Maandelijks archief: februari 2009

Op eigen houdje

24 Februari 2009:
Kater

Goedemorgen!
voor mij probeer ik dat er tenminste van te maken ;-).

Al een poosje ben ik bezig met verminderen van de Temazepam. Een paar dagen geleden heb ik ook de Lyrica op eigen houdje teruggebracht van 3 x 75 mg. p.d., naar 1 maal ’s avonds (75mg.).
Van die Lyrica meen ik geen duidelijke verbetering te bespeuren. Zoals meer mensen heb ik een bepaalde afkeer van meds. Natuurlijk : ‘wat moet, dat moet’; en ‘blij dat ze er zijn’.

Doch die Temazepam, en ook de Diazepam (welke ik noodzakelijkerwijs af en toe erbij ‘moet’ nemen ’s nachts), ik wil er vanaf zien te komen. Het is moeilijk. Vooral die Temazepam. Die slik ik al zo’n 8 jaar. Eigenlijk niet zo zeer (wat een toepasselijk woord, dat ‘zeer’) tegen de slapeloosheid, maar tegen die afschuwelijke pijn in mijn hoofd als ik lig.

Houtbeelden Eigenlijk ben ik best trots op mezelf, want het is echt durven! De pijn en extreme hekseketel in mijn hele lijf (het getril, gebonk, enz., enz.) het blijft me teisteren; en veel slapen is er niet bij.
Van die slaapmeds heb ik jaren 2 maal per nacht 20 mg nodig gehad om de nacht door te kunnen komen (en dan nog : ‘met pijn en moeite’).
Vanaf ong. 1 maand geleden, heb ik het meestal terug kunnen brengen tot 15 mg. p.n. (uitzonderingen daargelaten).
Sinds 2 dagen heb ik het gered met 10 mg p.n.. Ik heb er die 2 nachten ook geen Diazepam bij genomen.

Dat ik op eigen houdje al zover af heb kunnen bouwen geeft me moed. Het motiveert. De dagen zijn ook zwaar. Misschien juist wel omdat ik er eventueel afkickverschijnselen bij heb (?). Eerlijk gezegd merk ik geen verschil in sympthomen. Ja, de extreme klachten zijn erger, en ik kan mijzelf nu minder forceren. Gewoon, het lukt niet meer. Maar dit kan ook zijn, omdat ik mijn klachten eindelijk zelf serieus durf te nemen, en nu ook de kracht niet meer ontwikkelen kan om maar door te draven alsof ik niets zou mankeren.

Ja, het geeft hoop om toch al een poosje door te kunnen zetten op deze manier. Alhoewel ik het liever anders had gehad. Dat ik bv. eindelijk eens van die klachten af zou zijn, en van daaruit automatisch geen meds meer nodig zou hebben.
Waarom moet ik zo enorm vechten? Hoewel, vechten is goed. Het zal wel bij mijn groeiproces horen. Dat ik nu ahw vecht tegen de daders, dat ik dat idd op eigen houdje moet durven en volbrengen(?). Dat ik die kracht nu echt zelfstandig ontwikkelen moet, zodat ik er nooit en te nimmer meer in zal trappen. Niet meer zwichten voor zieligdoenerij van die anderen, die me altijd zo op het gevoel werken, zodat Miesje weer voor de bijl gaat, en gaat dienen. Altijd die ander op de eerste plaats, en Miesje maar zorgen dat die ander zich op zijn gemak kan voelen in het misbruiken van haar.

Heb ik dit dan nog niet geleerd? Totema Nee, ik moet idd nog sterker worden, nog meer zelfbewuster durven zijn. Durven zijn! Daar zeg je wat! Moeilijk, want hoe, wat, wie, ben ik? Ja, een kind van God. Moet ik mij daar dan steeds bewust van durven zijn? Ik wil wel van daaruit leven, als dat de bedoeling moet zijn. Maar op eigen kracht is een mensenkind toch niets? Ja, wel een product van het milieu waarin hij is opgegroeid.

Gaat het om je afkomst, om je daar steeds bewust van te durven zijn? Om daarvoor te staan, als een huis? Klinken als een klok!? Haha, nu moet ik lachen. Waarom ik? Waarom zo’n beschadigd mensje. Vroeger gaf ik lezingen voor veel mensen, maar deed dit eigenlijk ‘zomaar’. Niet met het bewustzijn over wat ik in feite deed. Heel raar om nu zoveel meer besef te hebben van alles. Poeh, al die mensen, ik zou dat nu niet meer willen. Nu ik weet wat je allemaal kan voelen, over hoe mensen van binnen zijn.

Ik stop, het wordt te veel een leuterpraatje.

Ik stop, met medicijnen ….>, ja, kon ik dat maar zo stellig neerpennen hier.
Kon ik maar op ‘dat houtje’ bijten, ipv ‘meds minderen’. In ieder geval ga ik proberen om door te zetten met dat ‘eigenste’ houdje, wetende dat er zeker en vast Iemand van me houdt.
Ik ben uit het goede hout gesneden, op het scherpst van de snede; uit xc3xa9xc3xa9n stuk, dus…..ik kan niet meer stuk!

Wxc3¡t een stuk!

Goedemorgen, middag, avond…………> en dan wxc3xa9xc3xa9r de nacht in………….zucht…
consuminderen versus mediminderen, om er dan echt mee te stoppen, voordat de stoppen doorslaan naar de verkeerde kant. (patientenstop..> wat een mop)

Mies voel je eens aan je kop!

Pados

Haha, ik kan ook altijd nog aan de ‘Pado’s gaan’; hoewel, of die op goed hout groeien, dxc3 t betwijfel ik.

*******************************************************************************************************

25 Febr.:

‘Van dik hout zaagt men planken’!
Is het om mij te pesten en te ontmoedigen!?
Vannacht had ik zo’n extreme krampen in mijn gezicht en ogen,
dat ik toch moest zwichten, en Diazepam 5mg. heb genomen.
Vanaf 3.00 uur lag ik er al mee wakker:

Kater2_2 ‘wakker dier’

wat een geklier

pil om 10 over 4

hielp geen zier

nu zit ik hier

zonder plezier

‘wakker dier’

met een kater!

misschien….

..tot later.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 4 reacties

Onze Blackbox

Een logje, onder het mom: Dekoffie2_2
‘geniet langer van uw koffie’!

Een uitstekende uitvinding van
mijn man,
dxc3xa8 grote koffiefan.

Vandaar dat ik meneer,
af en toe tracteer
op het merk  : "Black"
van goeie, ouwe, Douwe!

Wat een idee,
K. dacht :
niet wxc3xa8g ermee.

Onze Blackbox
staat nu op de WC.

Dus gaan we met veel genot
soms wat vaker ‘op de pot’ 😉
dit op ons gemakje
nog nagenietend van ons ‘bakje’.

In het kader "de tip van de week"
dit "in geuren en kleuren verteld"
over een echte koffie-held.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


p.s. nav de reaktie van Paulien
voor alle duidelijkheid:
het gaat om een leeg pak koffie,
dat echt nog heel lang lekker ruikt :-).

Categorieën: Humor | 2 reacties

Sta in de kou

Ik durf niet zo goed te bestaanStaindekou_2
het heeft zoveel met mij gedaan
niet het leven is wat dat deed
maar alles wat ik vergeet

vergeten moest
oh wee, weh je gebeente
zei mijn moeder
broer, vader en zus

dachten ze me toe:
als je ooit durft te laten merken hoe
dus lachte ik hen vrijmoedig toe

altijd vergeten
vergeven is wat ik wou

en nou

daar sta ik in de kou
bibber ik van oude angst
ben ik om het bangst

angst die ik moest vergeten
mij steeds werd verweten
door hen kwalijk genomen

terugkomt in mijn dromen
via lichamelijke pijn
van het te moeten zijn
.

Miesje

tekening kareldg

Categorieën: Mijn gedichten | 6 reacties

Uit mijn dagboek

Ik lijk het niet te redden. (na weer een nacht als vandaag, de 22e Febr. 2009)

Die gigantische chaos in mijn lijf, die dan als de gloeiende waarheid aan pijn, in die storm omhoog stompt; klotst en beukt tegen de binnenkant van mijn neus, schedel, hele gezicht. Het dendert tegen m’n neusschot aan, verkrampt mijn ogen en hoofd.

Waar sleurt die knijpende, mij afknijpende bende me heen? Naar de vuilnisbelt van mijn bestaan, daar waar ik heen / op ben gesmeten. Is het hun vuiligheid, die storm? Hun gedachten, die negatieve machten die ze in mij hebben gepompt, om henzelf te kunnen verschonen, maar henzelf te verrijken met mijn hele wezen, mijn bestaan?

Wat heet bestaan?
Dit zeker niet.
Dit, niet te ontwijken gegeven,
van vergeven zijn van verdriet, chaos aan smart.

Hadden zij geen hart?
Niet op de juiste plek,
was ik daar (toevallig) niet?

Niet dxc3¡xc3¡r, waar hun woede wilde heersen; niet daar, aub!
Waar ik mij dus wel, of ik wil of niet, in moet begeven.

Weer in bevind,
ben dat kind,
van angst en beven.
Dat toch lachte, weglachte hun gevaar!

Was ik daar?
Waar, zij mij met huid en haar, verslonden?

Ik stond erbij, maar keek er niet na…
Naar zou ik ervan zijn geworden.

Ik, dat kind, die gevoelige snaar
die meetrilde met haar wonden
waarmee ze mij om hun vinger wonden
verwonde geest, om wat is geweest
met supersnelheid, onvoorbereid
door hen toebereid
om al hun zonden bij voorbaat te
vergeven.

Ik zag geen kwaad, wilde niet voelen
noch ervaren, gevaartes van gevaren
God, U heeft mij toch willen bewaren…..
waarom voel ik U nu dan niet,
bent U al zo lang uit mijn/het zicht
zie ik geen enkel licht?
ben ik het wicht
in dit gedicht?
van/door hun kwaad beticht
en blijf ik hun woede in mij
als woedende in mij ervaren

Moet ik daar aan onderhevig, aardbevig zijn
heel de aarde mijn lichaam, het schudt, het schokt,
het trilt, uitbarsting zo hevig, aan een stuk.

Mijn lichaam, is dat het aardse wat daaraan
onderhevig moest zijn, als in Uw Plan, om dit te ervaren
om door mij heen te laten gaan, te laten overheersen
in beslag genomen door de aardse machten en krachten?

Onderhevig aan een besef
van tijdloze storm
die raast en tiert
triomfiert
over mij,
in mij, op het,
door het aardse?

Bestaan!
Wat is bestaan?
Wat is :”Uw Rijk kome”?

Ik arme ziel, zo op mijn donder te krijgen, aan een stuk.
Geen stuk meer van mij, constant hen onderdanig.
Zodanig, dat ik vlucht uit mijn lijf, maar toch blijf
steken in
die stormvloed aan pijn
gevoelens van venijn
van gekkenwerk.
Als een gekkenhuis dat lichaam heet.

Heer, neem mijn lichaam, mijn ziel
opdat het U beviel, mag bevallen
neem mijn geest in Uw handen.

Neem mij weg van hier
Ik word zo beet, gebeten, genomen.
Aan de lopende band
wat is er aan de hand?:”Oh, helemaal niets is er aan de hand”,
zou mijn moeder beweren;
bezweren zouden ze dit,
een daarin toestemmende, zwijgende,
slapjanus van een vader, horror broer, gemene zus.
Zo gemeend gemeen; ik ….ik zie het niet
Zij zijn, die ik draag op handen.

Op handen zijnde gevaar
waarop ik mij staar
blind van verlangen naar hun liefde.
Liefde die ik hen toedicht, maar eerst aan hen zelf moet afgeven,
om een spoortje daarvan menen terug te zullen ontvangen.

Ik, het ontvankelijke, van hun duivels afhankelijke
gemaakte kind.
Zich hier in die diepte bevind.
Kan het nog dieper?
Vallen!

“Het valt wel mee”, zegt mijn moeder
“wees tevree”!
je kan het niet beter treffen
dan hier bij mij, bij ons
Je bent niet goed wijs
hier in ons paradijs
op aarde.

Het ligt aan jou, ontevreden kind
jij wilt gewoon niet aarden.
Zij, de kwaadaarden aardige
oh, wat aardig voor….
dxc3 t zag ik hen aan
in hun hele bestaan daarin
daarvan, oh ik maakte zo’n mooi plaatje
van hen, die ik had zo lief
Ik zag hen aan
voor het goede hier op aarde.

En toch, nu al zo lang, ik ben bang
heb mij zo vergist, geheugen wat gewist
uit angst voor waarheid van herinnering
van uiterst forceren in leven
hun slecht, bedorven leven
dat achter een masker werd bewaard.

Nu niet meer bedaard
Die beerput open.
Waarop kan ik nog hopen?
Op die vuilnishopen, die belt van geweld.

Van zo gemeend gemeen
heid aan intenties
van hen, die mij dierbaar waren
ontmaskerd als barbaren
die knagen aan mijn verstand
het kind, dat ging van hand tot hand
volgens hen had geen verstand
van zaken.
Die mij nu raken
nu treffen, hun doel
Dat is wat ik bedoel
die inhaalslag
vanuit het verleden
nu, in het heden
10 jaren al
klem in hun val
van hun stompen en slagen
hoe lang kan ik dit nog verdragen?

Hoe-Lang ——– > is een Chinees!
ik, de wees
ik, het kind
maak grappen
omdat ik er niets van kon snappen
moet lachen
maak gekkigheid
is gewoon——–: ik moet die spanning kwijt
moet over-leven
zoals dat heet, over het leven dat het leed
xc3¡xc3¡n het leed.

Leed, was het maar ledig
een ontleed leed trekt door mij heen
helaas, niet aan mij voorbij
maar in mij
het overheerst mij in vliegende vaart
suist, trilt, bonkt door mij heen
geen heenkomen meer aan, ontkomen, ontknoping
ontwarring nee, alleen verwarring en verstarring

Geen poot om op te staan
maar moet wel opstaan
kan niet liggen
gebukt onder hun geweld
geveld
als ontveld
zo’n gevoel
van zeer, heb geen woorden meer
hoewel, ik spreek van een hel
zonder woorden
die er aan te geven zijn.

“Ik geef ’t je op ’n briefje”, mijn moeder
met haar dreigen
bedreigen, bedrogen, belogen, bekaaid
kom ik er (van) af?
voor straf
door hen mij toebedacht
gestopt in mijn verwachtingspatroon
heel gewoon
:dat straf volgt op mijn gelukkig zijn
op mijn lief zijn
——-: dan moet ik nxc3xb3g liever zijn,
om de straf vxc3xb3xc3xb3r te kunnen zijn.

Nooit genoeg lief
aub, moet, mag het, een onsje minder zijn?

Rupsje nooit genoeg
: mijn familie
vreten je kaal
gaan met me aan de haal
en ik haal ze aan
als waren ze zo lief
zo zacht, zo zonder hun gemene macht
als in een spel van vrede
ik genoot van hun vredig wredig
spel, hun camouflagespel
waarin ik niet mee tel
tel tot 10, wie niet weg is wordt  n i e t  g e z i e n ! ! !

Dat was ik, daar werd overheen gelopen
op de koop toe
het snoepje van de week
dat niet goed keek
uit haar doppen
en die nu echt moet stoppen
Ja, ik zou willen kappen
met dit leven
en me  h e e l  ergens anders willen begeven
daar waar ik kom van af

: Ik ben van betere komaf
van een beter weten
dat moet ik niet  v e r g e t e n !

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
p.s.: M’n moeder: “achterlijk, stom, stuk vrete”!
(En die zit in de kerk, is voorzitter van een liefdadigheidsinstelling)
n i e t  n o r m a a l ? !
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Rampnacht ‘nummer zoveel’!
3 Maart, en 4 Maart,

Hoeveel komen er nog?
Waar kan ik terecht,
wie kan ik het vertellen?
Is het xc3xbcberhaupt op te schrijven?
of ben ik alleen af te schrijven?

ik wil hier niet meer blijven
dit aardse, zonder huis of haardse
dit, waar ik geen woorden voor hebben mag
aan mag geven
dit is geen leven
hier
of daar
heg
of steg….

Er is maar 1 ding dat ik wil
en dat is : hier weg!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
15-5 2009

Hoofd tussen de bankschroef
drukpers er bovenop
en krxc3¡ken maar!
persen maar!

komt u maar!
kijken
meedoen
met z’n allen
helemaal uit
leven
gaan.

wie mag er bestaan?
welk spelletje spelen wij?
zo heerlijk met zijn allen.
dit gezelschapsspel
het zal jullie zeker bevallen
hier op de kermis:
De kop van Jut

Tja, eentje mag niet meedoen
eentje “is er geweest”
was te bedeesd
van aard
buiten de boot
gevallen….

dus, mept u maar
leef je maar uit
kost geen duit
geef ‘r van katoen
je leeft ten slotte

maar eens……?
hier mag je het overdoen
hier je wraak halen
wie zal dat betalen?

: zoete, lieve Miesje.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Vannacht was de hel in ’t kwadraat!!!!
trekken, scheuren, rijten
helemaal splijten
persende gruwel in heel
mijn gezicht, ogen, lijf

2 Diazepam
3/4 Temazepam
weinig geholpen
heel onbeholpen
slachtoffer spelen
nooit te helen
hel
helaas overleef ik
hem
wel

Wil niet meer
kan niet mer
over en uit
een besluit
beslist
onbetwist
stekker
eruit

Zware nacht
ga bezwaar
aantekenen
bij wie moet ik zijn
word ik gehoord
gezien
bekeken?

alvorens ik ben
bezweken
onder
pijn
bedolven
op de golven
neem mij mee
liefst met z’n twee

Wie wil er mee
Engelen zijn?
————————————————————————————————–
31 Mei 2009

Vannacht na een nacht, zo brak, zo verscheurend veel razende pijn in mijn hoofd
verdraaid
verkrampt
mijn gelaat
waarom?

Hadden zij mij maar
dxc3¡xc3¡r gelaten
waar ik eens was

Als was
was ik
in hun handen
met hand en tand
verslonden
zonder mij te kunnen verweren
al die keren
dat ik
in hun midden
hun middelpunt
mikpunt
was
van de haat
hun haat
tegen alles
wat in mij
aan leven
was

Is en was
en voel NU
als fijngeknepen te worden
te zijn
helemaal FIJN
tot moes
moest het zo
zijn???!!!
Oh wat fijn……
voor jullie
ADDERENGEBROED!!!

Wie doet dat nou!
met een kind???,
e
en Kind van God!
———————————————————————————————

Maar echt!
Heel mijn hoofd, mijn torso zit in een kramp.
Echte krampen in heel mijn gezicht
totaal verkracht en verdraaid,
wordt mijn hele schedel, mijn hele hoofd!
Onverdoofd lijden
Het is niet te mijden
wijkt niet van mijn zijden
al jaren laaaaaaang

Hellup, het maakt me zxc3xb3oo baaaaang!!!!
Mijn gezicht, het gloeit zo,
iedere morgen, iedere nacht
brandt dat gezicht
ben ik vuurrood
er gloeiend bij,
verdraaid en al

Niemandal
geeft ook maar ietsje, pietsje om mij
anders zou iemand dit nooit doen
of hebben laten gebeuren
kan er niet eens om treuren
want ik weet van niets
helemaal niets

Ben ik meer
alleen : ZEER…….
kan ik niet meer
van die gruwelijke,
duivelse pijn

Die klem op mijn kop
in hun val
de strik die ze voor mij hebben gespannen
in hun bos verstopt
om mij stiekem te kunnen vangen

Getrapt ben ik
in hun val
vastgezet, klemgezet
gevangen in hun web
van leugens en bedrog
och kijk nu toch
daar hebben we Miesje

Een wond, meer niet.

Oh!!!..wxc3¡t een rijtende pijn, onder mijn wangen
waar….kan ik nog naar verlangen?
als je geen mens meer bent?
nul, komma, NUL

En mijn moeder, ze zegt: “allemaal, alleen maar
FLAUWEKUL”!
Aanstelleretitis
aanstellerij

Jij bent van mij!
Punt uit!

Denk maar niet,
dat JIJ xc3xb3ooooit
een betere moeder VINDT!!!!!!!
—————————————————————————————————-

2 Juni 2009
Waarom kom ik nu nooit eens van die gruwelijke pijn af?
Dag en nacht, van minuut tot minuut. Al jaren lang, door en door; ben ik ervan vergeven, kan ik helemaal NIETS vanwege deze wegen van ellende, die niet door te komen zijn, niet aan te ontworstelen zijn.
Wat ik ook verzin, doe of begin, ontken of ‘vervloek’; probeer te negeren, het haalt me IN. Het zit in me, overal, constant in die overval van door en door, intens niet te verwoorden pijn.

Van de week stootte ik knoertehard mijn hoofd aan een ijzeren punt. Tjee best pijnlijk, maar het is NIET te vergelijken met de pijn die er van binnen ALTIJD!!!! IS!!!!!!.
Ik mis

mijn leven
alleen lijden
ALLEEN!!!!

Het maakt alleen.

Niemand weet, dat ik slachtoffertje heet.
Niemand kan ik het vertellen of uitleggen, helemaal niemand. (Ja, Karel, maar die heeft zelf ook al genoeg te lijden) Wie zal mij xc3xbcberhaupt kunnen of willen geloven, begrijpen , or what ever????

Belachelijk gemaakt, uitgedaagd, ontkend, misbruikt, uitgelachen; weer alles moeten bewijzen of verklaren, ja dxc3 xc3 xc3 g!

Pinksteren was DE HEL!
Wat een dag – dagen.
Maar ja, het gaat gewoon verder, gewoon door, met ‘door en door’.

Wat ik in de nacht van zaterdag heb opgeschreven, wat ik in bed weer voelde gebeuren in mijn hoofd, enzo.:
Ik word helemaal uit elkaar gereten, in mijn neus, voorhoofd; t/m mijn tenen. In gebonk en trekken, ERG.
Dat is geen leven meer, alsof alle zenuwen en botten worden doorgesneden, geperst, gedrukt, verscheurd.

En dan vannacht, weer hetzelfde liedje. Alsof er met een klauwhamer onder mijn oogkassen wordt gewrikt, en dan maar trekken, jongens. Ga je gang maar, ik lig klaar, om me te laten vermeubelen.
Klaar is Kees?
Nog nooit geweest.
Nooit zijn ze eens klaar met mij.
Zijn het nu echt (hun) boze geesten die mij vermorzelen, zoals ze het vroeger in de geest altijd al hebben gewild en gedaan.

Mocht ik niet bestaan?
Omdat ik een Kind van God ben, en omdat de duivel mij hier niet hebben wil?

Omdat zij mij persxc3xa9 willen kunnen beheersen, mij willen verslinden.
Omdat ze vinden
dat ik zoals hen moet zijn?
Zoals mijn vader en moeder, mijn zus en mijn broer.
Zoals al die botte boeren, zonder enig gevoel voor de ware Liefde.

Ik snap er helemaal NIETS meer van, helemaal niets.
Ik ben helemaal niets.

De vloek van mijn moeder?
Ben ik dat?
Besta ik daaruit?
Uit hun mij vervloeken, omdat ik besta?

En dan dat Burning Mouth Syndroom, niet te omschrijven wat ik voel gebeuren in mijn mond.
sws allemaal wond daar.
Maar, als ik dan stil zit of lig, dan voel ik ook nog dat mijn tanden en kiezen er zonder verdoving uit worden gerukt, zo voelt dat echt.
Ook alsof mijn verhemelte kapot wordt gebroken.
De totaal gebroken, verstoken van een echt leven, geen levende,

ik.
—————————————————————————————————

3 Juni 2009
Als ik ’s nachts omdraai in bed begint de pijn door die beweging heel erg in mijn hoofd te klotsen. Dat is zoiets afschuwelijks. Dan beweegt die als vloedgolven tegen mijn schedel aan.
Niet te geloven, toch?
En dan ben ik alweer helemaal wakker in die hel.
Wanneer herstel?
uitstel van executie
is gewoon niet leuk
van mij mag het:
over en uit.

Moet het zover gaan, dat ik mijn eigen leven haat?
Daar staat wel iets over geschreven in de bijbel.
Jak, ik lijk wel helemaal doorgedraaid met alles.
Maar dat is NIET zo.

Ik ben bij mijn volle verstand.
Een gezond, pienter, ‘bij de tijd’ mens.

Van een nieuwe tijd misschien?
Ze hebben het toch over dat er mensen van een nieuwe tijd geboren worden. Mensen die gevoeliger zijn, anders zijn. Maar juist beschaafder, intens gevoeliger, fijn van aard, nu ja…..
wat schiet ik er mee op?
met zo’n kop,
kan je niet leven,
toch…
——————————————————————————————————

6 Juni 2009
Wat een wrede nacht, wie had dat verwacht.
Ja, ikke, helaas; want na de middag ging het weer ‘los’!
Even optimistisch geweest, weer nieuwe moed, zo fris,
als ik mij niet vergis,
“vergewis u”, oh mensen, wat zou ik liever wensen, dan om vrij, blij, vol krachtig, optimistisch te zijn, en te geloven dat het BETER ging en gaat.

Maar laat maar zitten, kon alweer door die gruwelpijn niet pitten.
Een middag, ja dag, dag…., om niet door te komen; wel door en door te voelen, dat voelen van…..die prut.
Weer in de put!
Nee, ik wil er NIET in.
Maar, wat ik ook doe of verzin.
Zij hebben hun zinnen op mij gezet
en het belet mij, om normaal te leven.
Dit is al jaren HUN gegeven
straf, in vuur en vlam
dat mij het leven benam, beneemt, beentje licht.
Ik het te licht bevonden wicht, die alles zou kunnen verdragen, en lacht om hun plagen, hun kommer, hun kwel, die voor hen oplost, steeds onderhevig aan hun hel.

Vannacht dus weer helemaal in elkaar gebeukt, in mijn voorhoofd, gezicht en schedel. Ogen vernield.
Gek word ik ervan.
NIKS helpt, geen enkel tablet, ik word geplet, geperst, afgeknepen van levend bestaan, laat mij maar vergaan.

Vergeven leven
vergeven van pijn, hulpeloos van zijn
opgelost
uitgekotst!

Waarom doet iedereen alsof ik niet besta?
Niet in de gaten loop, maar wel in hun valkuilen trap
als zij mij weer eens willen betrappen op, wat

ik NIET heb gedaan.
Niet voor 1 gat te vangen
ze geen gat zien in mij
in de zwarte gaten, diep van pijn
verlaten om nooit te mogen zijn.

Zij, die bij begroeven
mag dit mij bedroeven?
Daar in die gaten, zo diep
van verlaten bevinden in pijn
van nooit te mogen zijn!

Verorberd.

Sorbet,
als toetje na hun gewelddadige maaltijd
tijd van hun aan mij vretende klauwen
zij, die nooit van mij konden houwen
gauw en stiekem deden alsof
zij verdienden al mijn lof
al mijn hen vereren…
wat ik ook deed vele keren
en voor je het weet
is “het dan met je gedaan”!

Waarom moet ik hier aarden
waar
ik toch niet mag
zijn?
Alleen als wond
van onrust
en pijn!?

Hoeveel keren
moet ik hen nog bezweren
zij die mij bezeren
klopt als een zwerende vinger
met geen vinger aangeraakt
om mij te strelen
of lief tegen mij te zijn
echt lief!
Nee, gestraft
duizenden keren
Door hun laf
mij bezeren
opnieuw en opnieuw
hun inhaal
inhalige slagen
van venijn
nijdig zijn
op dat kind
dat alleen de gruwelen vindt
dus niet beter weet
en alles snel vergeet
omdat het ‘niet waar’ kan zijn
Een leven….
dat is toch  f ij n ?!?
Zou toch zo moeten zijn?
ja toch?

Wat is er fijner dan voor rot gescholden te worden
te worden genegeerd
te worden misbruikt
dat waar je zo goed in bent
om je te laten straffen
je af te laten blaffen
te kwispelen en je kunstjes voor hen te vertonen
hun toonbeeld zijn?!

Zo  f ij n? !

Kom maar, magere Hein!

Oeps, nu schrik ik me rot.

Want mijn achternaam/meisjesnaam begint met Hein, en dan nog 3 letters als van meervoud van Hein.
3 Magere Heinen.
3 x sterven
aan 3 x Hein te zijn.
De naam van mijn aardse vader……..
Gruwelijk, toch?!
—————————————————————————————————-

9 Juni 2009
Met geen pen kan ik beschrijven hoeveel pijn ik VOEL!
rijten, trekken, scheuren, explosies van gewelddadigheden, breekwerk, gehamer, dichttimmeren van mijn gevoel(s-zenuwen). Het giert door mijn hele strot, ruggenmerg, brandt, hakt, snijdt me aan spaanders, geen lucht meer te krijgen, kan er niet over en uit!!!!
Ontsnappen aan die hel, wanneer?
Twijfels gezaaid, kom er bekaaid vanaf.
Ooit, kom ik er wel ooooooit vanaf?

Ik weet niet meer wat het is, om zonder pijn te zijn, te mogen leven; zonder: nxc3xb3g meer van het kwade, nxc3xb3g meer hels gebeuren door mijn gezicht, hoofd, nek, mond, hals, tanden, kiezen.
Heb niets te kiezen.
Niet meer, niet minder.
Alles voor de eerlijke vinder van zielenpijn.

Nee, fysiek is die pijn
waar geen woorden voor zijn
niet vanuit een woordenboek
niet om de hoek
in de winkel.

Hoekje omgaan
dat wil ik gaan
zwaai me uit
zeg me gedag
niet: ‘tot ziens’
a.u.b. tot in betere tijden
laat het tij keren
van onmenselijk zijn.

Geef mij een douw
voor dag en dauw
over de rand van de richel
naar hierna
maals
zijn
—————————————————————————————————-

18 Juni 2009
Potverdorie wat heb ik toch een pijn. Jakkes, en gisteravond durfde ik (op aandringen van K.) een Oxazepam te nemen; doch het hielp geen fluit.
over en uit
wil ik gaan
uitgaan
hier vandaan
naar het land
van melk en honing
daar, waar
ik kan bestaan.

Heb wel geslapen, maar dan ’s ochtend vroeg,…..die pijn in mijn hoofd, gezicht en vooral die ogen….., het is NIET te doen!!!!
Verdorie, wanneer wordt ik nu eens ‘normaal’ mens?

Jank, jank!

Al die stomme mensen van vroeger ook, dat ze oprotten uit mijn hoofd!
Heb wel weer veel ingezien, maar wat schiet ik er mee op?

Ik ben om af te schieten, alsof ik al jaren beschoten BEN!

Zo, nu ga ik mijzelf weer oppeppen.

Tjxc3xa9, heb een heel verkeerd hennakleurtje gekocht.
Zal ik het toch uitproberen?
Heb ik toch “oranje boven”.
En word ik eens een keer niet over het hoofd gezien.

Maar ja, krijg wel toevallig het 1e bezoek sinds 9 jaar.
Dan schrikken die zich rot.
Toch maar niet doen.

Hoewel, bezoek maar afzeggen, ben toch ik toch te ziek voor.

Ik dacht dat als ik die oxa’tjes in zou nemen, ik het wel aan zou kunnen, maar als die ook al niet helpen.

Nu ja, we zien wel, meestal heb ik wel weer een spontane aktie paraat, en ben ik oranje voordat ik het zelf weet.
Nu er nog ‘bovenop komen’…….#$%&@.

Helpmij.nl.
w.w.w.http//wegkwijtzoekhem.nu
—————————————————————————————————

28 juni 2009

Vannacht, oh vannacht….
wanhoop puur
doch ik verstop het, as usual
neem mijn toevlucht tot mijn vertrouwen; stel als automatisch mijn hoop op God!
Heb aanvankelijk zelfs de moed, de durf om zonder Tenazepam te gaan ‘slapen’ (ja tussen aanhalingstekens, want wat is slapen????)

Nu ja, ik doorsta die gruwel, welke begint zodra ik mijn hoofd neerleg; negeer het gebonk, het gereit in mijn hoofd en gezicht.
Wonderwel, na een poosje ben ik toch in slaap gevallen.
Maar dxc3 n! om 2.30 uur: hoe extreeem die hel, waarin ik ontwaak. Probeer om te masseren, om te geloven dat ik weer slapen zal. Nada : niets, dan ‘erg, erg, erg’!!!

Neem 2 Diazepam. Sta op, ga naar het toilet, spoel mijn pijnlijke mond (vol ‘rauwe’ plekjes, omdat ik blijkbaar iets van fruit heb gegeten). Ga naar het toilet, ga weer liggen….en de hel begint weer. Die pijn bonkt in heel mijn gebit, mijn verhemelte, mijn neusschot, oogkassen, wangen (die onder de huid, messcherp, uit elkaar worden gereten, gescheurd, enz.).
Maar dan val ik in slaap, de Dia. helpt.

Helaas maar voor een paar uurtjes.
Dan word ik alweer teruggebracht in dat vreselijke helse gebeuren. Iets dat al zoveel jaren speelt met mij, maar steeds meer zijn (of haar) best doet om mij tot ‘gekte’ te brengen. Steeds meer verwoestend zich uitleeft op mij.
Ik neem 1/2 Temazepam. Wham!
Helpt niet, houd het wachten vol tot een half uur (ofzo) later. Heb inmiddels weer mijn mond moeten spoelen om de pijn daar te verzachten; weer naar het toilet.
meid, opgelet, blijf hoop houden, je valt vast in slaap!

Nee, dus. (4.30 uur)
Weer vanuit wanhoop en toch ook de moed en durf makend om dit te ‘ondernemen’, neem ik weer 2 Diazepam. Help, help. Weer die mond spoelen, weer naar het toilet. Ga naar beneden om de keukenramen open te zetten. Stinkend benauwd hier in huis vanwege de hitte.
Hoor dat Karel ook wakker is (van die duif die ’s ochtendsvroeg altijd zit te koeren, zo hard in die boom naast zijn slaapkamer).
Karel jaagt hem weg met een vishengel, die hij daarvoor al klaar heeft liggen op het balkon (hi, hi).

Mies gaat weer ‘slapen’. Maar schrijft even het verdriet, de wanhoop van haar af. Voelt zich verloren, ergens ook in de steek gelaten, maar laat dat niet tot haar doordringen. Niet piekeren, niet huilen, anders werken de pillen niet.
Doorzetten Miesje!!
Doe maar zoals altijd alsof er niets aan de hand is (daar ben je immers op getraind, in dit onophoud’bare’ dag-en nachtelijke lijden, al zovele jarenlang!).

Nu moet ik denken aan vroeger: TOEN ben ik hierop getraind, om niets tot mij door te laten dringen van wat ik in (de) werkelijkheid moest ondergaan, en voelde gebeuren; constant in mij en op mij afgevuurd.

Enfin, ik schrijf in mijn nachtboekje, zittend (eenzaam) op de rand van mijn bed: “messcherp verscheurt en trekt die pijn, beukend tegen mijn neusschot, m’n voorhoofdsholten rijtend. Mijn trommelvliezen kraken. Scheurend, bonkend, snijdend, trekkend beweegt en trekt die gruwel m’n inwendige gezicht aan flarden. Pompt, perst, beukt, verscheurd alles waaruit mijn hoofd bestaat”.

Huil,
wanhoop verdringend,
M.
—————————————————————————————————–

Dan had je nog de week hiervoor, vanuit mijn nachtboekje:

Mijn familie: alles vanuit berekening en puur eigenbelang.

Het is niet te harden, ik word helemaal uit elkaar gereten in mijn gezicht, voorhoofdsholten. En die tenen gaan in krampen. Hellup!
In mijn mond, zo’n pijn!
Mijn wangen en kaken, help!
——————————————————————————————————

En zo gaan mijn dagen, nachten jaren (aan mij/in mij) voorbij.

Voorbij
in trekkende
woeste, noeste ijver
van bewegingen zoveel bedrijvigheid
aan getierelier
in mijn hele lijf
: kermis
verdoemenis
vervloeking
bezoeking
bezoedeling
van het
Kind in mij
Kind van God
waar zijt Gij?

in verdriet, dat niet ziet, doch wel voelt;
maar dit niet tonen mag
op gezag van
de duivel
in eigen persoon

gedaante
die over haar heen ligt als een deken
van woestheid en kwaad
en het HAAT

dan Miesje
leeft
hier op aarde
haar Bondgenoot meedraagt
in haar binnenste
puur
doch zuur
krijgt toegedient
dit in de ogen
des duivels
verdient

Laat mij gaan
weer naar boven
mij ‘er boven staan”

want….juist dit lieve wichie
heeft totaal nooit en te nimmer
enig kwaad gedaan.

Doch juist daarom
komt de duivel wederom
in allerlei vormen, en gedaantes
aanhoudend op haar af
geven zijn kwaad


Zijn duivels wreed genoegen
neemt mensengedaantes aan
weet alles
ook alles dus, te verzieken

hij strooit zijn haat
in alle mensen
die uit zijn op macht
met kracht
omdat die mensen
God haten zonder het te weten
hebben zij geen geweten meer.

Dat doet zo’n zeer!

in mij.
———————————————————————————————

Vannacht droomde ik alweer dat ik aan mensen probeerde uit te leggen/duidelijk probeerde te maken, dat ik ECHT hulp nodig had.
Dit droom ik zo vaak:
dat ik een arts opzoek, ik uitleg wat ik allemaal voel, en hoe wanhopig ik lijd.
Ik zoek hulp in die dromen, terwijl ik in mijn droom ook werkelijk aan die afschuwelijke pijnen onderhevig ben op dat moment. Zo zwaar. Ik zoek begrip bij medici.

(Ik ben de wanhoop nabij : “help me toch”!)

Ook overtuig ik mensen (of vertel hen, leg hen uit) dat ik op God vertrouw, dat dat in mijn hele wezen mijn overtuiging is.
Misschien probeer ik mijzelf daar wel van te overtuigen, omdat ik het aan het ‘verliezen’ ben. Niet ben, maar door die toestand mij zo onzeker voel, of het echt wel klopt (mijn hoop en vertrouwen op God)
——————————————————————————————————
7 Juli 2009
Buiten is de hittegolf over
Maar niet in mij
In mij borrelt en bruist het
doch niet van leven
Nee, van onrust en pijn!

Ik voel me hopeloos eenzaam
uitzichtloos lijken
de dagen
te gaan
nemen ze een loopje met mij?

Ja, dat deden ze vroeger
aan de lopende band
hun haat was
wat ik moest voelen
haat in liefde verpakt
zo werd mijn voelen
door hen
in mootjes gehakt!
—————————————————————————————————

23 Juli 2009
Vannacht was erger dan ooit te voren.Aan 1 stuk door vernield, vermorzeld, liggen denderen in die, niet te verwoorden gruwel.

1 halve temazepam, 2 diazepam, om 4 uur 2 oxazepam.
kan niet meer.
stop.

Moet vandaag naar de neuroloog.
En nu?…..
Door de gehaktmolen gedraaid, en het gaat maar door.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

4-12-2009

Het gruwelstuk

Vannacht zo’n gruwelpijn, helemaal uitgebeend, doorstoken gruwel niet te bevatten. Mijn rechter knie, waar ik op een gruwelijke manier door wakker werd ‘gemaakt’; zo pijnlijk dat gewricht, helemaal gekraakt.
Maar zo werd ik altijd afgekraakt, dit moet ik inzien; met name ook door de kinderen. Het was nooit goed genoeg.
Al mijn intenties om hen lief te hebben, daarin ving ik bot.
Met de botte bijl werd die liefde stuk geslagen.
De dolle slagen nu in mijn hart, dat voortdurend raast in mij. Het is nog de reactie (uitgesteld) aan waar ze mij vroeger vals van hebben beschuldigd om niets dan…..als in gebreke te zullen zijn , en blijven t.o.v. hen.

Niets kan je zgn. goed doen, alles ligt aan mij. Zo lieten ze mij intens door en door voelen. Zij hielden gewoon niet van mij. Zij eisten, vereisten en domineerden heel mijn gevoel, mijn leven. Alles werd uit me gepleurd en moest ik afgeven. Terwijl zij bleven afgeven op mij, alles verhalen wat niet perfect genoeg was naar hun zin, en aan hun machtswellust niet genoeg werd toegegeven. Het werd mij onder de neus gewreven. Hun last werd de mijne, en nooit droeg ik genoeg, nooit voorkwam ik voldoende; kreeg ik een voldoende voor mijn opoffering, mijn bereidheid tot mij zo in te leven in hun zgn. pijn.

Pijn was het die ze mij deden; toe gebrachten, aan de lopende band.
Mijn reactie daarop was automatisch dezelfde als welke ik vroeger hanteerde, en ‘mee uit de voeten kwam’.

NL.: ‘er is toch niets aan de hand’!

En nu:
Heel mijn lichaam wordt doorboort van een eindeloos lijden aan pijn, verdriet, ongeloof over zoveel aan wat mij stiekem via de geest steeds meer werd toebedeeld, bezorgd, en aangedaan; op mij werd verhaald, en op mij werd overgedragen.
Ik heb het geslikt al die dagen
Ik bleef vrolijk en blij
monterde hen op
doch in de werkelijkheid
sloeg de vrees in mijn kop
hoopte zich op
vocht ik mij rot
Om alles te verbergen.
Over de top van mij kunnen,
sloeg ik alles op.
Verborgen achter mijn gein
hechte zich vast hun venijn
Is dit nu alle opgeslagen pijn
van het te goed willen zijn?

Ik wil vluchten, ik wil weg
Ik wil niet in de herhaling
neem mij niet meer in de maling
Ik wil herkansing, zonder achterom te moeten kijken
wil ik DochterSions blijken te
zijn.

Zonder vrees, zonder die gruwel
van dag en nacht
over iets, wat ik nooit had verwacht
dat het echt waar gebeurd zou kunnen zijn.

Ik zeg stop
doch voel: heel mijn lichaam nemen
ze op de schop
Schoppen hier, steken daar
en waar
moet ik de waarheid vinden
tijdens een door en door verslinden
dat al zo lang dendert
en zijn gang vindt om
mij te verslaan?

Nooit gaf ik hen een “nee” te verstaan
altijd kon ik alles
wat er van mij werd verwacht
doch wat ik niet doorhad
was dat ik tegelijkertijd werd veracht
verworpen al mijn inzet
niet gezien mijn werken uit de naad
in de voetsporen van de woorden van
mijn moeder, die mij bedreigt
dat ze me zal wreken, net zolang
tot horen en zien mij vergaat

Nu verga ik aan wat
menselijkerwijs niet kan
of mogelijk is
Een leed mij toegebracht
door en via kinderen die ik zo hoog
heb geacht.
Zo blij heb willen maken met hun eigen zijn.

Ik verbreek de illusie, dat alles was fijn
Het venijn van mijn leven
het is meer en meer opgeslagen gebleven

slag na slag
steeds bedreiging over wat niet mag
nl. om een Kind te zijn van Hem
Die ik als mijn Vader ken
Die ik heb willen dienen
zonder meer

Het is mij misgund
het wekte hun jaloezie
en zie, er is niet veel meer van me over
de lef voorbij
Mijn overmoed ontmoedigd
geef ik mijn leven over
en voorbij
bij nacht en ontij
wacht ik op
Wie, Die mij maakt VRIJ!

——————————————————————————————

6-11-2009

Triggerwoorden van het einde, dat niet komen wil.

Vannacht was hels als nooit te voren
vorens trekkend in mijn hoofd
ogen die zijn als verbrande kolen

Niemand is op mij gesteld
alleen een duivel
die zich uitkuurt op mij
waar is mijn hoop
om te komen VRIJ?

Gebleven leven
einde kom
vandaag was ik zo stom
dat ik zo de behoefte had
om zelfmoord te plegen
iig, die gedachten heel bewust had

Dacht ik ga een mes nemen
steek dat midden door mijn hart
heel hard moet ik dan uithalen
anders hebben we het nxc3xb3g niet gehad

Maar mijn gezonde verstand
weet wel beter,
wat heb ik aan zelfmoord
Dan moet ik toch weer hier terug
in die hel verschijnen
ben ik nog steeds niet verlost
van die gruwelpijnen

Moet ik opnieuw geboren worden
in deze vervloekte HEL!

Dus, wat moet ik:
doorgaan op bevel
met leven
tegen alle verdrukking in
wachten op het allerlaatste einde
lijk,
om hier weg te mogen
naar boven
waar ik het zo had naar mijn Zin
volle leven
het is mij ongevraagd weer gegeven
een leven in enkel overleven.

Helaas, nedergedaald ter helle
is er nu niets meer
wat ik kan vertellen
daar mijn bestaan ter helle ging.

Ik pak geen mes
hier geen daadwerkelijke slachtpartij
hoeveel staan er nog in de rij
die mij wel in hun daden van wrake slachten?
die slachting,
hij is nog niet voorbij!

Voorbij de wolken
hemels zweven
daar werd mij ooit
het echte leven gegund
en gegeven.

Hopelijk duurt het nog maar
heel even
en dan is het leven over
leven wat geen leven is
doch alleen een vreselijk stadium
van onderhevig moeten zijn.

Doorstaan
doorgaan.

Geef mij handvatten
om door te strijden
daar doorgaan
onvermijdelijk is.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

8-1-2010

Dat die opdondert die stomme broer van mij
aan hem uitgeleverd, dat hebben zij
MIJ, het lieve zachte
ze pikten het in, en
kreeg hun aller haat te verduren
ik zie het nu in!

Vannacht was rampnachtje nr. zxc3xb3veel!
en hoe komt dat?
al al die jaren
dat het steeds erger, en erger blijft ZIJN?
Omdat ze me hebben uitgeleverd, niet alleen tussen en onder elkaar,
MAAR!
Hoofdzakelijk aan die broer van MIJN!
Ik zou haast zeggen : “dat ZWIJN!
Stuk VENIJN”!

Iedereen zei tegen mij dat hij de duivel was
Een duivelsjong waar niet mee te leven was.
En wat doen ze met mij
Ze schuiven al zijn duivelsgedoe als mijn verantwoordelijkheid in mijn schoenen.
‘K moet hun aller straatje schoon boenen.
Zo zijn zij lekker vrij.
Gevrijwaard, is hun huis
hun haard
lekker ingedekt, opgepoetst en schitterend ‘gemaakt’.

Ja, aan de buitenkant!
En wie poetste en poetste al die vuiligheid weg
Was daar voor ‘in de wieg gelegd’?
Dat was Miesje, die lieve kleine zachte
Die ze NOOIT achtte
Hun Assepoester, hun meisje voor alles
voor hun heil geboren.
Die zich nu pas voelt zxc3xb3 intens verloren.
Miesje was toch altijd blij, en nooit bang
Dus gingen zij vrij
uit, hun geniepige, duivelse gang.

Maakten me bang
Maar mocht geen angsten laten merken
Ze gingen zich buiten de perken
Sloegen er in mijn hoofd op los.
En ik voel nu pas, hoe ik was ‘hun’ klos.
Zij zondags als heilig in de kerk
aanzien vergaren
voor hun duivelswerk!

En dan weer deze nacht.
Meer wacht dan slapen
.
Neem ik na een dag van de pijn inventief weer te hebben misleid.
Geheid dat trekkende zeurende knagen als kiespijn door mijn gezicht en ogen te hebben verdragen
zonder te klagen
dan eindelijk mijn slaaptabletje en diazepammetje in
slaap ik dan uiteindelijk ff in
(na intens onderhevig te zijn geweest aan de nachtelijke
al jaren durende horror in mijn kop)
:
Word ik wakker, van die helse pijn in mijn knie.

Weer iets anders dat mij plaagt.
voel mij echt
als “de stuipen op het lijf gejaagd”.
Was helaas daarvoor ook al een keer wakker geworden ,
weer met die pijnlijke kop en kaken,
probeer daar met helaas nog een Temazepam iets van te maken.
Echter aanval op aanval is dat mij judast, pest en plaagt.
Dit omdat het mij steeds meer daagt,
wat ze met mij hebben gedaan
wat mij mijn hele leven al
is aangedaan.

Wat ik gisteravond in mijn dagboek schreef:
Iedereen heeft altijd alles op mij verhaald. En dat H. (broer) dat zo stiekem ook heeft gedaan, had ik nog niet gezien.
Me leeggeplunderd, dat heeft ie!
Ik werd gewoon UITGESCHAKELD, door hun boze geestkracht. (in mijn denken).

Als zij zeggen dat H. de duivel is, dan hebben ze mij aan de duivel overgeleverd!
me uit laten wonen door hem
gestimuleerd door hen.
Als zij maar geen blaam
geen schaam
geen schade troffen
Oh en wat moest ik ‘boffen’
: zo moest ik denken
blijven schenken, zuur maken zoet
dan was alles weer goed
‘in kannen en kruiken’
en Miesje daarvoor maar blijven GEBRUIKEN.

 

 

Categorieën: Geen categorie | 2 reacties

Wat een aardige artsen

Hallo allemaal!

Hier zijn we weer.
Dit na alweer een bezoek aan dat modernste ziekenhuis van Nederland
Vrijdag de pijnpoli (Dr van Dongen), vandaag de revalidatie-arts (Drs Janssen).

Beide artsen waren best complimenteus tov mij, dus dan zijn ze aardig, toch? Haha!

Ik moet het wel nog verwerken, hoor. Ineens krijg ik zoveel erkenning van mijn pijn. Zoveel begrip ook van de reva.arts.

Dr. van Dongen nam mij vrijdag al zo serieus. Terwijl hij volgens mij die formulieren (die ik met veel pijn en moeite in had gevuld) niet eens had gelezen.
Vanwege het psychologische aspect dacht hij dat ik typisch iemand zou zijn om in aanmerking te komen voor de pijnbehandeling in "Revalidatiecentrum Hoensbroeck".
Een revalidatiearts moest mij daar dan eerst voor keuren.

W2r2ui7

Vanochtend hebben we een fijn gesprek met drs J. gehad. Hij vond het een heel goed idee van Dr van D. om mij in die kliniek te laten behandelen. En zei dat ik daar zeker voor een aanmerking kwam.
De reva.arts heeft eerst uitleg gegeven over de werkwijze in die kliniek.

Allereerst, zei hij, gaan ze u erkenning geven van de pijn.
Oeps! Dat raakte me. "Ik geef mezelf geen erkenning", zei ik spontaan. Hij ging daarop door, hij wilde sowieso best veel over mij weten.
Ook K….. betrok hij in het gesprek, tevens vertelde hij wat over zichzelf. Hij bleek ook ptss te hebben gehad; dit nav zijn uitzending als militair naar een oorlogsgebied.
(dmv emdr heeft hij dat een plekje kunnen geven.)

Enfin, het wordt een heel uitgebreid programma waaraan ik dan deel ga nemen. De patienten worden ingedeeld in 4 groepen. Vanaf groep 3 worden er ook psychologen ingeschakeld. Ik val zeker in groep 3, en misschien in groep 4.

Er is alleen een ‘maar’.
De wachtlijsten zijn erg lang. Het zal zeker 3 weken duren voordat ik een intakegesprek krijg. Dan duurt het weer een tijd voordat ik opgeroepen zal worden voor een observatieperiode (gedurende 5 hele dagen). En dan moet ik ws ong. 3 maanden wachten voordat het uiteindelijke persoonlijke programma zal gaan starten. Dit zal jaren van dagbehandelingen zijn. Dus dan ben ik daar hele dagen. Tjxc3xa9…….!
Maar gelukkig hoef ik niet te overnachten daar, en is die kliniek niet ver van ons vandaan.

Nu dus het lange wachten.
(En natuurlijk denkt Miesje weer, al voor de aanvang van dat alles compleet beter te zullen zijn.)

Uilwitmir_2 Wat een erkenning krijg ik ineens.
Ik werd al emotioneel toen ze van de pijnpoli opbelden dat ik mocht komen. En nu kwam dit gevoel alweer naar voren, nl dat ik in de ogen van anderen blijkbaar echt iets mankeer, dat het echt erg genoeg blijkt te zijn.

Ik weet dat ik heel erge, echt onbegrijpelijk veel, (eigenlijk ondraaglijke) pijn lijd. Maar dit is een weten met mijn nuchtere verstand, en ook ergens heel afstandelijk ‘bekeken’, als van buiten mijzelf om.
Ik kan (mag) dat niet tot mijn gevoel door laten dringen. Het is te veel, te onwerkelijk, zo "om niet te geloven", en "niet waar te willen hebben"; en het past "zo niet bij mij". Ik ben toch die eeuwige lachebek, die vrolijke Frans, en een meid "die alles lukt"!

Dus niet, hxc3xa8?!
Maar die omslag ( in mijn opinie tav mezelf) is blijkbaar nooit echt tot mij door kunnen of willen dringen.
Het zou ook niet gemogen hebben van mijn moeder, of van de overige familieleden. Het feit dat ik iets mankeer. Oh, dat mocht echt niet, hoor. Nee, : onderdrukken die handel, ontkennen je pijn; plus er natuurlijk "niet mogen zijn"!.

Ja, ik had deze week weer echt dat gevoel helemaal terug, dat van "niet te mogen bestaan"! Niets lukte ook. Alles ging mis. Net idd alsof je ook niets waard bent dan. Dat blijkt dan ook wel, want alles wordt je ahw tegengemaakt.

Nu ja, vanochtend was ik met 1 druk op de knop aangemeld.
Raar, hxc3xa8?
Miesje krijgt aandacht.

Oeps! wat zou mijn broer wel niet zeggen, en mijn zus.
Bwxc3xa8xc3xa8xc3xa8h : "die kunnen het schudden"!

Wat ben ik toch een bofkont, hxc3xa8?

Overigens, Karel is beide keren meegegaan, hij wilde mij niet alleen op de fiets laten gaan, en heeft mij met de auto gereden.

p.s. Wat ook nog zo leuk was: die reva.-arts heet dus Janssen, en ik heb bij de 1e revalidatiearts van Limburg gewerkt, zijn naam was ook Janssen. Deze Drs J. kende hem ook, en we vonden het beide leuk om een paar herinneringen op te halen, want helaas is ‘de 1e J.’ overleden.

De tekening en fotobewerking is weer van kareldg 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 6 reacties

Het modernste ziekenhuis van Nederland

Halzh

Hierboven zien jullie een foto van de hal op de begane grond van het modenste ziekenhuis van Nederland.
De foto is een beetje van onderaf genomen. Maar je kan er goed op zien, hoe kil het daarbinnen is. Ik vind het op een gevangenis lijken. Niet dat ik daar ooit in heb gezeten, haha; maar zo zie ik dat wel eens in een film. Een legbatterij voor kippen, komt ook wel in de buurt (even lekker dollen hier).

Die twee ‘knappe koppen’ zijn ontslagen directieleden. Ze hebben te veel geld uitgegeven (om het zo maar eens te zeggen).

Dit ziekenhuis is vorige week ook op het journaal te zien geweest; waarom, dat moge duidelijk zijn.

Laten wij nu op de 2e dag na de opening op controle moeten bij de dermatoloog. Nou, het loog er niet om daarbinnen. Wat een herrie, het was net alsof je buiten zat ipv in een ziekenhuis. Midden in die lange kale hal stonden hier en daar meldpunten voor de specialisten opgesteld. Er stonden "plukjes" van rode banken, die in een straatbeeld leuk zouden hebben gestaan (met de ruggen aan elkaar vast en dan versprongen van elkaar, een beetje moderne kunst, ).

Op de vloer lagen tegels, waarvan stroken tegels die behoorlijk glad waren.
Ik kon niet tegen de herrie van al die tikkende schoenen die maar voorbij bleven komen (ja, met mensen erin dan, hxc3xa8?). Ik kreeg dus slapende benen van die banken. Je kon er niet ‘fatsoenlijk’ op zitten. Ja, als een klein kind op een veel te grote stoel, met je benen ‘de lucht in’. Een beetje van die hangplekken ;-). Nergens was iets van aankleding, geen kapstokken, ofzo. Nu ja, het was toch te koud om je jas uit te doen.
Op de begane grond waren diverse winkels, plus een paar restaurants. Het leek ook wel wat op een modern winkelcentrum. 

Voor de zekerheid waren we op de fiets gegaan (20 minuten). Dat was maar goed ook, het was er xc3xa9xc3xa9n grote fille . Er gearriveerd konden we amper de weg oversteken.

Toen wij ons aanmeldden bij de desbetreffende balie, midden in die enorm lange kale ‘straat’, bleek dat de secretaresse Karel’s afspraak vergeten was om in de pc te zetten. Gelukkig herkende ze ons nog, en ‘plakte’ ze ons ertussen.

Eigenlijk hebben we erg moeten lachen. Want ineens verscheen de dermatoloog in de deuropening van zijn kamer(tje). Kijkt heel verdwaasd in het rond. Roept keihard de naam van de volgende patient, speurend van …"waar zou ie zitten….wie zal het zijn…."??? Echt een zoekplaatje voor hem daar in die grote hal. ‘Voor hetzelfde geld’ zit de patient aan de achterkant van het dichtsbijzijnde zitje. (halfronde banken met dus aan 2 kanten zitplaatsen).

Daarna waren wij aan de beurt. De dermatoloog had ons al herkend. De man kon er zelf niet over uit, dat hij daar zo afgesloten van enig contact in een klein kamertje was gestopt. Hij begon zelf ook te vertellen, over dat hij ahw een toeter moest hebben om zijn patienten ergens vandaan te kunnen roepen. Dat hij veel van zijn patienten niet kende. Dat hij het contact met zijn secretaresse miste, en het intieme van een eigen wachtkamer, e.d..

Gelukkig hoeft Karel niet meer terug te komen. De arts zei wel dat hij tijdens het wegsnijden toch had gedacht dat het niet goed zou zijn. Hij had een soort van cyste ontdekt, die zich daar al had uitgebreid.
Maar alles was verwijderd, en niets was kwaadaardig gebleken.

We zijn het ziekenhuis wat gaan verkennen. De arts had ons al gezegd dat de entree vanuit de parkeergarage zo vreselijk koud was. Maar zxc3xb3 koud! Echt niet normaal. Die doen daar aan klantenwinning :-). Ook bij de betaalautomaten voor de parkeergarage stond je vreselijk op de koude tocht. En je moest er nog voor in de rij staan ook.

Bovenaan de parkeergarage kregen we een appel aangeboden. Ik zei nog : "zxc3xb3xc3xb3h, die zijn goed gekoeld". "ja, en ik ook", antwoordde de gulle gever. Daarom zei ik het eigenlijk ook. Ik vond het naar voor die man, dat hij daar zo in de kou moest staan met zijn appels :-).

De p.g. was ook al zo’n ontzettend lang eind. De auto’s reden in een stoet voorbij om een plekje te kunnen bemachtigen. Mensen moesten een aardig eind lopen om bij de entree te kunnen komen.

Gelukkig zijn we ook nog even naar de pijnpoli gaan zoeken. Daar moet ik a.s vrijdag om 9 uur zijn.
Oh, en op die toiletten daar……dxc3 t was me schrikken. De handendroogautomaat, die maakte toch een herrie. Ik schoot in de lach! Gewoon van de zenuwen, omdat ik zo enorm schrok van dat geluid toen een mevrouw hem gebruikte. Ik zei: "het lijkt hier wel survival of the fitness". Een ander meisje liep snel weg, evenals Karel, die het tot buiten kon horen.

Volgens de krant blijkt er een ‘waterkanaaltje’ in het midden van die hal te lopen, doch dat was om ongelukken te voorkomen met planken afgedekt.

In datzelfde artikel stond ook, dat de patienten die opgenomen zijn, het er wel lux blijken te hebben. Met een monitor aan bed waar ze mee kunnen internetten, tv kijken en telefoneren. Alles kunnen ze er mee bedienen, hun schuifdeur naar een soort huiskamer, enz. Ze hebben allemaal een eigen kamer met eigen badkamer, en het personeel komt naar hen toe. De maaltijden worden met robots naar de afdeling gebracht. Ja, modern is het wel, voor de liggende patient als een hotel.

Ik heb mezelf daar eens lekker uit kunnen leven in het verbazen. Maar eigenlijk had ik de hele tijd de bibbers en was ik duizelig. Natuurlijk hoop ik daar niet vaak te komen.

De volgende dag stond er weer een stuk over in de krant, nl dat het zo’n verkeerschaos was geweest. Dus dat wordt ook as vrijdag weer fietsen, maar daar houd ik wel van; alleen zxc3xb3 vroeg……….!?

We zullen wel zien, vandaag was ik ook al vanaf 5 uur wakker.

"the early bird catches the worm"!

Vroegevogelworm

Nu dat zonnetje er nog bij, voor as vrijdag.

————————————————————————————————–

p.s. Tja, ik probeer hier een patijtje vrolijk te wezen.
Maar het valt de laatse dagen niet mee.
Het is erger dan ooit was. Al die krampen, dag en nacht.
Daarom, niet kunnen ontspannen, lezen, en ook niet slapen.
Momenteel lig ik echt op apegapen :(.
Tja, daar zeg je wat: "kxc3xb2n ik dat maar"!


p.p.s. Het originele bericht had ik begin van de week al geschreven.

 

Categorieën: Diversen | 9 reacties

Heel bijzonder

Eigenlijk is het heel bijzonder.

Stel dat het waar is, dat ik idd achteraf al het lijden van vroeger onder ogen krijg.
Dat het echt waar is, dat God dit proces leidt. Een proces van alles herbeleven om inzichten te verwerven, en alles in te zien en te accepteren over de leugens waar ik in mijn leven aan voorbij ben gegaan.

Dan is dat net zoiets als mensen wel te zien krijgen als ze sterven. Dat ze dan ineens hun hele leven aan hen voorbij zien trekken, en de waarheid erover begrijpen.
Daarin zien ze dan ook dat er geen schuld is. Dat alles zo heeft moeten zijn. Die mensen gaan ‘heen in vrede’ (eigenlijk : ‘de vrede in’). Ze gaan ook naar de Vrede toe.

Dan kloppen de inzichten van K…… Dan klopt mijn hoop. Dan zou werkelijk alles kloppen. Dan staat die lichamelijke pijn idd voor vroeger, en ga ik door al die geestelijke mishandelingen heen.
Maar dan komt er ook een einde aan. Want ooit moet ik toch alles hebben gehad!?
(ook al heb ik het ‘al lang gehad’ met al die ellende; met die beerput, en met de symbolen daarvan, die ik nu al zo lang tegenkom, terwijl ik er aan onderhevig moet zijn).

Nog steeds op hoop van zegen dan maar.

Ldkruisrijpeifel

Sinds gisteren heb ik er waarschijnlijk een griep bij. Mijn spieren in heel mijn rug+nek doen zo’n pijn. En de pijn in mijn gezicht+hoofd is erger dan ooit is geweest.

Waar ik problemen mee heb is dat ik 5 kilo zwaarder ben geworden. Volgens mij komt dat van de Lyrica.
Nu ben ik met mijn 1.69 altijd te dun geweest (ong.52-53 kg). Maar dit vind ik NIET kunnen, nu ineens 58 kg. Ik houd van dun en slank bij mezelf, want ik ben bang voor van die logge vrouwen zoals mijn moeder, mijn zus enzo, daar kan ik ook niets aan doen; dat is een angst die dan op mij afkomt, heel onbewust.

Op mijn 20e heb ik een poosje anorexia-neigingen gehad en werd ik nog dunner dan ik al was. Dat stopte toen ik uit huis ging, weg bij mijn ouders en weg bij die stomme ouders van mijn toenmalige vriend.

Toen ik pas met Karel was getrouwd kwam de ano. weer wat terug, en is altijd iets gebleven, zij het op de achtergrond. (volgens mij door het niet geaccepteerd worden door K…..’s moeder)
Sowieso verlang ik toch zxc3xb3, om van alle meds af te komen. Wat heb ik een hekel aan die troep. Maar nood breekt wet.

by the way, hierboven staat een bewerkte foto door Kareldg

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 4 reacties

Overdenking

Het is een beetje stil vanaf deze kant.
Maar ik ben veel aan het overdenken.

Het zit nl zo:
Meer dan 8 jaar geleden zei ik tegen God : "ik wil het lijden accepteren".
Ik voelde het op dat moment als een stap die ik zetten moest .
Kort daarop (als ik mij goed herinner, de dag daarop) werd ik ’s ochtends vroeg erg ziek wakker.
Heel de slaapkamer tolde voor mijn ogen in het rond, alsof ik het middelpunt van een draaimolen was. (dat was op 29-4-2000, toen Koninginnedag op de zaterdag ervoor werd gevierd)

Draaiend

Ik was ontzettend misselijk. Ben opgestaan, heb me met moeite aangekleed, met tussendoor braken. Maar alles bleef draaien en bewegen om me heen, heel de wereld op zijn kop, leek het. Ik moest echt mijn hoofd niet bewegen, of gaan liggen, vreselijk was dat.

Daarna is het begonnen. Het proces waarvan ik nu weet dat het ptss-verschijnselen waren (en zijn). Het steeds meer, en verder plus dieper teruggaan naar af.
Ik ga dat niet meer allemaal opsommen, daar is hier genoeg over te lezen. Als iemand iets wil weten, dan staat vragen vrij.

Inmiddels ben ik aanbeland aan diepere en heftiger inzichten over vroeger. Ik durf nu feiten te geloven, over dingen die mij echt zijn aangedaan. Over de geestelijke pijn, en hoe heftig dat is geweest; evenals met hoeveel kracht en inventiviteit ik destijds alles heb ontkend, plus om heb weten te buigen.

Nu begrijp ik pas wat de betekenis is, van wat ik aan het begin van mijn proces had uitgesproken over ‘dat lijden accepteren’. Dat was niet zomaar een stelling die ik innam tov het hier en nu, over het ‘mens-zijn’ te willen accepteren, en het als zodanig hier onmachtig te zijn. Nee, nu besef ik heel duidelijk, dat het stond voor het lijden van vroeger. Het lijden dat ik altijd was ontvlucht, waar ik altijd aan voorbij was gegaan, en zelf een mooi plaatje op had geplakt, cq van had gemaakt.

In feite heb ik op dat bewuste moment van mijn uitspraak, God toestemming gegeven om met mij terug te gaan naar mijn pijnlijke verleden.

Het is heftig, om al mijn verdriet te accepteren, om het xc3xbcberhaupt te herbeleven, om alles van zovele jaren in te moeten zien. Opnieuw te voelen, opnieuw te onderkennen. Wxc3 t een lijden, wxc3 t een gevecht, om de echte waarheid te durven geloven.

Draairood2

In ieder geval is dat de reden dat ik niet kon schrijven. In mijn hoofd draait het op volle toeren.

Eigenlijk werd er ahw ‘een schepje bovenop gedaan’, doordat de pijnkliniek belde om een afspraak met mij te maken voor een gesprek.
Ze hadden mijn formulieren dus toch niet als onzin afgedaan, maar mij serieus genomen.Tja, toen moest ik mezelf ook serieus nemen. Zij geloofden me blijkbaar.

Het was een hele klus geweest om die formulieren in te vullen, ze wilden zoveel over mijn pijn weten. Ook had ik er een kopie bijgedaan, waarin een nogal heftige beschrijving stond van wat ik gedurende de nacht "moet ondergaan". (achteraf had ik wel spijt van die kopie)
Misschien willen ze alleen weten wat voor ‘raar figuur’ er nu achter zoiets buitensporigs zit(?). Nee, dat is een grapje.

In ieder geval werd ik na het maken van die afspraak erg emotioneel. Ik kreeg voor mezelf mijn pijn ahw bevestigd, iemand geloofde mij. Ik kon er voor mijn gevoel nu eigenlijk niet meer onderuit! Moeilijk hoor.

Hersendraai

Nog steeds heb ik moeite met toegeven over hoe erg het voor me moet zijn geweest. Over hoe ik nooit iets leuks mocht ervaren, want dan volgde er DE STRAF!
Gestraft omdat ik leef, omdat ik besta. Alleen pijn mocht ik ervaren, meer niet.
Ja, hier komt het op neer.

Nog steeds durf ik niet te schrijven over mijn angsten, die ik als kind toch heb gevoeld en ondergaan. Angsten waar ik destijds geen idee van had waarvoor, of waar ze vandaan kwamen. Vroeger heb ik er ook nooit over gesproken. Nooit liet ik iets merken. Juist lachen was wat ik deed. Eigenlijk leefde ik niet echt. Ik deed de ene camouflagepoging na de andere, maar mijn ‘ware zelf’, dat verstopte ik.

Mijn ‘zelf’ is nu bijna terug, zo meen ik dat te voelen.
Het teruggaan in de tijd, zou dat nu eindelijk zijn volbracht?
Of zouden er nxc3xb3g weer jaren bij komen?
Zou het "er" xc3xbcberhaupt niet meer van komen, dat ik zal worden bevrijd?
Zou het pas zijn bij mijn dood?

Overleven, op hoop van zegen.

Draaiwit

fractaltekeningen kareldg

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 2 reacties

Eerst was het Woord

Woorden gegeven aan
waar komen woorden vandaan
van gisteren of van morgen
van vreugde of van zorgen

Woorden zorgen voor
dat ik je ermee bekoor
koren die van woorden zingen
dansend op de woorden gingen

Woordenstroom van Levensbron
alles waar het mee begon

Woorden die geen einde kennen
Om een ieder mee te verwennen

Nieuwwoord

Als woordkeus een werkwoord was
koos ik het mooiste pad
bezaaid met mijn woordenschat

Spelenderwijs mijn woordkeus was
antwoorden helder als glas

Een glashelder gegeven
om waarlijk voor te leven
woorden mij ingegeven

Mij geschonken door Wie
Iemand die ik niet zie
doch achter de schermen
mij steeds zal beschermen.


fractaltekening: kareldg

Categorieën: Mijn gedichten | 5 reacties

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: