Het valt wel, maar niet mee

Hoi lieve mensen,
Het heeft even geduurd voordat ik weer iets kon schrijven.
Het gaat niet zo bijster goed. En daar ik hier niet van die akelige dingen neer wil zetten, plaats ik dan maar wat gedichten, of ‘hang rond op mijn uitlaadklep’.

Met Nortrilen ben ik vrij snel gestopt. Petra (de hoofdpijnverpleegkundige-assistente van de neuroloog) was verontwaardigd toen ik aanvankelijk aangaf dat het zo verkeerd uitpakte, dus onder druk van haar heb ik het nog even met een minder sterke dosis geprobeerd. Ik voelde mij verplicht om m’n goede wil te tonen. Maar het was echt niet te doen.

Eigenlijk wilde ik ook de vervolgafspraak van 1 Sept. af gaan zeggen. En ik was nog aan het piekeren hoe ik ‘alles’ uit zou moeten leggen. Ik had al besloten dat ik Petra een mail zou sturen (haar opbellen wilde ik beslist niet meer doen).

Doch vanochtend belde ze zelf om te vragen hoe het ging. Nu ja, toen heb ik haar de bijwerkingen duidelijk moeten maken. Gelukkig was ze het met mij eens, dat ‘het middel erger was dan de kwaal’. Hxc3xa8, hxc3xa8, wat een opluchting.
Het bleek het mildste medicijn te zijn wat ze me voor konden schrijven. Ik krijg ‘lekker’ ook niets anders om te slikken, daar ik blijkbaar erg heftig op meds reageer. Wel wil ze dat ik 1 Sept. kom. Plus dat ze het verstandig vind om met hun psychologe eea te bespreken, waarvoor ik nog een oproep krijg.

Gisteren had ik echt het idee in te zullen storten. De nachten zijn zo extreem zwaar. Ik kon niet meer op mijn benen staan, alles draaide en schokte voor mijn ogen; misselijk, mijn maag deed zo raar. De pijn, de krampen, e.d. waren ook verwoestend bezig, erger dan gewoonlijk. Alsof alles gebroken wordt in mijn schedel, gezicht en mond.

Kiespijn aan mijn nieuwe kies kwam daar nog bij.
Toch de tandarts maar gebeld, en vanmiddag ben ik weer behandeld.
Wat heeft die man mij een pijn gedaan. Jakkie, ik was aanvankelijk zo blij.
Het composiet was gaan krimpen en drukt op de zenuw, daar kan hij niets aan doen. Ook was de tandhals bloot gaan liggen (hihi, die durft).
Maar wat deed dxc3 t een pijn toen hij aan die tandhals ging werken. Er zit nu een coating overheen. Voordat hij eraan begon zei de tandarts (als waarschuwing bedoeld) : "u zult het in uw broek doen". Ik ben wel mijn pampers vergeten, zei ik (nxc3xb2g met een lach). Doch idd ik lag te steigeren in de stoel.
Die zenuw kan nog tot een half jaar pijnlijk blijven.
Nu heb ik 2 Paracetamol achter mijn kiezen (wel doorgeslikt, hoor ;-)), maar gemold voel ik mij wel :P.

Ik weet nu ook waarom ik extra gemarteld werd gisteren. Er is een herinnering teruggekomen, alle emoties eraan kwamen ook mee.
Het gaat over vroeger, dat mijn moeder zo vaak op allerlei afschuwelijke manieren haar ellende op mij afreageerde; door ermee te dreigen dat ze ons zou laten stikken en er vandoor zou gaan. Dat ze ermee zou kappen en wij het voortaan zelf maar uit moesten zoeken, zonder haar, enz, enz.
Dan was zij hysterisch omdat ze haar omstandigheden niet kon accepteren. Of omdat mijn broertje weer eens ‘het bloed onder haar nagels vandaan had gehaald’.
Maar mij stelde ze verantwoordelijk, hoe klein ik ook was.

Als kind voel je je dan zxc3xb3 enorm schuldig en in gebreke te zijn gebleven. En voor altijd ga je je uiterste best doen om haar dermate te behagen dat ze zulke dingen nooit meer zal gaan zeggen. Ze wist dat ik er gevoelig voor was. Ze wist dat ik mij nog meer uit zou gaan sloven om alles te zullen gaan voorkomen, en mijn broertje (plus de rest van het gezin) nog meer zou gaan dienen, en op zou gaan vrolijken. Ze wist dat ik er alles voor zou geven om haar woedeuitvallen voor te zullen zijn, en om ‘haar lief te maken’. Ze wist dat ik haar en de anderen onvoorwaardelijk lief en trouw was. Ze wist dat ik alleen voor hen wilde leven (en sterven, als het zo zou moeten zijn).

Ik weet niet of jullie de uitzending van dinsdag hebben gezien : "Kijken in de ziel".
Deze keer hadden ze het over, hoe je als kind misvormd kan worden in je hersenen.
Dat, als je altijd gewend bent om onder extreme druk/spanning te leven, de hersenen extra stresshormonen aan blijven maken. En dat dit dan altijd maar door blijft gaan. Je hersenen weten niet beter of dat is normaal.

Bij mij komt die enorme stress er nu al 10 jaar in steeds heviger mate uit. Tenminste dat probeert ‘ie’. Maar het lijkt wel alsof alles in mijn lichaam er aan onderhevig blijft. Alsof ik nu pas ‘doorkrijg’, onderga en voel, waar ik vroeger niet voor heb kunnen vluchten (maar onbewust wel wilde). Nu pas voel ik hoe alles voortdurend op hol slaat, en ik geen rust meer krijgen kan.

Hoe lang dit nog zal duren, ik heb geen idee. Al zo lang dacht ik er vanaf te zullen zijn. Mijn tenen bewegen voortdurend. Schoenen kan ik eigenlijk niet aan. Als ik maar beweeg of loop, kan ik dit onderdrukken. Maar, ‘oh wee’ als ik ga zitten, dan krijg ik de volle laag. Als ik dan op wil staan, kan ik aanvankelijk niet lopen van pijn en van het gebonk onder mijn voeten. Wat zijn mensen toch rare dingen, hxc3xa8 ;-).

Nog even in het verlengde van die theorie, wat training van de hersenen betreft. Dit verklaard ook waarom bv vrouwen die mishandeld zijn, mannen kiezen welke die mishandelingen voort kunnen gaan zetten. Voor de hersenen voelt het vertrouwd en goed (dus ahw veilig) om in hun misvorming te kunnen blijven zitten.
Nu ja, jullie hoeven het natuurlijk niet met mij eens te zijn. Verder zijn er uiteraard altijd ‘uitzonderingen op de regel’. Gelukkig maar.

De Waarheid is mij vrij aan het maken, daar houd ik mij aan vast!

Ook al ligt de wanhoop stiekem op de loer,
draait ie me een loer.

Kan me geen moer schelen,
ik ben niet een van de velen,
die hij om zijn
vinger winden kan.

Daar houd ik niet meer van.

p.s. de titel van dit log slaat ook op het feit dat ik, kletsnat van de regen thuis ben gekomen, na bij de tandarts te zijn geweest.

Advertenties
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 11 reacties

Berichtnavigatie

11 gedachten over “Het valt wel, maar niet mee

  1. Succes morgen lief Miezemeisje. Neem evt. geschreven tekst mee, laat het lezen wat je niet kunt zeggen of geef het af. Je hebt immers niets te verliezen en alles te winnen toch?

    Wat ontzettend goed dat je bij de tandarts bent geweest!!!! Echt heel moedig van je. En nu hoef je pas over 6 mnd terug? Mooi zo!!!
    En wat lief van die man om te zeggen dat je er niet depressief uitziet. Helaas kunnen ze niet aan je binnenkant kijken. Daarom is het belangrijk dat je vertelt wat er scheelt hé Miesjelief?

    Een heel dikke knuf vanuit hier, ook van mijn kleine meisje.
    XXXXXXXXXXX

    Like

  2. @Ah lieve Iam, wat fijn dat je me zo stimuleert, dank je wel. Deed me echt goed toen ik je reaktie gisteravond las.
    Weet je, ik nam altijd tekst mee om evt. te kunnen laten lezen. Doch de sfeer of ruimte was er nooit. Tot vandaag.
    Het ging vanzelf allemaal. Een heel fijn gezelschap, deze jonge, pittige dame. Nog nooit heb ik zo spontaan mijzelf kunnen zijn bij iemand (van de hulpverlening).
    Knuffie voor jou en ‘je spruitje’;-), bye, bye!

    Like

  3. Hallo lieve Mies!

    Ik had net een heel verhaal geschreven, over mijn brakke knietje..
    op t forum, maar naja wij veranderen van internetverbinding( denk dat t daar aan ligt)
    en daarom kan ik heel vaak niet op t forum komen, dus nu kon ik er wel opkomen,.. maar wou die mn reactie niet posten,
    k heb iniedergeval met de dokter gebeld, maar heb nu geen energie om t hele verhaal uit te leggen!
    ik zal morgen weer proberen,
    en anders zet ik t wel op mn blog.. want die laat ie meestal nog wel toe! =)

    liefs,

    Like

  4. Lieve Mies,

    heel graag gedaan, het komt rechtstreeks uit mijn hart. Ik gun je zoveel goeds en gelukkig ís het ook heel goed en positief verlopen! Zo fijn dat je deze ervaring op hebt kunnen doen!!!!

    Ik ben zó trots op je vrouwke, dinnielief, Miezemeisje, Floepie!

    Knufffff
    Ik & de beeb

    Like

  5. Ik blijf je vechtlust bewonderen, Mies! Jij komt er wel!

    Like

  6. Het lijkt me echt vreselijk zoveel pijn te moeten lijden en ik leef dan ook met je mee.
    Sterkte mies!

    Liefs,
    Nina

    Like

  7. henriette

    hoi lieve Mies

    Ook ik voel met je mee en weet heel goed wat je mee maakt ook hier erg moeilijk ja daarom weinig tijd/puf om te schrijven(kids om me heen door schoolvakantie) maar lees je wel hoor!! Nog bedankt voor je lieve mail!!

    Laat het proces van voelen komen mies het klinkt gek maar hoe meer je verzet hoe meer pijn,dat is het overlevingsmechanisme die je inderdaad al jarenlang toe past althans zo ervaar ik het???

    Heel veel sterkte en knuf van mij(ben je niet vergeten hoor!)

    grt en kusjes

    Like

  8. Hee miesje!
    Goed dat je er alles even afschrijft
    en ik vind het ookwel leuk om te lezen
    met je grapjes tussendoor..
    Alleen heel vervelend .. ik kan ook niet
    goed tegen meds.. hopen dat er toch iets
    is dat de pijn minder maakt.. Echt vervelend dat jij
    ook zo’n nacht weer heb gehad… mmm stomme ziekte enalles…
    Knuffelll! Lies xx
    (ik heb laatste tijd ook amper geschreven)

    Like

  9. Hallo lieve mies,

    je moet weten dat ik veel aan je denk, en je vechtlust bewonder! en ik ben het wel met henriette eens.. hoe meer je je verzet hoe meer pijn, ik denk dat het iets is waar je ooit door heen zult moeten zegmaar.,. ook al wil je dat niet want het doet letterlijk en figuurlijk te veel pijn!
    ik blijf hopen dat er iemand iets verzint, wat heel goed helpt voor jou! want dat gun ik je zo!
    ik denk aanje and never lose hope!
    liefs,

    Like

  10. je hebt gelijk over het trainen van je hersenen
    hoe bizar het ook klinkt zelfs de meest vreselijke situatie kan ‘veilig’ voelen
    ik hoop dat je hersenen je ook zullen leren het te verwerken, al zou ik ook niet weten hoe je zoiets een plek geeft …

    de kiespijn herken ik wel, heb er gelukkig geen last meer van ,maar jee wat is dat een hel en ook het laten behandelen doet vaak net zoveel pijn

    nou hoop dat alles snel iets beter gaat voor je

    liefs lonnetje

    Like

  11. carolien

    Miesje, wat een late reaktie van mij.
    Maar ook ik heb die hele serie gezien, en voelde me net als jij erg begrepen door de uitleg over die stresshormoon.
    Werd er ook wel verdrietig van.
    Maar het is wel zo, dat jeje nooit echt kan ontspannen, altijd is er stress en dat is zo vermoeiend.
    Kus en knuffel van carolien.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: