Hoe is het mogelijk?

Hoe is het mogelijk, dat iemand je niet gunt, om die persoon een plezier te hebben gedaan.
Dit is een hele kromme zin. Moeilijk uit te leggen.
Om een voorbeeld te geven, iemand die ik erg liefheb, gaf ik vaker een cadeautje als verrassing. Iets waarvan ik wist, dat ze dat heel graag wilde hebben.
Maar,……..ik werd er voor gestraft. Ze 'legde het gebaar van mij naast haar neer', keek er (expres) niet meer naar om; deed net alsof het niet in goede aarde was gevallen, en alsof ze het maar kinderachtig en stom van mij vond, om haar te willen verrassen. Dit gaf mij een schuldgevoel, waar ik destijds eigenlijk niet uitkwam, ik voelde me gewoon weer 'afgaan'. Ik was niet goed genoeg, ik had het niet goed gedaan; dat geloofde ik, en interpreteerde ik onbewust zo, want het voelde zo.

Dus, nog meer je best doen!

Ook als ik haar uitzwaaide, om haar moed in te 'praten', te laten merken dat ik van haar hield; omdat ik wist dat ze zo'n hekel had om naar school te gaan (toen was ze al 16 jaar), dan keek ze me aan van : 'mens waar bemoei jij je mee', vol met minachting, en hekel in haar blik.

Ik heb zoiets altijd verdrongen, liet het niet tot mij doordringen, hield het niet voor mogelijk. Maar ik voelde mij er altijd wel schuldig onder, en werd er zo door verward, en onzeker van.
Dit verdriet, dat iemand je a.h.w. steeds op je ziel wenst te (willen) trappen, ben ik zo dikwijls tegengekomen.  Maar met mijn achtergrond, zie je dat niet in. Doch ik moet nu toegeven, dat ik het ALTIJD heb gevoeld, en van daaruit, nog meer mijn best ging doen, om anderen 'ter wille te zijn'. Om alles goed te maken voor een ander.

Bale, bale, wat een teleurstelling om altijd maar geconfronteerd te worden met die inzichten omtrent, wat ik toen niet heb willen voelen. Het is gewoon te veel, en het WAS te veel.
En ik mijzelf altijd maar verwijten maken, mijzelf forceren. Wegcijferen, dat woord durf ik niet te zeggen, omdat mijn moeder dit altijd vol woede aan mij verweet, dit voor mij te doen. Terwijl dit totaal niet waar was. Terwijl ze me afbeulde, voor rot schold en me geestelijk totaal heeft 'verkracht', en misbruikt. In haar heb ik de duivel gezien, tijdens haar woede-aanvallen, die ze uitkuurde op mij.

Doch, om eerlijk te zijn: "ja"! Ik cijferde me wel weg, voor al die gene die ik enigszins kon helpen.
Juist omdat ik me onbewust altijd heb voorgenomen, NOOIT zoals mijn moeder te willen zijn.
Ik ken de pijn, ik weet hoe je een kind kan beschadigen. Zo, hier laat ik het even bij.

p.s. bij het uitvlooien van hoe 'Weblog' nu werkt, kwam ik dit oude bericht tegen.En ik post het maar even, laat het er maar zijn.

Nog even lachen, hoor!

Lachen
Een swingend weekend toegewenst xe2x99xa5
Oranje boven, toch?

 

 

Advertenties
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: