Maandelijks archief: december 2013

Verwarring

Om alles een beetje te kunnen herleiden voor mezelf, moet ik het volgende even opschrijven:
Vannacht werd ik sluimerend gewaar, dat ik een geluid links naast mij in bed hoorde, alsof daar iemand lag, die heel snel ademde.
Ik dacht, dit is echt niet gezond.
Ook vroeg ik me af of ik het zelf zou kunnen zijn, die zo heel snel adem haalde. Ik controleerde dit even, maar mijn ritme was normaal. Toen voelde ik met mijn linker hand, wie het dan kon zijn, die links van mij lag. Ik vermoedde, mijn broer, (omdat ik wakker werd uit een droom waar mijn broer in voor kwam) of anders Karel.
(Ik slaap altijd alleen, sinds ik zoveel extreme pijnen ervaar, welke het gruwelijkst zijn als ik lig, en/of ontspan, dat terzijde.)

Daar ik geen lichaam naast me voelde, en alleen het hoofdkussen, werd ik mij van mezelf bewust; werd daardoor ook deels wakker, en constateerde dat het mijn eigen hart was, dat totaal over de rooie in mijn lijf raasde. En ik hoorde het gebonk in mijn eigen oor, echt knoert hard.
Ik probeerde mijn hart tot rust te krijgen, door het te beïnvloeden met mijn ademhaling; echter zonder resultaat, hoe ik mijn best ook deed.
Toen ging ik een beetje piekeren daarover, wat de oorzaak zou kunnen zijn. Of ik te hard had gewerkt in huis (wat ik idd had gedaan).
Ik voelde mijn pols, en idd mijn hart ging beren-snel! (hopelijk is het ook beresterk, edoch mijn vader is op vrij jonge leeftijd aan zijn 2e hartaanval overleden)
En of ik een arts op moest zoeken, en mij laten informeren over de oorzaak, en wat nu het beste was om te doen. Meer Metoprolol slikken (welke ik in een lage dosis al heb, tegen alle heksenketel in mijn body)
Jak, ik wil niet voor ‘iedere scheet’ naar de h.a. hollen (haha, niet met een hollend hart).
Mijn h.a. is er deze hele maand niet, dus dan moet ik iemand anders lastig vallen, die mijn ‘story’ (of mijn storing ;-)) niet kent.
Lag maar te denken, dat ik het toch zou moeten doen.

Ja, en nu is het inmiddels al bijna middag van de volgende dag. Mijn lichaam raast voort, met al zijn bewegingen en krampen, maar dat doet het al zo lang! Dus, geen arts voor mij, kost me ook weer teveel inspanning.
Waarom ik dit opschrijf is, omdat ik vlak voor dit nachtelijke avontuur, een lange droom had, vanwaaruit ik volgens mij op dit ‘buitengewone gehijg’ naast me attent werd gemaakt.

Droom:
Met mijn moeder en mijn broer(15 maanden jonger dan ikzelf) waren we met een auto op weg naar Maastricht.
Daar zou een open dag zijn, met allerhande activiteiten in een soort van groot park, waarin prachtige natuur, landschappen, en dieren te bewonderen waren. Een evenement, dat 1 maal per jaar werd georganiseerd.
Het jaar ervoor hadden we al zullen gaan, doch dit ging toen niet door.
We waren de weg kwijt, en mijn moeder wilde het bezoek afblazen. Waarop ik tegen haar protesteerde, en haar herinnerde aan het feit, dat het vorig jaar ook al niet door was gegaan. btw, Het was al vrij laat, en het festijn zou al een hele poos bezig zijn, ook was het in die droom allemaal (ook letterlijk)vrij ‘duister’.

Of de man naar onze auto kwam, of dat we aanbelden bij zijn huis, om de weg te vragen, dat weet ik (niet meer).
Maar we mochten bij hem in zijn huis, waar hij en (ik meen ook) zijn vrouw zaten, hoewel de man de hoofdrol had in die droom (die vrouw deed er eigenlijk niet toe).
Ik vermoed dat het doel was, dat deze man ons de juiste weg zou kunnen (gaan) vertellen.

Hoe we erop kwamen, weet ik niet meer. Maar ik antwoordde, of zei tegen die man, dat mijn broer zo’n spelbederver, oproerkraaier, raddraaier (het stomme is, dat ik de juiste term niet meer weet, in die droom zei ik exact het woord dat voor zo iemand staat, en deze typeert. Iemand dus, die altijd anderen op alle fronten probeert te jennen, en overal provoceert, intriges weet te verzinnen, om exact, dát te zeggen, dat iedereen beledigen zal, en totaal alles voor iedereen daardoor verknalt, en in het negatieve drukt, zodat er een onleefbare sfeer ontstaat, van door de mangel te worden gehaald. Duivels, dus).

Hoe het ook zij, toen die man dat van mij hoorde, wilde hij ons niet meer helpen, en stuurde ons weg uit zijn huis. Ik voelde me sowieso al schuldig, dat ik er zoiets over mijn broer had uitgeflapt, want normaal zou ik zoiets nooit tegen anderen zeggen, ook al schaamde ik me echt DIEP voor hem, dus ook om die schaamte die k t.o.v. hem had, zou ik dit nooit aan iemand bekend maken. Dus die consequentie maakte mijn gevoel van schuld alleen maar groter.

Ik moet erbij vertellen, dat ik ben gedrild, en geforceerd, om die broer altijd op sleeptouw te nemen, voor hem te zorgen, alsof het het liefste en zachtste, kwetsbaarste wezentje was, wat er op aarde bestond.
En het gekke was, ik hield enorm veel van hem, als zodanig; dus ik deed het vanuit mezelf al, bekommeren om hem, en zijn welzijn. Ik hield zielsveel van mijn familie.
Waar ik ook toe werd geforceerd, was om al zijn ‘kwaad'(achteraf moet ik het m.s. ‘kwade opzet’ noemen) te voorkomen, en/of te maskeren, of weer goed te draaien. Plus, dat ik mij alles van hem moest laten gevallen, van mijn ouders.
Dat ik hem in de watten legde, was de gewoonste zaak van de wereld. Zijn wereld moest als een welbehagen voelen, voor zowel mijn moeder, als voor hem.
En ik was echt, perfect getraind daarin, en wel in ieders voordeel, behalve voor mezelf. Ik bestond in wezen niet. Het was het heil van dat gezin, waarvoor ik leefde, en waarvoor ik ‘opdraaide’.
Waar ik t.o.v. allen, evenveel moest investeren, zodat zij onderling allen tevreden konden zijn, met hun ‘eigen hachje’. Voor mij een hachelijke situatie, maar dat zag ik niet.
Ik deed het uit liefde, en met liefde, zonder meer. (zonder Mies) Mies was nergens, Mies zat in hen, dacht (voor hen) vooruit, wat, en hoe de één op de ander zou gaan reageren, ik voorzag, maar zag mezelf niet ‘staan’.

Dus……., als ik net zo’n droom heb gehad, dan zou het ook kunnen zijn, dat ik daardoor dat razende hart ervoer, zo vreselijk hijgend, bonkend in mijn oor, met een vreselijk snelle hartslag te voel aan mijn pols.
Was er ooit iemand, die zijn vinger aan de pols hield, bij mij?
Was er ooit iemand, die zich bewust wilde zijn, van mij?
Telde ik überhaupt, als kind mee in dat gezien,
of was ik de hoeder, de beschermer, de engelenbewaarder, gewoon omdat ik op die manier als vanzelfsprekend te gebruiken was.
alsof ik hun geschenk was, met dat doel, al vanaf mijn geboorte?
Ben ik ingelijfd bij hen?
JA!
Totaal, met hart, ziel, en leden.
heb ik voor hen
geleden
maar
het is al
zo lang geleden.

Ik was
altijd tevreden
nooit moe
altijd sprong ik
in de bres.

Maar het was
ook een sprong
in het duister
zonder luister
in het diepe
vol van gevaar.

Maar
deed ik dat niet
dan
waren de rapen gaar.

Gaargekookt
vermalen en vermorzeld
tot morzel gemaakt
morsdood
voor apegapen
steeds weer
terug bij af.

Afgemaakt.

Om mijn droom af te maken, hier het verloop:
We zijn idd bij de juiste plek van dat festijn gekomen, ook al was de tijd al bijna om.
Het was er best mooi, en ook uitgestrekt.
Ik zag nog wat oude bekenden van vroeger, er waren veel kinderen, die daar speelden.
In die droom waren mijn broer en ik, geloof ik ook nog jong.
Hoewel ik toch veel ouder was, ik denk zoals ik in het heden ben, maar weet het niet zeker.
Ik nam nog wat foto’s van dieren, en de natuur, maar het lukte me niet zo goed om het te zien, en goed in beeld te krijgen.
Ik zag ook nog, twee zoontjes, kinderen van Koningin Beatrix spelen, waar ik ook foto’s van nam.

Einde.
Zucht.

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: