Het opgeslagen verdriet

Morgensterpijntekst
Advertenties
Categorieën: Mijn gedichten | 10 reacties

Berichtnavigatie

10 gedachten over “Het opgeslagen verdriet

  1. mya

    Vanharte gefeliciteerd mies !!!
    en je paints / schrijven zijn bijzonder mooi ,

    liefs x

    Like

  2. Wat prachtig!
    Leuk dat je even langskwam en een reactie achterliet.
    Ik weet nog niet helemaal wat PTSS inhoudt, ik zal nog wat verder lezen hier.

    Like

  3. @ Margreet, wat lief dat je langskwam.
    Bedankt <3, ook v.w.b. je interesse in ptss.
    Maar je moet niet schrikken, hè? (ik wil je ff waarschuwen, voor geval dxe0t)
    Alle liefs van Mies.

    Like

  4. Aquamarijn

    Supermooi, Miesje. Zowel de vlinder als het gedicht.

    Zo breekbaar, zo sterk…..

    Like

  5. neesa

    JA meis, geestelijke pijn is echt verschrikkelijk, het is en blijft een zwaar gevecht…
    Jij voelt je zo vreselijk slecht behandeld door je ma en broer etc dat je je wel’s af zult vragen waarom je het niet waard was om gewoon van te houden…

    Ik stel deze vragen ook wel’s aan mezelf, maar verlies de strijdlust niet, want wat ZIJ hebben gedaan klopt en deugt namelijk niet en zegt helemaal niets over jou als mens…

    We moeten ons losrukken op wat voor manier dan ook, anders blijven ze ons leven lang macht houden over ons leven…

    Kuzzzzzzzzz

    Like

  6. @ Neesa,
    Ja meis, ik heb mij in zekere zin al losgerukt toen ik nog bij hen in huis woonde; leefde toen eigenlijk al een dubbelleven. Eentje voor mezelf en eentje om me aan te moeten passen, daar in die geestelijke oorlog die er heerste, en waarin ik de buffer moest zijn.
    Maar die gruwelijke pijnen in mijn gezicht en kop, lossen maar niet op.
    Ben dan aan het piekeren hoe ik die toch weg kan krijgen.
    Ik vlucht zoveel als mogelijk naar buiten, op de fiets; maar wordt er gek van. Het haalt me altijd weer in. De nachten zijn daardoor een hels gebeuren.

    Kijk, had ik die pijn niet, dan werd ik ook niet aan die familie herinnerd, daar heb ik al heel lang afstand van genomen.
    Ik zie niemand van hen meer.

    Oh, ik baal van die pijn die mij onwillekeurig terugtrekt, aan waarmee ze mij hebben ‘vervloekt’.
    En wat ik vroeger dus helemaal niet heb gezien.
    In tegendeel, ik leefde dat ene leven alleen maar voor hen. Ja, wel gedwongen door hen.

    Eigenlijk is het mijn hele leven al ‘overleven’ geweest.
    Ik leefde nooit echt.
    Totdat ik er door al die rotdingen/pijnen e.d. bij werd bepaald.

    Karel is dia’s aan het scannen van jaren terug. Daarin zie ik pas hoe ik er in feite helemaal ‘niet bij’ was (niet in mijn eigen wezen zat, ahw) en ik ook daar eigenlijk niet echt leefde.

    Verder was ik zo gexc3xafndoctrineerd dat ik een lelijk mormel zou zijn, niets zou kunnen, enz.
    Maar als ik die foto’s dan bekijk, dan was ik een knappe meid. Ook in wat ik presteerde, doch het drong gewoon niet tot me door (hoe inventief, creatief, enz. enz. ik daadwerkelijk ben en was).

    Dank voor je reaktie, dikke knuf terug ❤

    Like

  7. Anoniem

    Wat een mooie tekst meissie,
    en het is ook .. al dat verdriet moet er eens uit!
    Je hebt zoveel geleden, en zoveel recht op huilen, schreeuwen, het allemaal eruit te laten komen.
    Ik weet hoe moeilijk het is, en soms vraag ik me ook wel eens af,, hoe sta je dat jezelf toch toe? En hoe leer je jezelf toe te staan dat het er mag zijn en er troost om te vragen. Soms veel vragen, maar we zijn beiden er hard mee aan de slag lief meisje.

    Van mij, mag je het laten gaan! Al het onrecht dat jou is aangedaan.. mijn hart huilt erom. En ik zou je zo graag willen beschermen tegen alle pijn en narigheid.

    Maar nu meisjelief, je bent het ZOOOOO waard! Voor mij, en voor velen hier.. dat geloof ik echt. Nu jij nog, jezelf het echt waard vinden en er mogen zijn..
    Dat gaat in stapjes en dat mag.
    Weet je wat mij nu helpt.. ik ben nu op de opname bezig met exposure opdrachten.
    En heb als opdracht om iedere dag te schrijven.. ik voel me… want..
    en dan een half uur alles eruit te gooien op papier, met een muziekje erbij dat me raakt, zodat ik wat tot mijn tranen kan komen. En dit daarna in mijn gesprek te delen zodat ik er niet alleen in ben.

    Ik weet niet of je er iets aan hebt, maar ik gun je zo wat ontlading erin!
    Als ik iets voor je kan doen, dan ben ik er voor jou, jij mijn vriendinnetje!

    Love you,
    en jij ook heel erg veel sterkte gewenst!

    ❤ kusjes, Maris

    Like

  8. neesa

    Maar dat is juist het meest smerige aan dit soort dingen, dat wat zij je influisteren ga je ook geloven…

    Mijn zus mocht een opleiding doen, voor mij deden ze niks, dus logisch dat ik me altijd afvroeg waarom ik de moeite niet waard was om dat voor te doen, juist omdat ik zo ontzettend veel capaciteiten had op het gebied van Kunst…
    JE snapt het gewoon niet, maar gelooft wel wat zij je wijsmaken, of dat nou met woorden is of door gedrag…

    DIe pijnen van jou ,dat is vreselijk triest, zo kan je gewoon niet loskomen, en ook ik zou werkelijk niet weten wat hier nou aan gedaan zou kunnen worden, maar er moet toch iets zijn!!
    Ergens heb je het misschien niet losgelaten en uit dat zich in lichamelijke klachten?? Ook ik heb dat hoor…mijn lijf is een drama, alle frustratie’s en stress gaan in dat lijf zitten, je wordt er helemaal gestoord van…

    Doorleven ja, en er iets van proberen te maken, maar dat
    doe je al, heb echt geen idee meid…misschien hypnose??
    Ik noem maar iets, kan zijn dat je dan bij diepe verborgen angsten komt en ze dan los kan laten?

    Wist ik het maar…

    Kuzzzzzzzz

    Like

  9. @ Neesa, Die laatste zin van jou: dat ik bij mijn diepst verborgen angsten moet komen, dat is volgens mij de sleutel.
    Ik denk ook dat dat hetgeen is waar ik onwillekeurig, in dit zgn. ptss-gebeuren al zo lang mee bezig ben.

    Steeds dieper die smerige angstput doorworstelen, is iets wat mij, zonder dat ik dat zelf eigenlijk wil, wel steeds ‘overkomt’; gezien de herinneringen en inzichten die op me afkomen (herbelevingen aan dingen die ik totaal niet (meer) wist).
    Misschien heb ik dus nog niet alles gezien?

    Maar idd ook ik ben opgeofferd voor de status van mijn hele familie, en met name voor mijn geestelijk gestoorde broer en moeder.
    Dank je, nogmaals voor je correspondentie.
    Want dat doet goed, je kan zo goed ‘meedenken’, en me bijvallen in dit &%5$# proces.

    Kusserdekuszzzz 😉

    p.s. die idioot van een broer ‘moest’ wxc3xa8l zo nodig de studiebol zijn in onze familie (om over hem op te kunnen scheppen, juist omdat hij zo’n ontzettende klier was; en dit dan te kunnen camoufleren door alleen maar over zijn prestaties de loftrompet te blazen)
    Die knaap is 2 x afgestudeerd.
    Maar toen Miesje het huis uit was, kreeg ‘meneer’ ineens allemaal rare klachten, trouwens ook in mill. dienst werd hij wegens S5 eruit gezet. ( S5 :achterlijk dus)

    Oh, ik durf dit haast niet te posten, maar doe het toch!

    Like

  10. Aquamarijn

    Lieve Mies, als je het op kunt brengen, zou ik je aanraden om het boek: Niemandskinderen van Carolien Roodvoets te gaan lezen. Je zult dan ontdekken dat jij, net als ik en vele anderen, ook een niemandskind bent. Het is echt een eye-opener, waar je iets aan hebt. Het kostte mij veel tranen en zielenpijn, maar de puzzelstukjes vallen wel op zijn plaats. Het is je aangedaan, om wat voor reden dan ook. Je hebt overlevingstechnieken aangeleerd, je hebt aan parentificatie gedaan, jezelf weggecijferd en gehoopt dat je ooit te horen zou krijgen, dat je er toe doet, dat je wel waarde-vol bent en er van je gehouden wordt. Maar waar je zo naar snakt, lieverd zul je niet krijgen. Ook ik heb geen erkenning gekregen, nooit. Hoe ik ook mijn best heb gedaan, vroeger en toen ik als volwassen vrouw 4 jaar lang voor mijn vader heb gezorgd. Nooit gehoord, dat hij van me hield. Never. Wat er gebeurd is, is niet meer terug te draaien. Dat kan ook helemaal niet geheeld worden door erkenning. Je zult moeten leren om jezelf de moeite waard te vinden, je eigen zelf-respect terug te vinden, want het ergste wat je kan overkomen, is dat je je zelfrespect verliest. Blijf voor ogen houden, dat zij de daders waren en jij het slachtoffer. Het is jou aangedaan en niet anders en het maakt totaal niet uit om wat voor reden zij dit hebben gedaan. Het was fout, verkeerd, traumatisch en onbegrijpelijk. Daar kom je gewoon nooit uit, zeker niet als je heel erg jong en dus een kind was. Het is ontzettend pijnlijk om ongewenst te zijn, verguisd, mis- en/of gebruikt, uitgekakt en afgewezen te zijn. Maar wijs jezelf niet af, meis. Wat een ander van jou denkt of hoe een ander tegen jou doet, zegt niets over jouw waarde als persoon, als mens. Je hoeft helemaal niet iets te doen of iets te zijn of iets te betekenen om waarde-vol te zijn. Dat ben je namelijk al. Omdat jij jij bent. Dat maakt je waardevol en van betekenis. Onthoud dat goed. Maak niet dezelfde fout/keuze als die verrotte anderen: geloof niet wat ze je hebben voorgehouden. Maar geloof in jezelf: ik ben goed genoeg zoals ik ben. Ik ben een waardevol persoon, ik ben de moeite waard.

    Mensen hebben beperkingen, moeten grenzen stellen. Dat mag/moet jij ook doen, Mies. Daardoor win je aan zelfrespect en krijgen anderen ook respect voor jou. Door niet over je heen te laten lopen, sta je ineens op de kaart: hxc3xa9…..Mies is er ook nog!

    Verder denk ik dat je gelijk hebt, dat je je angsten onder ogen moet zien, hoe pijnlijk en hoe moeilijk het ook is, er is maar 1 weg: door de pijn heen, niet meer ertegen vechten, maar het toelaten en beleven en dan treedt er een verwerkingsproces op, waardoor je weer ruimte krijgt in je hoofd en in je hart.
    Als je daarvoor de deksel van de beerput moet openen en af moet dalen in die stinkende brei, dan zal dat moeten. Stapje voor stapje tot op de bodem, die er werkelijk is, alle demonen verslaan en ontdekken hoeveel kracht en moed jezelf hebt en dan weer stap voor stap terug naar het licht. Geen rechte weg natuurlijk, maar via omwegen kom je er ook. Soms een stapje terug, maar dan weer 2 vooruit. En op de lichtpuntjes in het donker letten. Alleen in het donker zie je de sterren…….hou je daar maar aan vast. Niet meer vechten, meis. En je hoeft het niet alleen te doen, doe het samen met je man, je vrienden en je therapeuten.

    Ik heb zelf een aantal dingen verplicht moeten doen, tijdens mijn donkerste dagen: elke dag verplicht schrijven in mijn piekerdagboek. Vaste tijd, deprimuziekje op en schrijven maar (en janken). Alles wat in mijn hoofd opkwam, kon niet schelen of er taalfouten in stonden of lelijke dingen, als ik het maar opschreef. Deur op slot, zodat niemand me kon storen…..

    Schreeuwen op het strand, alle pijn en frustraties eruitgooien (niet zo heel erg gelukt, want ik durfde het niet).

    Alles wat nog in mijn huis had, wat van mijn kwelgeesten was geweest, weggooien. Weg ermee, de grijze bak in. Hoppa.

    Een brief schrijven, een hele moeilijke opdracht. Ik heb hem wel tig keer overnieuw geschreven, net zolang tot hij goed was en toen moest ik hem verbranden van mijn psych. Op een voor mij symbolische plaats. Mijn hubbie heeft me daarbij geholpen.

    Mijn dag- en nachtritme was compleet omgedraaid (en eigenlijk nog steeds hoor. Ik moet verplicht om een bepaalde tijd naar bed en er weer uit. En als ik niet kan/kon slapen, moe(s)t ik er na een half uur uit en dan beneden huishoudelijk werk gaan doen. De vaatwasser uitruimen ofzo of afstoffen. Niet mezelf troosten met tv kijken of iets wat ik leuk vind/vond, maar iets vervelends doen, wat wel de geest verzet. Dan weer terug naar bed en slapen. Lukte dat na een uur nog niet, dan volgde weer hetzelfde ritueel. Het heeft me wel geholpen. Het is lang zo erg niet meer als eerst, niet helemaal over en soms met vlagen nog helemaal mis, maar door de bank genomen, heeft het geholpen. En daar ben ik blij om, want ik was zo de weg kwijt.

    Mijn situatie is natuurlijk net weer iets anders dan de jouwe, maar toch zitten we in hetzelfde schuitje, dat rondvaart in Niemandsland. Ik ben blij dat ik jou daar tegen ben gekomen en onze gezamelijke vriendin. We zijn niet meer alleen en kunnen ons optrekken aan elkaar.

    Heel veel liefs, Miesje en als er iets is, dan weet je me te vinden, hxc3xa8? Ik vind je een geweldig lieve vrouw (en idd. wat was jij vroeger een mooie meid, zeg. En ik vind dat je dit nog steeds bent. Kijk maar eens goed naar jezelf: een prachtige vrouw)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: