Maandelijks archief: april 2010

Afhankelijk gemaakt

Inzicht, plus gedicht hierover.

Ik ben afhankelijk gemaakt van het krijgen (kunnen verdienen en voelen) van erkenning van mensen die mij haten, die jaloers op mij zijn, als hun slachtoffer voor altijd
daaraan verbonden.Om (nu) te kunnen overleven
moet ik dus kunnen voelen
dat anderen mij haten
dat is toch belachelijk!?

Toch ben ik daartoe afgericht
gezwicht
vanuit grote nood
zonder poot
om op te (mogen) staan,
ben ik
"voor de bijl gegaan"!

Goudkransvoorblog_2
*
Het onbewuste kind:

waarom moet ik mij altijd bewijzen
bewijzen dat ik besta
dat ik er ben
en leef tussen hendat ik gevoel heb
en alles kan horen
alles, dubbel en dwars
kan voelen, alles wat er is
en was

als was in hun handen
werd ik gevormd
doch niet gezien
over het hoofd gekeken
expres
niet eens voor spek en bonen
:om niet

niets voor te stellen
mag ik mij even voorstellen?
:een heel gevoelig
wezen

ik besta
ik ben
altijd geweest
:te bedeesd

onbewust
deed ik mijn uiterste
best !
steeds beter

:besta
basta
hun bastaard?

te goed
van vertrouwen
te veel van hen ‘gehouwen’
af laten snauwen
me laten benauwen
"now and then"

:ga op de vlucht
en ren !!!

*

Advertenties
Categorieën: Mijn gedichten | 19 reacties

Haar zuchten

Aanleiding – Inleiding
over dit gedicht:
Mijn moeder was erg vaak op een vreselijke manier aan het zuchten.
Daar werd ik heel naar van, ik voelde me schuldig.
Ze dreef me daarbij, met mijn gevoel in het nauw. Want ik wist dan niet ‘hoe ik ’t had’, wat ik moest doen om te helpen.
Ik werd er wanhopig van, en leed onder de onmacht, aan mijn onzekerheid, in mijn onwetendheid.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Haar zuchten.

Wat, als zij zuchtte
zo vaak, zo’n schrik
over
voor mij
niet wetende, wat aan de hand is
staat te wachten
op mij.

Waar zit haar wrevel
wat zit er verstopt
achter haar woedend zuchten
haar ergernis op mij verhalend
mij met haar vol
ledige wanhoop over
ladend
naar
mij toe
zuchten.

Ik, die niet kon vluchten
beducht
voor wat in een zucht
met haar vloek
mij bedrukt.

In elkaar doet persen
krimpen
van angst, van binnen
ineen,
wat ik moet voelen
in onmacht om haar te helpen
bleef zij mij overstelpen.

Met haar zucht
wreef zij mij al haar
bezetenheid onder mijn neus
in mijn oren
ik moest het aanhoren
leren te verstaan
Als: "wat zou ik verkeerd hebben gedaan"?

Wat is mijn schuld
hoe kan ik met geduld
alles voor haar weer goed maken
voor
komen in al haar zaken.

Hoe
kan ik nog beter over haar waken
zodat het kwade zuchten zal staken.

Door haar te vervolmaken?
en het niet weer losbreekt over mij
het nooit meer zal ontsnappen
uit haar drift, en mij zal snappen
haar wanhoop de mijne doet
en moet
zijn?

Over een kind zo klein
dat moet voelen
de pijn van haar venijn.

Al haar zuchten, al haar klagen
dat, wat ze zelf niet wenste te dragen
ondraaglijk verhalen
deed
zij dat op mij.

In mijn ziel
alles proppen
alles erin schoppen
in de toevallig, bevallige mij.

Zo was ik
nooit
zonder vijand aan mijn zij.

Blogptss

*


Categorieën: Mijn gedichten | 8 reacties

Wat ik het liefst zou willen

Wat ik het liefst zou willen, is mijn echte Vader weer terug!!!!

Bloguitzicht

Onbewust ben ik altijd op zoek geweest naar die geborgenheid,
die vrijheid,
naar die lust van leven,
naar het gegeven,
van er werkelijk te mogen zijn,
in Zijn ogen
te mogen
bestaan.

Wat hebben andere mensen daar een afbreuk aan gedaan!

Wat hebben zij mij aan hun banden gelegd
in hun ban gedaan
omdat ik
zo vrolijk en onbezorgd
zo openhartig
niet omslachtig
maar eenvoudig
die eenling
: hun vreemdeling.

Met een paradijselijke herinnering
welke in mijn hart altijd is gebleven
een herinnering aan zweven
ver weg
van dit bestaan.

Daarom:
mocht ik van hen
nooit mijn eigen weg inslaan.

Het verlangen, het is er nog steeds, het is zo groot. altijd op zoek naar die bevestiging die een ander mij verbood, om ooit nog te mogen voelen.

Maar ik heb hem weer gevoeld.
Ik was deze week 3 maal buiten, onderweg met mijn kleine Sony, heerlijk trappend op mijn fiets, heb ik overal waar ik maar iets moois zag, foto’s genomen (bende’s ;-).

een verrukking voor mijn ziel
een last die afviel
een vrede: even geen bedreiging
een onbezorgdheid, een spontaniteit, zo groot!
dat kleine kind van vroeger
Het genoot!

Ook al blijft mijn verlangen groot.

Blog2pinksterbloem

De eerste Pinksterbloem, die ik dit jaar zag.
Ik wens jullie allen nog een hele mooie dag.

Het is verrukkelijk weer
tot een volgende keer.

^~^

Categorieën: Fotos | 5 reacties

Durf ik? (trigger!!!)

Challange13_2Hier zit ik dan weer ’s ochtends hxc3xa9xc3xa9l vroeg te schrijven, en vraag me af, waarom doe ik mij toch altijd zoveel beter voor, dan dat ik mij voel van binnen?

Waarom?

Terwijl ik voel dat ik word afgeslacht ^&$#@!.

Totaal ‘in de fik’ van binnen; overal, explosies van pijn: in, en tot en met mijn haren, ja werkelijk alles word verpulverd van de pijn. Waarom, als ik nooit eens kan ontspannen, het onmogelijk is om te doen wat ik graag zou willen.

Maar ik moet wel, wat moet ik anders? Als toch niemand iets aan mijn pijnen kan doen, NOCH KAN ZIEN! Ik heb geen bewijzen, en die heb ik nooit gehad, ook vroeger als kind al; ik heb het zelfs niet eens gemerkt, ondanks dat ik gebrandmerkt ben, (voor het leven?)

Is dit een leven, vertrapt, verguisd, geen plek om adem te halen: te veel pijn! Alles slaat nog steeds op vroeger, op het verdringen, wat ik als automatisch altijd heb gedaan. Klaar uit? Ja, was het maar gedaan.
Maar wat heb ik altijd gedaan: gelachen, anderen vermaakt, mij om anderen bekommerd, bediend en verzorgd. Hen altijd omringt mijn mijn vrolijke noten (welke ik vroeger, volgens mijn moeder "te veel op mijn zang had (zitten)")

Nu, waar is mijn zang dan gebleven ? :  mee achter het behang geplakt. Het behangsel van mijn leven: het is een zeer grote zware jast. Een last, hun lasten, welke ik moest dragen, zonder het te beseffen, nog te weten. Om alles wat mij is verweten, zonder dat ik iets (slechts) op mijn geweten had.
Zij allen hebben mij bezeten, en geprogrammeerd op: "commando "LACH"! :"Lach om de pijn die je voelt van binnen, houd je eigen pijn maar binnen, want dat is allemaal verzinsel en gelogen, jij bent alleen maar veeleisend! En, omdat jij bestaat in onze wereld, zul je voelen dat voelen, en goed tot je door moeten laten dringen! Dat zul je weten, en ‘weh je gebeente’ als je niet doet wat ik je opdraag en zeg".

Zeg, hoor eens even, waar is de Mies zonder pijn gebleven? Is die er ooit wel eens geweest? Ja, ik heb alles verstopt van binnen, en nu schiet mij al jaren steeds meer te binnen. Dit is wat ik gisteravond in bed schreef (crepererde liggend in dat rot-bed, ja geef dat rot-bed maar de schuld). Een mens ben ik, daar in pijn gehuld, omhuld, nee uitgehold word ik van binnen, totaal vermorzeld en opgevreten om alles wat ik was vergeten. En mijn moeder maar klagen, dat zij zich zat op te vreten van de zenuwen, klaag, klaag, en dit ‘blaag’ (volgens haar), kreeg de schuld, moest het dragen).

Maar terug wat ik in mijn nacht-boekje schreef: "Mijn moeder was een monster, mijn vader een beul, mijn broer een tiran, en mijn zus de huichelachtige slager. Oh, het word mij te veel van verdriet om zoiets op te moeten schrijven. Hoe is het mogelijk? Hoe heb ik overleefd, mijn hele leven lang, overleven, zonder denken, zonder leven. Het leven, was toch ook aan mij gegeven! Moest ik alles gelijk inleveren aan de foerier? De duivel, die ik gevoeld heb, die ik gezien heb in mijn moeder, als ze zich weer eens op mij uitleefde.

Hiep, hiep hoera! Leef je uit op Miesje, die heeft toch nergens weet of last van, want daar zullen wij wel eerst voor zorgen, dat ze helemaal niet meer weet wat ‘voor of achter is’. Dat ze knettergek word van ellende. Laat het haar maar voelen, laat ze het maar mooi voor ons allemaal opknappen: alles waar wij ongenoegen aan beleven. Want anders…. ‘dan zou ik wat beleven’, zo hebben zij mij dat ingepeperd, zodat ik het idd niet meer wist.

Nooit meer weten wat echt waar is, nooit meer weten wat je echt voelt, en aan onderhevig bent. Als klein kind al, heb ik eens met een spelt mijn arm aan de binnenkant open zitten, peuteren; ik wilde gewoon (als automatisch/als onder hypnose(?)) weten wat daar onder zat, dus die huid even open maken, of halen en het zien, het weten, het voelen misschien?

Maar ik hoorde een lieve zachte stem in mijn binnenste, die zei dat ik dat niet moest doen, Oh, wat een lieve zachte stem. Laat Hem mij opnieuw horen, neem mijn pijn en mijn wanhoop weg. Ik zie geen heg of steg meer in dit leven, en wil er zo graag uit weg. Ik kan wel janken, kan wel huilen, maar moet mij beheersen en blijven doen alsof. Niemand begrijpt mij toch! Hoeveel aan pijn er door mijn lichaam, mijn gezicht, door mijn ruggengraat dendert. Alles dendert maar door. Ook ik dender door, en ik vlucht, ik ga naar buiten, ik doe net alsof, en ik lach me krom (van ellende?)

Waarom, doe ik nog steeds zo vrolijk als ik iemand tegenkom; als ik zoals nog steeds mij om mensen bekommer, en alleen maar aan hun noden denk, ik mijn lieve zachte ik nog steeds aan de ander schenk . Maar wat moet ik, want de pijn is het die niet verandert. Help, ik zie er normaal uit, ik lach. Help, ik ben van binnen totaal van slag, maar laat het niet merken. Ik moet nog steeds die straf voor zien te blijven, terwijl ik er onder bedolven, (mijzelf) vrij probeer te vechten eraan. Maar wat doe je eraan: helemaal niets! De pijn blijft nog steeds erger, sterker, intenser, mij overheersen in dit schijnbaar door God verlaten land. Waar de mensen helemaal niet door willen hebben (en nooit hebben willen weten) wat er echt is aan de hand.

Berekenend zooitje. Egoxc3xafstisch, pure zelfverheerlijking aanbidden, maar over diegene die anders zijn, gevoelig en gewillig, daar lopen en stampen ze met hun grote ‘poten’ constant overheen. Zij willen zich machtig voelen, de koning te rijk. Nu pure armoe troef is het daar bij hen van binnen, kilte koude en steen hardheid…..oh, ik moest dit even kwijt.
Nu gaan we weer ‘vooruit met de geit’, die niet mag mekkeren, en altijd moet doen alsof:  niets mag laten merken, dat ze al lang uitgemolken is.

Ik sla dit op voordat ik het wis.

Sorry, dit is niet bedoeld om te klagen, want ik overleef en accepteer…..iedere dag, iedere minuut, accepteer ik het weer. Ik verzin weer, net als vroeger iets wat mij kan doen overleven, doe net alsof ik niet ben en word overgeleverd, aan wat zich al zo lang "vol-trekt".

Hoewel vol….wanneer is die emmer met prut van die herbelevingen en inzien, nu eens leeg? Bleef hij vol, omdat ik erover zweeg?

Nu heb ik iets van mijn zwijgen doorbroken, maar ik schaam mij rot!
Nou, doei! Sla dit maar over. Volgende keer beter. helemaal???

p.s.  ook nog even iets wat ik wel leuk vond: ze hebben nl mijn foto over die ontsnapte gifwolk in de krant gezet. (en op internet, wat een pret 😉
Tja, altijd blijven lachen, toch!

 

Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 6 reacties

Foetsie

Vandaag ben ik er op uitgetrokken op de fiets met mijn fototoestel. Ik moest toch nog een keer naar het ziekenhuis om ons ponsplaatje te laten wijzigen (i.v.m. een nieuwe verzekering) . Nou dat was me ‘een ding’ vandaag.
Ik heb enorm genoten.

Ben tussen de paden door gefietst, heb ontzettend veel gefotografeerd, de gekste dingen. Van een oude fiets, tot een eenzame spijker, die uit een prachtig gestructureerd stuk paal stak. Stond die even voor paal.

Ik ben de pijn ontvlucht. Het werd me te erg. De laatste weken weet ik van gekkigheid niet wat ik moet doen, om het te kunnen verdragen. Je ziet me soms door de hal springen, kranten kapot slaan, op de bank ‘timmeren’ met mijn handen (au, au).

Ik moet gewoon inzien, dat het al hun krankzinnigheid (aan pijn) is, die zij in mij hebben gestopt. En ik heb moeite om het vol te houden, zodat de stoppen niet door zullen slaan bij mij, van al die voortdurende overheersende fysieke pijn. Echt overal.
Maar fietsen……oh, wat was het eerst koud!!
Het had vannacht gevroren.

Maar allez jongens, deze dame is niet bang. Ik ben gewoon, letterlijk op pad gegaan. Stond ik daar midden in de velden te fotograferen.
Ja, ook fel rode luizen(sjes). Mij luizen ze er toch niet meer in. Haha, dat is al lang gebeurd. Maar daarom niet getreurd, de paden op, de lanen in.
Werkelijk verbluffende foto’s heb ik genomen.

Ik ben in oude (vol onkruid) begroeide stenen voederbakken ‘gedoken’, want daar groeiden allemaal hele mooie mossen op (en in), ‘wat er nog van het steen over was’. Heb in de brandnetels gezeten, allerhande capriolen uitgehaald, om me maar uit te kunnen leven.

Echt, ik had de dag van mijn leven. Daar onderweg. Oh, altijd maar weg, altijd op de vlucht. Maar ja, eens moet je weer naar huis. Ik had trouwens nog haast niets gegeten, en heb ook al 4 dagen niet gekookt. Wat een soepzootje is het hier. Ik voer gewoon niets meer uit.
Ja, ik leef me ook (met veel pijn en moeite) uit met tekeningen maken met de p.c. Maar de resultaten zijn verbluffend. Ik ben al een paar maal ‘in de prijzen gevallen’, pats boem!

Ja, alleen voor de eer, hoor. Maar het is hartstikke leuk op die site waar ik mijn fractals, e.d. post. Ik heb er ook al fijne mensen leren kennen.
Uit b.v. Nieuw Zeeland, en Engeland.
Nou, ik wil wel naar Engel-Land.

Zo, nu ben ik aanbeland bij het einde van mijn verhaal. Hieronder zet ik een van mijn plaatjes van vandaag neer. Ik kon geen keuze maken, maar vooruit voor de gein, deze paardenbloem.
Want paardenkracht, die heb ik vandaag gekregen. Eerlijk gezegd voel ik me echt een beetje opgefokt, toevallig heb ik ook al een pony, plus een paardenstaart, wat wil je nog meer????
Tot een volgende keer!
Dag bloemen, dag mensen….

Paardebloem1blog

Wat een knaap!
En die zag geen roosje staan maar………een paardenbloem.

Allemaal een prettig weekend gewenst.
p.s. zien jullie ook dat ene zaadje ‘vliegen’ ?
Leuk, hxc3xa8?
xe2x99xa5 Mies.

p.s. Ik moet een correctie maken v.w.b. de naam van deze zaadbol.
Het is niet de Paardenbloem, maar ‘Het Klein Hoefblad’
(Latijnse naam: "Tussilago Farfara")
sorry 😉

^~^

Categorieën: Fotos | 15 reacties

Ontsnapte stikstof (oxide) wolk

Vanochtend vroeg is er stikstof-oxide ontsnapt op het Chemelot terrein te Geleen.
Daar ik al erg vroeg uit bed was, heb ik deze wolk om 5.45 uur kunnen fotograferen.
Ik heb er een hele serie van genomen, eerder qua tijd. Echter, toen was het nog te donker om hem beter ‘te pakken te kunnen krijgen’.
Er was nog veel meer bruine ‘viezigheid’ te zien. Dit, ondanks dat wij er (gelukkig) een aantal km. vandaan wonen.

Stikstofoxidewolkweblog

Een prettige dag verder 😉
Doe rustig aan:
adem in, adem uit……
xe2x98xba Mies.

Categorieën: Fotos | 8 reacties

Er was een tijd

Er was een tijd
dat ik geen herinneringen had
en dat
Miesfotolach
ik leefde op de bonnefooi.

Ooit
in mijn onderbewustzijn, gestreken in hun plooi
mocht ik mijzelf niet ontplooien
deed ik er alles aan, om hen te ontdooien
moest ik mijn rijkdom, domweg weggooien
strooide ik dit rijkelijk in het rond
daar
waar het geen goede aarde vond.

Daar
waar zich geen vorm van liefde bevond.

Daar
waar zij soms wel aardig deden
doch het beslist niet waren
mocht ik niets voor mijzelf bewaren
bleef ik onopvallend, hun bevallige prooi

wat een kolerezooi

xc2xa9 DochterSions

Categorieën: Mijn gedichten | 5 reacties

Paaslicht

Roodbomendonkerblog

Met deze foto, wens ik jullie allen goede Paasdagen toe.

*
Dat het Licht altijd mag blijven
schijnen,
om ooit
nooit
meer te zullen verdwijnen

*

p.s. deze foto heb ik met mijn simpele Sony DSC-S930 gemaakt, en ik was blij verrast met het resultaat van de flairs.

Categorieën: Fotos | 8 reacties

Easter Thouhts

Deze tekening hoort bij de dag van gisteren
(Goede Vrijdag)
Vanwege een storing op weblog, kon ik toen geen ‘nieuw bericht’ plaatsen.

Blokkruisblog

Let there be Hope
always stay
by remembering
of today.

xc2xa9 DochterSions

Categorieën: Eigen kunst (divers) | 2 reacties

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: