PTSD

Altijd moet ik ‘aardig’ zijn

dream_a264cfc45fTigMaal.jpg
.

In het nauw gedreven
klem gezet
geen eigen denken
linken leggen
hun wil is wet
in mijn hoofd gebrand
de nadruk van hun zet
.

In hun greep
slag in de rondte
met de zweep
in hun tang
van eigenbelang
.

geen zweem van medelijden
meedogenloos
ogen priemend
altijd boos
.
Aardig moet ik zijn
voor een ieder
en wel
van groot tot klein.
.
Tekening gemaakt m.b.v.  Deep Dream Generator
.

Advertenties
Categorieën: Bewerkte foto's, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Ze hebben het weer voor elkaar

DeepDreamVrouw.jpg

.

De stuipen op m’n lijf gejaagd
.
Schuld, schuld
tot over mijn oren
angst van
heb ik jou daar
.

Gaar gestoomd
door een halve gare
een preek van
hier tot ginder
.
Vertrapt
als een
weerloze vlinder
vleugel
lam gemaakt
.

Een door hun
uitgemaakte zaak
mijn gevoel overdonderd
compleet
teniet gedaan
.
En alweer
heb ik geen poot
om op te staan.
.

Dit naar aanleiding van het feit
dat ik met een gebroken voet
na 4 uur te hebben gewacht in ijskoude ruimtes van het ziekenhuis
op een ongelooflijke manier onderuit werd gehaald
en als een soort van dreiging en donderpreek
er door ene Wim steeds maar repeterend werd beweerd
dat ik in zekere zin een stommeling zou zijn
omdat ik koos voor een drukverband i.p.v. ‘in het gips’.

Nee, haha, ik hoef geen wit voetje te halen
Maar bij alles wat ik daarna (met mijn voet) deed
voelde ik weer die dreiging, schuld en angst
dat ik alles zelf zou hebben verknald
.

Dus na een paar dagen toch maar terug naar het ziekenhuis voor ‘dat gips’.
Om dan te horen van een ontzettend fijne arts
dat in dit geval gips helemaal niet nodig is
en het juist veel beter was om daarvan af te zien.
Nou ja, na enorm te zijn opgelucht
was het dan toch wel ‘afzien’ achteraf.
.

Wat een eikel die Wim
En toch kreeg ie het voor elkaar

:
Ik trapte er weer in.
.

Categorieën: Bewerkte foto's, eigen dicht - en kunstwerk, Macro-foto, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Helemaal over mijn toeren

Helemaal over mijn toeren
cirkeltjes draaiend
geen houden meer aan
wie ben ik? wat moet ik?
.
Geen grip, geen houvast
in de cirkeltjes
loop ik vast
vooruit, zoekend, speurend
.
Voel mij bespied
alsof ik al mijn leven liet
één en al wanhoop
een schuld
die niets meer ziet
.
Onderworpen aan
een ongeleid projectiel
allengs veroordeeld
om al mijn verdriet
ben ik mijzelve niet
ken ik mijzelfve niet
.
Weet ik niet meer waar ik ben
als een kip zonder kop
opgesloten in een hok
haar ren
omdat ik de gedachten
van die ander nog niet ken
.
Hun oordeel, veroordeel
hun waarheid
zoals zij die zien
immens de angst
op een schaal van tien
.
De twijfel torenhoog
verkrampt, verlamd
de verdrietige chaoot
uit het veld geslagen
van de wal in de sloot
.
Moeder waar ben je
je was toch al zolang
dood?!
.
DochterSions.jpg

 

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Het Spreekwoord Zegt

Het spreekwoord zegt
:

“een ongeluk zit in een klein hoekje”
maar bij mij
zitten ze in alle hoeken en gaten
mijn omgeving kon het gewoon niet laten
om mij erin te luizen
te vergruizen
en dan:
eigen schuld, dikke bult
juist omdat ik van Goede Huizen kom.
.
Alle kommer en kwel
zou ik voor hen moeten dragen
nu, veel te laat
begint het mij te dagen
De duizelingwekkende angst
de paniek aan slagen
het gevaar waarin ik mij moest wagen
de dwang om in alles als hun reddende engel
op te komen draven
het bijschaven
naar ieders wens.
.

Commando’s van ‘op en neer’
dat alles
en nog veel meer
heb ik gedragen zonder enig verweer
en ik besef al het verdrongen zeer
van dat tedere
lieve kleine meisje
dat alles verstopte achter een vrolijk wijsje
omdat ze er geen wegwijs uit worden kon.
.
Het was al zo vroeg dat haar trauma begon.
.

Weblog.jpg
.

Apophysis Fractal.

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Ren Miesje, ren!

Er spoken gedachten
door mijn hoofd
woorden, zinnen, rijm
zonder venijn
.
Soms vluchtig
haast niet te vangen
vaak nadrukkelijk
meer van de bange
.
hoeveel noten heb ik
nog
op mijn zangen?
.
In mijn woordenschat
zo gevat
waar ik soms geen vat
op krijgen kan
dan
blijven ze stromen
malen, komen.
.

Maar de vraag is
kom ik er
ooit nog vanaf
van mijn
om niets
opgehoopte straf.
.
Gewoon
omdat ik geboren ben
als opgesloten
in hun kippenren.
.
Ren Miesje, ren!
.
Ren.jpg
.
2 maal Apophysisfractal
gemixt met PSP.
.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Verwrongen

Verwrongen als ik ben
voor hen de onnozele hen
die voor hen vlieg en ren
alles doet om hen te bekoren
het Miesje
voelt zich zo verloren
.
Ondanks de harde wind van voren
zou ze graag voelen
dat ze erbij mag horen
.
Bij dat gezin
waarin ze is geboren
dus ontkent ze
alle huivering en vrees
van geschoeid zijn op hun leest
.
Doch
Hun hel is nooit ver weg geweest
.

HallOiginalLuna.jpg

Een mix van een Apophysis fractal en een foto
.

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk, Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Haar Zuchten

Haar zuchten
ik kon er niet voor vluchten
het was
als klaagde ze mij aan
was ik in gebreke gebleven
was ik de veroorzaker
van haar zuchtend bestaan.
.

Haar zucht
naar medelijden
intens
voor elke onvervulde
wens
waar ik dan debet
aan zou zijn
het maakte mij schuldig
onmachtig voelen
om haar te verlossen
van
die met haar zucht
op mij
overhevelende pijn.
.

Haar zuchten
het deed een beroep
op mij
om haar nog beter
te gaan bedienen
in het alles
voorkomen
waarvoor haar zuchten
noodzakelijk
zou zijn.
.

Haar zucht betichtte
mij
in mijn plicht
te zijn
te kort geschoten
dat kon werkelijk
van alles zijn
en in mijn wanhoop
zocht ik mij rot
had ik zo’n medelijden
met haar lot
En nu voel ik
dat ze al haar onvrede
op mij projecteerde
in plaats van
op God.
.

Maar bang was ik altijd
was ik de weg
helemaal kwijt
in hun doolhof
van het onverwachte
en het moeten lezen
van ieders gedachten
wist ik nooit
wat mij te wachten stond
met mijn verplicht
gesloten mond
als genageld
aan de grond
zat ik midden in
hun oorlog
als een vredessoldaat
aan het front.
.

BlogSlierten.jpg
.
Apophysis Fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Een brief aan mijn lichaam

Lief Lichaam,
.

Je bent zo gespannen,
voortdurend op scherp en paraat sta je b.w.v.s. altijd in de startblokken.
En dan al die onrust,
waarvan je tot in je poriën bent doordrongen.
En ik begrijp wel, dat je zo heel veel voor mij hebt opgevangen,
en ook moest verbergen.
Bergen heb je verzet, zo intens
dat je jezelf nu geen verzetje meer kan gunnen
.

In de eerste plaats wil ik je danken
voor alle energie die je zo rijkelijk hebt ingezet,
in het mij bieden van vluchtwegen
en van een uitlaatklep
.

Je gaf mij kracht, je inventiviteit,
altijd bereid
om mijn angsten op te vangen,
en deze om te zetten in een vrolijk spel;
zoveel kracht ook in mijn lichamelijke activiteiten,
nooit raakte je uitgeput,
om mij, in je rijke fantasie een speelsheid aan te bieden,
mij op te vrolijken, mij te steunen in het ontwijken van alle gevaar
.

Maar nu, lief lichaam, is dit alles niet meer nodig,
mag je, na gedane arbeid uitrusten, tevreden zijn.
Kalm, zoals een storm die gaat liggen,
een springvloed die wegebt,
en wordt als een kalm glad wateroppervlak,
dat zich terugtrekt in een met vrede gevulde zee
.

Je hoeft geen lasten meer te dragen, die tijd is voorbij.
Alle paniek, je mag dat loslaten, een halt toeroepen.
Zonder meer mag, ja, moet je jezelf leren,
om je over te geven aan het nu, het heden.
Je hebt je sporen verdiend,
ik zet je nu op een soort van zijspoor,
spoor je aan om daarvan te durven genieten,
omdat al het noodzakelijke werk is gedaan
.

Ik wieg je tot kalmte.
Zie dit als een metafoor voor je,
en ga mee, in dit rustig, steeds kalmer wordende ritme;
omringd door mijn armen, wieg daarin mee, en geniet van deze houding, waarin je al die activiteit mag staken.
Behoedzaam breng ik je tot een rustig wezen,
dat op haar lauweren rust
.

Trek je terug vanuit het strijdtoneel.
Het drama heeft haar doeken gesloten.
Jouw energie om daar een klucht van te maken
mag je eveneens overboord gooien.
Neem er afstand van.
Een afstand die steeds groter wordt,
en steeds verder van ons ‘zijn’
af komt te staan
.

Hier moet ik nu een correctie plaatsen.
Ik gaf aanvankelijk a.h.w. mijn lichaam de schuld
en straf het hieronder in mijn gedicht behoorlijk af.
Echter
Ik heb ingezien, dat de rest van mijn woorden in dit gedicht
in feite bedoeld zijn
voor de veroorzakers van
al mijn afschuwelijke pijnen
de chaos aan wrede krampen
kortom de hel aan pijn
welke via mijn lichaam
nu daadwerkelijk
constant te voelen zijn
.

Laat de krampen varen,
de schrik, laat deze los.
Doe jezelf geen pijn meer aan,
zo intens, en zozeer chaotisch.
Ontwar alle knopen, hak ze b.w.v.s. door.
Neem die beslissing, en dwing mij niet meer.
Spoor mij niet meer aan
om te moeten gaan rennen, wegrennen uit jou vandaan
.

Wij horen bij elkaar,
maar zoals je je nu gedraagt
sla je volkomen door in het jouw wil
door te willen zetten,
mij in alles te belemmeren en in, het mij een normaal bestaan onmogelijk te maken

.
Stop die enorme agressie jegens mij.
Ik ben aan je overgeleverd en misschien ben je woedend,
maar je maakt alles kapot.
Slijpt voortdurend je messen om er een “mess” van te maken
.

Ik weet niet hoeveel martelwerktuigen je tot beschikking hebt,
om mij, in je vernielzucht a.h.w. in mootjes te hakken.
Neem je wraak, omdat je mij zo hebt moeten dienen?
En vind je dat ik je heb misbruikt?
Laat je mij dit nu voelen, om mij een hak te zetten,
letterlijk op mij in te hakken,
daarin steeds meer doorslaat en overdrijft
?

Ik verbied je om daarmee verder te gaan.
Je bent puur negatief bezig.
En dit al zo heel erg lang,
dusdanig, dat je mij helemaal overgenomen hebt.
Mijn denken, doen en laten, heb je in jouw bezit genomen;
en je doet wat jij wil,
bepaalt alles, laat mij enorm schrikken,
jaagt me op, en jaagt mij na
.

Nee! Ik sta je niet meer na,
rot op met je dwang, met het teisteren,
in dat grote scala aan wraaklustig erop los slaan,
en je slag slaan waar mogelijk.
Je houdt mij gevangen,
met ijzeren kabels
heb je mij ingesponnen;
steeds strakker en straffer, neem je alles in mij op de hak
.

Tot een dusdanig moordend monster ben je verworden,
waar geen normale woorden aan te geven zijn.
Puur krankzinnig ben je, doorgeslagen in alles;
niet meer normaal, dus hoor je hier niet thuis
.

Zoek je heil maar ergens anders,
ik ben geen dier dat afgeslacht moet worden.
Jij bent het die daar thuis hoort,
in een slachthuis van het kwaad
.

Ik pak je bij je lurven, en smijt je eruit.
Wegwezen, opgehoepeld, opgedonderd
!

En keer nooit meer terug.
.

 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Een reactie plaatsen

Naar

Het weeïg gevoel
de angst paraat
de wind van bedreiging
die overal waait
.

Geen weg of steg
die veilig zwaait
naar
het kind zó bekaaid
.
Er is geen haan meer
die naar haar kraait
.

HaanFB.jpg
.
Apophysis Fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Boeien

In haar drift
sloeg ze
helemaal op drift
altijd raak
als een vuurspuwende
draak
.

Draak.jpg

Trefzeker
haar uitgedeelde klappen
het kind
dat niets mocht
verklappen
wat volgens haar
toch niemand zou snappen
.
Ook het kind
begreep het niet
had geen idee
van het
aangedane verdriet
liet nooit
haar tranen vloeien
had nog geen weet
van de
zo strakke boeien
.

 

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: