Maandelijks archief: juli 2009

ff zeuren en mezelf weer oppeppen

Jeetje, het wordt nog allemaal erger met die pijnlijke krampen in mijn gezicht, enzo.
Slapen gaat ook niet daardoor.
M’n hart slaat constant op hol.
Wat een ‘knuddegedoe’.
Wxc3 t ik ook doe of laat, niets helpt meer.
Moet ik morgen met mijn ‘bibberknietjes’ ook nog naar een screening van de psychologe van de revalidatiekliniek.
Duurt ong. 90 minuten.

Wxc3 t een pijn, zeg.
Kan amper praten, zo stom!
Toch hoop ik dat het vannacht zal gaan lukken om te slapen.
Die pijn frommelt mijn hele gezicht in elkaar, om me dan weer uit de kreukels te trekken, zo voelt het.
Wat een triggerbericht.
Wat een triggerleven.
Kon ik maar gaan liggen, maar dan is het juist het allerergst.
Oei, oei, wat je al allemaal niet moet zien vol te houden, hxc3xa8?

Ik zal aan m’n man vragen of hij me knock-out wil slaan, ga ik sterretjes kijken.
Goed idee.
Maar ik denk niet dat Karel daar in zal trappen :"(

Sterrenkdg

Maaaar….ik vind het toch knap dat ik ondanks alles toch naar mijn tandartsafspraak ben gegaan, lekker puh!

Hij heeft me weer goed onderhanden genomen, de tangen vlogen in het rond. Was zijn eigen schuld; hij had ze vergeten van mijn borst af te halen, terwijl hij de stoel alweer in zijn ‘omhoogstand’ had gezet.

Heb nu een bloedende onderlip, met losse vellen, maar wel weer 2 mooie witte kiezen.
Nu, daar kies je toch voor!
Ik hoef over een half jaar pas weer terug voor controle.

Overigens maakte hij mij nog een mooi compliment, tenminste ik was er blij mee (zeker na zo’n krampzalige nacht); hij vond nl dat ik er helemaal niet depressief uitzag.
Het is een man van weinig woorden, hij meent wat hij zegt. Ja, zei ik, en dat ondanks mijn scheef bekkie (want ik had mijn verdoving alweer te pakken, hxc3xa8?)

Zo, heb ik mezelf toch ff opgepept met mijn eigen berichtje (al schrijf ik het zelf).

fractaltekening van kareldg

Advertenties
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 12 reacties

de neuro die loog?

Inmiddels is het alweer 5 dagen geleden dat ik bij de neuroloog ben geweest.
Al een paar maal heb ik dingen hierover in het klad geschreven, doch ik kom er niet echt uit.
Teleurstelling is er.
Ik voelde mij niet begrepen. WS had ik in dat opzicht te hoge verwachtingen(?)

Eerst kreeg ik een gesprek(je) met de hoofdpijnverpleegkundige. Waarna deze met de neuroloog ging overleggen, en ik daarna bij hen samen geroepen werd.
De verpleegkundige had ik dus in grote lijnen mijn probleem voorgelegd.: (tig jaren een soort van horrorpijn die het allerhevigst is als ik lig of ontspan(nen zit).
o.a. niet kunnen lezen van de pijn (in mijn ogen en hoofd.) Veel dingen heb ik niet genoemd omdat ik de gelegenheid niet kreeg, en ik mij niet op wilde dringen.

De arts zei dingen als: "u heeft niet veel vertrouwen in artsen, hxc3xa8"?
En, wat doet u dan de hele dag…?

Nu ja, ik heb er geen goed gevoel over.

Nu heb ik dus die ‘Nortrilen’ voorgeschreven gekregen. Ben daar helemaal uitgeblust van.
Als lamgeslagen zit ik maar mijn pijn te verdragen; die juist zo verschrikkelijk is, omdat ik door die meds geen energie op kan brengen, om iets te gaan ondernemen.

De pijn krijgt nu alle gelegenheid om mij op te slokken.
Ik ben weerloos.
En, helaas slapen lijkt nu helemaal niet meer te ‘willen’.
Natuurlijk heb ik er begrip voor dat mijn lichaam aan dat medicijn moet wennen.
Natuurlijk ben ik het met hen eens, dat ik geen Diazepam en Oxazepam moet slikken (wat ik in noodgeval deed, dit op aanraden van de huisarts.)

Ze lijken het mij te verwijten dat ik al zoveel jaren met al die pijn ‘rond’ ben blijven lopen.
En denken dan zeker dat ik overdrijf, of zo??
Hij zei ook zoiets van : dan moet u toch wel depressief zijn als u dat al zolang heeft!

Dus ik MOET depressief zijn, en zo niet, dan valt het allemaal best mee.
Aan m’n hoela….!
Als ik toch nooit bevestigd ben geworden door huisartsen dat ik hulp nodig heb, en ik mijn verhaal nergens kwijt kan; ze domweg zeggen :"daar is niets aan te doen"! Of, ook zo’n leuk grapje van mijn huisarts : "stel je een wit licht voor, en wxc3xa8g is de pijn". Een andere huisarts zei: "het komt van de nek, en je moet aan mijn energieapparaat". Die arts is een paar jaar geleden het alternatieve circuit ingeslagen, met ‘zijn apparaat’, hihi.

Iig gaat het met deze meds slechter. Natuurlijk heeft het middel zijn tijd nodig om effectief te kunnen zijn. Maar het stomme is, dat de slaapmeds niet meer ‘werken’. Ik mijn toevlucht moet nemen tot veel meer van ‘die krengen’, terwijl ik er juist zo blij mee was dat ik ze al zover had afgebouwd.

Ik voel me rot!, echt slecht.
Kan wel janken. Ik heb zoveel meer horrorgebeuren in mijn hoofd. Zo’n vreselijke krampen ’s nachts. En het lijkt wel alsof iedere arts die ik het vertel, zijn oren ervoor afsluit; het niet wil weten, me niet uit laat praten. Ja, en dan ga ik van de weeromstuit denken, dat zij denken dat ik gek ben.
Als ik durf te vertellen hoe ik voel dat mijn tenen constant in een punt verkrampen, en vanzelf bewegen; mijn enkels ahw worden afgeknepen enzo, nu dan kijken ze je raar aan, maar reageren niet.

Daarom durfde ik hen ook niet te laten lezen wat ik ter voorbereiding op papier had geschreven voor hen. Jeetje, je schaamt je gewoon dood!

Voor_apagagengeel

Zondag zijn we een stukje gaan wandelen, en ik werd me toch beroerd. Ik dacht het niet te zullen redden tot thuis.

Ik ben nog steeds in de macht van die boze geest van mijn moeder. Nu heb ik eindelijk eens de beslissing genomen om mijn moeder in zekere zin te laten stikken, en eens voor mezelf op te komen, word ik nog meer gekweld. Werken ineens de slaapmeds niet meer, ben ik als lamgeslagen.

Nu ja, een ouwe zeur ben ik zo onderhand. Juist dxc3 t, wat ik NIET wil zijn!
Ik ben meer "voor de gein".
Nu, laat ie fijn zijn!

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 13 reacties

Nu is de rek eruit

De neuroloog wist niets anders ‘te verzinnen’, dan om mij Nortrilen voor te schrijven.

Verhip!
Weet je wat dat medicijn doet?
Het maakt me zo enorm moe en lamlendig, zodat ik nu geen energie meer heb om die pijn te kunnen gaan ontvluchten.
Ik deed niets anders dan oplossingen verzinnen (in de tuin werken b.v.) om die pijn te kunnen ontvluchten. En altijd iets in mijn mond om op te zuigen, zodat ik die spanning wat kon ‘misleiden’.
Voor ‘veel’, had ik in de loop der jaren wel trucjes verzonnen.

Nu kan ik dat dus niet meer, en komt alles des te heftiger op me af.
Jakkes, de rek is eruit. Heb geen puf meer.

Nu kan ik ook niets meer ontkennen.

Dit is erg moeilijk.
Nu kan ik er niet meer onderuit, dat het wel echt waar moet zijn, hoeveel pijn ze mij hebben gedaan.
Of, ik moet een of andere onbekende ziekte hebben, waar de neuroloog niet ‘op kan komen'(?)

Ik slaap nu haast helemaal niet meer.
En als ik lig (ontspan) heb ik de gruwelijkste pijn in mijn gezicht, enzo.

Idioot, zeg!
Ik zou die meds het liefst aan de kant gooien.
Maar ik voel dat ik er doorheen moet (tenminste dat vermoed ik).
Om nu eindelijk eens de waarheid niet meer te kunnen ontkennen(?).

Poeh, wxc3 t een pijn de hele dag (xc3xa8n nacht)

Ja! Ik geef het toe:
ik had een gruwelijke familie.

Anders weet ik het ook niet meer.

Nu moet ik echt toegeven dat ik ‘ten einde raad’ ben.

Mijn overlevingstaktieken helpen niet meer.

Wat nu???

Ik hoef over 6 weken pas terug, en mag geen Diazepam of Oxazepam meer nemen.
(heb ik stiekem toch gedaan, anders red ik het echt niet!)

Ik gebruik die alleen in noodgeval.
En nu ben ik pas echt ‘in hoge nood’!
S.O.S.!!!!
Hoort U mij?

p.s. ik wilde nog meer schrijven, doch het lukt even niet.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 3 reacties

Ik doe gewoon mijn nieuwe ketting om

Als ik nu as donderdag naar intake nummertje ‘zoveel’ moet, dan wil ik het eens NIET over mijn moeder hebben!!
Dat mens en haar (‘aanhang’), heeft al genoeg (veel te veel) aandacht gehad, en altijd opgexc3xabist. Tot over haar graf heen, weet ZIJ alle aandacht nu nog op haar te vestigen, eist en slokt zij mijn leven nog helemaal op, dmv al die pijn!
Een pijn waar zij en haar trawanten verantwoordelijk voor zijn!

En hoevele jaren al?
Doordat ik in mijn dagboeken moest zoeken over wanneer die ellende begon, schrok ik mij ‘te pletter’. Loop ik me daar al effetjes 12 jaar lang mee rond.
Altijd is het…."ja, zij heeft zo’n afschuwelijke moeder gehad, en zo’n gruwelijke broer"…….dus….niets aan te doen….!

Maar, Ik ben het, die nu al die rotpijnen lijd. Ik ben het, die nog steeds voortdurend van alles zit te verzinnen; plus, nog steeds (letterlijk en figuurlijk) van alles moet slikken.

Ja kxc3xb3m, kxc3xb3m 😦
kommer en kwel
ZIJ was de hel
haar hel blijft ze over mij afroepen
zodat ik niet weet waar te zoeken
:aan eigen schuld
dikke bult.
Aan compenseren,
:al het zeer
omdat ik toe
VAL-lig besta!

GA! gruwel
GA! kwel
GA! stel:
Op stel en sprong
jullie doen nog steeds alsof IK alles verzon,
ik een zondig leven leed.
JA! lijden, dxc3 t alleen mocht en moet ik voelen
bij de vleet.

Het is genoeg geweest.
‘Schoenmaker blijf bij je leest’.

En nu……, potjandorie, was het weer een mislukte nacht. Geen Zopiclon-succesje geboekt.

Sta ik te boek als een soort van mikpunt, waar duiveltjes hun plezier van, en aan willen kunnen beleven?

Jakkes, word ik me daar weer midden in de nacht wakker in die wrede pijn.
Na een poos van gepieker over: ‘wat te doen???…neem ik dan maar 2 Diazepam, waarmee ik dan eindelijk toch weer in slaap ben gevallen.

En toen…..DE WEKKER!!!
Hellup!! De pijn, overal in mijn kop terug.
Ennuh….., nog gekker : die wekker had ik helemaal NIET gezet!

Het was nog zo vroeg, toen ‘het uur U’ sloeg, knoertehard in mijn kop!

Karel is vandaag jarig, laat aub deze dag een beetje leuk gaan worden, please!

Om mijzelf op te peppen ga ik gewoon nagenieten van mijn ‘5 euro’tjes-buit’.
Vraag: "welke van de 2 t-shirts zal ik nu aantrekken"?
Antwoord: "och, trek je er niets van aan meid"!
Doe die nieuwe ketting maar om, zxc3xb3 leuk!

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 4 reacties

De 1e tandartsbehandeling achter mijn kiezen

Hoi, hoi,

Dit hebben we weer gehad. Tjxc3xa9 die tandarts weet van wanten, zeg.
Een werktempo dat die man heeft.
Hupsakee, een flinke verdoving erin voordat je het weet, en boren maar.

1 uur lang heb ik daar in die stoel gelegen (met mijn mond vol tanden).
Maar hij heeft wel een hele mooie nieuwe kies gemodelleerd. M’n mondhoeken ietsje verder uitgescheurd, maar allez, we hebben het voor deze week gehad.
Het is een echte "doe-het-zelver"; niks te "geef dit, of geef dxc3¡t". Hij legde al zijn instrumentarium (tangen) op mijn borst (van die ‘ouwe tang in zijn stoel’). Foei Miesje, wat een gemeen grapje! En riep zijn assistente alleen af en toe, om te ‘stofzuigen’.

Volgende week donderdag ga ik voor de volgende ronde.

Ik heb nu 3 nachten geslapen, wel steeds een uurtje minder. (vanochtend was het om 6 uur, dat ik wakker werd).
Zopiclon heeft ook wel wat bijwerkingen (maagpijn en erg bittere smaak). Oh, ik zou best willen dat dit een onschuldig middeltje was, zodat ik het met een gerust hart durfde blijven gebruiken.

Maar misschien knap ik al een stuk op, door een korte periode van ‘goede nachten’ mee te mogen maken.
De pijn is er nog, zeker als ik ga liggen; maar dan ineens ben ik echt voor een uurtje of 7 helemaal foetsie.
Graag zou ik willen weten of iemand ervaringen weet, of heeft met/over Zopiclon.
(dus Neesa, als je dit leest….!?)

Gisteren werd ik mij er ineens van bewust, dat ik vroeger thuis nooit onbezorgd mxc3xb3cht zijn.
Ik wxc3 s wxc3xa8l onbezorgd, maar JUIST dxc3¡xc3¡rom, dat gunden zij mij beslist niet.
Zij gooiden ahw ‘altijd roet in mijn eten’. Zij gunden mij geen rust, geen onbezorgde ontspanning. Altijd verstoorden zij alles.
En opkomen voor mijzelf, dat mocht ik al helemaal niet. Bij voorbaat waren daar altijd al de toespelingen van bedreigingen en de straffen.

Nu ja, ik wist gewoon niet beter of dit was normaal.
Het gekke is dat ik er ook achter kom, dat ik nog steeds onder die vloek van hen leef (onbewust dan).
Onbewust denk ik nog steeds dat alles mijn eigen schuld is.
Alles: mijn hoofdpijnen, enzo.
Het feit, dat 1 van onze dochters voor K.’s schijnheilige toneelspelerige familie kiest, en met hun leugens meedoet.
Het feit, dat zij mij negeert.
Altijd werd mij hun schuldige geweten in de schoenen geschoven; heb ik geloofd, dat ‘het’ idd allemaal aan mij lag, want ik had het immers niet goed genoeg kunnen voorkomen. (dat zij ontevreden waren, en uitflipten, etc.)

Oh, er zijn zoveel dingen geweest, waarvan de rollen exact zijn omgedraaid!
Nu weet ik : het lag NIET aan mij!
Ik ben de schuldige niet van alles.
Stom, hoe je daarin bent ‘verkracht’ in je denken. Als een automatisme is mij dit bijgebracht, zodat je nooit die leugens weet te doorbreken. Wat een hersenspoeling ook.

In mijn dagboeken heb ik er nog veel meer over ‘uitgeplozen’. Maar ik zal jullie hier niet mee vermoeien.

Weet je, een verdoving is echt heerlijk, hihi.
Jeetje, vroeger vond ik dat altijd zo erg, als je dan zo’n stom stijf bekkie had, en het leek of je met een lachspiegelgezicht rondliep.
Maar nu……..lekker verdoofd. Geen pijn in mijn kaken, enzo.
Fantastisch!
Lang leve de tandarts………….. nu jaaaah!Tandarts

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 6 reacties

Als 'dank je wel'

Cactusblauw2
Een zelfgemaakte fractaltekening, voor jullie 😉
.
Dank jullie wel voor het delen van mijn enthousiasme.
jullie reakties peppen mij nu al weer helemaal op!
Dit ‘shoppen’ was ahw een hele happening 😉
Maar voor mij was het iets om te vieren.
.
Het onbezorgde gevoel, dxc3 t is waar ik zo van genoten heb.
.
Lekker er op uit, op de fiets; je nu eens niet schuldig voelen, om er dan ook gewoon zin in te durven hebben.
.
Ik heb het echt gevierd, die nacht zonder pijn (en het daarna, nog een poos ‘een beetje verdoofd zijn’).
.
Poeh, wel zware pillen, hoor.
.
Onder ‘echt shoppen’ verstaan jullie, en verstond ook ik vroeger, wel wat anders.
Ik ben maar in 1 echte kledingwinkel geweest,
maar heb mijn buit wel binnen: 2 t-shirtjes en 1 ketting,
alles te samen voor 5 euro, hihi.
(‘Een kinderhand is gauw gevuld". ;-))
.
Ze geniet nog na, die Miesje.
.
Categorieën: Eigen kunst (divers) | 9 reacties

geslapen!

Slapen2
.
Oh jongens wat heb ik heerlijk geslapen vannacht.
Van de huisarts heb ik Zopiclon gekregen.
Tjonge, ik wist niet wat me vanochtend overkwam.
.
Ik heb gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om eens te gaan shoppen
want ik voelde mij toch wel ff een stukkie ontspannender, zeg!
Misschien mag ik deze meds niet te vaak gaan nemen, maar een beetje rust zo af en toe:
wat doet dat GOED!!!
.
Ik zou best in winterslaap willen deze zomer, zxc3xb3 moe ben ik nu.
Even al die schade in gaan halen.
Toedeloe!
.
p.s. heb nu een heel ‘hip’ shirtje aan,
nieuwe aanwinst van vanmiddag (als aandenken)
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 14 reacties

Over~denken

Goedemorgen!

In mijn vorige bericht heb ik eerst maar een gedichtje, plus tekening van mezelf opgeload (dat ik nog in het klad had staan).

Het gedicht slaat op een droom die ik heel lang geleden kreeg; en die me altijd nog is bijgebleven.
Deze droom zal ik hier binnenkort plaatsen.

Vannacht was het nog erger dan alle ellende waar ik inmiddels aan heb moeten wennen.
‘Leren wennen’ kan ik niet zeggen, zoiets wil je nl niet leren.

Doch helaas, heb ik er wat van geleerd?
Misschien, om me zwak op te durven stellen?
Misschien om in te durven zien hoe het vroeger (meest in de geest) echt is geweest?

Ik dacht toch, al alles te hebben gezien?
Heb altijd moed ‘voor tien’!
Heb ik dan in zxc3xb3veel voor hen moeten voorzien?
Voor hen mijn leven opgeofferd?

Van de week dacht ik het volgende:
Is het zo dat, hoe meer je voor iemand lijdt, des te meer je dan van diegene gaat houden? Des te aanhankelijker je gaat ‘doen en worden’?

Gewoon, omdat je de Liefde beantwoord wilt zien. En je verlangen des te groter wordt naar de beantwoording van ‘jouw’ liefde voor hen, jxc3xbaist omdat die (Liefde) niet beantwoord wordt? (en dan bedoel ik de Liefde van God, waarvan je onbewust voelt dat die in je woont, en dat je die van Hem hebt meegekregen)

Als anderen daar nu expres van gaan profiteren. Ze je zo gaan beduvelen en bespelen.
Met ‘jouw’ Liefde gaan spelen, die verkrachten, je ermee gaan chanteren en je ermee ‘in de tang gaan nemen’? Je dan volkomen afhankelijk wordt van die ander zijn/haar chantagegedoe, je zit in die vicieuze cirkel van geestelijke afhankelijkheid; en van ‘misbruik van je te moeten laten maken’, om je bestaan te kunnen verdienen?

Als ik dat alles nog niet volkomen heb ingezien, hoe ze mij van jongs af aan daarvoor hebben gebruikt, en hebben afgericht; en ik daarom ook juist, hun kwaad niet kon en wilde zien?

Ik bedoel, wat weet je als kind nu zeker?
:Dat wat ze je laten voelen.
Hoe weet je wat de waarheid is, als iedereen onder 1 hoedje speelt? Als heel je leven in het teken staat van geestelijke manipulatie.
Als je, zoals ik, geboren wordt, tussen 4 ongeleidde projectielen. Als heel die gemeenschap, (daar waar ik mij tussen in bevond, als in een toneelspel) allemaal dezelfde druk, leugens en manipulatie op mij uitoefenden?

Ja, als, als.
Te veel als.

Het is gewoon waar. Ik ben ahw ‘in een hel geboren’. En dan gaat het maar door. Wie kan je dan later iets vertellen over wat je voelt?
Je voelt, wat je van niemand mxc3 g voelen, dat dat echt waar is.
Je levert heel je persoonlijk voelen in, offert dat (je persoonlijkheid) eraan op, om je bestaan enigzins mogelijk te kunnen maken.

Je overleeft met ‘vivre’, je lacht, je slooft je uit. Je buit ahw jezelf uit. Haalt alles uit de kast om die vreselijke waarheid maar niet te hoeven voelen (dxc3 t die echt waar is).

Maar goed (of liever gezegd:"slecht"), ik stop hierover.
Dit is voor velen misschien grote quatsch.

Gisteren in de tuin, had ik even een moment waarop ik zo duidelijk kon voelen dat, als ik pijnvrij zou zijn, hoe intens gelukkig en tevreden ik met ‘niets’ zou zijn. Zo heerlijk om weer eens te kunnen beseffen. Dat je dan ahw helemaal niets nodig hebt, dan er alleen maar te zijn. Je geen vrienden, geen erkenning van kinderen, of van wie, of wat dan ook, nodig kunt hebben (behoeft), om enkel gelukkig te kunnen zijn.

En dan ben ik toch weer bij vroeger. Als kind heb ik juist dxc3 t geluk zo vaak gevoeld.
Dat geluk, mij verbonden te weten met iets vele malen groter; alsof je met God wandelt, xc3xa9xc3xa9n bent met dat grotere geheel.
Kwam het gisteren door het weer, dat ik ‘het’ mij herinnerde van vroeger?
Als kind, toen ik ook buiten was, helemaal in mijn uppie; en dat gevoel er echt was (of leek te zijn?).
Heb ik dat gevoel als kind zijnde al, gestalte willen geven om mij heen? Heb ik daar het ego voor gebruikt, xc3xb2m dxc3¡t maar te kunnen blijven voelen?

Genoeg.

Allen een hele fijne dag!

Hier is het de pijn die de klok slaat.
Met de nadruk op slaan.

Verwoestend trekt
de pijn zijn spoor
van oor tot oor
oog tot oog
hand tot tand
in dit
verlaten land.

Met de moed der hoop geschreven
gewoon
omdat ik toch de Liefde voel
door en voor ALLES!

Dochter Sions.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 3 reacties

In deze wereld

Mirakel05b
.
Nog niet geboren en al bang
een leven voor me
het duurt zo lang
afscheid moeten nemen
van ’t liefste dat ‘k had
niets meer over
van ’t leven dat ‘k bezat.
.

Moet naar beneden
voel me weggestuurd
naar een leven
dat veel te lang duurt.
.

Afwachten
en niet voorbarig zijn
geduldig, deemoedig
op God gericht zijn
Dat Hij Zijn Werk vol
einden kan
in Zijn Wonder
bare Plan.


.

““““““““““““““`

fractaltekening van Dochtersions

.
Categorieën: Mijn gedichten | 6 reacties

Gaat niet zo lekker

Hoi lieve mensen,

Na een week van amper slapen vanwege die pijn, had ik 2 dagen een klein beetje rust gevonden overdag.

Ik was bezig om een nieuw medicijn op te bouwen, nl Gabapentine. (tegen de zenuwpijn).
Dit als vervanging van de Lyrica, die niet bleek te helpen, en waar ik rare rode huiduitslag van kreeg.

Echter na die kleine opleving ging het vannacht behoorlijk mis.
Ik sliep diep, was aan het dromen; doch de pijn haalde mij hard uit m’n slaap.
Het was alsof mijn hele hoofd in de fik stond. Onder mijn schedel, onder de huid in mijn gezicht; vuur in mijn kaken, mijn verhemelte. Nu ja, zal jullie de rest besparen.

Ik K. halen, wist me geen raad. Soms helpt het als hij mij wat masseert op mijn rug. Doch ik kon geen aanraking verdragen. Het leek wel alsof ik een epileptische aanval kreeg. Heb K. ook flink zitten knijpen, toen maar het dekbed gegrepen; mijn benen schokten alle kanten op.

Ben het nu zat, al dat geexperimenteer met die meds.
Diazepam hielp ook al niet. Helemaal niets helpt meer om ook maar ff te slapen, laat staan van de pijn verlost.

Vanochtend de huisarts gebeld. Heb nu een afspraak (volgende week donderdag) bij de neuroloog (op de hoofdpijnpoli).

Foetsie mijn optimistme. Oh, wat wxc3 s ik stiekem weer vol plannen, ik dacht echt dat ik beter ging worden. Ondanks dat die pijn in mijn mond, en het afknijpen van mijn voeten en benen nog steeds zo overheersend was/is.

Was gelijk alweer zo enthousiast, wilde alles tegelijk aan gaan pakken.
Zit nooit bij de pakken neer. Er hoeft maar ietsje wat beter te gaan, of Mies is alweer ‘de oude'(of liever gezegd, de jonge meid van vroeger).

Helaas, weer accepteren. Weer terug bij af; zelfs nog erger.

Sorry, wilde toch even de stand van zaken eerlijk vermelden.
Moet as maandag ook nog naar die tandarts. Joepie de poepie….gewoon je tanden laten zien 😉 hihi.
Lachen als die boerin met kiespijn. Ik moet maar zo denken, blij te zijn dat de tandzorg er is.
Vroeger liepen ze met stompjes in hun mond, was toch ook niet alles?

p.s. Ik moest nog lachen, want de huisarts vroeg of ik vannacht ook buiten bewustzijn was geraakt, :"nee, zei ik, helaas niet"!

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 6 reacties

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: