Twijfel alom

Het was ms erg dom van me, om toch weer een bericht namens een lotgenoot te schrijven op het ptss forum.
Ik geef deze nog steeds het voordeel van de twijfel, en die twijfel raakt totaal op de achtergrond,
als ik dan voor ogen krijg hoe haar thuissituatie is.

Zo vaak alleen zittend op haar kamer, met ouders die geen interesse tonen, noch hebben.
Een vader die haar misbruikt, knullen die daarin verder zijn gegaan.
Een totale angst, die alles blokkeert.

Ik ben ws niet kien genoeg, ik weet het niet.
En, als het over mij gaat, ben ik ms wel niet ‘die ezel’ die zich nooit stoot aan dezelfde steen.
Maar nog altijd beter dan iemand die helemaal van steen is, toch?

Ik heb veel met meisjes van haar leeftijd gewerkt, en heb daar nog steeds een fijne klik mee.
Ms omdat ik zelf nooit volwassen ben geworden, als het gaat om een bepaalde laconieke houding,
en de neiging, om vaak de draak te steken met de werkelijkheid.

Omdat ik gisteren ineens doorkreeg hoe ik in mijn geest nog steeds het ridicule gedrag van mijn broer niet kan ontmaskeren,
en nog steeds een soort van wanhopig medelijden met hem voel.
Terwijl hij altijd de grote tiran in ons gezin is geweest, en niet te handhaven, noch tegen te spreken.
Of, iig hebben mijn ouders het niet gedurfd om hem ook maar enigszins in zijn gedrag te corrigeren.
Kan het zijn, dat ik daardoor nog steeds gebruikt kan worden,
en ms voor de gek gehouden kan worden door mensen die voelen dat ik in zekere zin ‘veel te lief ben’.

Want, ik was vroeger in dat gezin, de enige die de zgn goede kant van mijn broer naar boven wist te halen.
Terwijl er achteraf ms helemaal geen goede kant in hem was, en ik de boel gewoon voor iedereen op ging knappen.
De sfeer leefbaar maken, al het kwade onder het tapijt veegde.
Waartoe ik ook ben gedrild bij ons thuis. Hoewel, ik deed het (veel te) graag.

Dus, vanwege dat dit over mijn broer nu ‘op tafel komt’, ben ik ms weer ergens ingestonken.
Ik weet het gewoon niet.

Ook is het zo, dat ik sowieso over mijn grenzen moet gaan.
Iedere minuut van mijn leven.
Vanwege dat die pijnen continue over mij heersen.
Wat maakt, dat ik bij alles wat ik ook maar doe of laat, voor mijn gevoel aan mezelf ten onder ga.
De horror en folter is er toch altijd.
Hoewel ik nog steeds hardnekkig niet uitga van dit feit.
Iedere dag probeer ik weer al mijn goede moed, en optimisme in de strijd te gooien.

Sorry, dat ik ‘doorzaag’, maar moest dit toch ff hier ‘dumpen’.
Ah, gatsie, krijg ik ineens weer dat beeld voor me, van heel lang geleden.
Het betreft het woord “doorzagen”.
Zal deze herinnering eens opzoeken en hier ergens plakken.
Het liefste zou ik al die valse klojo’s uit mijn verleden, niet alleen achter het behang,
maar achter een enorme ondergrondse bunkermuur willen plakken.
Maar dat is niet te rijmen
niet te lijmen
de brokstukken
zitten in mijn hoofd
oorverdovend
niet verdoofd
totdat mijn lichtje is
uitgedoofd!
De laatste adem ‘op adem’ is gekomen
er een situatie kan ontstaan
om alleen maar van te dromen.
Een komen
en een gaan
van alles
wat het met me
heeft gedaan
te veel
om te benoemen.
Laten we blijven hopen
op een wereld
om te zoenen.

Verzoenen, zo’n mooi woord.

© dochtersions

Advertenties
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: