Ver terug in de tijd

W2r2

Door een mail van iemand over het feit dat een kind nooit schuldig kan zijn aan het misbruik door de ouder, plus nav een droom die ik de nacht erna kreeg, groeide er bij mij de bewustwording aan een waarheid, welke ik nooit heb mogen zien, noch geloven, laat staan : zeker weten.

Iets wat ik als kind nooit begrepen heb, vanwege de constant, valse beschuldigingen.

““““““““““““““““““““““““““““““““““““““`

Het funeste is, dxc3 t ik idd zo’n extreem lief kind wxc3 s!
Liever dan lief.
Txc3xa8 lief, waarschijnlijk.

En dan begrijp je het als kind juist niet. Dat, hoe liever dan lief je ook bent, hoe intens blij en tevreden, zo verheugend, zo vrolijk, zo alles accepterend, je aanpassend aan al hun wensen, …….je txc3xb3ch zxc3xb3 uitgescholden, en vals beschuldigd wordt.
Ja, altijd overal de schuld van krijgt, plus er verantwoordelijk voor wordt gesteld; tevens werd ik, zowel emotioneel als qua aandacht, totaal verwaarloosd.

Ik wist dat ik lief wilde zijn, en deed daar mijn uiterste best voor.
Als ik kon vluchten in lief zijn en in spel, was ik voor mijn gevoel heel erg gelukkig.

Maar misschien vluchtte ik wel in een gelukzaligheid (die ik zelf crexc3xaberde). Juist omdat ik wist dat ik ze liefhad en iedereen met liefde bekeek. Ik dacht dat iedereen net zoals ik was, met dezelfde intenties aan gevoelens tov elkaar.

Ik dxc3 cht dat ik gelukkig was, maar in werkelijkheid was ik doodsbenauwd, en had ik intens veel verdriet. Ik vluchtte in geluk.

Ik was er van overtuigd dat iedereen nog liever was dan ik. Ja, behalve mijn broertje, maar die kon er niets aan doen, die was zgn. ziek en dat was erg voor hem; dus had ik medelijden, altijd medelijden met een ieder die niet (zo) lief en gelukkig was (als ik).

Ik weet nu dat ik toen lief was, en juist dxc3¡xc3¡rom "ging denken", cq mij(zelf) ging verbeelden (of inprenten) dus ook gelukkig te zullen zijn.

Maar mijn eigen lief-zijn stond voor mij, voor geluk(kig zijn).
Ook voor het idee, de gedachte, en de zekerheid, dat ik een gelukkige jeugd had gehad.
Ja, ik herinnerde me alleen mijn eigen lief-zijn; dus alleen die rijkdom, dat geluk, die gelukzaligheid. Alleen dxc3 t is blijven hangen als herinnering.
Daar drukte ik alles mee weg. Dat gooide ik overal overheen
Met steeds nxc3xb2g liever willen zijn; en met geven, delen, in die blijheid, die liefde, en dat geluk.

Van anderen zag ik geen kwade bedoelingen.
Ik kreeg daar geen zicht op, het was onbekend terrein voor mij(n geest). Dus geloofde ik ook de schuld, die ik onterecht van hen kreeg.

Alles werd "geluk" voor mij. Ik ontkende die andere negatieve gevoelens, die anderen blijkbaar bezaten. Ikzelf had ze niet, dus konden ze bij anderen ook niet bestaan. Ik hield mezelf dus gewoon voor de gek.

Ook kwam ik altijd blij en nietsvermoedend thuis. Doch bij thuiskomst kreeg ik juist zo vaak ‘de volle laag’ over me heen. (omdat mijn moeder haar zondebok had gemist, en alle ergenis op had moeten sparen, etc.). Doch steeds vergat ik dat weer snel. Het leek wel alsof de waarheid niet tot mij door ‘wilde’ dringen.

Achteraf gezien, sloegen die verwijten (me toegesnauwd door mijn moeder, van :"jij weet van toeten nog blazen"), dus wxc3xa8l ergens op.

Alles maakte ik (zelf) tot geluk voor mij.

Conclusie: Wat ik heb opgeslagen als een gelukkige jeugd, was gewoon mijn eigen creatie van een lieve wereld om mij heen.
Dat heb ik over alle ellende heengegooid.

Doodsbang en eenzaam, dxc3 t was ik!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

W2r30

Mijn verdriet is zo groot. Want ik weet nu dat ik juist erg lief ben (was). En dat er geen reden was om mij zoveel pijn te doen, mij zoveel schuld op te laten knappen, en, als zijnde mijn schuld, mij er voor te straffen; mij dat expres zo te laten voelen, steeds maar weer. Iedere keer weer door andere daders, die zichzelf haatten en dat afreageerden, afvuurden op mij; mij steeds binnen hun schootsveld trokken, mij naar hun haat toe trokken, om die haat dan (als een door hen verkeerd geprogrammeerde automatische piloot) voor hen op te (moeten) gaan knappen.

Het zijn mijn lessen die ik heb moeten leren nl, dat alle mensen niet zo zijn, dan waar ik in liefde vanuit ging dat ze waren.

Ik was er van overtuigd dat iedereen alleen maar goede bedoelingen en goede wensen had voor elkaar, dat ze het de ander nog beter gunden, dan dat ze ’t zelf hadden. Dat ze elkaar zouden optillen in de liefde, en dus de ander hoger zouden achten dan zichzelf.
In mijn onnozelheid geloofde ik echt dat iedereen die intentie had.

Ja, als kind kan je ahw ‘besluiten’ om die vergissing te maken. Het lijkt dan alsof het, xc3xb2f het xc3xa9xc3xa9n moet zijn, of het ander; en dan kies je voor het mooiste ‘geval’.

Advertenties
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 5 reacties

Berichtnavigatie

5 gedachten over “Ver terug in de tijd

  1. dag mies,
    dank je wel voor je reactie op mijn weblog,
    jouw log iser een wara ik eens eerst een studie van moet gaan maken 🙂

    groetjes
    klaproos

    ps spaubeek ligt in limburg ja maar ik woon in brabant.

    Like

  2. ik was ook altijd bezig het voor iedereen behalve mezelf goed te doen
    en dacht ook dat als ik het maar perfect deed er niks mis kon gaan
    dat zal helaas wel kind eigen zijn
    nu moet ik wel eerlijk zeggen dat ik niet zo behandelt ben in mijn jeugd als jij, maar problemen waren er genoeg bij ons thuis

    gelukkig had ik ouders die mij stimuleerden, helaas kreeg ik een ex man die dat niet deed, die mij geestelijk mishandelde
    maar dankzij manlief leer ik steeds meer dat het niet erg is om niet perfect te zijn
    dat het niet erg is als ik eens niet stofzuig, dat de wereld dan niet vergaat, dat ik ook gewoon kwaad mag worden

    ik hoop dat jij jezelf dat ook gunt
    je kan anderen niet veranderen
    en het verleden ook niet
    maar wat jou is overkomen, zegt niets over jou

    maar goed dat weet je natuurlijk ook allemaal wel
    en maakt het niet makkelijker
    hopenlijk helpen de dromen het te verwerken en een plekje te geven
    een plekje waar het jou niet meer kan kwetsen

    liefs lonnetje

    Like

  3. Dromen….

    Dat is dus heel erg gek, wordt me vaak gevraagd of ik
    vaak over het verleden droom…maar dat is dus niet zo, ik droom nooit over vroeger, never…

    IK lees hier vaak en net als klaproos is het bijna een studie die je er van moet maken om het te kunnen volgen…ik weet dat ik heeeeeeeeel erg veel van je vraag , maar zou je eens een specifiek voorbeeld kunnen geven ( wanneer je zover bent) van een voorval thuis bv, zodat ik een beetje een idee krijg hoe de dynamiek was in dat gezin?? Soms volg ik het niet helemaal…
    Een driftige vader, een moeder die snel ontplofte, een dominante broer, nou ja, noem maar op, zover kom ik dan nog wel..maar dat had ik ook, alleen was mijn moeder heel anders, passive agressive en overbeschermend…

    Anders mailen we een keer, dan begrijp ik je iets beter misschien…was je de jongste of de middelste?
    Was het uitsluitend geestelijke mishandeling in de vorm van vernederen en je het gevoel geven dat je er niet toe deed??
    Las dat je moeder je een lelijk nest noemde??

    Nouja, misschien begrijp je af en toe mijn verwarring, zou het gewoon zo graag eens iets specifieker lezen…maar zo ben ik, ik beschrijf alles in detail…hahahahaha, dat heb je wel gelezen onderhand…

    Heel veel sterkte

    Like

  4. @ Lieve Neesa en alle andere lieve mensen,
    Inmiddels heb ik de link geplaatst naar “over mijzelf”.
    De rest komt nog.
    Het is nl nogal moeilijk uitleggen dat ik, ondanks dat ik zo met een “zich op mij zullen wrekende God” om de oren ben geslagen, toch God boven alles liefheb.

    Maar ja, dan wel een hele andere God, dan waar mijn ouders het over hadden.

    Ik ga niet naar een kerk ofzo, en begrijp dondersgoed, dat er boosheid en verontwaardiging bestaat t.o.v God, de kerk, het geloof, etc.
    Daar heb ik alle begrip voor.

    Nooit of te nimmer zal ik iemand iets op willen dringen, ergens van willen overtuigen, oordelen (en zeker niet veroordelen).
    Dat is niet aan mij.

    Ik hoop niet dat jullie het mij kwalijk nemen dat ik dit even heb ‘aangetipt’.
    Maar dan weten jullie nxf2g iets meer “over mijzelf”, hahaha 😉

    Like

  5. Het is ontzettend moeilijk om je altijd maar in anderen te verplaatsen en voor vier mensen (en daarbij ook nog jezelf!) te zorgen dat alles goed verloopt. Ik kan echt begrijpen dat je je op dat moment voelde alsof het er toe deed, omdat je ergens goed in was. Begrijp me nu niet verkeerd, je doet er sowieso toe! Ook al zou je helemaal nergens goed in zijn (wat onmogelijk is, want iedereen kan wel iets beter dan zijn buurman), dan zou je nog waardevol zijn. Gewoon om hoe je bent als persoon. Want je hebt echt een goed karakter. Het is alleen zo jammer dat dat thuis nooit gezien is.

    Liefs,
    Nina

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: