Berichten getagd met: PTSD

In behandeling

Het is zo bijzonder
hoe het gebeurt
als ik bij Mieke, mijn psycho-therapeut, het kleine Miesje ben.
Er komt dan zoveel verdriet naar boven
zoveel emoties welke ik als Miesje zijnde nooit heb mogen, of kunnen tonen.
Over alles wat ik heb moeten verdringen
maar wat er blijkbaar nog altijd zit.
En de tranen komen.
.

Ze stromen vanzelf
als Mieke het kleine Miesje bevestigt in haar gevoel.
Er zit zoveel verdriet
in dat kleine meisje
waar ze nooit mee naar buiten komen mocht
altijd heeft ze maar een weg gezocht
om de dingen te kunnen verdringen.
Maar gedachten waren er zoveel
veel te veel
naar het nu scheen.

Ze kon er niet mee uit te voeten
terwijl in dat gezin
iedereen maar in haar bleef wroeten
en ze overal voor moest boeten
waar ze overal de schuld van kreeg
geen gevoelens waren
men hysterisch was, of vaak gewoonweg zweeg.
Als de dood was het gevoel van dat kleine meisje
dat volgens hen
nergens verstand van had
noch enig besef of denken bezat.
.
Het kleine Miesje,
het was een schat.
.
Ja, men heeft haar
zwaar onderschat intens
misbruikt op geestelijk gebied
zodat het ware Miesje
het leven liet
voor wat het was.
.
Zoals ze daar als een wurmpje gevangen zat
opgesloten  en verdrongen
in het duister, uitgewrongen.
voor iedereen
in de bres gesprongen
.
Wat was er echt
en wat nu weer niet?
wat voor leven
ligt in het verschiet?
verschieten van kleur
nooit kleur mogen bekennen
en aan hun manier
van leven moeten wennen
.
In het heden
blijft dat alles
als een dollemansrit
door grote Miesje
haar lichaam pijlsnel
rondjes rennen
als in een golfslagbad
woest zijn de baren
de krampen overal
.
En grote Mies
(die we bij Mieke Jacomientje noemen)
stikt van de angst
dat al die chaos en daaraan gekoppelde
zo intens fysieke pijn
nimmer meer
verdwenen zal
zijn.

SpinWeb.jpg
.
Apophysis Fractal ~ Spinnenweb.

Advertenties
Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Verwrongen

Verwrongen als ik ben
voor hen de onnozele hen
die voor hen vlieg en ren
alles doet om hen te bekoren
het Miesje
voelt zich zo verloren
.
Ondanks de harde wind van voren
zou ze graag voelen
dat ze erbij mag horen
.
Bij dat gezin
waarin ze is geboren
dus ontkent ze
alle huivering en vrees
van geschoeid zijn op hun leest
.
Doch
Hun hel is nooit ver weg geweest
.

HallOiginalLuna.jpg

Een mix van een Apophysis fractal en een foto
.

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk, Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Verslaafd

Ik durf niets te zeggen
niets te vragen
de onzekerheid
het blijft mij
zo plagen
.
Soms overtroef ik mijzelf
stap ik over de schrik
van wat misschien
een valstrik is
?
Maak ik een kwinkslag
of een grap
waarvan ik niet weet
of de ander het snapt
.
Klaarblijkelijk
‘over mijn lijk’
als mijn inkomstenbron
zoals dit bij mij
al heel vroeg begon
:
Verslaafd
aan het bedienen
zonder te mogen grienen
zodat ik mijn leven
mogelijk
zou kunnen verdienen
.
2dlhivsqnqr0td9k.jpg

One of my tears
.
Fractal gemaakt met Fractal Explorer
.

Categorieën: eigen dicht - en kunstwerk, Fractal Explorer, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Haar Zuchten

Haar zuchten
ik kon er niet voor vluchten
het was
als klaagde ze mij aan
was ik in gebreke gebleven
was ik de veroorzaker
van haar zuchtend bestaan.
.

Haar zucht
naar medelijden
intens
voor elke onvervulde
wens
waar ik dan debet
aan zou zijn
het maakte mij schuldig
onmachtig voelen
om haar te verlossen
van
die met haar zucht
op mij
overhevelende pijn.
.

Haar zuchten
het deed een beroep
op mij
om haar nog beter
te gaan bedienen
in het alles
voorkomen
waarvoor haar zuchten
noodzakelijk
zou zijn.
.

Haar zucht betichtte
mij
in mijn plicht
te zijn
te kort geschoten
dat kon werkelijk
van alles zijn
en in mijn wanhoop
zocht ik mij rot
had ik zo’n medelijden
met haar lot
En nu voel ik
dat ze al haar onvrede
op mij projecteerde
in plaats van
op God.
.

Maar bang was ik altijd
was ik de weg
helemaal kwijt
in hun doolhof
van het onverwachte
en het moeten lezen
van ieders gedachten
wist ik nooit
wat mij te wachten stond
met mijn verplicht
gesloten mond
als genageld
aan de grond
zat ik midden in
hun oorlog
als een vredessoldaat
aan het front.
.

BlogSlierten.jpg
.
Apophysis Fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Naar

Het weeïg gevoel
de angst paraat
de wind van bedreiging
die overal waait
.

Geen weg of steg
die veilig zwaait
naar
het kind zó bekaaid
.
Er is geen haan meer
die naar haar kraait
.

HaanFB.jpg
.
Apophysis Fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Boeien

In haar drift
sloeg ze
helemaal op drift
altijd raak
als een vuurspuwende
draak
.

Draak.jpg

Trefzeker
haar uitgedeelde klappen
het kind
dat niets mocht
verklappen
wat volgens haar
toch niemand zou snappen
.
Ook het kind
begreep het niet
had geen idee
van het
aangedane verdriet
liet nooit
haar tranen vloeien
had nog geen weet
van de
zo strakke boeien
.

 

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De Schrik

De schrik van
iedere plaag
haar mondhoeken
ze staan omlaag
.

De schik
die wil ik toch
zo graag
.

Doch
ik heb me te schikken
inslikkend
iedere vraag
.

Haar vlaag van
verstandsverbijstering
haar netten strak
waarin ze mij ving
.

Het toontje lager
dat ik
noodgedwongen zing
.

Haar priemende wijs
vinger
zonder ring
.

FBSchrik.jpg

Apophysis fractal.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Gedachtegangen

Onderstaande heb ik eind januari al opgeschreven op een oude t.v. gids die binnen handbereik lag.
Hier wil ik het even ‘fatsoenlijk’ neerzetten.

Misschien wil ik de illusie niet kwijt waar ik als kind zijnde altijd vanuit ben gegaan.
NL. Dat ik liefdevolle ouders had, de liefste die je je maar wensen kon,
met een lieve zorgzame zus; allen zo toegewijd aan het dienen van God.
zich inzettende voor hun naasten, vol erbarmen en mededogen.
.
De dromen van een gelukkig kind, je wilt die niet verstoren, noch veranderen.
Je wilt ze vasthouden, zoals je je eraan hebt vastgeklampt
aan die verwachtingsvolle bril vol harmonie, samenzijn en warmte.
Dienend een en dezelfde God,
die vol erbarmen, onbaatzuchtig, onvoorwaardelijk, altijd en eeuwig
zijn liefde aan ons schonk,
om met elkaar te delen, en daarin één te zijn
voor altijd, in voor en tegenspoed.
.
Ontbreekt het mij de moed om afstand van dit, voor het kind als een “gegeven feit” te doen?
Heb ik dit gegeven doorgetrokken naar ieder ander die ik heb ontmoet
naar de kinderen die ik heb gekregen,
de illusie van ‘wie goed doet, goed ontmoet’?
.
Ik moet daar een streep doorhalen, én onder zetten,
onder al wat mij nu al zolang opslokt, en mij naar die illusie verlangen doet.
.
Ik moest in hun perfecte plaatje passen,
me voegen op gevoel
naar gelang van wat er van mij werd vereist
zodat ik mocht leven als zodanig
om iets te zijn.
Zodat zij ‘mijn God’ konden zijn.
.
Tegen wie kon ik zeggen hoe ik mij voel,
tegen wie kon ik zeggen wat ik bedoel?
.
Ik stelde mij open, met hart en ziel
nochtans was er niemand in wiens genade ik viel.
.

MiesFB2-bew.jpg

.

 

 

Categorieën: Fotos, Herbeleving en inzichten van ptss, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

doorgedrongen in heel mijn wezen

Blog.jpg

Iedere dag opnieuw
besluipt mij de angst
voor wat er zou
kunnen gaan gebeuren
aan straf:
‘bij de beesten af’
.
mijn hele leven is dit zo geweest
onbewust meer dan bevreesd
echter nooit opgemerkt
en automatisch, vaak letterlijk
perfect weer weggewerkt
.

in het geniep
een vrees die men schiep
.
in het verborgene
voor mij niet te bepalen
hoe ik mijn
zogenaamde schuld
steeds moest zien te
betalen
.
hoe daar altijd
onbewust
die grote dreiging
op mij werd afgevuurd
.
het vuur aan mijn schenen
de waarheid erachter
nooit aan mij
verschenen
.
geen herinneringen
bewaard
vergeven en vergeten
het ligt in mijn aard
door hen
echter dermate verdraaid
alsof ik was
‘totally’ niets waard.
.
En dan in het heden:
Aanvang van een nieuwe dag
en ik overleg
mijn eventuele plan
.
In mijn hoofd bedenk ik wat ik zou kunnen
en moeten doen
.
De mogelijkheden, de keuzes
‘ze vliegen me aan’
doch niet ‘voorbij’
en het (angst-)zweet breekt uit
in
en over mij
.
Pijn, krampen, hartslag
alles overstijgt mijn
‘kunnen verdragen’
waarna het mij plots
in alle hevigheid
begint te dagen
.
dat alle dagen
(en nachten bovendien)
ik nooit duidelijk heb ingezien
wat er zich
onverdeeld
heeft gespeeld
in mij
.
Dermate routinematig
de veroorzakers
meer dan nalatig
door hen bewust voor hun karretje
gespannen
met als gevolg
dat elke vezel in mij
ongelooflijk stak blijft
aangespannen
.
Een rechtszaak
zal ik nooit aanspannen
.
Een onmogelijkheid
als het gaat om hersenspoeling
en psychisch geweld
doch ondertussen
word ik voortdurend
meer gekweld
.
Nee, ik heb geen rancune
geen wraak, noch wrok
.
Daarbij wel vermeldend
dat ik mij voel
als een
te vaak gewassen
en op volle toeren
gecentrifugeerde ouwe sok
.

En dan komt er een link aan een herinnering terug:
Hoe ik als klein meisje van ms nog geen jaar
op volle toeren
naar beneden sjees
de bomen aan mij voorbij zie schieten
.

mijn zicht
in nevelen gehuld
de wielen onder mij
doorgevend iedere bult
sleuf aan oneffenheden
in die uitgesleten
steil bergaf lopende grond
van zo lang geleden
.
Mijn 7 jaar oudere zus
heeft mij boven op die steile berg
met kinderwagen en al
losgelaten
de afgrond in
.
Was het voor haar eigen gewin
vanuit een jaloezie
?
En wat ik nu pas zie
:
Het was hun aller passie
om al hun oneffenheden
door mij
glad te laten strijken
zodat zij allen
met de eer
konden gaan strijken
.
C’est tout
Want ik ben al jaren
meer dan moe
!

.

Och wat maakt het uit

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Altijd weer diezelfde les

InDeepFlairAKA.jpg

.

Zojuist heb ik Mieke Boots (therapeut) gebeld om te informeren wanneer ik terecht kan.
Ze had in juli gesuggereerd dat het oktober of november zou worden, doch helaas, nu wordt het ergens in 2017, iets in het voorjaar.
Daar doen we het dan maar weer mee.
Maar wat een ‘onverbeterlijke optimist’ ben ik toch, altijd als er iets op de lange baan wordt geschoven,
denk ik als automatisch, ‘ms ben ik voor die tijd al beter’.
Dat dacht ik al in 2000, en ‘tig’ keren daarna ook, na steeds weer ‘uitstel, of afstel’.

Mentaal vecht ik me op het moment ‘een rotje’. Altijd komt diezelfde les weer voorbij:
het dienen van anderen.
Ik leefde altijd alleen voor anderen, voor allen die mij in hun macht genomen hadden/hebben.
Ik wist niet beter, was helemaal afgesloten van mijn eigen ziel, verlangen, en hart.
Dit is zo’n enorm harde les, die steeds weer opnieuw voorbij komt, ik zit nog altijd vast in, en aan dat systeem.
Kan ik anderen niet (be)dienen……., ben ik een hoop ellende, en een bonk (bonk, bonk, letterlijk in m’n lijf te voelen pijn) verdriet
.

Schuld en verdriet
het vecht om voorrang
letterlijke kramp en pijn
het stapelt zich op.
Vroeger lachte ik alles weg
was alles zgn een goeie mop.
Nu kost het me mijn kop.
Ben ik de kop van jut
altijd tot naar ‘nog meer geven’ opgejut
.

Hoe kom ik hier ooit vanaf?
Nu hoor ik terug een van de bedreigingen die via mijn moeders mond tig maal ‘over me heen’ kwamen:
Je graaft je eigen graf (als je zo doorgaat)
!!!

Ik wil helemaal niet meer doorgaan
kom steeds terug bij af.
Maar 1 ding is zeker,
ik ben niet laf
.

Gek genoeg ben ik daar nu eens niet van beschuldigd.
Dat geeft mij nu te denken.

[:-P]
btw
:
De enige die ik wil dienen is God
maar op een of andere manier
“vang ik altijd bot”
.
Is dit, omdat anderen vanaf ‘den beginne’
mijn leven hebben verrot
?
“So what”
ben ik geneigd te zeggen
doch dit bedoel ik niet op een negatieve manier
.
Ik weet gewoon niet
waar te beginnen
met (dit) ‘leven’ hier
.

Categorieën: Apopohysis Fractal Art, eigen dicht - en kunstwerk, Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Mijn gedichten, PTSD, ptss gerelateerd, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: