misleidt, cq in de waan laat dat zij (de mensen zelf) het zijn die “alles” kunnen en doen (echter dit laatste weet ik niet helemaal zeker). Ik laat het hier even bij.

Maar de bevestigingen mbt mijn gevoel over vroeger, met ook de gebeurtenissen daaraan, buitelen ahw over mij (of, over elkaar) heen. Het klopt allemaal met mijn inzicht van nu. Ook met die duivelse extreme pijnen die ik al zo lang moet ondergaan. Een pijn en onrust, niet te beschrijven, waar geen woorden voor te vinden zijn en pure horror is. Een duivels gebeuren, en dat heeft dus altijd al aan mij zitten “vreten”, zitten trekken en op mij in zitten hakken/werken (letterlijk voel ik dit al jaren terug aan/in mijn lichaam(gebeuren).
——————————————————————————————————

2 Febr. 2009:

Vannacht was het wreed
Wat ‘heet’!
Alsof mijn neus er constant af werd gerukt, met tandvlees, tanden en al.

Heb na de 15mg Temazepam nog 2 Diazepam moeten nemen, en was na 4 kleine uurtjes alweer
wakker in pijn.
niet fijn
voel me ‘brak’!
niet op mijn gemak
ongelukkig alleen
mezelf te veel
weet ik veel!
—————————————————————————————————–
10 Febr. 2009:

Ik had hier vanmorgen al zoveel geschreven en gedicht.
Maar vergeten op te slaan 😦
Nog meer frustratie dus.

De laatste dagen zijn de krampen nxc3xb2g extremer geworden.
Dag en nacht zijn een ‘sleur’ van pijn
oh, wanneer komen ze me halen
is het om kwart over elf
of later?
wanneer is het gedaan
mag ik hier vandaan
houdt het op met slaan
pijn, pijn
kwijn, kwijn.

Wxc3xa8g!
wie niet weg is wordt gezien.
wordt mishandeld
tot hun verlengstuk
omgewandeld
wandelen over je heen
toch ziet mij geeneen
staan of zitten
na al die doorstane ritten
keer op keer
er is niemand meer
die ik kan vertellen
wat ik met hen
heb te stellen!

Radeloos door wat er vanochtend gebeurde.
radeloosheid die ik toegeven moet
waar ik mij voor schaam
ik schaam mij nog steeds
durf niet wanhopig te zijn
kwijn, kwijn.

Maar dit gebeurde er dus:
Vanochtend was ik om 5.00 uur weer wakker met die krampen in mijn gezicht (zo gewoon :(). Even later was Karel ook wakker, en kwam bij me liggen. Ik was maar aan het bewegen om die pijn weg te ‘krijgen’. Ik wilde naar beneden gaan, maar kon niet weerstaan dat Karel bij me zou komen, lekker naast me in bed. Dus nam ik van nood een Diazepam. En na een poos krampen, was ik toch in slaap gevallen.
Ik droomde juist dat ik koffie had gezet, en Karel riep voor die koffie. Karel was zo blij. Het leek net als vroeger, toen ik nog niet zo ellendig was.
En mxc3xa8t krijg ik van Karel (daar in bed) een ‘knietje’, en was gelijk wakker. Wxc3¡t een pijn waarin ik wakker schrok.
opgeslokt
pijn!

Tja, maar ik voelde me toen zxc3xb3 enorm beroerd. Slechter dan om 5.00 uur. Had er ahw een flinke kater bij. Voelde me dronken. Zo’n enorme kater!!!
Het was 7.00 uur.
Ik moest er dus uit
vooruit!
tot besluit
krampen!
om me weer
in die grond
te stampen!!

Wxc3xa9xc3xa9r een dag om door te komen
wxc3xa8g mooie dromen
alles weer stuk
stuk ongeluk
wat nu mijn leven is
wie helpt mij?
waar moet ik heen
er gelooft mij geeneen
als ik vertel
over die hel
Mijn moeder zou zeggen:
“zie je nu wel”!
—————————————————————————————————-
3 Maart 2009:
Hoe is zoiets mogelijk?
Dat, als je ligt de pijn als een trein, in volle vaart door je heen dendert. Je tenen krom trekken, de huid van je gezicht lijkt te scheuren; alles dreunt en in beweging is in heel je lichaam, door de pijn die walst, rijt en giert, als een op hol geslagen, onbeheersbaar, razende stormvloed?

Hoe bestaat ‘t, dat je hart de motor in dit alles lijkt te zijn, dat dan meebonkt t/m je oren, ogen, wangen, neus, + in je mond en tong; dit als in me, plus over me heen te walsen voelt.
Dan is het zo heel erg vroeg, nog in de kleine uurtjes van de nacht, en blijf ik toch in bed liggen, ik ben zxc3xb3 moe! Masseer mijn neus, mijn heupbeen, beweeg mijn benen. Ik probeer heel rustig te blijven, in dat gekrioel aan drama, dat onbeschrijflijk iets.

Niet te bevatten, dus gewoon proberen om het vol te houden : dat liggen en hopen, om toch nog even in slaap te zullen vallen.
Hoe langer ik rustig blijf liggen, hoe meer die pijn en onrust me in zijn macht neemt, en fijnknijpt, overal. Dan leeft het zich in vol programma en op volle toeren op me uit (of in me uit).

Dan sta ik op. Kan niet op mijn benen staan, want het walst nog steeds onder mijn voetzolen, golft nog steeds na, blijft knijpen, nog zxc3xb3 lang. Ik word dan helemaal scheef getrokken onder ’t lopen. Toch beheers ik het. Vroeger viel ik en kon ik echt niet lopen. Doch ik moet wel alleen zijn, kan echt niemand om me heen hebben; geen bewegingen of i.d. verdragen, anders kan ik al dat gedoe in mijn lijf en die gigantische pijn niet meer aan.

Hoe lang houd ik dit nog uit?
Hoe-Lang…..(het) is een Chinees.
—————————————————————————————————-
4 Maart:
Wxc3 t een krampen vannacht, en diazepam (2 x) hielp NIETS!
Vanaf 1.45 uur wakker gelegen met krampen in mijn ogen, wangen, voorhoofd, kaken, en in mijn mond.
Het leek alsof mijn wegbrauwen eraf werden gerukt, met huid en haar! En ik hoorde het weer kraken, alsof mijn schedel bewoog(kraakte?). Ik had het dekbed over mijn hoofd getrokken, en het leek alsof ik het hoorde schuren (van mijn haar?)tegen het dekbed aan, zo’n geluid van beweging alsof alles op mijn hoofd meebewoog op die pijn. Dat branden en ‘schuren’ van pijn, het heeft uren geduurd. Net zo lang totdat ik (zo moe als ik was) uit bed ging. Maar ik voel het nxc3xb2g.

Ik heb zxc3xb3 gebeden voor hulp, redding, of wxc3 t ook maar.
Doch niets.
—————————————————————————————————–
12 Maart:

Vol in de aanval (door m’n moeder(?):
m’n tanden, kiezen, kaken
iedere vezel onder de huid
van mijn gezicht en schedel
wordt aan flarden gesneden
gereten, kapot gescheurd
gebonk erbij
aan xc3xa9xc3xa9n stuk
stuk gehouwen
wie moet dat berouwen?
ik.

Zo geweldadig
uit elkaar
machteloos
lig ik daar
onderworpen
aan gruwelijkheden
niet te bevatten
in het heden
niet te beschrijven
waarom moet ik hier blijven
blijf ik er niet
in.
Geen einde
geen begin
ze blijven me judassen

wie zijn ze?
:om gek van te worden!

De kop van Jut
is dat mijn naam?

M’n neusbeen
gebroken
ogen als uitgestoken
alles verbrand
de hel in mijn kop
vuur in mijn hoofd
versplinterde botten
gerafelde vezels
gebroken tanden
verhemelte verbrijzeld
onverdoofd
operatie op tilt
ongewild
geslagen mond
tong en lippen
slijmvliezen, wangen
als een beslag opgelegd
opgelegd juk
ik ben helemaal STUK.

Hels gebeuren
blijft eeuwig zeuren
ik ben te beurt
verklaard
onbewoond pand
afgebrokkeld
ingestort
tot gort
wordt me ingepeperd
ingewreven
pekelvlees, vrees
in mijn gezicht
gunt me geen licht.

Onbewoonbaar verklaarde
woning
op de puinhopen
zit ik
van wat
geen leven meer is.

Stuk gereten
om voor altijd te willen
vergeten pijn en smart
diepe van binnen
diepe ellende
er was niemand die kende
mij.

Ik kan van de pijn geen lucht krijgen.
Die pijn beklemt iedere ‘doorbraak’, ieder leven in mij
heeft die pijn in zijn greep
die vinger in de pap
in alles van mij
ik kan niets, totaal niets meer verdragen
geen geluid, hoe zacht ook
geen indrukken meer
op mijn ‘terug moeten trekken in pijn’
verdragen
moet het verduren
moet mezelf afschermen
om me te concentreren
op pijnbeheersing
om te kunnen leven
door moet ik
helaas

Was ik er maar geweest
er aangegaan
wat mij is
aangedaan
ik weet ’t niet
meer
niet meer
niet weer
stop
met alles
gedaan
laat mij gaan
het trekt onder mijn huid
alles kapot
helemaal voor rot
gescholden.

Het is alsof mijn tanden er constant uitgerukt worden
aan xc3xa9xc3xa9n stuk, en bonken dat hart in die pijnsensatie
slag na slag beukt het erin
geen einde
geen begin
in mijn neus
op mijn neus
er midden tussen in
bij de neus genomen
bij de kin

Och, waar gehakt wordt
vallen spaanders
er midden in.
————————————————————————————————-
ik vraag me af: “mama, wat….heb ik verkeerd gedaan”?
Niets, helemaal niets
miesjemeisje.

je bent liever dan lief
maar er wel
geweest
snik
dat ben ik!
————————————————————————————————-
“je bent niet goed snik”!
zegt de moeder

het was een loe…
echt waar?
————————————————————————————————-
28 Maart
Helemaal gek dreig ik te worden, door te draaien, enz.
Wanneer word het nu eens minder?
Die pijn, het is nxc3xb2g weer erger.
Die brandende hel komt omhoog zetten, vanuit mijn tenen, zo via mijn ruggegraat, naar mijn mond, mijn hoofd in; om daar alles in de fik te steken.
Wat een toestand. Vannacht was het zo gruwelijk heftig.

Het kan toch niet waar zijn, zoiets?
Dat het net lijkt alsof je tanden eruit worden gesneden?
Dat alles verbrandt wordt onder de huid van je gezicht, in je mond, onder je schedel?

Heel mijn mond is constant stuk, dat is echt.
Alles smaakt naar blik, en ook bitter.
Kan het zijn dat mijn vader al zijn pijn, na zijn operatie (waarin zijn 3e stel tanden en kiezen eruit werden gesneden) aan mij heeft overgedragen, en dat ik dit nu voel gebeuren, dat kan toch helemaal niet?

Ik weet niet wat ik voor die pijn in moet vullen.
Heb ik toch een vorm van kanker?
Is er iets mis in mijn hoofd, mijn hersenen?
Waarom blijft het steeds erger worden?
Waarom kan ik nooit ontspannen zonder die pijn over en door me heen te krijgen?
Waarom kan ik nooit eens gaan liggen?
Waarom krijg ik geen hulp, geen inzicht, helemaal niets dan alleen maar nog meer extreme klachten en een niet normaal mee te leven pijn?

Waarom is er geen arts voor mij?
Waarom zet niemand zich eens voor me in?
Waarom zijn alle huisartsen zo stom, luisteren ze niet, doen ze net alsof ik niet besta met mijn pijn?

Waarom word ik van het kastje naar de muur gestuurd?
Ik houd dit niet meer vol!
Niemand begrijpt me, en ik ben NIET gek.Ik ben bij mijn volle verstand.

Hebben ze mij dan geestelijk ECHT zoveel pijn gedaan?
Karel zegt van wel.
Maar dan nog, als ik dit geloof, wat dan?

Ik kan niet meer leven, het lukt niet meer, maar het moet; ik ga geen zelfmoord plegen, dat heeft geen zin.
Dan moet ik nog een keer naar die hel hier beneden afdalen.
Oh mijn tanden worden er weer uit gesneden, ik voel het gebeuren, en zo gaat dat mijn hele kop door, de hele dag, xc3xa8n nacht.
——————————————————————————————————
22 April 2009:

April doet ook nog wat ie wil, aan grillen in mijn hele kop! Ook andere plekken nu in mijn lijf, ze protesteren, geven het op ;-).
Grapje, dit laatste, maar het is en blijft….wxc3 t zeg ik..: de pijn in mijn hoofd, gezicht, mond….nxc3xb2g wordt – IS het erger. Hoe kan dat?????????????????
De electrische schokken sidderen pijnlijk door mijn lijf.
Vooral ’s avonds is dit het geval. Ik ben een geval waar geen woorden voor zijn.
Ga ik naar bed, zo hulpeloos, zo eenzaam, zo verlaten van ieder goed gevoel in mijn uit-elkaar-worden-gereten gezicht, in elkaar gepreste schedel, kaken ontwricht. Dit wicht….dit is toch geen leven meer zo.

Niemand zou mij geloven, niemand weet, dat ik dochtersions heet. Alweer maak ik er stomme geintjes over, kan dit niet laten, word – ben ook wanhopig van het zoeken naar….
Naar oplossingen. Naar, hoe ik mij moet gedragen, zodat ik ff geen pijn zal hoeven: voelen, knellen, knagen, scheuren, uitwringen, branden, schrapen, steken, trekken, persen, snijden!!!!!!!! Zo, genoeg woorden aan verspild. Ja! ik was verspilde moeite, volgens mijn moeder. En toch, ook al had een ander zo’n moeder gehad, zou die persoon dan ook zxc3xb3xc3xb3xc3xb3xc3xb3’n pijnen hebben moeten ervaren? en dat ook nog ACHTERAF! Als een enorme straf, een dreiging, niet te verwoorden, getril, gebonk, kromtrekkende tenen, voortdurende krampen in mijn onderbenen, een hart dat mij de adem beneemt. En dan de geluiden hier, die afscuwelijke buren, als duivels lijken ze voor ons te zijn, zo vreselijk opdringerig met hun geklets, geschreeuw, hun egoxc3xafsme en zelfvoldaanheid, hun brutaliteit!

Tja, en dan zeggen anderen (in hun goedbedoelde adviezen) je kunt nu doen waar je zin in hebt, je mag nu zelf beslissen.
Ja….ik zou op vakantie kunnen gaan, lekker van alles ondernemen, ik zou zxc3xb3veel willen, en zou ook de gelegenheid hebben, ware het niet dat ik opgeslokt word, en Karel inmiddels ook overspannen is, dus : So what!!!! Ik KAN helemaal NIETS!!!!
Niet musiceren, niet schilderen, niet pijnloos eten (constante gruwelpijn in heel mijn mond, lippen kapot, slijmvliezen, tandvlees onstoken, vol met pijnlijke ‘schaafwonden’ e.d.). Forceren om de dag door te ‘moeten’ komen; ik MOET in beweging blijven, als ik gewoon ontspannen zit, dan word ik knettergek van de pijn, maar mijn ogen, zo’n pijn van binnen daar, in mijn als xc3xa9xc3xa9n grote wond aanvoelend aangezicht, geen gezicht (zou mijn moeder alweer zeggen), ik was GEEN GEZICHT!!!!
Ik heb mij daar vroeger juist niets van aangetrokken, van al haar gemeenheden. Maar nu, ik kan echt niets beginnen, ik tril van binnen heel de dag ‘als een rietje’ alles op hol geslagen, lezen, het doet zo’n pijn. De pijn IS mij. In mij, om mij, door mij,
Kleine mij zegt dag! Zeg maar dag met je handje, contantje, lik op stuk….kleine mij is nog erger dan stuk(je). Geen stukje meer van over.
Een stukje van kleine mij.

p.s. zxc3xb3, even weer genoeg geklaagd, tegen mijn klaagmuurtje. Wat zeg ik, het is een hele WAND, want…………..

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ik ben in een hel geboren.
Een hel die mijn moeder heet.
Daar kwamen ze bijeen: mijn vader, zus en broer(tje), allen intens duivels-gemeen.

Dit moest gebeuren, opdat ik zag, wat hier beneden was.
Iets dat ik niet wilde geloven, iets dat ik niet mag.

Ik kreeg afschuwelijke omstandigheden om mij heen. Allemaal mensen die in de macht waren van iets sluws achter hen, zo verdekt opgesteld. Ik kwam in een duvels gebeuren, waar satan de scepter zwaaide en over mijn leven scheen,
te heersen over al die mensen, welke kwamen om mij heen.

Naar de buitenkant leken ze aardig, leek alles doodgewoon. Maar ik, ik was de dupe, van de dood, heel gewoon.

Ik kreeg psychisch gestoorde mensen om mij heen, leerde mij aan hen aan te passen, speelde met hen mee. Doch zij speelden allen, de baas over mij, stuk voor stuk, en xc3xa9xc3xa9n voor xc3xa9xc3xa9n!

Ik kreeg kinderen, nooit tevreden, meer huilen en janken om iedere scheet, altijd wat. Nooit waren wij goed genoeg, nooit was het naar hun zin; nooit kregen ze zgn. dxc3 t, waar zij dxc3 n precies weer, hun zinnen op hadden gezet.

Ik werd afhankelijk van erkenning en het dienen (goed genoeg) van al de hierboven genoemde mensen, plus diegene hier : mijn schoonmoeder, mijn zgn. vriendinnen, allemaal wonnen-sponnen zij zich in (mij). Nestelden zij zich in mijn geest.

Ik paste mij aan, gaf hen alles, leverde mij helemaal in, leefde mij helemaal in, leefde voor hun plezier. Om hen te laten lachen, blij te maken, ten koste van mijzelf.
Dit laatste zie ik nu pas in.

En nu, nu is er al jaren de inhaalslag, om te zien, hoe ik naast mijzelf heb geleefd.
Nu overheest de gruwel, al de wonden die zijn geslagen, in mijn brein, mijn zijn, mijn denken over mijzelf, over wie ik ben.

Geen aandacht meer voor mij, zoals ik geboren ben, op deze aarde kwam. Bwxc3¡m!, de ene slag na de andere, mij toegebracht door anderen (in de geest).

Het is geen leven geweest.
Ik wilde er iets van maken.
Doch dat was ‘dikke pech’.
Niet gelukt, ik moet toegeven, het was in scene gezet.
Heel mijn leven een afschuwelijk iets.
Dat wat ik nu voel gebeuren, iets om diep triest over te treuren.
Niets, helemaal niets
is er van mij over
Hier
een typend typetje, dat dit van ellende maar doet
om toch op een of andere wijze
te voelen, ik ben (helaas)
dxc3¡xc3¡r waar leven pijn doet
verterend vuur
de hoofdrol speelt

Doet de wond het meeste pijn
als hij of zij
heelt???????
——————————————————————————————————

13 Mei

Ik wil niet meer
Heer
iedere keer
weer
die pijn
van ontwaken
of juist NIET slapen

Ik wil niet meer
Heer
iedere keer
zijn
in pijn
geweldadige
herinneringen
van ‘zijn’!
———————————————————————————————
15 Mei 2009
Vannacht was ’t de hel in het kwadraat!!!
Trekken, scheuren, rijten
persende gruwel in heel mijn gezicht
te voelen, al het kwaad in:
ogen, jukbeenderen
lijfelijk gebeuren
kan niet meer treuren
te veel, te lang
door die chaoot
van een duivels bestuurd
achterlijk plan.

Eerst geprobeerd om zonder meds in slaap te komen. Ondanks de BARSTEN van pijn!

Anderhalf uur doorstaan.
Toen 2 Diazepam, met veel twijfel over :”wat moet ik”????
Na een poos even geslapen, waarin ik steeds maar artsen opzocht (in dromen) om mijn hulpvraag bij ‘in te dienen’. Ook al vol aarzeling, niet wetend hoe te vertellen wat ik allemaal gebeuren voel!

Toen alweer wakker, ….? :”wat NU”????
Weer in die allesoverheersende hel, nxc3xb2g erger zefs.
Spijt van die Diazepam, natuurlijk. BAH!
Toen maar (bijna 20 mg)Temazepam. Bwam!
Het duurde LANG
Heel ERRUGG lang
voordat ik nog ff weg kon zijn uit dat gruwelgebeuren
dat uitkuren
op mijn kop
mijn sidderende lijf.

Weer in de ‘volle laag’
onder de beukende plaag
WAKKER?
Wakker dier
dierlijk afgeslacht
na zo’n nacht
En nu zit ik hier:
tierelier is nog steeds bezig in mijn gezicht
geen groot licht
dat mij red
wanhoop duw ik opzij
alles opzij gezet
over wat ik echt voel.
Automatische piloot
op volle toeren
achteruit?

Meds: weinig geholpen
heel onbeholpen
slachtoffer spelen
nooit te helen
hel
helaas overleef ik
hem ‘wel’
wil niet meer
kan niet meer
over en uit
een besluit
beslist
onbetwist
stekker
eruit……..
—————————————————————————————————
16 Mei 2009
Gered de nacht
met 10 mg Temazepam.
steeds wakker tussen de bedrijven van het pijnlijke gebeuren in de nacht
toen, heel onverwacht:
BWAM! voor de ECHT KLAAR-
wakker!
De slag als een hele veldslag boven op mijn hoofd.
Wapengekletter, boven op mijn schedeldak.
Dan schrik je je letterlijk te pletter
van de nieuwe dag
hij plet je:
die dag
alles nog te gaan
hoe laat?
nog zxc3xb3 vroeg
toen ie sloeg
die knoertharde dag
van uren slaan.
‘gaan, met die banaan’!
ja, was die dag maar eens zo zacht
aardig
smelten op je tong
maar hier gaat die gong
ging de slag over
slaat mijn hart over
hard ‘gelach’
met die knoertharde slag
die pijn er weer ingeslagen
Zoals gewoonlijk
‘zit dit er dik in’
Die gruwelijke story
potverdorie
wanneer is het weer eens gewoon
alleen mij
zelf
mogen ZIJN!
Met mijn vreugde
zoals ik mij vroeger verheugde
al mijn liefdevolle gevoelens
voor muziek
de glorie
dat warme gevoel
van blijdschap
van heerlijk ZIJN
Zxc3xb3 FIJN!!

Verlangen naar vroeger
toen ik dacht dat alles als vanzelfsprekend gelukkig, jolig, vol hupsakee; draai ik mijn hand niet voor om; zxc3xb3 gepiept
ik alles kon, zingen, grappen verzon
niet te behappen
hoe ik alles dufde toen
en kon.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Het lijkt wel
alsof ik het
verzon!
Maar de zon
hij komt op!!!!!
kom maar op!!!!!!
—————————————————————————————————
21 Mei 2009

Het zij zo
zovele wonden
vannacht in mijn gezicht
gemept, geen heenkomen gevonden, geen pillen genomen…..!
“Jij moet maar in je eigen vet gaarstomen”, zei mijn moeder.
Geen heenkomen meer aan.

Ik was haar onderdaan
haar slaaf
slaaf van haar zonden
werd steeds heengezonden
belachelijk gemaakt
moest voelen haar kruis
zo zei zij het letterlijk
zij dreigde ermee.
En dan ook nog zeggen:”jij!, jij ben nooit tevree”!
Wilt altijd wat anders
Bent geen knip voor de neus waard
ga maar, Ga!
daar is het gat van de deur……!

Maar het feit is wel, dan ik ben opgebruikt.
Dat ik dat ook voel, voel gebeuren.

Vannacht, niet te harden, zo’n bonkende pijn, op het ritme weer; heen en weer, van mijn bonkende hartslag, op golven van pijn.
Aan xc3xa9xc3xa9n stuk, STUK!
In ogen, neus, onder mijn ogen, in mijn ezicht, mijn oren.
ALLES, golft van de pijn. En dan, zo heel alleen.

In de vroege ochtend, Karel geroepen, even geprobeerd om in zijn armen te liggen.
NIET TE DOEN!
Elke aanraking verboden!
Zo’n PIJN!

Ik zal nooit
te genezen ZIJN!

Ook dxc3 t zei, schreeude, dreigde, snauwde mijn moeder!
Exact diezelfde woorden, “jij bent NIET te genezen”!
Zal me worst wezen
wat jij voelt
denkt
of wilt
al gil je de hele buurt bij elkaar
Hier krijg jij niks voor elkaar
Hier ben IK
DE BAAS!!!!!

Ben ik opgevoed door een duivel, of door 2
“NEE”! Ik had ze als ‘een hele school met valse vissen’ om mij heen!

Ja, in de 1e plaats mijn moeder, dan mijn broer(tje), vader, zus.
Dan mijn vriendin, al die kerkmensen, die hele familie, en zo gaan we door.
Net zolang, totdat Mies er ‘is geweest’!
Er ‘aan is gegaan’.
Het ver-leden is mij aangedaan.
————————————————————————————————-
11-8-2009.
Het boeit me niet meer, dit leven
waarom zou ik nog wezen
als een dief in de nacht
totaal aan het kwaad op deze wereld verpacht?

Ik blog, dus ik ben
whatever ik ben?

Mijn leven is geweest
altijd geleefd om anderen te willen helpen!

Nu ben ik niet meer te helpen
niet door mezelf
door niemand niet
heb me altijd op kunnen peppen
door er voor anderen te mogen zijn
om op die wijze, mens te durven en kunnen zijn.
Nu ken ik kind nog kraai
ziet niemand me meer staan
omdat ik ze niet meer dien.
En ik wil ook niet meer worden gezien
door al die leugenaars en egotrippers.

Ik geef het op
ook door die pijn in mijn kop
waar maar geen einde aan komt
waar kan ik mij nog op verheugen?

Alleen op het einde van mijn leven
dat hopelijk vlugger dan spoedig
komen gaat!

Iedereen liet mij stikken
mijn hele ‘lang zal ze leven’ lang.
Het was voor mij altijd maar geven, geven, geven.
Nu ja, ze gaven niets om mij.
Nu xc3xa8n!
Helaas, dat ik er nog ben.
Alleen om alles in te zien
om mijn zelf af te schrijven
mijn ego te verliezen.
Heb ik nog wat te verliezen?
Terwijl ik verloren heb?

Ik leef om het vol te houden
tot het zoete eind
want het leven was al bitter
GENOEG!
““““““““““““““““““““““““““““““““
Ik wil aandacht, aandacht, aandacht.
Ik wil er mogen zijn!
Waarom laat iedereen mij stikken?
Waarom doen jullie net alsof ik niet besta?
en geen gevoelens heb!!??

Waarom zijn jullie allemaal,
GROTE NEP!!!

Waarom doen jullie mij zo’n enorme pijn?
Ik ben toch nog maar
zo klein!?

Waarom moet ik jullie ruwe haat pikken en slikken
en zxc3xb3 opletten om mij er niet in te verstikken
verstikken jullie mij aldoor?
zodat ik alleen jullie allen gehoor, xc3xa8n toebehoor?
Ik geen eigen leven meer heb!
Jullie waren en zijn allemaal : grote NEP!

Alleen op jullie voordeel uit
verdelen mij, als jullie buit
vechten om het beste deel van mij.
In mij vechten jullie jullie oorlog uit.
En geef ik die gelegenheid daartoe niet genoeg, niet perfect
dan zal ik er nog meer van moeten lusten
nooit mag ik eens rusten.
Alleen jullie haat en venijn, voorkomen en sussen
ik sta in brand, en ben niet meer te blussen.
Uitgeblust!

Ich habe genug !
““““““““““““““““““““““““““““““““““““

12-8-2009

Vannacht geprobeerd om met Bional extra sterk te gaan slapen (ipv een slaaptablet).
Ik wilde het gewoon weer eens proberen, eens kijken of het wilde lukken. Daar ik zo’n hekel heb aan die medische troep.

Nu, dat heb ik geweten, dit is wat er constant over me heen denderde:
M’n neus als verbrijzeld, vermorzeld, als doorgesneden. Aan 1 stuk door doorstoken, bonkend op de hartslag. Trekkend, alsof mijn neus bij de wortel (en nog meer) er constant af wordt gerukt.

Heel mijn lichaam onderhevig aan een bonkende hartslag, die als een trein in mijn oren klinkt (vooral links).
Tenen branden en bewegen in krampen die door heel mijn lichaam trekken, en alles walst onder mij en door mij heen.

Tandvlees, tanden kapotgereten, alsof alles kapot wordt gesneden daar in mijn verhemelte, mijn kaken, enzo. Alles is op een verwoestende manier bezig.
De huid van mijn gezicht wordt eraf gereten, voortdurend gaat dit door me heen.
Ik probeer om het te laten gebeuren, en houd mijzelf voor, dat ik toch wel in slaap zal vallen, dat het een kwestie van volhouden en volharden is.Na een uur (lang) moet ik het opgeven.

Dan doe ik mijn ogen open, ga rechtop zitten, en alles schokt en draait om me heen. Ik kan niet goed meer zien, vanwege die die enorme schokken die bewegen in mijn ogen. De kamer draait met schokbewegingen om mij heen. Mijn schedel, alle botten in mijn hele gezicht, ik voel ze breken. Ik voel het contant bewegen in mijn hoofd.

Ik sta voorzichtig op, maar het schokt zo heftig onder mijn voeten. Exact diezelfde schokken, waardoor alles om mij heen (incl. mijn tenen) beweegt voor mijn ogen. Alleen bewegen die tenen echt.
Ik probeer te gaan lopen. Waar is de aarde? waar leef ik in? Ik ken mijn kamer, dus weet waar zich alles bevind, en het lukt om voorzichtig te lopen.
(in de loop van de jaren heb ik dat geschok, ed steeds beter leren ‘hanteren’; ben er inmiddels op getraind).

Na een Zoplicon (sl.med) te hebben genomen, schrijf ik nog even in mijn nachtboek. Oh, wat doet dxc3 t zeer in mijn ogen, jukbeederen, tussen de ogen, enzo. Want ik houd mijn hoofd wat geboren, en het lijkt alsof die pijn dan heel heftig naar beneden ‘dendert’.

Eigenlijk is dit niet te verwoorden.

Om 5 uur ben ik dan weer wakker, en weer is daar die pijn. Ik weet dat ik eruit moet, maar ben moe. Probeer om mijn hoofd wat te masseren, doch zonder verlichting te ervaren.
Dan moet ik er dus uit.
Helaas, mijn botten (gezicht-hoofd-mond) breken nog steeds.
Nog steeds voel ik de nachtelijke ellende in mijn gezicht. Een gezicht (qua ogen) , dat ook niet al te helder is. Nog steeds die schokken, dat draaierige, waardoor ik ook ‘zit te wippen op mijn stoel’.

Zo voelt dat, omdat die krampen, of ‘weet ik wat’ voor golven en spanning, nog steeds door mij heen denderen.

Het is een gruwelijke ochtend.

We moeten naar de Gemeente. In de auto wordt ik nog beroerder, ben steeds aan het ‘hikken’, of opboeren, ben misselijk. Het voelt als een hele zware uitputtingsslag om daar in die auto mee te moeten rijden.
Als we uitstappen kan ik haast niet op mijn benen staan.

Kon vandaag amper zitten, amper eten. Een groot gruwelgebeuren.
En ik kan niet gaan liggen, want dan komt alle pijn altijd in zijn heftigheid doorzetten.
Ik heb al pijn genoeg terwijl ik normaal zit. Hoewel, ik weet al niet meer wat het is, om zonder zxc3xb3 ontzettend veel pijn en ellende ‘in leven te zijn’.

Tot overmaat van ramp, heb ik ook al een paar dagen last van pijn aan m’n nieuwe kies. Verdraaid, mag ook nooit eens iets probleemloos gaan?
Ik ben toch altijd zo’n optimist.
Nu, ik wacht echt nog even om terug te gaan naar de tandarts, maar die zorgen moet ik dus ook weer zien te beheersen(van me af zetten). Het is te veel, en duurt al zo abnormaal lang; help :(.

Mijn oren suizen, piepen, zoemen, seinen, best wel hard. Ook dit is al heel lang zo.
Ik moet nergens tegenaan komen met mijn lichaam, want dat versterkt de schokken enorm.
Om 4 uur komt Karel op het idee om 2 Oxazepam te nemen. Het tempert alles een beetje. Maar normaal…..? Nee, dit lichaam is knettergek van veel te veel.
Pijn, gruwel zonder uitweg, zonder weerga of einde.
Ja, is het einde zoek?
Zoekt iets in mij een uitweg uit /via mijn lichaam, en lukt dat maar niet?
—————————————————————————————————

19 Maart 2010

Zojuist heb ik op de dag 2 Oxazepam genomen. Ik kan het niet meer aan. De pijn is zo gruwelijk en continue aan het schrapen onder mijn huid; het is alsof ik uitgebeend word. Een en al gruwelgebeuren, en het wordt er niet beter op. In tegendeel. Steeds moet ik n.a.v. die pijn weer dieper constateren en aanvaarden (wat ik ook doe) wat er aan de hand van die pijn gebeurd moet zijn, in de geest bij/met mij. Maar hoeveel ik ook aanvaard, het houdt niet op.

Ik ben gexc3xabxploiteerd als ieders positieve energiebron. Alles moest ik afgeven en investeren in/aan de ander. Alles wat ik van God had meegekregen gaf ik weg, werd van me ingenomen. Werd van me ingepikt, met huid en haar verslonden, zo voel ik mij; daar aan onderhevig te zijn, de hele dag, xc3xa8n nacht!

Hoe moet, en kan dat ooit eens over gaan? Ik heb geen hulpverlening meer, eigenlijk ook nooit gehad. Ze stuurden mij van de ene leugenachtige naar de andere ‘verdraaier’. Niemand die ook maar enig invoelingsvermogen voor me over had. Allemaal baasspelers over mijn gevoel.
Ik telde niet
niet mee.
Te gedwee
heb ik altijd
over mij moeten laten lopen.
En ik kan nu wel zeggen:
nu is het afgelopen,
maar daar red ik het ook niet mee.
Ik hoop zxc3xb3 op God.
Dat is mijn enige wapen in de strijd.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Challange13_2
Hier zit ik dan weer ’s ochtends héél vroeg te schrijven, en vraag me af,
waarom doe ik mij toch altijd zoveel beter voor, dan dat ik mij voel van binnen?

Waarom?

Terwijl ik voel dat ik word afgeslacht ^&$#@!.

Totaal ‘in de fik’ van binnen; overal, explosies van pijn: in, en tot en met mijn haren, ja werkelijk alles word verpulverd van de pijn. Waarom, als ik nooit eens kan ontspannen, het onmogelijk is om te doen wat ik graag zou willen.

Maar ik moet wel, wat moet ik anders? Als toch niemand iets aan mijn pijnen kan doen, NOCH KAN ZIEN! Ik heb geen bewijzen, en die heb ik nooit gehad, ook vroeger als kind al; ik heb het zelfs niet eens gemerkt, ondanks dat ik gebrandmerkt ben, (voor het leven?)

Is dit een leven, vertrapt, verguisd, geen plek om adem te halen: te veel pijn! Alles slaat nog steeds op vroeger, op het verdringen, wat ik als automatisch altijd heb gedaan. Klaar uit? Ja, was het maar gedaan.
Maar wat heb ik altijd gedaan: gelachen, anderen vermaakt, mij om anderen bekommerd, bediend en verzorgd. Hen altijd omringt mijn mijn vrolijke noten (welke ik vroeger, volgens mijn moeder “te veel op mijn zang had (zitten)”)

Nu, waar is mijn zang dan gebleven ? : mee achter het behang geplakt. Het behangsel van mijn leven: het is een zeer grote zware jast. Een last, hun lasten, welke ik moest dragen, zonder het te beseffen, nog te weten. Om alles wat mij is verweten, zonder dat ik iets (slechts) op mijn geweten had.
Zij allen hebben mij bezeten, en geprogrammeerd op: “commando “LACH”! :”Lach om de pijn die je voelt van binnen, houd je eigen pijn maar binnen, want dat is allemaal verzinsel en gelogen, jij bent alleen maar veeleisend! En, omdat jij bestaat in onze wereld, zul je voelen dat voelen, en goed tot je door moeten laten dringen! Dat zul je weten, en ‘weh je gebeente’ als je niet doet wat ik je opdraag en zeg”.

Zeg, hoor eens even, waar is de Mies zonder pijn gebleven? Is die er ooit wel eens geweest? Ja, ik heb alles verstopt van binnen, en nu schiet mij al jaren steeds meer te binnen. Dit is wat ik gisteravond in bed schreef (crepererde liggend in dat rot-bed, ja geef dat rot-bed maar de schuld). Een mens ben ik, daar in pijn gehuld, omhuld, nee uitgehold word ik van binnen, totaal vermorzeld en opgevreten om alles wat ik was vergeten. En mijn moeder maar klagen, dat zij zich zat op te vreten van de zenuwen, klaag, klaag, en dit ‘blaag’ (volgens haar), kreeg de schuld, moest het dragen).

Maar terug wat ik in mijn nacht-boekje schreef: “Mijn moeder was een monster, mijn vader een beul, mijn broer een tiran, en mijn zus de huichelachtige slager. Oh, het word mij te veel van verdriet om zoiets op te moeten schrijven. Hoe is het mogelijk? Hoe heb ik overleefd, mijn hele leven lang, overleven, zonder denken, zonder leven. Het leven, was toch ook aan mij gegeven! Moest ik alles gelijk inleveren aan de foerier? De duivel, die ik gevoeld heb, die ik gezien heb in mijn moeder, als ze zich weer eens op mij uitleefde.

Hiep, hiep hoera! Leef je uit op Miesje, die heeft toch nergens weet of last van, want daar zullen wij wel eerst voor zorgen, dat ze helemaal niet meer weet wat ‘voor of achter is’. Dat ze knettergek word van ellende. Laat het haar maar voelen, laat ze het maar mooi voor ons allemaal opknappen: alles waar wij ongenoegen aan beleven. Want anders…. ‘dan zou ik wat beleven’, zo hebben zij mij dat ingepeperd, zodat ik het idd niet meer wist.

Nooit meer weten wat echt waar is, nooit meer weten wat je echt voelt, en aan onderhevig bent. Als klein kind al, heb ik eens met een spelt mijn arm aan de binnenkant open zitten, peuteren; ik wilde gewoon (als automatisch/als onder hypnose(?)) weten wat daar onder zat, dus die huid even open maken, of halen en het zien, het weten, het voelen misschien?

Maar ik hoorde een lieve zachte stem in mijn binnenste, die zei dat ik dat niet moest doen, Oh, wat een lieve zachte stem. Laat Hem mij opnieuw horen, neem mijn pijn en mijn wanhoop weg. Ik zie geen heg of steg meer in dit leven, en wil er zo graag uit weg. Ik kan wel janken, kan wel huilen, maar moet mij beheersen en blijven doen alsof. Niemand begrijpt mij toch! Hoeveel aan pijn er door mijn lichaam, mijn gezicht, door mijn ruggengraat dendert. Alles dendert maar door. Ook ik dender door, en ik vlucht, ik ga naar buiten, ik doe net alsof, en ik lach me krom (van ellende?)

Waarom, doe ik nog steeds zo vrolijk als ik iemand tegenkom; als ik zoals nog steeds mij om mensen bekommer, en alleen maar aan hun noden denk, ik mijn lieve zachte ik nog steeds aan de ander schenk . Maar wat moet ik, want de pijn is het die niet verandert. Help, ik zie er normaal uit, ik lach. Help, ik ben van binnen totaal van slag, maar laat het niet merken. Ik moet nog steeds die straf voor zien te blijven, terwijl ik er onder bedolven, (mijzelf) vrij probeer te vechten eraan. Maar wat doe je eraan: helemaal niets! De pijn blijft nog steeds erger, sterker, intenser, mij overheersen in dit schijnbaar door God verlaten land. Waar de mensen helemaal niet door willen hebben (en nooit hebben willen weten) wat er echt is aan de hand.

Berekenend zooitje. Egoxc3xafstisch, pure zelfverheerlijking aanbidden, maar over diegene die anders zijn, gevoelig en gewillig, daar lopen en stampen ze met hun grote ‘poten’ constant overheen. Zij willen zich machtig voelen, de koning te rijk. Nu pure armoe troef is het daar bij hen van binnen, kilte koude en steen hardheid…..oh, ik moest dit even kwijt.
Nu gaan we weer ‘vooruit met de geit’, die niet mag mekkeren, en altijd moet doen alsof: niets mag laten merken, dat ze al lang uitgemolken is.

Ik sla dit op voordat ik het wis.

Sorry, dit is niet bedoeld om te klagen, want ik overleef en accepteer…..iedere dag, iedere minuut, accepteer ik het weer. Ik verzin weer, net als vroeger iets wat mij kan doen overleven, doe net alsof ik niet ben en word overgeleverd, aan wat zich al zo lang “vol-trekt”.

Hoewel vol….wanneer is die emmer met prut van die herbelevingen en inzien, nu eens leeg? Bleef hij vol, omdat ik erover zweeg?

Nu heb ik iets van mijn zwijgen doorbroken, maar ik schaam mij rot!
Nou, doei! Sla dit maar over. Volgende keer beter. helemaal???

p.s. ook nog even iets wat ik wel leuk vond: ze hebben nl mijn foto over die ontsnapte gifwolk in de krant gezet. (en op internet, wat een pret 😉
Tja, altijd blijven lachen, toch!

En inmiddels is het 19 Maart, jawel: 2013!
Nog steeds geen ietsie pietsie beter.
Doe nog steeds ‘alsof’
ik vrolijk ben, en “oh, wat lollig”.
(Zeg maar lullig, eigenlijk!)
We hannesen verder.
En ik moet nu eerst het systeem van wordpress bestuderen.
Op alle gebied lijk ik de weg kwijt te zijn.
Verloren,
niks gewonnen, of toch?
Zucht: “waar ben ik aan
begonnen?!”

30 Maart 2013.
:
De flashbacks, ze blijven komen.
Altijd als ik me een beetje ontspan.
Zoals vanochtend.
Ik twijfelde of ik met de fiets naar de stad zou gaan,
en prompt hoor ik de hatelijke stem van mijn moeder:
“niks ervan”! Daar heb je niets te zoeken, je blijft HIER!!!!
Ga eerst maar eens ‘dit of dat doen’!

En ik word weer benauwd op mijn borst.
Wat mij ook eergisteren op de fiets overviel,
toen leek het ook, alsof ik geen lucht kon krijgen,
alsof ik stikte, misschien onbewust
stikte van de angst;
voor die boze geest van haar
die me ‘bij de kladde’ zou grijpen
terug trekken in haar bezit
haar heerzucht, haar ‘mij willen HEBBEN’.

Onder geen beding
mag ik vrij zijn
me vrij bewegen
doen waar ik zelf zin in heb.
En waarom:
omdat zij haar zinnen op mij heeft gezet.

Haar zwaargewicht
haar kolossaal
soort
van verlangen
eisen, vereisen
voorwaarden, hebzucht
puur
van minuut tot minuut
en ieder uur,
maakt zij nog steeds
mijn leven ZUUR!

En bitter,
bitter is de smaak in mijn mond
bitter van de enorme lading aan spanning
die ik voel
iedere stond
Haar gif
dat ze uitzond
waant nog altijd
rond
kom ik er voor
uit
dat mijn leven
haar hel was
plus die van mijn andere familieleden.

Ik geef toe
de waarheid
van een ander leven
dan dat mij
voor ogen stond.

En nu,
nu houd ik mijn mond
mag nog steeds niets
vertellen
van die vele hellen
van vagevuur en strijd.
Nee, mijn helse verleden
wil mij nog steeds
niet kwijt

Geen ontsnappen
mogelijk
kansen
verkeken
vroeger
bezweken
omdat ik
alleen maar dacht
dat iedereen was
lief en zacht.

Die heelmeesters
van dat zacht
maakten diepe wonden
en ik stonk erin
werd om hun vingers
gewonden
gedraaid naar ieders
zin.

Dit had ik nooit
gedacht
kunnen bedenken
omdat:
vrede op aarde,
dat had ik
hen willen
schenken.

Ja, schenk nog maar eens in
die gifbeker tot over de rand
van de afgrond
zo vol.

Hoe houd ik
het vol
van verlangen
zo groot
maar mijn kleine hartje
het lijkt wel
dood.

Als een pier
vertrapt
het interesseert hen
geen zier
hoeveel pijn ik ook lijd.

In mijn wanhoop
ben ik bang,
ik raak hen nooit meer
kwijt.

Ik kwijt mij
van mijn
taak
durf hen nu te zien
als de oorzaak
ongehoord zo vaak.

Maar ik blijf hopen
op een Nieuw Leven
in de maak!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

En dan is het vandaag 10 juni 2016, en nog steeds is er niets veranderd aan de intense pijn.

Sterker, alles is nog veel erger geworden,
en voor de verandering schrijf ik het hier maar weer eens bij.

Een verslag dus van een slagveld
of liever van HET slagveld, slag na slag
sla uw slag!

Alsof mijn schedel gespleten wordt
mijn oogkassen verbrijzeld,
in neus en mond gehouwen wordt
in het snelle ritme van mijn hart
en dat vliegt vliegensvlug
van onder naar boven
meer een gieren, toujour
als een speer van tenen tot en met kruin

De krampen in ogen
verhemelte
geen woorden om te beschrijven
het is een foltering
en nooit houdt het eens op.

Als alle gekte in mijn hele lijf loopt te hoop
allen vechten om voorang
in het mij bewerken
wie zal mij dan sterkten
geen uitweg te koop
alreeds
helegaar rijp
voor de sloop.

 

1 reactie

Een gedachte over “Uitlaadklep (misschien trigger)

  1. Jacolien

    Lieve mies Je bent een kanjer!!!
    Zoveel meegemaakt & nog steeds hopen!!
    Heb zoveel respect voor jou!
    Blijf vechten je bent het waard!!
    Ik denk aan je en blijf voor je bidden, want ja op dat gebied zijn we inderdaad zusjes 🙂
    Dikke knuffel van Jacolien

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: