Mijn nieuwe experiment 3

En daar zit ik dan in alle vroegte
Nooit had ik verwacht dat ‘het’ zo’n gigantische impact hebben zou.

De derde nacht dus:
Krijg de volle laag, as usual.
Wat overigens overdag ook niet mis is.
.
Hou het vol, en wacht, wacht, etc.
mijn geduld kent geen grenzen,
totdat ik uiteindelijk toch weer in een nachtmerrie terecht kom.
Hoewel, terecht…..?
Waar kom ik in terecht:
In een afschuwelijke herrie.
Naast mij ligt K. (in die nachtmerrie dus) naast me in bed,
maar overal zijn open kamers, plus verhogingen.
Daar zitten allemaal kleine kinderen,
zelfs onze eigen familie spookt daar ergens rond,
en allemaal maken ze een vreselijk kabaal.

Dan zit b.v. David boven m’n hoofd met iets te spelen
dan weer zit Tamara bij K. een of ander spelletje te doen.
Zo gaat het maar door.

En ik:
ik heb zo’n pijn, kan er niet tegen
wil zeggen tegen K., dat die kinderen al lang in bed moeten liggen.
Wil zeggen dat ik zo beroerd ben van alles,
dat ik zo’n dorst heb.

Wil zoveel zeggen,
maar er komt geen geluid uit m’n keel.
Lig vol in de wanhoop aan stekende
(volgens mij)
niet steekhoudende : PIJN!
En geraak er niet uit,
uit die merrie
dat gekrakeel
het keelt me.

En dan
wordt ik eindelijk wakker,
echt, ik ben er weer
in vol ornaat
(voor wie het naadje van de kous zou willen weten)

Krijg weer de volle laag
de wind van voren
en opzij
alles weer
maar niet netjes
op een rij.

Je gelooft het ms niet
maar ik heb ze echt ‘nog allemaal op een rijtje staan’.
Serieus wel, helaas.

Dan kom ik toch nog in een ander droom terecht.
te gek om waar te wezen
maar wel heel bijzonder.
Ik beleef de vreemdste avonturen, en beland in de meest gekke situaties.

Zo kampeer ik in een lekke tent bij iemand op de oprit.
Het regent, en ineens komen de bewoners thuis, en rijden mij bijna van mijn haringen af.
Dan moet ik op die (nu platte tent) op mijn buik terug naar huis zien te komen.
Onderweg beleef ik dus leuke, en riskante avonturen.
Soms vult het a.h.w. een heel aardige comedy aflevering.

Dan gaat het over in een situatie waarin er een soort van feest is georganiseerd.
Mijn zus is daar in een soort van trouwjurk
samen met haar man.
Zij zal gaan bevallen van een kind.
Een jongetje.
Er wordt een erepodium opgericht.
Er vinden ceremonies plaats.
Maar overal rondom dat podium is water.
Dat vind ik ‘te gek’.
Dus deze waterrat geniet van het water, en speelt met de dolfijnen, die er ook zwemmen.

De rest wordt teveel om te typen,
daar ben ik
het type
niet voor.

Dan wordt ik weer wakker.
Eindelijk helder genoeg om wat water te drinken
want mijn keel is gortdroog, en pijnlijk van (ms) het willen roepen.
het is pas 3.30 uur.
En zo gaat het maar door
geen slapen meer
doch het af en toe kijken op de klok
het nemen van
een slok.
Het volharden
van het zijn
in die
hevige pijn.

Het wordt 4.30,
5.30
6.30
.
Dan gaat deze vrouwtjesputter al wankelend naar beneden.
Alles beneden peil,
hoewel, is het ‘pijl’?
Geen pijl op te trekken,
op dat gigantische experiment.
Voel me meer dan geradbraakt.
‘Het’ braakt me op, zogezeid.

En nu gezwegen.

Misschien scheiden ooit
onze wegen
Van verleden
en heden
Van
alles
door elkaar
Wordt het ooit
dik voor mekaar.

Als het aan mij ligt
doe ik het in ieder geval
nooit dunnetjes
over
!

 

 

 

Advertenties
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss, Uit mijn dagboek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: