Mijn PTSS Items (3)

15 April 2008 : Boos durven worden.
Oh, boos zijn is zxc3xb3 moeilijk!
vooral als je
geen bewijzen hebt
maar alleen het gevoel
over vroeger
het inzicht
van hoe het
gebeurd moet zijn
allemaal.

Maar, na een inzicht
voel ik dan ineens
dat het
WEL waar is
dat het
WEL
ECHT
is gebeurd.

Dan sta ik ook soms
voor de spiegel
en dan kijk ik
mezelf hxc3xa9xc3xa9l erg
boos in de ogen.

Stimuleer ik
mezelf
om heel erg
boos te worden
op de daders.
Hxc3xa9xc3xa9l, hxc3xa9xc3xa9l
erg boos
en kwaad.

Maar
ergens lijkt het
dan ook zo dubbel,
want
ergens ben ik
dan ook kwaad
op mezelf.

Omdat ik zo’n moeite
heb om kwaad
te durven
kunnen
worden
en zijn
op de daders
de ware schuldigen.

Altijd die
twijfel
die op me afkomt.
“heb ik wel gelijk”
“mag ik wel boos worden”
“voel ik het wel goed”
“is het wel waar”

En dan zakt die boosheid
weer weg.
Maar toch
het gaat steeds beter.
En gisteren was ik
ONTZETTEND
STRIJDBAAR
HEEL ERG BOOS.

Maar voor mij
is het
een heel moeizaam
proces.
Ik weet dat het moet
dat boos worden
xc3xa8n blijven.

Maar
oh, wat is het moeilijk
want gelijk voel ik
die tegenstand
dan word ik
van binnenuit
zxc3xb3 aangevallen.

Met
straf moeten voelen
tegenslagen
letterlijk
en
helse pijn.

Dan heb ik dus
zxc3xb3 gevochten
met als gevolg:
uiteindelijk
slacht die
helse pijn
mij nxc3xb2g
meer af.

Blijven vechten
doorgaan
maar intussen
lijkt er
niets goeds van
mij over te zullen
blijven.

Dan maar weer
inprenten
bovenstaande
is NIET WAAR.

Ik groei
groei van binnen
door
alle pijn
en tegenstand
heen.

Eens is
alles
eruit
xc3xa8n
overwonnen.

Eens is
het leed
geleden
eens ben
ik heel,
geheeld
helemaal klaar.

Perfect
voorbeeldig
rustig en kalm.

Is de storm
gaan liggen
kan ik slapen
kan ik weer
zingen
schilderen
lezen
eten
en zo meer.

Ik blijf strijdbaar
strijdlustig
zoek die
kracht
en
ZAL HEM
VINDEN.
ook al heb ik
dat soms
nooit
gedacht.

Een vechtende mies
blijven vechten
ondanks alles
tot het
zoete einde toe?

Voel ineens
ik heb
WEL BEWIJZEN:

mies, voel dan
je herbelevingen!
de nachtmerries!
het in elkaar
krimpen van de
angst!
je triggers!
je krampen!
het schokken!
het geflipper
door en door!

Het nooit kunnen
rusten
slapen
liggen
altijd die
vreselijke
hel in je kop!

WEG,
weggemaaid
alle daders!
mies zal
overwinnen!
mies
geeft niet op!

Ieder dag
opnieuw
zal ik
blijven
vechten
mies geeft
NIET OP!

——————————————————————————————————

Iemand schreef:”Mooie tekst Mies.
Overwinaars zijn we al, al vanaf het begin dat onze ellende begon.Boos worden is heel moeilijk, vooral op de juiste manier, die moet je zoeken, en dat is geen makkelijke opgave.
Ik kan ook nog steeds niet boos worden op de juiste manier.”

Dank je,
lief Forl.,

Inderdaad,
wij zijn
overwinnaars!
als overwinnaars
al reeds geboren.

Maar,
op de juiste manier
boos worden,
is hxc3xa9xc3xa9l
erg moeilijk.

Het mag nl
niet omslaan
in agressie
tov diegene
die ons liefhebben.

—————————————————————————————————–

Boosheid is een schild tegen de aanvallen van misdadigers.
Boosheid is goed om je gevoeligheid te beschermen.
Als je niet boos wordt verlies je de Liefde,
dus daarom moet je boos worden.
Maar de daders verwijten mij mijn boosheid
omdat zij dan geen misbruik kunnen maken van mij.

“God, leer mij
om op de juiste
wijze
boos te
durven worden”

Mies.

—————————————————————————————————–

Eigenlijk heeft een nickname mij er toe
aangezet om daar nog eens wat dieper in te gaan graven.
In dat thema over “boos durven worden”.
Omdat ik daar dus zo’n extreme moeite mee heb.

Ik ben nl. altijd bang om anderen onterecht te zullen beschuldigen eventueel.
Heb altijd te veel compassie/medelijden, wil altijd een goed plaatje
van mensen opbouwen + in stand houden in mijn hoofd.

Oh, wat is dat toch moeilijk,
ook om boos te blijven, die boosheid vast te houden.
Ik vergeet en vergeef altijd automatisch weer.
Trap dan altijd overal weer in.
Altijd in hetzelfde “geintje” , bij wijze van spreken.

Wat een geworstel.
Altijd weer die lach op mijn gezicht tegen iedereen.
Zo van : “misbruik mij maar, ik ben toch zo aardig”!!!
Wat is dat toch moeilijk om dat af te leren.

Moet ik daarom toch ook boos blijven op mezelf,
omdat ik er altijd intrap?
Of ben ik te lief?
Wil ik te veel : “lief gevonden worden”?
Zoek ik te veel erkenning?
Wil ik te hulpvaardig zijn?
Hoewel, ik dring me toch niet op!

Nee, ze weten mij er precies uit te pikken
en komen op MIJ af.
Ze voelen dat ik iedereen van dienst wil zijn.
Dat ik “benaderbaar” ben.

Dus, in principe, gewoon boos blijven
en bedacht zijn op gevaar.
Gewoon, omdat ik kwetsbaar ben.
En die zachtheid in mezelf, die liefde
moet zien te beschermen.

Dat lieve, zachte kind in mij,
dat moet ik beschermen.
Dat is een verantwoordelijkheid
welke ik moet nemen.
Een verplichting die ik in acht moet nemen.

“Mies, maak je sterk,
Blijf vechten daarvoor”.
[thumb up]

p.s. goed onthouden Mies:
boos worden op de WARE daders + op die, die “erop uitzijn”.
“bezint eer ge begint”, met dienen van de verkeerde, haha!.

——————————————————————————————————

Een ding wilde ik nog zeggen.
Ik kan niet tegen het woord woede.
Dat roept te veel triggers op.
Vooral ook, omdat ik altijd de woede van mijn omgeving heb moeten slikken,
en dat heb moeten interpreteren als zijnde “liefdevolle ontferming over mij”
en voor mijn bestwil; of iig heb ik dat altijd maar als gewoon moeten ondergaan/ervaren.

Daarom ook, :ik weet zeker dat ik geen woede heb,
daar heb ik onbewust altijd enorm tegen gevochten.

(Ik weet zelf zo goed hoe dit voelt dat ik bang ben een ander evt. een rot gevoel te zullen geven.
Zo erg dat ik naar de andere kant “doorsla”, het is moeilijk het evenwicht daarin te vinden.)

Maar het volgende wilde ik dus nog even toevoegen:
Haat uit zich in woede.
Boosheid is goed.
Het kan zelfs vanuit liefde nodig zijn om op iemand boos te worden.

Voor mijn gevoel is het dus zo, dat woede gekoppeld is aan haat.
Een haat die altijd over mij uitgekieperd is (geworden).
Wat ik altijd onbewust heb gevoeld.
Nooit heb beseft, omdat het meestal gebeurde in de geest.
(Dat is geestelijk overdrachtelijk gebeurd.)

Ook weet ik, dat er mensen zijn die in henzelf woede voelen / ervaren dat die er zit.
Maar……..dat hoeft niet altijd de woede van henzelf te zijn!!!!!!

Het kan verkeren, dat anderen je met hxc3xb9n woede opgezadeld hebben.

Daders die hun aggressie (misbruik e.d.) op hun slachtoffer afreageren, stoppen/sturen er vaak tevens (in de geest / via de geest) hun woede, c.q. haat in mee.
Daar zit je dan ook nog mee opgescheept.
Met de woede en haat van een ander.
Zonder dat je dat dan zelf weet, je er van bewust bent. (misschien een doordenkertje?)

Zo pikken/kiezen daders vaak hun slachtoffers (er)uit; om hun eigen woede maar kwijt te kunnen (ge)raken.

——————————————————————————————————

Hoi Forl.,
Ja, wij zijn vroeger afgericht om altijd maar te MOETEN lachen.
Geen eigen gevoel er op na te mogen houden.
Niet te mogen huilen,
geen “nee” verkopen.
Altijd geforceerd om voor anderen alles te veraangenamen.
Daar krijg je ptss van!!!!!

_____________________________________________________________________________

17 Maart 2008 : Extreme angst om niet te voldoen aan……..

Dag lieve mensen,

Al een tijd durf ik niet op het forum te schrijven.
Durf mezelf niet meer kenbaar te maken.
Dit is zo’n extreme angst.
Angst om niet goed genoeg bevonden te worden.
Angst iets verkeerds geschreven te kunnen hebben, of te zullen gaan schrijven.
Angst dat anderen (reden zullen vinden/hebben) om boos op me te zullen worden.
Angst om in gebreke te blijven, dat ik niet genoeg reageer, niet genoeg schrijf, de verkeerde dingen schrijf, enz.enz.
Kortom, angst omdat ik niet voldoe aan de eisen van anderen.

Ook durf ik niet te schrijven hoeveel pijn ik heb.
Bang om anderen daar mee op te zadelen, want iedereen hier heeft het moeilijk, en ik wil niemand belasten met mijn wanhoop en ellende.
Ik wil liever “de lolbroek uithangen”, iedereen de zonnige kant van het leven laten zien.

Ook ben ik bang om mezelf te verliezen in het dienen van anderen; want dan dien ik weer mijn oude hersenspoeling van “mijn bestaan te moeten verdienen door het dienen van anderen”(om er te mogen zijn).

Maar nu ben ik er dus ook niet, omdat ik denk dat ik “zonder te dienen” er niet mag zijn.

Maar het is ook niet normaal /te geloven, als ik zou schrijven aan hoeveel pijn ik (en hoelang al) onderhevig ben. Dat is, zowel voor mezelf als voor een ander, gewoon niet te bevatten..

Er speelt nog steeds een oude angst, van het voelen dat ik buitengesloten werd/word of zal worden; die dreiging daarmee, plus de straf die ik dan altijd moe(s)t voelen, omdat ik hun voorwaarden en regeltjes niet voldoende in acht had genomen, me niet goed genoeg had aangepast aan hun eisen waar ik eerst aan moest VOLDOEN.

Ik mag er niet zijn, mag geen ruimte innemen, mag geen aandacht vragen, mag niet huilen, mag geen verdriet (ver)tonen, mag geen pijn ondervinden.
Ik moet alleen iedereen goed genoeg opvrolijken, het iedereen naar de zin maken, ieders wens van hun gedachten/gezichten aflezen en die voldoende vervullen, anders STRAF, STRAF/ buitengesloten, in de grond geboord, doodgezwegen, geminacht, vernedert! Ze laten me dat al bij voorbaat voelen!
Ik moet al hun fouten bedekken, bij voorbaat hun schuld op me nemen, en lachen, alleen maar lachen.
Geen angst, niet laten merken wat ze met me doen, niet voelen wat ik voel dat er echt plaatsvindt.

Huil, huil van binnen, oh zo’n verdriet, maar heb dit altijd voor mezelf omgedraaid in het medelijden hebben met hen, de daders, welke ik zo liefheb, dat ik hun misdaden totaal niet meer zag.

Als ik in een herbelevingsituatie ben, ( en dat ben ik eigenlijk constant), dan denk ik dus dat jullie ook eisen aan mij stellen, dat ik er anders niet bij mag horen.

In voor mij essentixc3xable dingen heb ik een heel andere visie dan anderen, voel ik meer, anders, zitten zoveel verschillen.
Ik ben bang dat anderen daar niet tegen kunnen, dat ik me dus eerst moet aanpassen aan jullie zienswijze, om de mijne te mogen hebben
Gewoon, omdat ik voel en weet dat ik daardoor toch anders ben dan jullie, dat mijn lijden zo anders “speelt”. Dat het bij mij zo geestelijk is, zo van binnen.
Niets van te zien, niets van te bewijzen.

Ik heb nog steeds de indoctrinatie van mijn moeder :”dat ik geen knip voor de neus waard ben”, en dat ik dit eerst moet zien te verdienen!!
Ik heb zoiets van: ik mag er niet zijn, ik dien het forum niet goed genoeg, ik pas niet in hun straatje,
En dan die intense pijn, die is erger dan de ergste migraineaanval. Maar dan ook nog eens continue, en het allerhevingst als ik stil zit, zou rusten, of ga liggen.
Dus voor mij geen normale oplossingen, conclusie: ik ben niet normaal!
Dit laatste is als grapje bedoeld, echter ……het maakt mijn dilemma er niet minder om.
Toch maar blijven lachen….al is het maar “als een boerin met kiespijn”.
Hoewel,….”ik had toch een ander beroep????
Nu doe ik een beroep op jullie glimlach, om zoveel onzekerheid en verwarring.

Lieve groet van een verwarde ptss-er, welke momenteel gebukt gaat onder de onrust, angst en onzekerheid van heden, verleden, en ook nog eens van toekomst; maar die zich toch vasthoudt aan haar onderschrift.

p.s. HELP, ik klik op bevestig!!!!

——————————————————————————————————

Bedankt voor jullie lieve en meelevende reakties

Het liefst zou ik jullie allemaal in een pbtje persoonlijk bedanken; maar dat gaat momenteel nog niet.

Ik denk toch dat ik nog niet voldoende heb ingezien, hoe in en in-gemeen (met name) mijn ouders + broer en zus tov mij zijn geweest; en hoe heftig me dat heeft misvormd, in het denken over/de kijk op mezelf.

De hele dag spoken er ook weer herinneringen en herbelevingen door mijn hoofd.

Soms denk ik, wat was het leven mooi vxc3xb3xc3xb3rdat ik mijn geheugen terugkreeg!! (dat was zo’n 8 jaar geleden).
Maar ja, dan bedenk ik ook, hoe ik al die tijd in een leugen heb geleefd, hxc3xa8! en dat is natuurlijk ook allemaal nep.

Nu heb ik toch geen spijt dat ik weer geschreven heb hierzo; gisteren wilde ik het weer verwijderen, maar er was al gereageerd dus kon het niet meer.

Lieve lotgenoten, ik ga door met ’t ontdekken wie en hoe ikzelf werkelijk ben zonder alle indoctrinaties van anderen. Anderen, die de kijk op mijn leven totaal hebben verduisterd.

Nogmaals bedankt voor jullie steun en
veel liefs van Mies

p.s. HOERA voor ons allen!!

——————————————————————————————————

Wat fijn jullie reacties weer, hartstikke bedankt, ik ben er blij mee, en wens jullie ook van harte veel sterkte toe!

Over dat leven in een leugen:
Ik ben blij dat jullie dat aanhalen, want onbewust was daar bij mij toch nog een schuldgevoel, en ik had hier geen helderheid over.

Dus weer iets te verwerken.
Er komt nu weer verdriet naar boven van een verstopt onterecht schuldbesef.
Stom die valse info, om altijd in de 1e plaats jezelf de schuld te geven.
Ook weer zoxe2x80x99n hersenspoeling.

Ik zie mezelf nu niet meer als de leugenaar, maar ik heb in de leugens van anderen geleefd, en die aan moeten zien voor de waarheid.
Mij is een schijnwerkelijkheid/schijnwaarheid opgedrongen, die ik verplicht was om te dienen.
Accepteerde ik hun leugens niet, dan werd ik geestelijk enorm gestraft.
Om die straf te ontlopen bleef mij niets anders over, dan om hun leugens maar te accepteren als zijnde de enige echte waarheid.
De impact die dat op me heeft gehad ben ik nu stukje bij beetje aan het inzien + verwerken.

Alle pijn waarmee ik vroeger onbewust werd opgezadeld komt in dit proces ook naar boven.
Aan de hand van die pijn kan ik de linken leggen, naar wat er vroeger in werkelijkheid echt moet zijn gebeurd en is geweest. (Namelijk een afschuwelijke manier van geestelijke onderdrukking en mishandeling.)

Vanuit acceptatie en doorleven van die pijn komen de herinneringen aan de waarheid naar boven.
Het legt de oude wonden open, welke ik altijd maar wat graag heb willen verstoppen. (zo van:xe2x80x9ddat kan niet waar zijnxe2x80x9d, was mijn automatisch onbewuste reactie/gedachte)

Heel lang is dat verstoppen, cq toedekken ook prima gelukt.
Vanuit die context gezien, is mijn toedekken en camouflage dus wel een uit nood geboren leugen, waarin ik ben gaan leven, en gaan geloven.

Van de weeromstuit heb ik sinds gisteren buikgriep, best wel heftig, steeds bloed erbij.
Er komt dus letterlijk veel uit.

Ik heb nog nooit zoveel slaaptabletten moeten nemen als vannacht.
Hopelijk lukt het straks wat beter.
Ik vind het niet erg om wakker te liggen, maar kan die afschuwelijk wrede pijn in mijn gezicht en hoofd niet verwerken als ik in bed lig; en al dat getril en gebonk, grrrrrr.
Iedere nacht is het weer een horrorfilm waarin ik letterlijk de hoofdrol heb gekregen.

Maar ik ben blij met jullie eyeopeners, toch mooi weer een vals schuldgevoel ontdekt!
Bedankt voor het meedenken en voor het lezen.
Veel liefs van Mies.

——————————————————————————————————

Lieve allemaal,

Ik zie nu in, dat het allemaal nxc3xb2g steeds herbelevingen zijn aan extreme oude angsten.
Ik kom die in mijn dagelijkse leven van nu (“in return”) om me heen constant tegen.
Lettelijk haast, werken die tegen mij, ze beinvloeden mijn (niet durven/kunnen) handelen en denken.
Het lijkt wel alsof ik nu alleen maar leef om mijn verkeerd geprogrammerde leven van vroeger tegen te kunnen komen, en om die hersenspoeling te gaan erkennen/beseffen en opnieuw te doorleven.
Dus nu te gaan herstellen wat er vroeger allemaal “verkeerd in is gestopt”.

Maar wat vertel ik jullie, hxc3xa8 lieve mensen:
Het is die ptss!
Maar hopelijk gebruik ik die ptss positief, zodat mijn oorspronkelijke persoonlijkheid weer naar boven zal durven komen. Maar, wat heeft het een lange adem, hxc3xa8! En wat is het een zware strijd!

In mijn geval is die ptss vanuit een heel ver verleden ontstaan, maar ik moet toegeven dat het daarna heel mijn leven is gaan beheersen, zonder dat ik dat zelf wist.
Ik ben er voor gaan leven om alles maar zo diep als mogelijk weg te kunnen stoppen; op die manier kom je dan in de macht van je eigen verleden.
Om dat laatste toe te geven aan mezelf kost veel strijd. Iets in me (ego) wil dat niet weten, hxc3xa8!
Altijd heb ik alle narigheid op een extreme wijze kunnen camoufleren en ben ik over het verdriet heen gegaan.

Ik moet gewoon opnieuw geboren worden, dus maar weer “op naar een nieuw leven”!

Ik ben heel blij dat ik van jullie zoveel bevestiging mag ervaren.
Nogmaals bedankt voor jullie steun en support in mijn zoektocht naar wie ik nu werkelijk ben en mag zijn.

Dat we allen xc3xa9xc3xa9n mogen worden met ons ware zelf!
Veel liefs voor allen,
Mies.

——————————————————————————————————

Hoi allemaal,

Die extreme angst om niet te voldoen aan, komt ook door mijn vader.
Ik was als kind “stapel” op die man, dacht dat hij mijn zielsverwant was, mijn enige steun en toeverlaat.
Zo deed hij zich ook voor, ( hoewel…., ikzelf plakte dat plaatje op hem) en ik ben daar ingetrapt, zocht onbewust troost bij hem vanwege mijn broer, moeder en zus.
Eigenlijk wilde ik van niemand iets kwaads horen of weten; ik zocht altijd de schuld bij mezelf.

Het gekke is dat ik rationeel al lang dacht te hebben ingezien dat mijn vader mij zo vreselijk heeft bedrogen, en dat ik doods en doodsbang voor die man moet zijn geweest.
Maar gevoelsmatig krijg ik het er allemaal moeilijk in, kan ik het niet verwerken, of “wil”/kan ik het niet geloven(?)

Mijn verhaal is zo lang om te vertellen, er is zo complex veel gebeurd, en niets is er van te bewijzen of uit te praten met de daders of met wie dan ook.
Ik heb nl met de hele familie (ook schoonfamilie) moeten breken (vanuit zelfbescherming).
Mijn ouders, zus en schoonmoeder zijn inmiddels overleden.

Dat vadervoorbeeld wilde ik toch nog even vermelden.
Dit is nl zo beeldvormend voor een kind; zeker voor een dochter, t.o.v. hoe een (evt. toekomstige) partner voor haar zou moeten “voelen”.

En lieve Forl., nog bedankt voor je begripvolle reaktie.
Ik geloof niet in mezelf, maar ik doe wel mijn best om mezelf te geloven, haha! (klein verschil)

Sowieso, veel liefs van
Mies.

——————————————————————————————————

Lief Forl.,

Je hebt helemaal gelijk!
Ik ben zeker veel gegroeid.
Heb wel nog groeipijnen, haha.
Maar izz heb ik die er voor over.
Dankje lieve meid.
——————————————————————————

Hoi lieve mensen,
Hier nog een stukje over een verkeerd systeem wat me is aangeleerd.

Het verkeerde systeem waar ik aan vast ben komen te zitten om o.a. mijn bestaan mee te kunnen verdienen:

Als ik zelf verdriet heb (of onbewust verdriet voel), dan ga ik dat onmiddellijk omzetten in /compenseren door: extra lief te zijn voor anderen.
Om mijn eigen verdriet te kunnen verstoppen (ook voor mezelf), ga ik dat camoufleren d.m.v. mijn uiterste best te doen voor anderen. Ik ga hen opvrolijken en hen blij maken.
Zodat iedereen zich blij en tevreden, en voldaan zal kunnen gaan voelen.

Ik kom er nu achter dat dit systeem er bij mij al heel vroeg in is gehamerd door mijn opvoeders.
Op die wijze was het ook zo, dat ze daar extreem van konden gaan profiteren.
Zij bezorgden me dan expres verdriet, en dan ging ik me er nog eens extra op toeleggen om hen nog meer ter wille te zijn, in het hen bedienen met mijn xe2x80x9contfermingxe2x80x9d t.o.v. hen.
Tja, en voor hen voelde dat goed, dus zij konden er nooit genoeg van krijgen, daagden me steeds meer uit daarin.

En wat bleef er van mij overxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6?
Juist, niets goeds om mezelf bevestigd te voelen, of goed genoeg te weten.
Een totale roofbouw op het kind in mezelf.
Die roofbouw kom ik nu tegen via mijn ptss.
En die ptss is dus begonnen toen ik geen mensen meer om me heen had waarbij ik dat verkeerde systeem in stand kon houden.
(toen bv. De kinderen naar het buitenland vertrokken, ik de waarheid in ging zien over mijn moeder, zus, enz.)

Ik doe er alles aan, en heb er alles voor over, om mijn eigen verdriet maar niet te hoeven voelen; want dat is zo gigantisch groot, dat kan ik niet aan, dan ga ik xe2x80x9ckopje onderxe2x80x9d.

Maar als ik niet van me laat profiteren, als ik niet alles weggeef, dan laten ze me vallen.
Dat wil ik niet voelen (dat zij mij dan weer xe2x80x9claten stikkenxe2x80x9d, en me zoxe2x80x99n pijn zullen doen).

Wat het zo moeilijk maakt (om je dus niet te laten chanteren en misbruiken), is dat je van die mensen houdt; dat je ze lief hebt, en lief wilt kunnen hebben.
Daar doe je dan alles voor om dit gestalte te kunnen geven, en je wensgedachten te kunnen verwezenlijken; om je volmaakte wereldje xe2x80x9cvan vrede op aardexe2x80x9d in stand te kunnen houden.

Nu ja, sommige stukjes zitten ook al in andere items verwerkt, denk ik.
Maar ik ben net als een detective, steeds maar weer die kluwen van leugens aan het ontrafelen, hxc3xa8.
Het zit ook zo vast, al die draden van hersenspinsels door anderen in mijn denken “gesponnen”.

Dag allemaal!
Mies.

—————————————————————————————————–

Voor mij is ptss xc3xa9xc3xa9n grote angststoornis.

Ik blijf dat maar tegenkomen, c.q. ontdekken.
Achter alles zit zo’n onbewuste stress/angst.
Nog steeds heb ik niet alle angst ondekt.

Nog steeds sta ik onder die “druk vxc3 n”.
Die computer, die drijfveer om steeds voor anderen te moeten zorgen, moeten verzorgen;
moeten voorkomen, voorbereiden, op tijd klaar staan, voldoen aan, enz.
Ik krijg dat niet weg.

Het is alsof ik er voor leef, om altijd maar signalen van opdrachten te kunnen ontvangen.
Mijn geest staat daar constant voor open, zonder dat ik me daar zelf bewust van ben.
Altijd bang om commando’s niet op tijd te hebben gehoord.
Niet op tijd heb opgevangen wat er van me wordt verwacht.

Toujour op zoek naar een opdrachtgever!
Dxc3¡xc3¡r heb ik dus echt die ptss van.
Plus “DE BALE”

Angst, angst en nog eens angst.
Opgestapelde angst van heel mijn leven lang.
Hoeveel moet ik nog ontdekken?
Grrrrrrrrrrrrr.

Altijd die onbewuste gedachten die spelen/afdraaien.
“als die (persoon), of die (persoon), of die (persoon), het maar GOED VINDT?????
Als ik dxc3 t, of dxc3 t, of dxc3 t, maar goed genoeg, vlug genoeg……………

En het speelt echt allemaal onbewust, daar kan ik dus ook zelf geen rem op zetten,
of invloed op uitoefenen.
HELP!
HELP!
Crimineel word ik er van.
[traan]

—————————————————————————————————–

Dank je wel Forl.

Ik ben erg onder de indruk van jouw reaktie.
Heb er gisteravond lang over na zitten denken.
(sws, hxc3xa8, altijd maar dat denken: waar komt die pijn toch vandaan?)
De belangrijkste dingen die je aan me schreef heb ik dus gequote.
En welke ik gekleurd heb, daar ben ik idd hard mee bezig.

Het is moeilijk, er komt ook weer veel naar boven aan oude systemen, waarin ik ben “afgericht”.
Izz ook weer herbelevingen daaraan.
Zo werd ik, juist vwb mijn goede eigenschappen altijd extreem BELACHELIJK gemaakt en vernederd binnen het gezin.

Om een voorbeeld te geven:
Ik kwam hxc3xa9xc3xa9l blij thuis omdat ik geslaagd was voor mijn rijbewijs in 1 keer.
Had daar ontzettend de zenuwen voor gehad; had dus in feite mezelf overtroffen.

Maar hoe reageerde mijn moeder:
(luid lachend) Oe!!, als je maar NIET denkt dat ik OOIT naast JOU in de auto kom zitten!!! HAHAHAHA.
En wat doet Mies, die lacht vrolijk mee.

Ook als ik gitaar speelde, of op andere instrumenten aan het oefenen was thuis;
dan maakten ze me belachelijk, en voelde ik hun minachting.

De angst voor fouten is er zo diep ingegoten.
Maar vroeger heb ik dat ook ontzettend diep weggestopt, ontkend.
Nu blijkt dat er dus nog allemaal te zitten in mijn brein, zonder dat ik het weet, maar de lichamelijke pijn maakt het me wxc3xa8l duidelijk, en al heel lang, veel te lang.

Ik weet er dus zelf niets van, dat als ik hier beneden op het forum zit te schrijven, en Karel ligt nog in bed.
In mijn hoofd onbewust die angst afdraait, wat zal Karel er wel van zeggen dat ik schrijf, vind hij het wel goed dxc3 t ik xc3xbcberhaupt aan die p.c. zit.
Ik moet koffie voor hem gaan zetten, moet de tijd in de gaten houden, wat zal hij wel niet van me denken, enz. enz.

Maar het is grote onzin wat er dus in mijn onderbewustzijn aan het “afdraaien” is.

Ik hoef helemaal NIET bang te zijn voor Karel.

Ik kon gisteren weer linken leggen naar oude angsten, die daar achter verstopt zitten.
Dus we zullen er ooit wel eens uitkomen.

Verder is het zo, dat wij geen vrienden hebben, amper contact met mensen. (ook dus niet met familie)
Dit is voor mij nodig om tot een juiste wijze van denken te komen; me vrij te maken van die hersenspoeling.
Niet in de verleiding te komen om dat “diensysteem” te activeren.

Dit is weer een heel “verhaal” geworden.
Sorry

Dank je nogmaals oprecht!
Mies.

——————————————————————————————————

22 Maart Over: altijd die dreiging als ik iets wil gaan ondernemen.

Altijd die dreiging als ik iets durf te (gaan) ondernemen.

Ik leg mezelf heel veel beperkingen op, vanuit angst om iets verkeerds te zullen doen of laten.

Dat vroeger “schuldig te zijn verklaard aan mijn bestaan”, zit er toch zxc3xb3 diep ingehamerd!
Momenteel vecht ik nxc3xb2g meer om me daar overheen te kunnen zetten.

Zojuist ben ik terug van een fietstocht door weer en wind, ondanks de griep.
Het is vaak zo, dat als ik fiets, ik m’n achterwiel voel slingeren onder “m’n gat”.
Al 2 maal gebeurde het dat er een grote kraai midden op mijn gezicht(ogen) af vloog.
Hij boog net op tijd af.
Ik dacht, zal je maar gebeuren dat de kraaien de mensen aan gaan vallen.
Maar mij viel hij wel aan, het was zo dreigend.

Maar zo voel ik dus altijd die dreiging; ook heel veel apparaten in huis gaan kapot, zelfs de nieuwe.
Ook veel lampen gaan stuk, achter elkaar, vooral die naast mijn bed.
Het lijkt alsof de duvel ermee speelt. [boos] .

Iets wil mij hoe dan ook in de greep van de angst houden, om te durven en te mogen leven.
Jullie mogen er zijn, en ik mag er zijn, en we vechten door tot het bittere eind; of liever gezegd tot het zoete!
——————————————————————————————————

wordt vervolgd

Advertenties
Een reactie plaatsen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: