Hoe het verder ging 8 februari

Alaaf lieve vrienden, hier waait het carnaval rond. Maar ja, dat is altijd al een stürmisch gebeuren, toch?
Mijn lijf stormt sowieso mee, plus op volle toeren.
Heb nog steeds allerhande herbelevingen.
Het lijkt, dat nu ik amper nog Cymbalta neem, alsof ik weer heel veel terugkrijg vanuit mijn destijds verdrongen verleden.
Krijg er echt dieper inzichten door, en de impact welke het op mij heeft gehad, lijk ik een soort van ‘te ontmaskeren’.
Ik kan vellen vol schrijven met bang-makende opmerkingen die naar mijn hoofd geslingerd werden.
Het werkt(e) als een soort vloek over heel mijn doen en laten. Iets wat ik nu pas echt besef.

Was ook zo stom, we kwamen thuis van die lange dag (nuchter) ziekenhuis, toen ik tegen K. zei: “en nu heb ik zin in koffie”!
Ha, ik werd op mijn wenken bediend, dronk van de koffie, toen ik ahw m’n moeder tegen mij hoorde “zeggen”, (of heet dat kijven?)
: “voel jij je eens goed aan je hoofd, wie drinkt er nu uitgerekend KOFFIE”!!!
Je bent niet goed snik, je vráágt gewoon om moeilijkheden. ipv dat je je hersens eens gebruikt, straks zit ik weer met de ellende van jou opgescheept.
En die toon waarop, hè?
Afschuwelijk!
En gelijk durfde ik mijn koffie niet meer te drinken.

Maar zo was het altijd, als ik zelfstandig een idee had, of iets ondernam, kreeg ik zoveel negatief commentaar over me heen, dat iemand die dit niet gewend was om altijd aan te moeten horen, er doodsbang van zou zijn geworden, en geen stap meer zou durven zetten.
Door altijd die variaties aan gemene, afkrakende soort van vervloekingen achter me aan te krijgen, ben ik eigenlijk nogal roekeloos geworden.
Ik bedoel, ik had al zoveel overleefd aan waar ze mij mee (be)dreigden, dat ik nergens meer gevaar in zag.
Hoewel, ik moet toegeven, ik stikte van binnen van de angst, doch liet dit niet toe,
of liever, ik wilde dit niet toegeven; ik kon er immers nergens mee terecht!

Ik dacht het van m’n schouders af te laten glijden, niks aan het handje
alles koek en ei
koek en zopie
ondertussen
verzoop Mie’
.

MiesBl.png

Waar is mijn moed gebleven,
bleef ik erin?
of was ’t een vals streven,
voor ieders gewin?
ook het mijne,
en trapte ik erin?

Een uitglijder, dus.

Gewoon: gaan met die banaan.

banaan-lijst.jpg

p.s. mijn 1e aquarel, die banaan is al lang verrot. (zo’n 30 jaar geleden)
Oh, maar ik heb ‘em daarna opgegeten. (nou ja, verrot, is verrot, hoe dan ook)

 

Advertenties
Categorieën: Eigen kunst (divers), Herbeleving en inzichten van ptss, Uit mijn dagboek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: