Ik ga steeds meer inzien

Nu ik het vorige logje heb durven posten komen er meer ‘gestoorde’ dingen van mij naar boven, van toen ik wat ouder werd.

Voordat ik naar de stad durfde om een hele dag te shoppen, moest ik dat voor mijzelf eerst verdienen.
Dus, in mijn hoofd stelde ik (onbewust) een lijst met ‘af te werken dingen’ op.
Dan moest ik eerst het hele huis hebben gepoetst. Dan pas mocht ik, dan had ik het eerst voor mijzelf verdiend.
De nacht voordat ik zou gaan, besloop mij al de twijfel (en de angst, maar dit zie ik nu pas in). De twijfel over het risico dat ik zou lopen als ik het zou doen, zou gaan; niet te beschrijven welke rare dingen er dan door mijn hoofd spookte, ik durfde blijkbaar toch niet.

Ik verdrong dit echter, sprak dit nooit uit; dat was ik niet gewend om te doen. Ik kwam niet op het idee om dit soort angsten als zodanig te benoemen; het systeem van alles te onderdrukken functioneerde als automatisch, cq vanzelf, en perfect. Ik zie nu pas in dat ik zo raar in elkaar zat. Dat ik een onbewust leven vol van angsten in mij had. Dat er in mijn onderbewuste ‘iets’ zat dat constant bezig was om alles daaraan te onderdrukken, maar dat ik wel onbewust voor die voorwaarden en regeltjes leefde, en daar ook naar ‘luisterde’. Dus ik leidde een dubbelleven(?)

Goed, en dan ging ik dus, met angst, beven xc3xa8n twijfel. (dit wel onderdrukt, dus)
Was ik eenmaal daar, dan voelde ik mij toch wel ‘de koning te rijk’. Want ik mocht iets! Ik mocht genieten, ik was even vrij. Tenminste, dat dacht ik.
Maar van binnen ging mijn verleden met mij mee. Alleen had ik dan weer een gelegenheid gecrexc3xaberd met veel afleiding, waarin ik alles nog beter naar de achtergrond kon verdringen.

En, Ik had het immers verdiend?!

Als ik dan weer thuis kwam genoot ik wel na. Ik had voor de kids verrassingen meegenomen, enz. Ook was ik wel blij met mijn koopjes. Ik was erg slank (nu nog wel, hoor), zodat ik vaak de hipste kleding voor een prikje op de kop kon tikken :-).

Maar dan de nacht erna, dan besloop mij alweer de twijfel. Dan zou ik alles het liefste weer terug gaan brengen. xc3’f ik had spijt dat ik iets juist niet had gekocht. Een rampgebeuren in mijn hoofd, weer angst op angst, hoe je het ook wende of keerde.

Blog

Jaren later, herinner ik mij nu, durfde ik juist de mooiste dingen niet meer te dragen, waarom….? Ik weet het niet, ik was op een of andere manier bang, of zo. Ik denk, dat ik mijzelf, of iets van mijzelf wilde verstoppen. Ik durfde me niet zo ‘op te doffen’ (ja, zo zou mijn moeder het bestempelen), terwijl ik daar vroeger juist zoveel plezier in had, want ik maakte ook veel dingen zelf.

Thuis was ik altijd belachelijk gemaakt voor mijn nogal hippe kleding. Dat was dan blijkbaar toch blijven hangen, zonder dat ik het wist.
Dat het me zo beinvloed had, zeg!. ERRUG~!!!!

Wat een oen ben ik geweest, om het niet te (willen) zien. Maar ik wilde dat niet voelen, al die dingen waarmee ze mij pijn deden, mij zo kleineerden, enz. enz.

Ik wil niet weten dat zij zxc3xb3 erg jaloers op mij waren, juist omdat ik anders was. Een uitzondering in hun ogen. Ze moesten me niet, mits ze van mij konden profiteren, en al hun haat op mij af konden reageren. Onbewust heb ik dit altijd gevoeld en (moeten) ondergaan. Doch, ik wilde het niet weten, ik wilde ‘daar niet aan’ (denken).

Dus verstopte ik alles, heel mijn gevoel, al mijn verdriet. Ik zocht naar oplossingen, verzon van alles aan mooie dingen in mijn hoofd; plakte die op de werkelijke situaties, verzon excuses bij de vleet voor hen. Al bij voorbaat had ik excuses bij de hand.

Ja, een ‘bij de handje’ was ik. Een enorm vlotte meid, hield van gekkigheid, van vrolijk, van ‘feest in de tent’, en doen alsof je vreselijk wordt verwend.

Nu, geef mijn portie maar aan Fikkie. Als een gedresseeerd hondje ben ik gedrild en afgeblaft. En wat deed Miesje…….: lachen, dienen, hen willen helpen, voor allen ‘de kooltjes uit het vuur’. En nu ‘zijn de druiven zuur’, ‘de rapen gaar’, en ik ook.
Ze gunden mij niets, geen leven, geen plezier, geen eigen ik, geen bestaan.
Voor hen, had ik bij voorbaat al
afgedaan!

Ik was :"zonde van hun dure tijd"!
(de woorden van mijn moeder).
Ik moest maar "in mijn eigen sop gaarkoken", volgens haar.
Oeps, ik begin toch boos te worden, maar wat heb ik er aan?
Ik word er alleen maar verdrietig van.

Dank voor het lezen,
❤ voor allemaal!

p.s. alles komt mij nu zo overdreven over, dus misschien laat ik het wel weer in het klad staan, wat ‘een held op sokken’.
Het stelt toch allemaal niets voor.
Ik stel niets voor, zegt mijn moeder
helemaal niets!
geen gevoel
geen leven
helemaal niets, stel ik voor, volgens haar, mijn zus, broer, vader.
Tot nul, niets gereduceerd!
Zo is het gegaan.
Verdienen om te mogen leven, dxc3 t moest ik!
En dat heb ik gedaan.

Verdienen…..
"Je verdient het niet"! schreeuwde mijn moeder, ze gunden mij geen leven, helemaal niets!

Je verdient het niet…., en waarom? : omdat ik het liefste kind van de wereld was, zoals zij later (slijmend) door de telefoon tegen mij zei (beweerde), omdat ik haar zei, afstand van haar te willen nemen. Ja, toen dekte zij zich gauw in. Ze is altijd al een vreselijke intrigante, huichelaar en leugenaarster geweest.
Verdriet, verdriet.
Erg voor mijn moeder, erg voor mij 😦

Ja, en ik heb toch weer op een forum geschreven. Weer stout geweest ;-).
Nou xc3xa8n!
Mag ik ook eens?
Ik wil mij gewoon niet meer aan allerhande regeltjes houden.
Ik wil vrij kunnen zijn, voor ieder moment : VRIJ!

Ik leef nog steeds in het concentratiekamp van mijn moeder: ik mocht niet dit, en ik mocht niet dat!

Helemaal niets, dxc3 t mocht ik.
Niet bestaan
geen hebben en houwen
maar mijn mond
moeten houwen
gehouwen!
dxc3 t ben ik
snik.

Het is belachelijk, maar ik schaam mij nog steeds om te bestaan.
Nu pas word ik mij dit bewust.

Advertenties
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 13 reacties

Berichtnavigatie

13 gedachten over “Ik ga steeds meer inzien

  1. karin

    wat een mooi stel
    en voor een goed doel helemaal goed
    ik vind ze erg mooi

    liefs karin

    Like

  2. Ik vind ze echt super super lief ❤ !!!

    Like

  3. Het is goed dat je dit inziet.
    Wat mensen zeggen hoeft geen waarheid te zijn.
    Als klein kind denk je dat wel.
    Gelukkig kun je dat nu wel scheiden.
    Volgens mij heb je een goede echtgenoot.
    Zorg goed voor jezelf, je bent het waard
    groetjes Ma rijke

    Like

  4. @ Marijke, bedankt heb ik je al, maar ik wilde nog even zeggen dat het klopt : ik heb idd een hele goede echtgenoot van God gekregen; en dan te bedenken dat ik bijna met een hele verkeerde was getrouwd.
    Liefs van Mies.

    Like

  5. Lief Miesje,

    inzicht in jezelf, de confrontatie met jezelf, het bewustworden van ‘oud’ gedrag en vastgeroeste patronen: het is heel pijnlijk, maar het geeft ook de mogelijkheid tot groei. Het kan een verrijking van je leven zijn, omdat je, met afstand naar jezelf, je gedrag kunt kijken. Je weet waar het vandaan komt, waarom je het nodig had. Ik hoop dat je nu je al deze inzichten hebt, meer jezelf kunt zijn en meer kunt doen en handelen xc3xa9n laten vanuit jouw eigen gevoel, zoals het voor jou goed voelt. De wereld ligt voor je open, je mag je leven leven zoals jij dat wilt, zoals jij denkt dat het goed is. Je hebt geen toestemming van anderen nodig, alleen die van jezelf. Sch*t aan wat anderen denken en vinden, het gaat om JOU! Ik vind dat je heel hard aan het groeien bent, je gaat heel hard vooruit!
    Ik ben benieuwd hoe het met al die nare pijnen is, of deze nu ook wat minder worden, of (hopelijk niet) juist erger. Want ik denk dat het toch ergens met elkaar samenhangt.
    Wat vindt Karel van al jouw verworven inzichten? Of ben je nog niet zo ver deze met hem te delen?
    Lieve Mies, ik ben ongelooflijk trots op jou, ik vind je een fantastisch persoon! Zo lief, zo bescheiden, zo vol met humor, zo wijs ook en zo empathisch naar anderen toe. Geef hetgeen je aan anderen geeft ook aan jezelf, dat is het mooiste wat je jezelf kunt geven lief vrouwke!!! Ik ben zxc3xb3 supertrots op jou!!! Ik gun het je zo dat je je lekker voelt, trots bent op jezelf, jezelf toestaat om jezelf te zijn, jezelf de ruimte te geven die je wilt hebben. Je bent het zo waard en echt Mies, het voelt enorm bevrijdend! (Ik zit nu in die fase waarin ik steeds meer eigenwaarde krijg, dat ik er mag zijn, dat ik steeds minder afhankelijk ben van wat anderen denken en vinden, dat ik goed ben zoals ik ben en oh Mies ik kan het je echt aanraden want wxc3¡t voelt het geweldig!!)

    Een heel grote, dikke knuffel van je trotse dinnetje Iam.

    Like

  6. @ Iam, dank je voor al je lieve woorden <3. Het doet zo goed om te lezen, dat jij weer durft om te leven, om jezelf te zijn, gefeliciteerd!
    Ja, en ik deel alles met Karel, nog voor ik hier iets durf te schrijven. Hij is het die mij juist helpt en leert om mijzelf te durven zijn. Inderdaad neemt de lichamelijke pijn nxc3xb2g grotere proportie's aan, niet te verwoorden. Maar ik ga 'gewoon' door. Ook ik trek mij niet meer zo veel aan, over wat anderen van mij zouden vinden; en ik weet dat ik goed ben, zoals ik geschapen ben :-). Het is allemaal nog de inhaalslag van vroeger, en de pijn waardoor ik nu niets (meer) beginnen kan. We wachten op de 'grote bevrijding', totdat alles ingezien is en op zijn plaats is gevallen, dan pas kan mijn echte leven beginnen. Daar ga ik mij dan maar alvast op verheugen, hxc3xa8? 😉
    Een hele dikke knuffel van hier terug, smak, smak!!!!!!

    Like

  7. Wat een inzichten en confrontaties ineens.
    Het verleden blijft je altijd achtervolgen, maar probeer het een plaatsje te geven en erin te geloven dat je het verdient om te leven. Wat er is gebeurd, zal nooit meer veranderen, maar de toekomst ligt nog open. Het is moeilijk, maar probeer er het beste van te maken en jezelf dingen te gunnen. Want je bent het zeker weten waard.

    Liefs,
    Nina

    Like

  8. @ Dank je Nina,
    Weet je, als ik niet zo’n vreselijke (echt lichamelijke) pijn zou hebben, was ik nooit op het idee gekomen om achterom te gaan kijken.
    Ik was juist altijd iemand doe vooruit keek. Heel mijn verleden had ik verdrongen, diep weggestopt om het te kunnen vergeten.
    Helaas wordt die pijn steeds maar erger, en lijkt er niets anders op te zitten dan de nachtmerries en dingen die ineens vanuit mijn onderbewustzijn naar boven komen, ‘aan te pakken’.
    Dit in de hoop dat die pijn mij verlaten zal(als ik het plaatje over mijn verleden kompleet heb, en ook verwerkt).
    Dan hoop ik ook weer te kunnen slapen.

    Ik heb al emdr gehad, echter zonder succes. Wat ik maar wil zeggen is, dat ik juist niet in mijn verleden zoek, maar mijn verleden zoekt ahw mij, grrr.
    liefs van Mies.
    p.s. ik blijf optimistisch (proberen te zijn)!

    Like

  9. Ik ken je natuurlijk niet zo goed (lees pas sinds je vorige logje mee), dus dat wist ik niet. Maar dat is wel erg vervelend. Hopelijk zal door de verwerking (wat waarschijnlijk nog even duurt voordat dat voltooit is) de lichamelijke pijn verlichten.

    Liefs,
    Nina

    Like

  10. Ik weet dat het vreselijk makkelijk gezegd is, je schrijft het binnen een paar minutjes in je reactie blokje, maar je geeft je moeder nog veel te veel macht over jouw bestaan…
    ik WEET waar ik over praat..

    Op een dag moet je besluiten om voor jezelf te gaan leven, dat JIJ bepaald hoe je leven er uit gaat zien, dat JIJ bepaald waar je wel of geen zin in hebt, dat JIJ bepaald waar jij wel of geen recht op hebt etc….zij speelt nog steeds ( op de achtergrond ) de grootste rol in je bestaan, zij bepaald nog steeds of jij wel of niet gelukkig bent, of jij wel of niet vrij bent of jij wel of niet geniet…En zo gaat het maar door…

    Doordat ik vroeger altijd hoorde dat alleen oude en gebrekkige mensen wel’s uit mochten slapen of mensen die ziek waren, heb ik me jaren schuldig gevoeld als ik eens tot 10.00 in mijn bed lag, en lag ik allerlei excuses te bedenken om de rust in mezelf te vinden dat het gewoon ‘mocht’….
    Op een gegeven moment moet je zo vreselijk kwaad worden dat je ook echt de maling gaat krijgen aan hun inzichten op vele vlakken….IK DENK ANDERS en dat niet alleen, ik BEN ook heel iemand anders, ben geen kloon van mijn ouders, ik denk wat ik wil , en ik voel wat ik wil etc…

    Het is belachelijk snel neergetypt , maar o zo moeilijk om na te leven, maar ze heeft in de basis niets meer over je te vertellen, en ze heeft je NIKS geleerd waar je nu iets aan hebt, helemaal niks….ZIJ zat fout, heel erg fout, waarschijnlijk door eigen trauma’s en ontevredenheid door haar gekozen pad of haar leven…ze moest jou hebben, maar laat dat niet meer dagelijks gebeuren meid, schud je los !!!

    JE weet dat ik weet dat het soms een onmogelijke taak lijkt, maar in vele opzichten heb ik mijn ouders losgelaten en al helemaal hoe zij tegen de wereld aankijken, ze doen maar, ik ben ik en ik denk niet zoals zij dat doen en dat hoeft ook niet…nooit meer!!

    Hoop niet dat je dit belerend vind overkomen, maar ik ben
    zelf een ptss-er , dus mag dit hopelijk tegen je zeggen..

    liefsssssss

    Like

  11. @ Neesa, Je hebt helemaal gelijk, je weet waarover je spreekt, en ik zou dezelfde raad geven.
    Mijn ouders (ook zus) zijn al gestorven, maar nog voor het overlijden van mijn moeder en zus, had ik al met hen gebroken; ben ook niet naar hun begrafenis geweest. (destijds had ik daar toen enorm veel verdriet van en moete mee, maar achteraf ben ik ontzettend blij dat ik niet ben gegaan.
    Echter mijn moeder heeft mijn geest blijkbaar zo kunnen verzieken, vanaf heel klein kind al.
    Zij heeft met haar boze geest nog steeds macht over mij. Ik wil daarvan af. Het lijkt (nog) niet te lukken. Ik vecht mij te pletter, ben ook goed boos op haar. Toch denk ik dat al mijn lichamelijke pijn nog steeds door haar boze macht komt, en dat ik nog niet alles naar waarheid heb gezien.
    Ik zoek er niet naar, maar de inzichten en herbelevingen blijven maar overspoelen.
    Wordt echt gek van de pijn in mijn hoofd en gezicht.
    Kan niet pijnloos eten, heb 24uurs gruwelpijn.
    Nu stop ik, want ik klaag, en dat mag niet, grrrr.

    Hxc3xa9xc3xa9l veel liefssssss, ik stel je reaktie erg op prijs.

    Like

  12. karin

    lieve mies

    wees maar trots op jezelf dat je het hier hebt neergezet
    deze site is van jouw en blijft van jouw en daar mag je jezelf zijn wie je wilt zijn geen boze moeder vader broer of zus die dit van je af mogen nemen het is jij die belangrijk is jouw gevoel is belangrijk
    je mag bestaan hebt bestaansrecht en je mag doen wat je wilt doen
    je mag dat forum bezoeken lekker doen ik vind het juist heel goed
    dat je zo voor jezelf kiest

    voor jezelf opkomt
    deze inzichten geven je ook vrijheid die je zo verdiend

    ik hoop dat die vrijheid steeds dichterbij gaat komen
    je bent al een heel eind op weg

    ik vind het super knap van je

    veel liefs van mij karin

    Like

  13. Was gewaagd en ik zat ook even na te denken of ik het wel durfde te schrijven, maar soms wordt ik zo boos weet je, zo kwaad op die ouders die zoiets kostbaars geschonken krijgen : een kind…en het zo vreselijk kapot maken…

    Ook mijn dochter gaat blijkbaar door vreselijke pijnen, aangericht door haar vader, hij heeft stukjes in haar kapot gemaakt en zij kan de stukken niet bij elkaar krijgen en dat maakt me razend…dat recht heb je niet!

    JOuw moeder heeft jouw wonden toegediend die jouw leven enorm zwaar maken, dat is duidelijk…ook mijn ouders hebben dat gedaan, iedere dag leven in angst is een verschrikking, nog dagelijks kom ik traumas tegen, gewoon een gevoel wat me overvalt met de reactie die gewoon gestuurd wordt vanuit mijn onderbewustzijn, angst, trillen, zweten , onwerkelijkheids gevoel etc…
    en toch …hoe graag je ook zou willen dat ouders je iets positiefs schenken waar je je leven mee voort kan, soms moet je voor jezelf toegeven dat ze het helemaal bij het verkeerde end hadden, je helemaal niks goeds meegegeven hebben, dat hun zienswijze en levensvisie grote onzin was gebaseerd op hun eigen angsten en onzekerheden… en nu is het moment om dat voor jezelf toe te geven ( heb het dan even over mezelf ) mijn ouders, hoe gek dat ook mag klinken dachten bepaalde dingen goed te doen, maar hebben ons voor ons leven beschadigd…
    Ik heb er geen moer aan gehad en bepaal nu mijn eigen weg, en ookal is dat soms als Remi ( helemaal alleen in je gevoel) het is MIJN gevoel en dat mag er zijn…

    Ik klink sterk, ( paar nachten goed geslapen ) maar je hebt bij mij gelezen dat ik dit gevoel ook niet altijd vast kan houden, dan zak ik weg in dat welbekende diepe zwarte gat, maar mijn gevoel hierover blijft uiteindelijk hetzelfde…ik bepaal wat ik wel en niet kan doen, en ik denk wat ik wil denken, mijn geest is VRIJ!
    En dat wens ik voor jou lieve meid, een VRIJE geest, draag haar niet mee tot het einde der dagen en laat ze jouw mooie waardevolle zelf niet langer vergiftigen…

    JE bent uniek, zuiver en alleen omdat je er bent, voor jou is er nooit iemand geweest zoals jij en nadat je de aardbol verlaat zal er ook nooit meer iemand zijn zoals jij, nooit meer in die samenstelling…dus je bent uniek en de moeite waard om voor te knokken…

    Zo genoeg peptalk, want nu gaan mijn oren suizen en gaat mijn kop bonken…tja, hierover praten is altijd een associatie jammer genoeg, dus mijn hart gaat nu ook tekeer..

    liefsssssssss

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: