PTSD

Haar Zuchten

Haar zuchten
ik kon er niet voor vluchten
het was
als klaagde ze mij aan
was ik in gebreke gebleven
was ik de veroorzaker
van haar zuchtend bestaan.
.

Haar zucht
naar medelijden
intens
voor elke onvervulde
wens
waar ik dan debet
aan zou zijn
het maakte mij schuldig
onmachtig voelen
om haar te verlossen
van
die met haar zucht
op mij
overhevelende pijn.
.

Haar zuchten
het deed een beroep
op mij
om haar nog beter
te gaan bedienen
in het alles
voorkomen
waarvoor haar zuchten
noodzakelijk
zou zijn.
.

Haar zucht betichtte
mij
in mijn plicht
te zijn
te kort geschoten
dat kon werkelijk
van alles zijn
en in mijn wanhoop
zocht ik mij rot
had ik zo’n medelijden
met haar lot
En nu voel ik
dat ze al haar onvrede
op mij projecteerde
in plaats van
op God.
.

Maar bang was ik altijd
was ik de weg
helemaal kwijt
in hun doolhof
van het onverwachte
en het moeten lezen
van ieders gedachten
wist ik nooit
wat mij te wachten stond
met mijn verplicht
gesloten mond
als genageld
aan de grond
zat ik midden in
hun oorlog
als een vredessoldaat
aan het front.
.

BlogSlierten.jpg
.
Apophysis Fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Een brief aan mijn lichaam

Lief Lichaam,

Je bent zo gespannen,
voortdurend op scherp en paraat sta je b.w.v.s. altijd in de startblokken.
En dan al die onrust,
waarvan je tot in je poriën bent doordrongen.
En ik begrijp wel, dat je zo heel veel voor mij hebt opgevangen,
en ook moest verbergen.
Bergen heb je verzet, zo intens
dat je jezelf nu geen verzetje meer kan gunnen.

In de eerste plaats wil ik je danken
voor alle energie die je zo rijkelijk hebt ingezet,
in het mij bieden van vluchtwegen
en van een uitlaatklep.

Je gaf mij kracht, je inventiviteit,
altijd bereid
om mijn angsten op te vangen,
en deze om te zetten in een vrolijk spel;
zoveel kracht ook in mijn lichamelijke activiteiten,
nooit raakte je uitgeput,
om mij, in je rijke fantasie een speelsheid aan te bieden,
mij op te vrolijken, mij te steunen in het ontwijken van alle gevaar.

Maar nu, lief lichaam, is dit alles niet meer nodig,
mag je, na gedane arbeid uitrusten, tevreden zijn.
Kalm, zoals een storm die gaat liggen,
een springvloed die wegebt,
en wordt als een kalm glad wateroppervlak,
dat zich terugtrekt in een met vrede gevulde zee.

Je hoeft geen lasten meer te dragen, die tijd is voorbij.
Alle paniek, je mag dat loslaten, een halt toeroepen.
Zonder meer mag, ja, moet je jezelf leren,
om je over te geven aan het nu, het heden.
Je hebt je sporen verdiend,
ik zet je nu op een soort van zijspoor,
spoor je aan om daarvan te durven genieten,
omdat al het noodzakelijke werk is gedaan.

Ik wieg je tot kalmte.
Zie dit als een metafoor voor je,
en ga mee, in dit rustig, steeds kalmer wordende ritme;
omringd door mijn armen, wieg daarin mee, en geniet van deze houding, waarin je al die activiteit mag staken.
Behoedzaam breng ik je tot een rustig wezen,
dat op haar lauweren rust.

Trek je terug vanuit het strijdtoneel.
Het drama heeft haar doeken gesloten.
Jouw energie om daar een klucht van te maken
mag je eveneens overboord gooien.
Neem er afstand van.
Een afstand die steeds groter wordt,
en steeds verder van ons ‘zijn’
af komt te staan.

Laat de krampen varen,
de schrik, laat deze los.
Doe jezelf geen pijn meer aan,
zo intens, en zozeer chaotisch.
Ontwar alle knopen, hak ze b.w.v.s. door.
Neem die beslissing, en dwing mij niet meer.
Spoor mij niet meer aan
om te moeten gaan rennen, wegrennen uit jou vandaan.

Wij horen bij elkaar,
maar zoals je je nu gedraagt
sla je volkomen door in het jouw wil
door te willen zetten,
mij in alles te belemmeren en in, het mij een normaal bestaan onmogelijk te maken.
Stop die enorme agressie jegens mij.
Ik ben aan je overgeleverd en misschien ben je woedend,
maar je maakt alles kapot.
Slijpt voortdurend je messen om er een “mess” van te maken.

Ik weet niet hoeveel martelwerktuigen je tot beschikking hebt,
om mij, in je vernielzucht a.h.w. in mootjes te hakken.
Neem je wraak, omdat je mij zo hebt moeten dienen?
En vind je dat ik je heb misbruikt?
Laat je mij dit nu voelen, om mij een hak te zetten,
letterlijk op mij in te hakken,
daarin steeds meer doorslaat en overdrijft?

Ik verbied je om daarmee verder te gaan.
Je bent puur negatief bezig.
En dit al zo heel erg lang,
dusdanig, dat je mij helemaal overgenomen hebt.
Mijn denken, doen en laten, heb je in jouw bezit genomen;
en je doet wat jij wil,
bepaalt alles, laat mij enorm schrikken,
jaagt me op, en jaagt mij na.

Nee! Ik sta je niet meer na,
rot op met je dwang, met het teisteren,
in dat grote scala aan wraaklustig erop los slaan,
en je slag slaan waar mogelijk.
Je houdt mij gevangen,
met ijzeren kabels
heb je mij ingesponnen;
steeds strakker en straffer, neem je alles in mij op de hak.

Tot een dusdanig moordend monster ben je verworden,
waar geen normale woorden aan te geven zijn.
Puur krankzinnig ben je, doorgeslagen in alles;
niet meer normaal, dus hoor je hier niet thuis.

Zoek je heil maar ergens anders,
ik ben geen dier dat afgeslacht moet worden.
Jij bent het die daar thuis hoort,
in een slachthuis van het kwaad.

Ik pak je bij je lurven, en smijt je eruit.
Wegwezen, opgehoepeld, opgedonderd!

En keer nooit meer terug.
.

 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Een reactie plaatsen

Naar

Het weeïg gevoel
de angst paraat
de wind van bedreiging
die overal waait
.

Geen weg of steg
die veilig zwaait
naar
het kind zó bekaaid
.
Er is geen haan meer
die naar haar kraait
.

HaanFB.jpg
.
Apophysis Fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Boeien

In haar drift
sloeg ze
helemaal op drift
altijd raak
als een vuurspuwende
draak
.

Draak.jpg

Trefzeker
haar uitgedeelde klappen
het kind
dat niets mocht
verklappen
wat volgens haar
toch niemand zou snappen
.
Ook het kind
begreep het niet
had geen idee
van het
aangedane verdriet
liet nooit
haar tranen vloeien
had nog geen weet
van de
zo strakke boeien
.

 

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De Schrik

De schrik van
iedere plaag
haar mondhoeken
ze staan omlaag
.

De schik
die wil ik toch
zo graag
.

Doch
ik heb me te schikken
inslikkend
iedere vraag
.

Haar vlaag van
verstandsverbijstering
haar netten strak
waarin ze mij ving
.

Het toontje lager
dat ik
noodgedwongen zing
.

Haar priemende wijs
vinger
zonder ring
.

FBSchrik.jpg

Apophysis fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Gedachtegangen

Onderstaande heb ik eind januari al opgeschreven op een oude t.v. gids die binnen handbereik lag.
Hier wil ik het even ‘fatsoenlijk’ neerzetten.

Misschien wil ik de illusie niet kwijt waar ik als kind zijnde altijd vanuit ben gegaan.
NL. Dat ik liefdevolle ouders had, de liefste die je je maar wensen kon,
met een lieve zorgzame zus; allen zo toegewijd aan het dienen van God.
zich inzettende voor hun naasten, vol erbarmen en mededogen.
.
De dromen van een gelukkig kind, je wilt die niet verstoren, noch veranderen.
Je wilt ze vasthouden, zoals je je eraan hebt vastgeklampt
aan die verwachtingsvolle bril vol harmonie, samenzijn en warmte.
Dienend een en dezelfde God,
die vol erbarmen, onbaatzuchtig, onvoorwaardelijk, altijd en eeuwig
zijn liefde aan ons schonk,
om met elkaar te delen, en daarin één te zijn
voor altijd, in voor en tegenspoed.
.
Ontbreekt het mij de moed om afstand van dit, voor het kind als een “gegeven feit” te doen?
Heb ik dit gegeven doorgetrokken naar ieder ander die ik heb ontmoet
naar de kinderen die ik heb gekregen,
de illusie van ‘wie goed doet, goed ontmoet’?
.
Ik moet daar een streep doorhalen, én onder zetten,
onder al wat mij nu al zolang opslokt, en mij naar die illusie verlangen doet.
.
Ik moest in hun perfecte plaatje passen,
me voegen op gevoel
naar gelang van wat er van mij werd vereist
zodat ik mocht leven als zodanig
om iets te zijn.
Zodat zij ‘mijn God’ konden zijn.
.
Tegen wie kon ik zeggen hoe ik mij voel,
tegen wie kon ik zeggen wat ik bedoel?
.
Ik stelde mij open, met hart en ziel
nochtans was er niemand in wiens genade ik viel.
.

MiesFB2-bew.jpg

.

 

 

Categorieën: Fotos, Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

doorgedrongen in heel mijn wezen

Blog.jpg

Iedere dag opnieuw
besluipt mij de angst
voor wat er zou
kunnen gaan gebeuren
aan straf:
‘bij de beesten af’
.
mijn hele leven is dit zo geweest
onbewust meer dan bevreesd
echter nooit opgemerkt
en automatisch, vaak letterlijk
perfect weer weggewerkt
.

in het geniep
een vrees die men schiep
.
in het verborgene
voor mij niet te bepalen
hoe ik mijn
zogenaamde schuld
steeds moest zien te
betalen
.
hoe daar altijd
onbewust
die grote dreiging
op mij werd afgevuurd
.
het vuur aan mijn schenen
de waarheid erachter
nooit aan mij
verschenen
.
geen herinneringen
bewaard
vergeven en vergeten
het ligt in mijn aard
door hen
echter dermate verdraaid
alsof ik was
‘totally’ niets waard.
.
En dan in het heden:
Aanvang van een nieuwe dag
en ik overleg
mijn eventuele plan
.
In mijn hoofd bedenk ik wat ik zou kunnen
en moeten doen
.
De mogelijkheden, de keuzes
‘ze vliegen me aan’
doch niet ‘voorbij’
en het (angst-)zweet breekt uit
in
en over mij
.
Pijn, krampen, hartslag
alles overstijgt mijn
‘kunnen verdragen’
waarna het mij plots
in alle hevigheid
begint te dagen
.
dat alle dagen
(en nachten bovendien)
ik nooit duidelijk heb ingezien
wat er zich
onverdeeld
heeft gespeeld
in mij
.
Dermate routinematig
de veroorzakers
meer dan nalatig
door hen bewust voor hun karretje
gespannen
met als gevolg
dat elke vezel in mij
ongelooflijk stak blijft
aangespannen
.
Een rechtszaak
zal ik nooit aanspannen
.
Een onmogelijkheid
als het gaat om hersenspoeling
en psychisch geweld
doch ondertussen
word ik voortdurend
meer gekweld
.
Nee, ik heb geen rancune
geen wraak, noch wrok
.
Daarbij wel vermeldend
dat ik mij voel
als een
te vaak gewassen
en op volle toeren
gecentrifugeerde ouwe sok
.

En dan komt er een link aan een herinnering terug:
Hoe ik als klein meisje van ms nog geen jaar
op volle toeren
naar beneden sjees
de bomen aan mij voorbij zie schieten
.

mijn zicht
in nevelen gehuld
de wielen onder mij
doorgevend iedere bult
sleuf aan oneffenheden
in die uitgesleten
steil bergaf lopende grond
van zo lang geleden
.
Mijn 7 jaar oudere zus
heeft mij boven op die steile berg
met kinderwagen en al
losgelaten
de afgrond in
.
Was het voor haar eigen gewin
vanuit een jaloezie
?
En wat ik nu pas zie
:
Het was hun aller passie
om al hun oneffenheden
door mij
glad te laten strijken
zodat zij allen
met de eer
konden gaan strijken
.
C’est tout
Want ik ben al jaren
meer dan moe
!

.

Och wat maakt het uit

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Altijd weer diezelfde les

InDeepFlairAKA.jpg

.

Zojuist heb ik Mieke Boots (therapeut) gebeld om te informeren wanneer ik terecht kan.
Ze had in juli gesuggereerd dat het oktober of november zou worden, doch helaas, nu wordt het ergens in 2017, iets in het voorjaar.
Daar doen we het dan maar weer mee.
Maar wat een ‘onverbeterlijke optimist’ ben ik toch, altijd als er iets op de lange baan wordt geschoven,
denk ik als automatisch, ‘ms ben ik voor die tijd al beter’.
Dat dacht ik al in 2000, en ‘tig’ keren daarna ook, na steeds weer ‘uitstel, of afstel’.

Mentaal vecht ik me op het moment ‘een rotje’. Altijd komt diezelfde les weer voorbij:
het dienen van anderen.
Ik leefde altijd alleen voor anderen, voor allen die mij in hun macht genomen hadden/hebben.
Ik wist niet beter, was helemaal afgesloten van mijn eigen ziel, verlangen, en hart.
Dit is zo’n enorm harde les, die steeds weer opnieuw voorbij komt, ik zit nog altijd vast in, en aan dat systeem.
Kan ik anderen niet (be)dienen……., ben ik een hoop ellende, en een bonk (bonk, bonk, letterlijk in m’n lijf te voelen pijn) verdriet
.

Schuld en verdriet
het vecht om voorrang
letterlijke kramp en pijn
het stapelt zich op.
Vroeger lachte ik alles weg
was alles zgn een goeie mop.
Nu kost het me mijn kop.
Ben ik de kop van jut
altijd tot naar ‘nog meer geven’ opgejut
.

Hoe kom ik hier ooit vanaf?
Nu hoor ik terug een van de bedreigingen die via mijn moeders mond tig maal ‘over me heen’ kwamen:
Je graaft je eigen graf (als je zo doorgaat)
!!!

Ik wil helemaal niet meer doorgaan
kom steeds terug bij af.
Maar 1 ding is zeker,
ik ben niet laf
.

Gek genoeg ben ik daar nu eens niet van beschuldigd.
Dat geeft mij nu te denken.

[:-P]
btw
:
De enige die ik wil dienen is God
maar op een of andere manier
“vang ik altijd bot”
.
Is dit, omdat anderen vanaf ‘den beginne’
mijn leven hebben verrot
?
“So what”
ben ik geneigd te zeggen
doch dit bedoel ik niet op een negatieve manier
.
Ik weet gewoon niet
waar te beginnen
met (dit) ‘leven’ hier
.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Een stukje dagboek: 6-10-2016

BlogMies.jpg

 

Vannacht heb ik zo akelig gedroomd, wat het er niet beter op maakt natuurlijk.
Ik voel mij sowieso wanhopig, uitzichtloos, verdoemd, buitengesloten, verstoten, vals beschuldigd, kortom, aan de kant gezet bij het grof vuil.
En dan heb ik nog een paar van die rot gevoelens weggelaten, die ik wel in mijn dagboek heb gezet.
Kan het ms ook ietsje minder zijn
?

Het blijft een (z)waar gevecht tegen de wanhoop, hoe dan ook.
’s Morgens om wakker te worden met die onbeschrijflijk tekeergaande beul in mijn hoofd.
Tevens al die (spier)krampen die mij volledig blokkeren, terwijl ik wel in de startblokken moet staan.
Ik moet mij er dus aan overgeven, en net doen alsof al die ridicule pijnen niet bestaan.
Het uithouden tot ik de nacht weer in moet gaan,
met zijn onvoorspelbare, brute sloopmaterialen;
biddend om ergens het geduld, en de lijdzaamheid  vandaan te kunnen halen
.

Hopend dat die rottige slaappillen uiteindelijk maken dat ik even van de wereld ben,
een wereld van frontaal oorlogsgeweld, binnen in mij.
Was er maar een ‘tenzij’
een voorwaarde waaraan ik kon voldoen.
Doch die wanhoop blijven verstoppen, is al wat ik kan doen.
Ook al groeit het boven mijn hoofd,
onvoorspelbaar, ongeoorloofd, onverdoofd,
toch heb ik nooit los willen laten
dat ik vanaf ‘de beginne’, in de ware Liefde heb geloofd
.

Tekening gemaakt met Fractal Explorer
.

 

Categorieën: Fractal Explorer, Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Emerging from Darkness

voorCanvas9Jan-2011.jpg
.

Emerging from the darkness,
a ghost of my past
time and again
he is involved
.

Around the corner
keeps an eye
spy
as it did my life.
I unaware of
not knowing
remembering
that he or she was there
.

In my subconscious
deeply buried
as if it was a treasure.
However, increasing, more and more
I see the truth
about how angry
it was
‘cause I was born
with a different spirit
than its from him, her, it
.

I now in reality
come up against,
I meet and recognize
.

Again an older fractal, as poem from my gallery.
actually from January 2011.
.

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk, Fantasie, Fractal Explorer, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: