Maandelijks archief: januari 2010

Verstoppertje spelen

*
Verstoppertje spelen, zovele jaren
er waren jaren dat ik er dol op was
verstopte mijzelf in alle hoekjes en gaatjes
achter heg en steg, in de paadjes
van mijn jeugd
doch heb nooit beseft, dat het niet deugd.

Dat heel mijn leven in dat teken is blijven staan
van ineengedoken en verscholen
van geen geluid of kikje geven
van jezelf niet laten zien,
nooit beseffend dat ik geen bestaan verdien.

Zonder te weten voort
durend op mijn hoede.

Altijd bang om te worden ontdekt
steeds zoekende naar een veilige plek.

Levend in een onherbergzaam,
dolend in een eenzaam bestaan
ben ik, zonder te beseffen
constant op de vlucht gegaan.

Een leven lang gespeeld
in een luguber spel.

Een vluchtend wezen
zo te zien, niets om te vrezen
vreselijk wreed om te leven:

In de doolhof van hun geest
ben ik altijd
het haasje geweest.

*

Het_haasje2

*

Advertenties
Categorieën: Mijn gedichten | 4 reacties

Droom over mijn ware gevoelens

Vannacht had ik een droom, die zo realistisch overkwam. Zo duidelijk en echt werd beleefd. Alsof ik het in het nu, in de werkelijkheid beleefde. Ik was er intens diep aan onderhevig, aan de gevoelens van toen; welke ik toentertijd allemaal heb verdrongen en verstopt, als op de automatische piloot.

Het was in mijn tiener-(leef)tijd.
Het was ’s ochtends vroeg, en mijn moeder riep mij wakker. Het eerste wat ik dacht /deed, was direct de paniek wegdrukken; en onderhevig zijn aan het mij intuxc3xaftief gelijk instellen op mij aan te passen aan het leven, waarin ik mij plots weer bevond. Het leven waar ik mij aan onderhevig voelde ‘te moeten zijn‘.

Ik, die zo geheel anders was, moest mij ‘als de wiedeweerga’  gaan instellen op intens aanpassen, om te kunnen overleven in de wereld waarin ik wakker werd gemaakt.
Ik drukte automatisch al mijn angst, eenzaamheid, mijn onbevestigde wezen heel diep weg; en vroeg mijzelf (paniek onderdrukkend) af welke kleding ik aan moest trekken voor die dag.
Dat aantrekken, die kleding (als zijnde ook een vermomming van mijn ware gevoelens) van een ‘mij voegen in’; letterlijk een camouflage, als aanpassing aan wat er van mij werd verwacht hoe ik moest zijn. Hoe ik mij had te gedragen en voor de dag moest komen; in die wereld van hen, waarin ik een vreemde bleek te zijn.

In die droom werd ik met mijn onderbewuste, verdrongen gevoelens van radeloosheid geconfronteerd. Ik beleefde die gevoelens intens. Ze werden mij a.h.w. voorgeschoteld / ‘toegediend om te voelen en er doorheen te gaan.
Ik, die destijds in de werkelijkheid zo goed leek te functioneren, mij zo intens wist in te leven aan ieders verwachtingspatroon van hoe ik (volgens de wereld) hoorde te zijn, en te functioneren.
Ik ervoer in die droom hoe het voor mij destijds echt heeft ‘moeten’ zijn.
Hoeveel pijn ik altijd automatisch ‘over mijn kant heb laten gaan’. Hoe ik mijzelf helemaal heb overtroefd. Hoe ik me liet overnemen, om onderdeel uit te mogen maken van ieders verwachtingspatroon, zoals het volgens de regels van het spel in deze wereld hoort te zijn.

Ik deed zo mijn best om diegene te zijn, die ze van mij wilden maken. Wat een aanpassingsvermogen, wat een onderdrukking t.o.v. alles in, en van mijzelf. Wat een leven naast mijn werkelijke innerlijke leven.
Zo gedwongen, verdrongen, zo diep verstopt en verborgen, zodat je zelf niet meer weet dat er iets niet klopt. Dat je niet, of liever nooit meer weet wat nu echt is, of wat niet.

Je leven niet meer zeker zijn, letterlijk.
Want, zou ik mijn eigen ik gevoelens ‘ten toon hebben gespreid’……? Zou ik alles daaraan aan mijzelf toe hebben gegeven……oh, ik had geen leven, echt!
Ik hoorde daar niet thuis, geen plaats voor mijn ware ik.
Ik heb het altijd gevoeld, en ergens ook geweten.
Ook zij hebben het gevoeld en geweten. Vandaar hun jaloerse blikken, hun mij proberen ‘ten val te brengen’, als ik ook maar iets zou durven laten zien van mijn werkelijke innerlijke leven. Vandaar, het mij belachelijk maken, het mij steeds proberen om uit te dagen, en onderuit proberen te halen, juist in datgene waarin ik uitblonk.

Ja, ik blonk te veel, ik was te licht. Ze zagen het licht in mijn ogen. ZE HEBBEN HET GEZIEN! En juist DAT, dat gunden ze mij niet. Daar mocht ik mij niet bewust van worden. Nee, dat nooit! Ik werd kort gehouden, gekleineerd, klein gehouden, tot een verlengstuk van hen gemaakt. Althans dat is geprobeerd, en wel ‘aan de lopende band’.

En mij maar beschuldigen van ‘steeds uit de band te springen’, terwijl ik mij er helemaal niet bewust van was.
Mij maar beschuldigen, dat ik mij maar eens snel een beetje beter had aan te passen, in hun pas moest lopen, niet zo’n excentrieke ideexc3xabn er op na moest houden, niet zo verwaand moest zijn. Het niet zo hoog in mijn bol moest hebben, enz., enz.

Het begint vorm te krijgen. Maar wel een heel andere vorm, dan dat zij mij steeds wilden laten geloven, dat ik had of was.
Het lelijke nest (volgens hen). Het eigenwijze mormel dat ik volgens hen zou zijn. Het ‘mij niets mogen verbeelden’, het ‘niets in mijn hoofd mogen halen’, dat ik volgens hen deed.

Nee ik verbeelde mij niets, ik beelde mij juist in, dat zij voorbeeldig waren. Echter onbewust wist ik WEL beter. Ze hebben het gevoeld, ze hebben het gezien.
Doch, IK mocht het niet weten. Ik werd ‘mit Fxc3xbcssen getreten’, iedere dag weer gingen ze over mijn grenzen heen. Grenzen welke ik niet mocht hebben, welke ik mij niet kon/mocht permitteren.
Geen verweer, geen stem, geen inmenging in hun regels van africhten, waarmee zij mij een onderdeel wilden maken van hen.

De droom bevestigt alles over waar ik in de laatste 10 jaar van verwerking aan onderhevig ben.
Al mijn angstige vermoedens worden bewaarheid; worden door die droom naar boven gehaald, en zijn mij hierin voorgeschoteld.
Het is een verschrikkelijk gevoelsleven waarin ik iedere dag weer in het diepe heb moeten springen. En dat alles, op goed geluk, op ‘God zegene de greep’.
Ik was mijn leven nooit zeker, maar ben nu nog nooit zo zeker geweest over, dat alles wat ik altijd heb gevoeld (doch verdrongen) werkelijk, Echt waar is geweest.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 10 reacties

Het ergste

Het ergste

Ze hebben mijn vertrouwen in God teniet gedaan.
Dxc3 tgene is ’t ergst wat ze mij hebben aangedaan
afgepakt
omgedraaid
tot het moeten geloven in hen
die Hem afkraakten
stiekem in MIJN hoofd.

Ik moest, of ‘k wilde of niet.
Gedwongen heb ik toen in hen geloofd.
Zij, die speelden voor de grote bedrieger
die dansten voor zijn duivels spel.
Zij, die mij beloofden, verdoemenis en hel,
als ik niet alles gaf en investeerde aan hen,
die ik nu als mijn grote boosdoeners herken.

Helaas
een waar relaas
de waarheid
hij achterhaald
mij ‘wel’
in de zin van goed.

In God houd ik mijn moed
op Hem leer ik om weer te vertrouwen
zoals ik vroeger als automatisch deed,
om van Hem te houden
boven alles.

Ik weet Hij deelt in ieders leed
Het is Hem, die zij wilden kleineren
Hem, die zij persxc3xa9 negeerden
Hem, die zij pijn bezorgden,
via hun zgn. goede zorgen
die zij pretendeerden te hebben
t.o.v. mij.

Ik begin met een schone lei
Het mag, het moet
met goede moed,
DochterSions, in mijn hart en bloed.

xe2x99xa5

Categorieën: Mijn gedichten | 4 reacties

Het monster (trigger)

*
Er zit een monster in m’n kop.
Dat houdt niet op
met mij te houwen

heel mijn ‘hebben en houwen’
wordt daar stuk gehouwen.
Daar hou ik niet van
: gehakt in de pan
mijn hersenpan
omkneld met geweld

platgeperst
al bonkend doorstoken.
Wanneer wordt dit
ritueel nu eens
doorbroken?
breekt het dag
licht aan?

Zou het in de
sterren staan?
Nee, ik lees geen
horoscopen
dus blijf ik moedig hopen
op de:

Morgenster

*

Categorieën: Mijn gedichten | Een reactie plaatsen

Altijd doen alsof

Alleen als ik mij beter voordoe dan ik mij voel, kan ik ‘zijn’.
duw ik als verplicht, weg al mijn pijn
doch, lig ik in bed
heel alleen en verlaten
overheerst mij ellende, wat niemand heeft in de gaten
kuurt het beest zich uit in lijf en hoofd
word ik van mijn ‘ware ik’ beroofd.
Ingelijfd door een gruwelijk gebeuren
waar ik nooit om heb leren treuren.

Beroofd van zin om te leven
ploeter ik weer door die nacht-
wacht
ik
en dat duurt niet even
nee
het blijft
gaat puur
en guur
door mij heen
sidderend, niet te verwoorden
door mijn merg en been.

Waar moet ik heen, ik wil niet klagen
word ik beproefd om dit eenzaam te dragen?
komt het door wat ik destijds heb ervaren
en als zijnde ‘goed’ heb willen bewaren?
dat ik dacht te worden verwend
heb ontkend
en verstopt
terwijl ik in de geest werd GESCHOPT!

Op de schop mijn leven
stop nu eens even
al mijn beven, al mijn pijn
menselijkerwijs, niet om waar te zijn.

Dus niemand waarbij ik mijn nood kan klagen
verdraag dit nu al zovele jaren
onbegrijpelijk dat ik niet ten onder ga
terwijl ik er in deze wereld alleen voor sta.

Al weet ik dat God mij Karel gaf
toch ga ik nog steeds door
geweld en straf
en ben ik iedere nacht
weer terug bij af.

Terwijl ik vooruit wil
en weg van mijn leven
wil zo graag dood
doch, ook daar heb ik de hoop
over opgegeven
ben jaloers op mensen die al zijn overleden.

Verlaten in dit heden
wat heet?
: een bestaan
wat heet?
: om een mens te zijn?
Ik zit in een kuil
en heet : Pijn.

Ik geef het toe
ben zxc3xb3 moe
van ’t mij beter voordoen
van ’t maken van grappen
van ’t bagatelliseren, van net doen alsof
doch
doe ik dit niet
kan ik niet leven door
al mijn verdriet.

Ik wil niet stil staan bij heden, noch verleden
wat ik probeer is, om toekomstgericht te blijven denken
hopende op Wie mij het Einde zal schenken
oh, kwam het morgen, liefst nog vandaag
het is te lang dat ik dit leven draag.

Ik draag het over
heb er alles voor over
overleven
ik wil niet meer.

Maar de dagen rijgen zich aaneen
tot verder beven
ver over grenzen heen.

En hoe lang nog?
Dat weet God alleen.

xc2xa9 dochtersions

p.s. het is wel een beetje zielig, maar dat moet ook een keer kunnen.
Wees niet bang, dit heeft niets met zelfmoordgedachten te maken.
Dit gedicht heeft te maken met mijn verlangen naar God.

Categorieën: Mijn gedichten | 5 reacties

En…….nxc3xb3g meer poedersuiker!

Nog meer wit (in de omgeving, en in onze tuin). Ook hier is het ‘klikken met je handje’ om ze goed te kunnen zien.

Dank voor het kijken, en veel plezier in de sneeuw, die inmiddels alweer weggesmolten is.

Hetdal SneeuwspinwebWittetreurwilgWatzienikTafeltjedekje2 Solidago2Zonelantarens Sneeuwpop Ijspegeltjesrand_2 Tweeleeuwen Terborgbinnenplaats TerborggrachtTerborgkar1TerborgkeulsepotTerborgslenTerborgwielenTerborgwilgenTerborwachthuis Terborgsloot_2 Terborgkar2_2  Terborggieter_2

We gaan dus ‘af als een gieter’!
Want het regent nu, dat het giet.

Doch de sneeuw,
we vergeten hem niet.
Of is het ‘haar’?
Weet je wat? : BEKIJK het maar 😉

Met de groetjes van haar:
xe2x98xbadochtersions

p.s. Inmiddels is de sneeuw alweer terug.
Niet dezelfde, maar spiksplinternieuwe.

En alweer is ie wit, zo raar
waar-
om nu eens
geen ander kleurtje,
of eentje met
een lekker geurtje???
xe2x98xba .  xe2x98xbb .  xe2x99xa5  .

 

Categorieën: Fotos | 7 reacties

kort gedicht

Vanuit de eeuwigheid bekeken zijn we hier nooit lang.
Nooit langer dan nodig is, maar toch:

zo bang!

‘je hebt de tijd aan jezelf’?

Categorieën: Mijn gedichten | 2 reacties

Nooit mogen bestaan (trigger?)

"Je bent het NIET waard om te leven"!

Die boodschap is me altijd doorgegeven,
en ik VOEL het (fysiek, letterlijk)!
Het gaat mij door merg en been.

"Weg met jou"

"Jij mag NIET bestaan",
als je mij niet naar de volle 100% tevredenheid dient
niet doet wat ik je ingeef
wat je van mijn ogen af kan lezen
wat IK wil
dat je VOOR MIJ zult moeten doen!

Voor/aan iedereen
heb ik mijn zelf ‘afgestaan’
af MOETEN STAAN.

Ingeleverd!

Opgelost
korte metten
maken
altijd
met mij(n gevoel)
mijn hele bestaan
(werd) afgedaan!

‘de beuk erin’

Ik voel het,
het dringt tot me door,
en door.

Traan2a

traan

xc2xa9 dochtersions
 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 9 reacties

Ik moe(s)t er aan geloven (trigger?)

Het bestaat echt: geestelijke moord.
Zonder dat het kind iets merkt, wordt het in bezit genomen, wordt ze leeggeroofd, en vermoord.
Haar geest wordt dusdanig ondergeschikt en afhankelijk gemaakt van de dader, dat er niets meer van de oorspronkelijke geest van (in dit geval) het meisje overblijft.
Leeggeplunderd, zonder het te weten, te vermoeden, te kunnen beseffen……toch voelt ze het, en wordt het gebeuren gesignaleerd, opgeslagen en ergens in haar ziel gekerfd.Die ‘herinnering’, dat voelen, het overleefd; zowel letterlijk en figuurlijk komt het eens naar buiten, alles wat zich in de geest heeft afgespeeld.

Mee gespeeld
met al haar gevoelens
op geteerd om het lieve en zachte
dat het meisje meekreeg
vanuit jaloezie is dit vermoord.

En het meisje, hoe reageert het met en vanuit haar onderbewustzijn, op zulk een gruwelijke daad?
: het doet er alles aan om eens, ja ooit eens lief gevonden te worden.

Dat is waar heel haar leven om draait.
Alles heeft ze er voor over,
dat ze eenmaal bevestigd zal en mag worden
dat ze ECHT bestaat.
Dat ze geen stom en oerlelijk, achterlijk kind is
dat ze lief is
zacht is
met de ander (de daders) begaan, bewogen.

Het kleine meisje ontfermt zich over de daders
probeert er alles aan te doen
zodat men eindelijk eens zal merken, zal zien
dat het roven en vermoorden
helemaal NIET nodig is.

Dat er onvoorwaardelijke Liefde is
voor iedereen!

Het offert zich op
om dat te bewijzen.

Maar ziet (nog) niet
dat dit niet te bewijzen valt!
Het valt in de valkuilen van ‘het moeten bewijzen’
het komt er niet meer uit.
En de vicieuze cirkel is rond.

Daar komt ze nu, anno 2010 ‘rond voor uit’.

Vooruit, ga weg!
jullie monsters zonder waarde
ga heen met jullie geklaag
steen en been
die mij hebben mishandeld, en
als een jong, voor hen kwispelend hondje
hebben gedresseerd.

Mij hebben afgericht
gemanipuleerd
voor gek versleten
dit hebben jullie op je,
jullie geweten!

Ik heb het nooit vermoed, of begrepen
terwijl jullie mij naar de keel grepen,
had ik jullie lief!!!!!

En nu,
al zovele jaren van,
inzicht, verwerking, acceptatie,
ongeloof over zoveel
wat niet voor mogelijk
te houden is.

Toch hield ik van jullie.

Ongelooflijk, hoeveel.

Verdriet, nog steeds niet te bevatten.

Ik snap het niet:
hoe kan de pijn nu zxc3xb3 extreem fysiek en constant overheersend aanwezig zijn?
Hoe kan iedere morgen, iedere minuut dat ik ontspan
iedere seconde van mijn leven van de laatste 10 jaren
de greep van de lichamelijke pijn, zo overheersen over mij?
Hoeveel heb ik als kind dan moeten verdragen?
Is het werkelijk waar?
Zit het dusdanig in elkaar?

Niet te bevatten!
Geen peut die me geloofd,
mij begrijpt,
mij bevestigt.

Toch voel ik dat het bestaat, xc3xa8n waar moet zijn:
geestelijke moord:
het bestaat!
Het doet fysiek PIJN.

De angst
zo lang opgeslagen
onbewust overleefd.
De angst, en die fysieke + geestelijke pijn tezamen:
het is ‘het beest’!

Zo, en nu is het genoeg geweest!

Moet ik weer aan die bedreigende woorden van mijn moeder denken.
"Zo, en nu is het genoeg geweest"! (zo schreeuwde, en bedreigde zij)…….
als ik eens een poging deed
of onbewust maakte,
om iets kenbaar te maken
van mijn eigen voelen
mijn innerlijke leven
dat er toch altijd moet zijn geweest.

Ook al leefde ik alleen voor hen.
Ik ben geen onnozele hen.
Zoals zij beweerde(n)!
Nogmaals: "het is genoeg geweest".

Ik geloof het.
Ik ben vermoord, door mijn moeder, mijn zus en mijn broer.
En wat doet mijn vader, die verrader?
Hij levert me uit.
(dit, tot besluit)
Wat dus betekent dat hij ‘onder xc3xa9xc3xa9n hoedje
speelde’, met zowel hen
als dat hij ‘speelde’ met mij.

Word ik eens vrij?
JA!

xc2xa9
dochtersions

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 13 reacties

Er 'speelt' van alles in mijn hoofd

Gisteren zag ik in dat mijn moeder nog steeds, als zijnde God zit te heersen, en te dreigen in mijn hoofd.

Iets dat allesbepalend blijkt te zijn geworden in mijn onbewuste gedachtegangen; i.d.v.v. onbewuste angsten, welke al sluipend, en geslopen door die gangen, nog steeds hun gang gaan met mij. Onbewust zijn opgeslagen, van jongs af aan; er in zijn gehamerd, met "God en Gebod"!

Een paar uitspraken van "dat (on)mens (dat ze voor die vele momenten was) : "Waag het eens om tegen me in te gaan. Waag ’t eens om ’n weerwoord te hebben. Waag ’t eens om me niet te geloven"!
M.A.W. :"om niet in / aan me te geloven"!
Waag het eens om je mond open te doen, want……………..: dreiging op bedreiging, a.h.w. in de naam van God. Zo kwam het over, en dat was nu juist, exact de bedoeling en hxc3xa9xc3xa9l goed ‘gelukt’!

Ik totaal onder de indruk, totaal ingedrukt.
Alsof het gedrukt staat, gekerfd in mijn hoofd, haar hersenkronkels, er in gebeiteld, er aan vast geklonken, aan haar geloof. Haar beter weten, haar spelen voor duivelse god, haar heerszuchtig eigenbelang:

Mijn denken en voelen……achter het behang.

Sunny2

Stevig geplakt
ingepakt door een ieder

om hun vingers gewonden
voor mijn, door hen verzonnen
zonden.

Mij toebedeeld
als zijnde mijn zelf
verdiende straf
toegerekend
afgerekend
afgeblaft.

Woef, woef, zo kwispelt miesje, hun hondje
ze mag hen dienen
zo blij met hun pot
verteren op / van
mij.

Ik mocht nergens (bewust) van genieten
straf van te voren, straf achteraf
leerde hun straf lief te hebben
verstopte de pijn die dat gaf.

Heb aan hen alles gegeven
en ben nxc3xb3g niet van ze af
hun laffe streken deden
me doen verbleken.

Maar ’t was geen kik die ik gaf
‘k had ze n.l. al bij voorbaat vergeven
daar ik zoveel om ze gaf.

Verdriet puur om
het inzicht
kom
naar buiten!

Vroeger liet ik tranen, niet te stuiten
geeft niet, ook al mocht ‘k ze toen niet uiten
was er niets te zien van buiten
zou ‘k hen zijn tot een grote last
werd ‘k betiteld als een verwaande kwast.

Ik heb ’t altijd gevoeld
en onbewust
hun geweten gesust.

Su, su, nu kreit niet meer
kindeke leidend
in de kou.

De troost zal echt zijn
echt worden
na’ te voelen
aan-wezig
in wezen
diep
voor altijd.

Kom troost
Trooster ik wil
alles voelen, alles doorworstelen
alles doorstaan
wetende dat
U mij bent,
voorgegaan!

xc2xa9
dochtersions

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 5 reacties

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: