Maandelijks archief: september 2008

Een klein kind en haar gestoorde moeder.

Vchira08

Gekrijs, geschreeuw, gescheld, van verbaal geweld,
tegen een klein vrolijk kleutertje :

..

Scheer je weg!, en kom nooit meer terug!
want anders keer ik jou toe de rug!
Voor immer! en altijd! zal ik je dan verlaten
maar ‘k hou je toch wel in de gaten!
Denk maar niet dat jij beter bent!
Om jou geef ik nu ècht geen rooie cent!

..

Donder op als de sodemiet
jij lelijk nest en stuk verdriet!
Wacht maar daar ga jij voor betalen!
‘K zal al mijn leed op jouw verhalen.
Want wie niet horen wil moet voelen,
jij zult eens weten wat we bedoelen!

..

Het leven is niet om te lachen.
Maar pijn lijden en ongemachen
dat’s al wat jij moet ervaren:
ongeluk en veel gevaren!

..

Ik zal je maken héél erg bang
zodat jij ’s ophoudt met je gezang
van vrolijkheid en van plezier!
Hou op met dat getierelier!
Want anders zul je er van lusten
daar leer ik je wel in berusten!
‘K zal maken je leven tot ’n ware hel
jij misbaksel en stom lellebel.

..

Denk maar niet dat ‘k jou bewonder!
Ik geef je stevig op je donder
als jij niet ophoudt met die gein
dan krijg ik jou ja heus wel klein!
Dan zal ‘k jou net zo lang eens slaan
totdat de lust je is vergaan!

..

Hoepel op jij dondersteen!
want anders ga ik voor immer heen.
Zal ik jou ’s vlug verlaten
hou dat maar heel goed in de gaten!
Dan heb je ’t zelf op je geweten
er worden hier korte metten gemeten!
Dus hou op met je lievigheid
want anders raak je je moeder kwijt!

..

Ja!, dan hou ik ’t voor gezien
jij ontevreden boeretrien!
Hel en verdoemenis is wat ik spreek
anders laat ik je in de steek!
Knoop dat maar heel goed in beide oren
van jou wil ik niets goeds meer horen!!!!!

Vchira14

De uitspraken van mijn moeder zijn niet verzonnen en komen zonder de enorme bedreiging die er van uitging, zeer mild over.
De werkelijkheid was erger dan ik in het gedicht kan verwoorden.

Advertenties
Categorieën: Mijn gedichten | 6 reacties

Het is hun vloek.

Hun vloek werkt nog steeds.

Alleen vanuit het hebben en voelen van pijn mag ik bestaan.

Pijn voelen, pijn hebben = ik mag er zijn.

Als mij pijn en ongeluk overkomt, is mij toegestaan om te mogen voelen (plus weten), dat ik idd een mens ben, er mag zijn, en erbij horen mag. Van dit gegeven was ik totaal afhankelijk gemaakt.

Pijn ondergaan is voor mijzelf als een bewijs geworden, dat ik xc3xbcberhaupt besta.

Daarom heb ik zoveel pijn en gekte in mijn hele lijf, en met name in mijn gezicht en hoofd.

Het straft mij extra, nu ik als een onafhankelijke persoonlijkheid wil en durf te gaan leven; en omdat ik nu mezelf wil zijn.

Dat is a.h.w. verboden gebied en niet toegestaan. Dit is mij nl nooit toegestaan door hen, voor geen millimeter!

Paarsje23

Ze kwellen mij extra (nu al zxc3xb3 lang), omdat ik me vrij aan het vechten ben van hun indoctrinatie, hersenspoeling, valsheid en leugens; en ik me onder hun vloek vandaan aan het "opwerken" ben. (haha, vandaar die eerder geposte foto). Een vloek waarmee ik heb leren leven en overleven, door hen daar blijvend in te moeten (be-)dienen; en waar ik van afhankelijk werd gemaakt, om daar blijvend naar te moeten leven.

Bijvoorbeeld: ieder eigen initiatief werd afgestraft of al in de kiem gesmoord. Mijn creativiteit werd met minachting bekeken. Ik moest mij altijd bespied voelen en "weten".

Ik mocht nooit ergens van genieten, zonder dat zij er eerst hun genot, of macht over konden laten gelden. Was ik ergens blij mee, dan volgde er straf. Ze probeerden ook, om alles al bij voorbaat stuk te maken voor mij. Ik durfde mij nooit ergens op te verheugen, bv, zou er een schoolreisje plaatsvinden, dan was ik juist op die datum ziek. (Hier zijn legio voorbeelden van op te sommen, Ik word nu nog misselijk als ik die tot me door laat dringen. Ik ga ze nog wel een keer opschrijven hier, daar maak ik dan het onderwerp, "Mies en scxc3xa8ne" van.)

Omdat ik steeds meer van de waarheid ga zien en dus niet meer in hun leugens geloof, c.q. niet meer in hen geloof, vallen ze me nu extra hard aan; want al die plagen, ze nemen nog steeds in hevigheid toe. Dit is natuurlijk ook bedoeld om me te ontmoedigen en mij totaal uit het veld te kunnen slaan.

Ja, hun vloek werkt nog steeds.

Nog steeds lijkt het alsof ik alleen nog maar uit pijn, stress, enz. besta; alsof mijn leven alleen maar uit pijnbeleving bestaat, en alsof alleen pijn voelen is toegestaan. Daar komt het in de praktijk nog steeds op neer.

Doch ik moet boos worden en blijven, en doorgaan met me vrij te vechten van dit "duivelse" gegeven, als zou die pijn terecht ergens op slaan; b.v. als zijnde nog altijd mijn eigen schuld, mijn verdiende loon, terechte straf voor mijn zonden, enz..

Ik moet doorzetten met hen niet meer te geloven.

Ik moet mezelf overtuigen dat hierna een heel ander leven op me wacht, dat dat alreeds is toebereid voor mij.

Troon

Want soms denk ik idd :"wat, als ik nu geen pijn, geen slapeloosheid, e.d. meer heb, als ik weer pijnloos en normaal kan eten; wat, als alles "op orde is", wat dan? Dan is er toch niets meer! : Doch dit laatste is dus ook hun vloek :(.

Nu wordt heel mijn leven opgeslokt door het vechten om mijzelf op de been te kunnen houden, vechten tegen wanhoop, opboksen tegen iets waarvan ik voel dat het zich steeds op mij probeert te wreken. Dit aanhoudende gevecht neemt nu heel mijn leven in beslag. Ik weet (zou niet meer weten) hoe een normaal leven was.

Wat is een normaal leven?

Wat is een leven, zonder hun haat steeds te moeten voelen?

Ja, want dit moet ik toegeven : "ze hebben me altijd gehaat".

Gehaat omdat ik me in hun midden bevond. Stikjaloers waren ze op mij. En nxc3xb2g, omdat ik anders was, en anders ben.

"Gij geheel anders, gij zult worden gehaat".

Het licht in de ogen, het is me nooit gegund.

Deze conclusie hier op te moeten schrijven is ontzettend moeilijk nu. Maar ik moet dat bekennen en toe durven geven, er zit niets anders op.

Dochter Sions ~ Morgenster.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 6 reacties

Inzien en mezelf geloven (2)

Vervolg, 23 Sept.

Ontrafeling van de hersenspoeling van een klein kind.

Mies3school

Ik leerde ervoor te leven, om als hun zondebok mijn zgn. zondenlast weg te kunnen werken. De zondenlast die Mijn Leven was.

Ik leefde dus om mijn schuldig geweten zuiver te krijgen, om mezelf daarin te bewijzen (dat ik dat idd goed genoeg deed) en me daar ook echt, goed genoeg voor in zou zetten.
Totdat God eens tegen mij zeggen zou :"zo Miesje, nu is het goed, nu heb je alles weggewerkt, nu vindt ik je goed genoeg".

Echter, die woorden hoorde ik maar niet. Dus moest ik blijven zoeken naar schuld om weg te kunnen werken.
Voor alles en iedereen deed ik mijn best om te zoeken naar een gelegenheid, om mijn onschuld maar te kunnen "vinden". Dit bewerkstelligde ik door al het kwaad in alles en iedereen op te gaan heffen, zelf de schuld ervan op me te nemen, enz.

Ik werkte me over de kop, echter het hield nooit op; er kwam juist steeds meer bij om op te gaan heffen en om goed te gaan maken. Iedereen kon daarvan mooi profiteren. Bekaf ben ik, letterlijk, nog steeds.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

24 Sept., Over herbeleven, inzicht en hersenspoeling:

Mijn hele leven lang ben ik al boete aan het doen over het feit dat ik besta.
Mijn hele leven lang moet ik goed maken dat ik "uberhaupt" besta; moet ik mijn leven zien te verdienen, zichtbaar verdienen dat ik er mag zijn. Ik moet mijn rechten dubbel en dwars veilig zien te stellen, wil ik mogen voelen dat ik aanwezig mag zijn. En dan nxc3xb2g, word ik niet voor xc3xa9xc3xa9n van hen aangezien, en negeren ze me, ben ik er niet, heb ik geen stem, ben ik a.h.w. niets.

Constant probeer ik goed te maken dat ik, "ik ben", en zichtbaar aanwezig ben. Dat ik een mens ben die kan doen, denken, leef, eet, loop, zit, slaap, lig.
Ik mag niet zijn. Moet niets zijn, niet zichtbaar aanwezig.

Alleen als onmondig, nietig, stom, dom, hoopje ellende moet ik zijn. Als een heel, heel klein, onnozel schaap, een speeltje, laag bij de grond, wat ze zomaar weg kunnen trappen, een rotschop aan kunnen verkopen, in een hoek kunnen trappen, en alles ongemerkt, automatisch op af kunnen reageren; zonder dat zij met een schuldig geweten zullen blijven zitten daarna, of dit hoeven te hebben. Want het is toch maar een speeltje, iets "laag bij de gronds", niet de moeite waard. Daar mag je toch alles mee doen wat je wilt; overheen walsen, enz. Een waardeloos vod, een te verwaarlozen iets, dat geen aandacht vraagt, altijd lief, gewillig en zoet is; dat je toch over het hoofd ziet, niets waard is. Niets voorstelt, geen notie heeft, niets in de gaten heeft, geen gevoel heeft, geen idee. Helemaal niets.

Dus, schop er maar tegen, haal maar eens flink uit t.o.v. dat ding, dan is het tenminste nog ergens goed voor. Ja, heel goed om eens lekker al je gif op af te kunnen geven, en alle schuld op te laden : "zo, ben ik het weer kwijt!

Mies4Hier met jou, ik rammel je af, totdat je niet meer weet wat voor en achter is, nxc3xb2g een klap hier, stomp daar, al mijn haat eruit, duw, trap ik in jou, jij misbaksel van een nutteloos, stom wezen!
En maak nu maar weer dat je wegkomt!
Wxc3xa8g met jou, ik kan je nu niet meer gebruiken. Maar kxc3xb3m hier als ik je roep, heb je me hxc3xa9xc3xa9l goed begrepen, anders zwaait er wat!!

Ik was alleen maar een stuk vuil dat in de weg lag, zo werd mij geleerd om over mezelf te moeten denken, als zodanig werd ik beschouwd en behandeld, net hoe het hun uitkwam.

Een afgericht iets, ter hunner beschikking gesteld door God (volgens hen), om me te kunnen maken of breken; en mis-bruiken, om op die manier nog iets goeds van me te kunnen proberen te maken.

Mijn hele leven lang heb ik moeten bewijzen dat ik mocht bestaan, en heb ik dat bestaan moeten zien, om dit te verdienen in de ogen van anderen. Ik mocht nooit ergens van genieten, zonder dat zij er hun machtwellust mee konden voeden. Ook moest ik mij altijd bespied en bestraft weten.

Dat hebben zij op hun geweten!
Kunnen ze wel, durven ze wel, tegen zo’n goedgelovig, hen adorerend kind?

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 6 reacties

Steeds meer inzien en mijn gevoel durven te geloven.

24 Sept.

Voor het eerst ben ik heel erg boos geworden op mijn ouders, plus op alle anderen die met hen mee hebben gedaan. Echter voornamelijk op mijn (ik zou haast zeggen duivelse) moeder.Voor het eerst kon ik mij vannacht echt verplaatsen in de gevoelens van dat, met name door haar mishandelde kind. Op heel die situatie waarin ik als voetveeg werd gebruikt, geen stem mocht hebben, geen eigen denken, noch gevoel; en waarin mij geen enkele waarde of recht van bestaan werd toebedeeld.

Voor hen bestond ik gewoon NIET.

Ik weet nu weer hoe vreselijk ik werd "ontkend te bestaan"!!!! En hoe zij mij dat ook steeds lieten VOELEN, expres!!
Ik MOEST dat altijd VOELEN, om me van daaruit voor hen in te gaan zetten (me door hen te laten leven, en me te laten besturen door hun wil).

Krijgertooi

Uit mijn dagboek, 23 Sept.:
Ik moest altijd voor hen allen aan het werk zijn, anders was het niet goed, en waren de gevolgen voor mij, idvv hun wraak (op allerlei manieren). Sowieso wilden zij mij doen mislukken, wat ik ook deed, liet, of voor hem voorkwam. Alles kwam op mij neer, hun woede, hun oorlogstuig, hun geweld. Alles was mijn verantwoordelijkheid, dus ook mijn schuld (mocht er hen iets niet naar de zin zijn). Die schuld moest ik ook altijd heel erg voelen. Met schuld werd ik achtervolgd, gechanteerd en gehersenspoeld. Alleen uit schuld mocht ik bestaan. Het enige dat me was toegestaan om te (moeten) voelen, was schuld. Me schuldig voelen aan mijn gebreken in mijn bestaan. Mijn wezen kreeg alleen dan erkenning als ik me tot zondebok liet verklaren door dat oorlogstuig om me heen; die echter aan de buitenkant zo "netjes", keurig, plus in aanzien waren. Met God (zgn.) hoog in het vaandel als hun bewijs.

Mijn ouders hebben me ingeprent dat ik van God nooit boos op hen mocht worden; dat ik geen recht van spreken had, omdat ik nog maar een onmondig kind was en volgens hen "pas kwam kijken"; een onnozel schaap, een bij voorbaat schuldig wezen, die "van toeten noch blazen wist".

Ze beweerden dat ik dus ook geen juist gevoel kon hebben. Dat hun gevoel het juiste was. Sterker nog, ze hersenspoelden me met het gegeven, dxc3 t ik helemaal geen gevoel zou bezitten, noch kxc3xb2n hebben. En dat ikzelf helemaal niets weten kon, over wat er allemaal (volgens hen) aan kwaad in mij zitten zou. Dat ik ook helemaal niet wist hoe fout ik volgens hen wel (niet) was. Dat ik dat helemaal niet kon weten als kind, maar dat ik dat vele kwaad toch echt (wel degelijk) in me had; en daarom schuldig was t.o.v. God, en t.o.v. hen. Want zij en God zagen dat kwaad wel. Dus hadden zij het recht om mij voor dat kwaad (wat zij zagen en ikzelf dus niet) te straffen, plus mij dermate te tuchtigen, totdat ik eindelijk dankzij hen mijn lesje had geleerd. Zodat God dan ook niet meer boos op mij zou zijn, en zich niet meer op mij zou hoeven te wreken.

Dus, daarom wroken zij zich maar alvast bij voorbaat op mij, om erger te kunnen voorkomen (zgn. voor mijn eigen bestwil). Zodat ik er bij God "mee door zou kunnen".

In de praktijk betekende dat voor mij, om hen altijd trouw te moeten blijven (dienen), alles aan narigheid bij hen voorkomen, alles van hen slikken, alle schuld op me nemen (waarvan zij beweerden dat ik schuldig zou zijn); hen altijd geloven, nooit ergens vraagtekens bij zetten, enz. Dan pas, als ik aan alles goed genoeg zou hebben voldaan, me tot het uiterste zou blijven bewijzen, en me uit de naad zou werken daarin, dan pas zou mijn moeder er eens over gaan denken of ze "met haar hand over haar hart zou strijken", en alles met "haar mantel der liefde" zou bedekken, (aan wat ik allemaal weer op mijn geweten zou hebben, maar zelf geen weet van zou kunnen hebben omdat ik dus zo’n stom uilskuiken zou zijn, zonder gevoel, zonder inzicht, zonder enige "notie van", enz., enz.).

Dus zondig!
Al bij voorbaat veroordeeld, en al lang "in de pan gehakt". Echter wel nog xc3xa8rgens goed voor, nl. om goed genoeg te leren:
Steeds goed genoeg alle schuld op mijn zondig verklaarde persoontje te betrekken, naar me toe te trekken, en zelf daarna ook nog eens (tot slot), steeds tot de slotsom moeten komen, dat dit allemaal "mijn eigen schuldig voelen was" t.o.v. God.

Zo krom heb ik leren denken!

Als ouders stonden zij daarin altijd in hun recht, want zij stonden dichter bij God. Zij konden het weten, dat kon iederen zien en horen. Hun aanzien in de gemeenschap, de kerk, hun bijbellezen, enz.; dat alles stond als hun gelijk aan hun kant, en was hun bewijs.

Wordt vervolgd.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 2 reacties

Verwerking laatste emdr.

23 Sept.

In overleg met therapeute I. hebben we vandaag besloten, dat dit voorlopig de laatste van de 3 (dubbele) EMDR-sessies zou worden.

De emdr is met wederzijds respect afgesloten. Het komt er op neer, dat in de emdr- sessies door de therapeut is bevestigd dat Karel en ik heel goed bezig zijn.
En het is fijn om door iemand die er ook verstand van heeft, extra bevestigd te worden.

Sterker nog, Karel (en ook ikzelf) hebben haar nog het xc3xa9xc3xa9n en ander mogen leren over de werking van de geestelijke wereld; ook over hoe dat in elkaar zit mbt religie e.d..

Karel heeft mij de laatste 2 sessies goed op weg geholpen, eigenlijk deden I. en hij de emdr in samenwerking met elkaar. En het is "mooi geweest".

Ik heb er geen spijt van dat we dit toch hebben gedaan. Tijdens de behandeling heb ik me intenser moeten verplaatsen in drie specifieke gebeurtenissen, welke wij als model hadden uitgekozen om te behandelen. Voor mij was het een nadrukkelijker herbeleven, omdat ik daar niet op mocht reageren met het verstandelijk beredeneren van die situatie. Nu moest ik mijn gevoel laten prevaleren, en daar werd ook steeds op doorgehamerd door I.

Butterfly2

Maar het echte emdr-systeem werkte bij mij niet.

Wel heeft I. bevestigd, dat ik van mezelf mag houden, dat ik bestaansrecht heb; en dat ik boos worden mag. Ook heb ik geaccepteerd dat ik vroeger niet boos had kunnen worden, en dat ik ook niet schuldig ben aan het feit dat ik me niet kon verweren en hen daardoor ben gaan dienen; dat ik daar in huis "alle kou uit de lucht ging halen", en alleen maar "goed heb willen zien", in die hele oorlogssituatie die er om mij heen heerste. Het is een overlevingstaktiek geworden.

Toen I. mij "voorschotelde" hoe slecht mijn ouders waren, en ik niet anders kon dan dit te beamen, heb ik nog wel even wat traantjes moeten laten. Het wxc3 s gewoon een onleefbare situatie, echt heel verdrietig om mij dit te moeten realiseren, en dit nu ook toe te geven. (Ik kon nu geen excuses meer gaan verzinnen voor hen, of enige schuld bij mijzelf neer gaan leggen noch, zoals ik altijd onbewust heb gedaan, die schuld bij mezelf te gaan blijven zoeken.)

Dat het me destijds idd is gelukt, om van die afschuwelijke situatie voor hen (en ogenschijnlijk ook voor mijzelf) onrechtmatig iets goeds te maken, daar ben ik ook niet schuldig aan.
Iets wat slecht is mag je niet omdraaien naar goed.! Ik had niet anders gekund; ik had die kennis en kracht niet om het anders op te lossen.

Van I. heb ik ook bevestigd gekregen dat ik niet schuldig ben aan mijn pijn van nu. Samen met Karel hebben we doorgesproken dat het nog altijd de lichamelijke vertaling is van de psychische pijn, veroorzaakt door hun geestelijke mishandelingen. En dat ik dus door moet zetten met dit te accepteren. Ook in het accepteren van die pijn ( dat ik daar dus helemaal niets aan kan doen, voorkomen, noch verhelpen ) zal ik geduld moeten hebben tot alles is verwerkt; totdat het gedeelte van mijn geest en mijn denken, dat zo negatief door hen is bexc3xafnvloed helemaal opnieuw is "gereset".

Dus we gaan met Gods hulp verder op de ingeslagen weg.

We zitten goed, zullen we maar zeggen!

Butterfly_watching

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 4 reacties

nav de 2e emdr-sessie: ze zullen me los moeten laten als ik de waarheid ken.

De laatste 2 foto’s had ik maar geplaatst om mezelf een oppepper te geven; het is nl nog ontzettend zwaar wat ik aan het verwerken ben.

Eigenlijk niet te doen, had ik de hulp niet, de steun van Karel, en zou ik niet blijven vertrouwen op en in een goed Plan van God, dat Hij voor mijn leven "zou hebben".

Ja, het is "zou hebben" geworden, soms is het niet meer een stelling, durf ik daar niet meer van uit te gaan.

Maar ik moet me hier aan vasthouden, anders is immers alles voor niets geweest!

En zoals ik ook in een liefdevolle God geloof, moet ik nu ook aan boze geesten geloven.

Dat was de grootste angst, die er in die 2e emdr-sessie naar boven kwam; en die ik (helaas) zelf moest bevestigen, dat ik die altijd heb kunnen voelen in de mensen om mij heen. Dat ik daar mijn hele leven lang al voor op de vlucht ben geweest (van binnen). Tja, in werkelijkheid kon ik geen kant op.

Altijd heb ik ze aan me voelen trekken, dat kwade. Ik heb het leren verstoppen, weg leren werken, om leren draaien, er iets goeds van "moeten" maken, voor hen, als ook voor mezelf. Want dat boze geesten bestaan, en dat je ze dus echt kunt voelen, dat wil je NIET weten. Zeker als je ze voelt in je vader en moeder, je broer, je zus, je beste vriendin, e.a.; ja, zelfs dat je voelt dat ze je via je "eigen" kinderen kunnen aanvallen, en dat (onopgemerkt door mij) ook steeds doen.

Mijn hele leven lang hebben die boze geesten mij "voor hen ingenomen", ben ik er door ingenomen; van in de macht geweest.

En nu ik ze al jaren steeds duidelijker onder ogen krijg, nu vallen ze des te harder aan. Nu zetten ze echt "alles op alles". Ze maken des te feller, heel mijn leven stuk.

Heel mijn bestaan heb ik altijd van hen af moeten laten hangen.

Dus: "tel uit je winst" voor hen.
Ik moet er van lusten, nu ik ze ken
nu ik hen niet meer verwen
ze hun zin niet meer geef
niet meer voor hen leef
me niet meer laat uitwonen
hen niet meer blijf belonen
voor de straf die ik kreeg voor hun zonden
ik niet meer de schuld op me neem van de wonden
die zij toebrachten, toedachten
hen niet meer wil hoogachten
hen niet meer naar de ogen kijk.

Ze willen echt, dat ik alsnog bezwijk!
En steeds lijkt het erop dat hen dit gaat lukken
Want eerlijk gezegd, ze rijten me echt in stukken
Zo voelt het in mijn hoofd
De nachten, ze zijn niet om door te komen
De dagen, een niet te beschrijven gebeuren
Maar ik zal ophouden met zeuren.
Ik blijf vertrouwen,
ook al zie ik door al het kwaad
het bos niet meer.

Doorzetten is de remedie
en vertrouwen
"Eind goed al goed"!
Laat het einde maar komen
van deze rit
ik ben niet langer hun bezit.

Daar blijf ik voor vechten.

Ik heb ook mijn rechten
ook al werd steevast beweerd, dat ik die
al bij voorbaat zou hebben verspeeld.

Mijn rechter is nog altijd mijn God.

Mijn echte Vader en Moeder in xc3xa9xc3xa9n!

Noorderlicht

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 4 reacties

Mies breekt door!

Een sterk staaltje van Mies.

Hekkenmoller

Afgelopen April is me dit nog gelukt!

Wat je al niet doet om jezelf op te peppen, en de beklemming letterlijk

probeert om te doorbreken.

Maar we gaan dapper door, emdrrrrrrr nog aan toe!!!

Categorieën: Fotos | 6 reacties

Mies komt op ;-)

Omdat ik me zo down voel, ga ik maar even een grapje "uithalen".

Hier zien jullie Mies opkomen :

Miesopkomend_lst

Ze is hier 25 jaar.

Nu er "in het echt" nog bovenop zien te komen!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Deze foto is genomen door Karel. We hadden toen nog een "doka",

en drukten onze eigen foto’s af (gezellig in het donker met een rood lampje ;-)).

Categorieën: Fotos | 6 reacties

2e EMDR

13 Sept.

Afgelopen dinsdagmiddag had ik weer twee behandelingen emdr achter elkaar.
Ik zag er aanvankelijk helemaal niet tegenop, echter de maandagnacht was extra zwaar geweest, en ook in de ochtend was ik "niet veel waard".
Toch ging het allemaal goed. Ook dankzij Karel, die me bracht en er weer bij gebleven is.

We hebben het over angst gehad. Eerst was het even puzzelen welke gebeurtenis(sen) we zouden behandelen, ( we hadden "te veel keus" ;-)).

Achteraf gezien hebben we een goede keuze gemaakt.

We zijn tot mijn diepste gevoelens aan angst gekomen. Eigenlijk een moeilijk benoembare angst die er mijn hele leven lang is geweest, en die ik altijd op me af heb voelen komen (deels onbewust, omdat ik gedwongen werd om dit gevoel te moeten ontkennen). Het is iets heel duisters, waarvan ik uit voel(de) gaan, dat het nooit wilde dat ik zou bestaan, of mag/mocht bestaan op deze wereld.

Ik ben als kind ook altijd zeer angstig geweest, om op een of andere manier de aandacht op mij te zullen vestigen. En nu kreeg ik dit alles bevestigd via de 2 voorvallen die er behandeld zijn.

In die 7 jaar dat ik al zoveel heb herbeleefd, heb ingezien, en opgeschreven heb voor mezelf; ik steeds meer kennis heb gekregen aan herinneringen, die ik allemaal "kwijt" was geraakt en had verstopt (achter een hele zware "camouflagedeur"); na bijna 8 jaar van voorbereidend werken, lijkt deze emdr een soort van : het nu zelf met mijn gevoel te moeten bekrachtigen.

Het zelf, xc3xa8n met verstand, xc3xa8n met gevoel helemaal tot me door laten dringen; ik kan er nu NIET meer onderuit, of omheen.

Het is waar wat ik allemaal heb gevoeld en allemaal heb beleefd.

Heel het doek aan leugens, hersenspoeling, e.d. het wordt helemaal opgerold, ik haal dat nu zelf HELEMAAL weg.

Parelnest

En Ik moet er "als nieuw", opnieuw doorheen.

Vanwege al die jaren van voorbereidend werk; (een weg die we samen m.b.v. God al hebben afgelegd) lijkt het erop, dat ik nu een samenvatting van de essentie van het grote geheel ga overzien, en dit ook zelf helemaal moet bevestigen en bekrachtigen met mijn hele wezen, mijn hele verstand, plus gevoel.
En dat ik er nu ook MAG WEZEN. Een totale zelfbevestiging t.o.v. alles waar ik uit besta.

Dat alles dus ECHT is geweest, en ook ECHT is bedoeld om zo te mogen, ja zelfs te moeten zijn.

Alles mag nu op zijn plaats vallen.

Na de behandeling was ik gewoon blij, gelukkig ook om zoveel bevestiging.

Oef, maar de dagen erna………….

Niet te doen, alsof je een baby bent die al als een volwassene behoort te functioneren. Ik was stukker dan stuk.
Kreeg ook weer zoveel meer aan herinnering terug; wat eigenlijk logisch is als je zoveel zelf hebt bevestigd aan je gevoel.

Die inzichten gaan dan nog weer veel dieper, en de klachten zijn navenant, terwijl ik echt dacht : nu gaat het beter, nu bxc3xa8n ik er vast (bijna).

Dus NIET hxc3xa8, zucht!

Later meer. 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 6 reacties

Deze vogeltjes zijn niet voor de poes.

Mijn 1e weefwerk uit ong. 1980.

Dit doek hangt tussen 2 ouderwetse traproetjes bij ons boven in de hal.

We hebben er een foto van gemaakt,

en hier dus onze tortelduifjes, bovenop een wel, zeer tevreden poes.

Met een klik worden ze nog groter.

Katweef

Laat je niet voor het lapje houden

dit is geen echte lapjeskat 🙂

Bedankt voor het kijken, bye, bye!

Categorieën: Eigen kunst (divers) | 1 reactie

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: