Maandelijks archief: februari 2016

Dromerig – Dreamy

Verborgen dromen
wensen, verlangens
als een kralenketting
stuk voor stuk
.
In diffuus licht
gekoesterd
zo koester ik
vederlicht.
~~~~~~~~~~~~

Hidden dreams,
wishes, desires,
like a string of beads
piece by piece
diffuse in light
warmly treasured
so I cherish
In feathery.
~~~~~~~~~~~~

It'sDiepGreen4B.jpg

Made with Fractal Explorer
.

Advertenties
Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk, Fractal Explorer, Mijn gedichten | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Joyful Thouths

There is a saying like “playing with the idea,”
so that you are considering something, well, or not to do.

Here, many cheerful twisted thoughts
occupy one’s mind
all tumbling over each other
they become interwoven
it’s like a spectacle
on the trampoline
of mind
.
tussendoor-ka.jpg
.
Made with Apophysis

Categorieën: Apopohysis Fractal Art | Tags: | Een reactie plaatsen

Renderosity Artist Profile: dochtersions – Renderosity Magazine

docht_splash_rendomag1455771997.jpg

.

Renderosity artist, dochtersions, works in the mediums of fractal art and photography. This artist profile features excerpts from her Artist of the Month (May,2015) interview and a new video with scenes from her home and garden area in South Netherlands along with many new art works. Splash image: A tiny moth by dochtersions.

.

Source: Renderosity Artist Profile: dochtersions – Renderosity Magazine

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, Fotos, Fractal Explorer, Ik deel een link, interview, Video | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Gracefulness

Dainty is the movement
within a rhyme
elegant the rhythm
which so refine
.

Spectacle of words
on a balance beam
filmy words
bends ever seen
.
ElegantA17-2.jpg

Made with Apophysis.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, Mijn gedichten | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Een bedroefd levenslied

De krampen
het stampen
de touwtrekkerij
het wanhopig
afvragen
Wanneer is het
Voorbij!
.

Heb geen leven over
niks in het verschiet
zou zo graag willen
dat ik het leven liet.

Een bedroefd
Levenslied.
.

blokkruislst.jpg

Categorieën: Eigen kunst (divers), Fractal Explorer, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

En daar gaan we weer

Zaterdag 13 februari:
.
En daar gaan we weer, de volgende emotionele 8baan.
Gewoon één zin die terugkwam, en ik werd nog onrustiger dan dat ik al was.
Dus weer de hele middag ‘op de vlucht’;
gewoon de fiets gepakt en naar de stad gefietst, alleen maar rond gelummeld,
haha nog net niet rond ‘gehangen’.

JE MAG BLIJ ZIJN DAT JE EEN DAK BOVEN JE HOOFD HEBT!
(en het zweet breekt me opnieuw uit nu, heb het bloedje heet, aaii bloedlink deze zin).
Op weg naar huis bleef ik die woorden maar horen.

Had vanmorgen de bewuste ‘kreet’ al opgeschreven, en ben gaan schrijven:
Voor mij was mijn moeder: mijn God
“””””””””””””””””””mijn vader “”””””””””””””
“””””””””””””””””””mijn broertje””””””””””””””
“””””””””””””””””””mijn zus “”””””””””””””

Allen waren zij mijn God, ik had ze bovenal lief!
Doch ze hadden mij van God gestolen
gehersenspoeld met dat gegeven
mij afhankelijk gemaakt van hen.
Zij, mijn God
(Zij) die mij gaven een eeuwig en rijk leven
in hun rijk van armoe troef
was ik hun troefkaart
om mee te schermen
.
Nooit ben ik beschermd
altijd voor de leeuwen gegooid
in hun kuil,
hun executieterrein
alleen daar werd ik geduld
in duisternis gehuld.

Voor velen ws onbegrijpelijk dat mijn ouders mij gedrild en bedreigd hebben met hun straffende God, die alles ziet.
En dit soort van hersenspoeling nu uit de tijd is.
Ik had nogal oude ouders, mijn vader was al over de 40 toen ik geboren werd.

Ga naar bed, ben echt uitgeteld, gevloerd, een loer gedraaid.
Om mij gaven ze geen malle moer
pijn te over:
toujour
!

BoogKleinExperimen5..jpg
.

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk, Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Mijn herbelevingen en meer

Het overspoelt me, doch ik ben ook een soort van blij met de inzichten,
dit omdat ik hoop, dat als ik ‘tot het gaatje’ (haha) ben gegaan,
mij dit bij mijn ware zelf (zonder PTSS) zal brengen.
Het feit is wel dat ik er onwillekeurig altijd hetzelfde op reageer,
of op dezelfde manier onbewust mee omga.
NL er komt niets uit mijn vingers, zit te lummelen (zou m’n moeder zeggen) ben niet productief, en de tijd verstrijkt zonder dat ik enig besef daaraan heb.
Weer een dag met alleen maar geestelijk hard werken om alles enigszins goed te kunnen parkeren.
.

de tijd verstrijkt
het is alsof het lijkt
dat alle lijken
uit die kast
opnieuw ontwaken
.

uit hun winterslaap
zomer, voorjaar, herfst
kan ook
kan het niet meer bij
benen zijn slap
lach om
iedere grap
die ik toe kan passen
in kan lassen
altijd in de weer
met weer dat camoufleren
.

zal ik het
ooit leren
om te bestaan
zonder dat repeteren
over wat zij beweren
zonder bezeren
zonder sneren
naar mijn hoofd.

Edoch, er is mij een behouden Thuiskomst beloofd.

Dit even spontaan tussendoor. *smile*.
Er is altijd veel meer om te verwerken aan.
een dag zonder, is ‘geen bestaan’
dromen die blijven hangen
zo vaak word ik bevangen
ben ik benauwd
en, altijd
heb ik het koud
.

Er is zo’n oud spelletje,
waarin je een voorwerp moet raden dat de ander in gedachten heeft.
Daarbij krijg je hints, idvv “warm, of koud”.
In zekere zin lijkt het voor mij alsof ik in dat spelletje leef.
Er komt op een dag zo erg veel op mij af, zonder dat ik ernaar zoek.
Loop onbewust altijd op mijn tenen (nog steeds).
Alles om mij heen lijkt dermate geënsceneerd, dat ik precies datgene beleef,
of onder ogen krijg (door mijn strot geduwd kan ook, haha)
die mij doen herinneren.
Je kan ook zeggen: die mij triggeren
.

Het is en blijft spannend, het spant erom, en het is stom (toevallig?)
.

Gisteren weer een droom:
Daarin is K. nog beneden, ik lig al in bed.
Ineens staat er een chique geklede man in de hal, bij de voordeur.
Hij is helemaal in het zwart. Hoe die binnen is gekomen is een raadsel
(maar alez, het is een droom).
Omdat K. iets bij de voordeur had gehoord, gaat hij de hal in, naar die man.
K. denkt, moet ik die man er nu uit gooien,
net zoals ik die J. (mijn vroegere verloofde die mij terug wilde ‘kapen’)
uit ons huis heb gebonjourd?
Doch die man duwt K. ruw opzij, loopt zelfverzekerd de trap op,
rechtstreeks naar mijn slaapkamer, onderwijl zegt hij iets als: “Mies is van mij”
!

De volgende dag krijg ik dan langzaam door wie die man is.
Het is mijn vader, die vaak tot in de puntjes verzorgd, met zwart kostuum, naar zijn vergaderingen, of weet ik veel commissies ging.
IIG zat hij in een (door onze huis-kleermaker gemaakt) mooi ‘pak’ vooraan in de kerk (niet mijn pakkie an).
Hij was o.a. ‘ouderling’, dat is een soort van bestuursfunctie in een kerkgemeenschap. Ik weet niet of dit nu nog zo is bij kerkdiensten.
Doet er niet toe.
Maar dan heb ik ook daarbij weer veel om te verwerken; iets waar ik letterlijk suf van word.
Mijn vader heeft mij niet lichamelijk misbruikt, doch geestelijk wel, op een gigantische manier.

Dan overspoelt mij zoveel, want natuurlijk gebeurt er op een dag meer, zoals reeds boven beschreven.
Ha, het is altijd “Mies en scène”.
mbt die droom probeerde ik het inzicht te verwerken middels dit kleine gedichtje:

Ik had een rot vader
hij liet mij bungelen aan een touw
trok dit keihard naar zich toe
en maakte mij tot zijn vrouw
.

C’est tout
en nu ben ik MOE
.
Moe.jpg

Categorieën: Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Uit mijn dagboek, Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Hoe het verder ging 8 februari

Alaaf lieve vrienden, hier waait het carnaval rond. Maar ja, dat is altijd al een stürmisch gebeuren, toch?
Mijn lijf stormt sowieso mee, plus op volle toeren.
Heb nog steeds allerhande herbelevingen.
Het lijkt, dat nu ik amper nog Cymbalta neem, alsof ik weer heel veel terugkrijg vanuit mijn destijds verdrongen verleden.
Krijg er echt dieper inzichten door, en de impact welke het op mij heeft gehad, lijk ik een soort van ‘te ontmaskeren’.
Ik kan vellen vol schrijven met bang-makende opmerkingen die naar mijn hoofd geslingerd werden.
Het werkt(e) als een soort vloek over heel mijn doen en laten. Iets wat ik nu pas echt besef.

Was ook zo stom, we kwamen thuis van die lange dag (nuchter) ziekenhuis, toen ik tegen K. zei: “en nu heb ik zin in koffie”!
Ha, ik werd op mijn wenken bediend, dronk van de koffie, toen ik ahw m’n moeder tegen mij hoorde “zeggen”, (of heet dat kijven?)
: “voel jij je eens goed aan je hoofd, wie drinkt er nu uitgerekend KOFFIE”!!!
Je bent niet goed snik, je vráágt gewoon om moeilijkheden. ipv dat je je hersens eens gebruikt, straks zit ik weer met de ellende van jou opgescheept.
En die toon waarop, hè?
Afschuwelijk!
En gelijk durfde ik mijn koffie niet meer te drinken.

Maar zo was het altijd, als ik zelfstandig een idee had, of iets ondernam, kreeg ik zoveel negatief commentaar over me heen, dat iemand die dit niet gewend was om altijd aan te moeten horen, er doodsbang van zou zijn geworden, en geen stap meer zou durven zetten.
Door altijd die variaties aan gemene, afkrakende soort van vervloekingen achter me aan te krijgen, ben ik eigenlijk nogal roekeloos geworden.
Ik bedoel, ik had al zoveel overleefd aan waar ze mij mee (be)dreigden, dat ik nergens meer gevaar in zag.
Hoewel, ik moet toegeven, ik stikte van binnen van de angst, doch liet dit niet toe,
of liever, ik wilde dit niet toegeven; ik kon er immers nergens mee terecht!

Ik dacht het van m’n schouders af te laten glijden, niks aan het handje
alles koek en ei
koek en zopie
ondertussen
verzoop Mie’
.

MiesBl.png

Waar is mijn moed gebleven,
bleef ik erin?
of was ’t een vals streven,
voor ieders gewin?
ook het mijne,
en trapte ik erin?

Een uitglijder, dus.

Gewoon: gaan met die banaan.

banaan-lijst.jpg

p.s. mijn 1e aquarel, die banaan is al lang verrot. (zo’n 30 jaar geleden)
Oh, maar ik heb ‘em daarna opgegeten. (nou ja, verrot, is verrot, hoe dan ook)

 

Categorieën: Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Hoe het verder ging

4 februari

Mijn h.a. heeft het geregeld dat ik afgelopen dinsdagochtend (2 febr.) via de 1e hulp terecht kon in het ziekenhuis.
K. ging gelukkig mee, we hebben daar de hele dag ‘gezeten’. Het meest nog alleen in een steenkoude onderzoekskamer.
Af en toe kwamen er weer een paar van die (overigens erg sympathieke) gasten, voor vragen, div. onderzoeken, etc. K. had puzzels bij zich (niet om te leggen, haha),
maar ik verveelde me stierlijk daar op dat bed, ben op een gegeven moment gaan gymmen, foto’s van allerhande apparatuur gaan maken, en gedichtjes gaan schrijven.
(om niet tureluurs te worden).

Op ’t einde van de middag moesten we naar een zaal, waar meerdere patiënten in bed op behandeling, of uitslag lagen te wachten.
Iedereen was echt hartstikke lief, ook kwamen ze zo af en toe even langs om te zeggen hoe het ervoor stond, en wat ze met elkaar ‘uitgedokterd hadden’ ;-).

Tegen de avond, huppekee, mocht ik op bed mee voor een sightseeing door “Het Zuyderland” (MC).
Weer ergens een tijd op de gang gewacht, tot de rit verder ging naar kamer 7.
Niet te verwarren met de 7e hemel.
De MDL arts bood mij een roesje (of dormicum) aan
(helaas geen kopje thee, ;-), was al de hele dag ‘nuchter’).

“Nee”, zei ik, doe maar gewoon, dan kan ik vlug weer naar huis.
Het was best snel gepiept. Werd heel goed begeleid, mensen waren super lief, en lieten ook merken dat ze mij lief vonden, en moedig.
Wel een hele rare ervaring hoor, om een camera op te eten, ik lig toch liever achter de camera, right?

Ik zal ophouden met deze ‘onzin’. De lieve specialiste had het al gauw gezien, ik bleek idd een maagbloeding te hebben gehad, net onder de slokdarm.
ws al zaterdag.
Omdat de wond (of wondje) volgens haar aan het herstellen was mocht ik een half uurtje later EINDELIJK naar huis.
Dinsdag was ik best wel okay . Gisteren had ik het gevoel alsof ik een zware griep had, wat vandaag eigenlijk nog wel zo is.
Krijg het ook niet warm, zit hier met tig lagen kleding, verwarming hoog. (kan van die vreselijk koude kamer in het ziekenhuis zijn gekomen, ms(?))

Koud.png

Categorieën: Eigen kunst (divers), Uit mijn dagboek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het verloop, of het vervolg?

1 februari:

Zojuist ben ik terug van de h.a.
Ze heeft heel veel moeite voor me gedaan, ze wist al dat ik komen zou omdat ze gisteren even naar haar praktijk was gegaan
om te kijken of er soms iets was gebeurd.
Zij denkt aan een maagbloeding, en heeft heel lang aan de telefoon gezeten met de dienstdoende MDL-arts
om mij voor morgen een gastroscopie te laten ondergaan.
We hebben erg lang bij haar gezeten.
Mijn bloeddruk is veel te hoog.
Maar zij brengt de evt. maagbloedingen, overgeven etc. niet ivm het te drastisch afbouwen van de Cymbalta.
Doch dat ik het langzamer moet doen is voor haar ook een feit.
Zij wilde nu nog sneller gaan dan wij, maar ik doe het dus rustig aan met alles.
En de Metoprolol blijf ik gebruiken.
Morgenochtend zal de h.a. mij bellen wanneer ik terecht kan in het MC voor dat onderzoek.
Wij geloven niet aan een maagbloeding, maar begrijpen dat, zoals zij zei, het onverantwoord is om geen directe stappen te gaan ondernemen.
Ze had mij het liefst nog voor vannacht al kunnen voorbereiden op dat onderzoek.

Duim voor me jongens, ik ga lieve zwemmen, of zoiets.
Skaten, en schaatsen vind ik ook te gek, maar moet nu een ander ijzer smeden nu het nogal heet is ;-).

2Mies.png

Categorieën: Eigen kunst (divers), Uit mijn dagboek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: