Maandelijks archief: december 2014

Uit mijn dagboek, dd 4-12-2014

Eigenlijk durf ik niets te doen.
Als ik de krant probeer te lezen, terwijl ik mijn muesli eet, zit er de angst voor de pijn die ik weg moet zien te drukken.
De pijn zo intens, die ik probeer “te overmeesteren”, c.q. de baas te zijn, d.m.v. het eten van mijn ontbijt.
Maar ook eten bezorgt mij angst, veroorzaakt zorgen, in een soort van geestelijke beklemming, onmacht, “onderhevig zijn”.
Dit vanwege de constante onzekerheid over die waterdunne diarree, waarvan ik niet weet wat daar nu echt de oorzaak van is.
Alles is kattepis.

Het blijft in feite onmogelijk om te bestaan op een ontspannen, laat staan, op een normale manier.

~~~~
Lamgelegd, steeds door een andere confrontatie met onmogelijkheden, schik ik mij steeds meer.
In een meer van drastisch ingeperkt
omgeven door ontluistering
hoop ik op een fluistering
van moed, van hopen
van onbevangen
op een flits van open
lucht te krijgen
in het slopen
op een veilig pad
om te kunnen lopen
opdat
ik het allemaal heb gehad.

~~~~
Het leven
ik heb het
totaal verkeerd
ingeschat!

~~~~
En, nu ik dit heb geschreven, is de pijn alweer gestegen, als verpulverd, een doorlopende sloop,
met huid en haar in iedere vezel.

~~~~
Brand nooit meester
weer overmeesterd
in aanzwellend het ritme
van, trekken erop los.
In het labyrint
van, pijn doordrongen bos.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Doodgewoon.

~~~~~~
Niets om op te hopen
toch hoop ik
geen poot om op te staan
toch loop ik
blijf ik gaan.

~~~~
Geen inspraak
toch spreek ik
geen vermaak
toch lach ik
geen doekje voor het bloeden
van binnen bloed ik
doodgewoon.
Gewoon dood.
~~~~~~~~~~~~~~~~
Mijn schatten.

~~~~~~
Niemand die luistert
aan pijn gekluisterd
niet te bevatten
niet in te schatten
zoek ik mijn schatten
niet op aarde.
Bewaar mijn
eigen waarde
ingetogen schoon
ondanks al hun
spot en hoon.

~~~~~~~~~~~~~~~~

INRI-blog

~~~~~~

Categorieën: Mijn gedichten, Uit mijn dagboek | Een reactie plaatsen

Als de eerste klap een daalder waard is……….

Even van me afschrijven, ik ben me toch een partij misselijk!
Was buiten de ramen aan het wassen, en of het nu van uitputting komt, ik weet het niet.
Maar stond te trillen als een riet, maag keerde zich om, maar ik dacht: ‘kom, kom’.
Ik laat me niet kennen, edoch halverwege gestaakt heb toch moeten remmen.

~~~~

Als de eerste klap een daalder waard is
wat is dan de 2e, 3e, 4e, tig maal?
Dan gaan ze helemaal met je
aan de haal
al het goede dat je hebt mee
gekregen
spiegelen zij voor
als zijnde hun zegen
alsof zij daarin zijn jouw superieur
wil je niet?
dan is daar de deur!!!

~~~~

Ze eigenen je toe
met huid en haar
voor hen is alles
klip en klaar
zo klaar als een klontje
en jij, je houd je mondje!!!

~~~~

Zonder inachtneming
van enige wet
alsof alles is
hun goed recht
zij het altijd hebben
bij het rechte eind
hun slachtoffer
helemaal verdwijnt
van toneel tot achter
de coulissen
met hun spel van:
“wij hebben toch niets te verliezen”!!!

~~~~

En, tel uit je winst
bejag en bejegend
voelt het alsof je wordt gestenigd
door hen allen
in hun haat verenigd.

Frontaal duikt op
hun muur
van: “we maken je het leven zuur”!!

~~~~

Scary

PTSS = ANGST

Categorieën: Mijn gedichten | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: