De martelkamer (trigger, met toch een goede wending aan het geheel)

Jobmetvrienden___350x249

Heftig stukje, evt. niet lezen!

Over mijn gevangenschap, over de boeien, over het concentratiekamp, dat zich concentreert op het martelen en uitdagen van mijn persoontje:

De martelkamer (in mijn hoofd?)
Iedere nacht, ieder avond als ik in bed ga liggen is het zo:
Dan beginnen de folteringen zich uit te kuren op voorn. mijn hoofd.
Dan is het alsof ik ter verantwoording wordt geroepen, en opgehaald wordt door mijn beulen, welke mij in hun cel gevangen hebben gezet.
Dan voeren zij mij naar hun folterkamer, ontvoeren zij mij.
Ik, de gijzelaar, de gegijzelde door de aanklager, de duivel; welke wil dat ik zwicht voor hem. Dat ik mij overgeef en overloop naar kun kamp.
Hun kamp van terrorisme tegen een liefhebbende God.
Mijn God, die ik ‘in mijn hoofd’ dan moet verlaten, moet verraden aan hen.
Mijn God, die mij niet verlaat.

Dit is al jaren aan de gang.
Iedere keer weer die gang naar, dat gesleur, dat trekken; dat, terwijl ik al geestelijk in hun boeien ben geslagen, mij meevoeren naar….die martelkamer.
Iedere nacht, terwijl ik het toch, iedere nacht, niet verwacht.

In de loop van die zeven jaren van mijn geestelijke gevangenschap, het leven onder hun juk van heerschappij over mij(n geest), worden de nachtelijke martelingen steeds met meer pressie, met meer gruwelijkheden aan, een door mij te voelen pijn op mij uitgeleefd, toegepast, en afgereageerd door dat stelletje duivels(?); de hoofdduivel(?).

Het is alsof ik al die jaren in een kerker zit, afgesloten van de buitenwereld, overgeleverd aan hun duivels, hun macht over mij, en over deze wereld.
Deze wereld welke is als "nedergedaald ter helle", hun vervloeking en hun verdoemenis.

Overdag verzin ik trucjes, probeer ik mogelijkheden te crexc3xabren om enigzins uit te breken, te ontsnappen in de geest, en in een door mij gecrexc3xaberde "werkelijkheid"; om mijn leven enigzins een vorm te geven welke voor mij dan wat draaglijker is. En ik ‘kan ontsnappen aan’.
Maar zodra ik probeer te rusten (te berusten (?)), uitgeput ben van en in het kunnen crexc3xabren, wordt ik weer overvallen en geconfronteerd met mijn onmogelijkheden van/in het gevangen zijn. Het geestelijke concentratiekamp.
En wordt ik ahw weer ter verantwoording geroepen voor het feit dat ik even heb kunnen ontsnappen aan…..hun geestelijk geweld. Hun geestelijk mij kunnen martelen en zich uitkuren op mij.

Doch het is niet (meer) geestelijk.
Het geestelijke van vroeger is letterlijke pijn geworden. Al die 10 jaren lang. En sinds ik dat durf te geloven, ik die inzichten als zijnde als waar (door die pijn wel moet) durven te bevestigen; ja daar van uit durf te gaan dat dat werkelijk zo is; sindsdien draaien ze de duimschroeven op mijn hoofd ahw nxc3xb2g sterker aan.

Ik geloof ik God.
Ik geloof dat Hij een goed Plan met mij (en met de mensheid) heeft.
Ik wijk niet.
Wat ze ook doen, wat ze ook verzinnen, ik strijd, ik bestrijd.
Ik val vaak, ik twijfel, verkeer in wanhoop, weet niet meer wat ik dan moet geloven (naar weer extreme aanvallen door bv de buren, mensen op fora, of mensen hier, die mij zo tegenwerken; de mensen in de hulpverlening, of wat dan ook).

Na weer een ‘zoveelste’ doorstane strijd, als een verzoeking in de woestijn, waarin ik (en ook Karel) mij bevind; na alle wanhoop weer te hebben doorworsteld, en ik  voor de zoveelste keer tot de slotsom durf te komen, in mijn stelling van vxc3xb3xc3xb3r God te zijn; volgt er van de kwade kant, nxc3xb2g meer foltering, dreiging, verzoeking en wapengekletter.

Ze roepen mij ter verantwoording. Ik wordt weer naar hun martelkamer gehaald, en ze beginnen met vereende krachten nog meer, nog heftiger zich te wreken en uit te kuren op mijn hoofd, mijn gezicht, mijn ogen.
Ze kraken mijn hoofd, persen het vanaf bovenop mijn schedel naar beneden, draaien het rond, het kraakt, het beweegt t/m mijn nekwervels, ijzeren grijpers persen mijn hoofd, grijpen ‘in’! Het getril van heel mijn lichaam, het afknijpen van mijn voeten, enkels, benen, het begint weer. Iedere nacht begint het weer van voren af aan.

Maar nu vannacht, nog weer erger.
Ik ben het ontvlucht.
Eerst 3 kwartier volgehouden (na 10 mg Temazepam), toen 1 Diazepam durven nemen>geen effect. Na 1 uur weer 1 Diazepam>geen resultaat. Na 1 uur 20mg. Temazepam> niets. Toen er nog 1 Diazepam bij, na een poosje (inmiddels was het 5 uur in de ochtend)>>> eindelijk was ‘ik weg’, eindelijk moet ik in slaap zijn gevallen en ‘hebben’ kunnen ontvluchten aan (met heel mijn ‘hebben en houwen’, omdat ik het echt niet meer (uit)houden kon).

Het was 10 uur toen ik ‘er weer was’.
Waar, hoe?
Totaal daas van alles. Van "voor de zoveelste keer".
Nee! ik heb niet gefaald, door die meds te hebben genomen, het MOEST! Ik heb, had het vannacht lang genoeg doorstaan.

Ik weet ook waarom de folteringen nog extremer zijn geworden, ik weet; en ik hoop die hoop ook vast te kunnen houden, die zekerheid van weten aan (mijn) hoop.

In mijn strijd ben ik opnieuw op dat punt gekomen van deze gedachten:
Toch blijf ik hopen op de God van Job, op wat Job inzag, nl dat Job niet alles zelf kon bepalen, kon verdienen, kon voorkomen en daarmee ‘recht zou hebben op’.
Dat Job ondanks het onbegrijpelijke, zag (achteraf?) dat het toch goed was wat God met hem voor had (over wat God deed).

Job die volharde tot het bittere einde, en kreeg een nieuw begin.
Alles, het was hem afgenomen >  alles, hij kreeg het weer!
Nu moet ik huilen, ik ben gexc3xabmotioneerd.

Volgens mij word ik zo afgeslacht, steeds meer extra, omdat ik mijn hoop blijf stellen op God.
De God, die (ook) zag dat het goed was: met Job, met mij, en toch > ER IS!
"Ik ben, in lijden en in sterven aan" (het ego). Dat is God!

Dat is mijn God.
De God die mij heeft liefgehad voordat ik Hem liefhad.
De God IS >>voor alles wat met onvoorwaardelijke Liefde >> te maken heeft!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Deze week had ik een droom.
Daarin was ik in New York. Ik was daar tesamen met onze jongste dochter en haar man (welke in werkelijkheid aan de westkust van Amerika wonen).
Terwijl ik daar met hen in die grote stad was, hoorde ik 2 maal achter elkaar een ambulance met zijn waarschuwingssignaal.
Maar ipv het normale geluid waarmee hier de ambulance’s zijn uitgerust, schalde de ambulance’s daar (knoertehard) een kerkgezang over de stad.

Het tweede lied waren de klanken van het gezang: "Was Gott tut, das ist wohlgetan".
(Wat God doet, dat is goed gedaan).
Dat was zo bijzonder om te ervaren in die grote stad als New York!
Het is ook de tekst van een van mijn lievelingscantate’s van J.S. Bach.
Mooi, zo’n droom.
In ‘het land van de vrijheid’, zoals ze de USA ook wel noemen, klinkt het Woord van God door de hoofdstad (over de hoofden van de mensen heen).
God, onze Redder in nood!

Advertenties
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 5 reacties

Berichtnavigatie

5 gedachten over “De martelkamer (trigger, met toch een goede wending aan het geheel)

  1. karin

    Lieve mies

    zij hebben je laten vallen als kind
    zij hebben hun best niet gedaan nimmer door hen bemind

    nu echter zijn er mensen om je heen
    zij laten je niet vallen nee niet meer alleen

    hij heeft jou in bescherming genomen
    en leid jouw de weg te gaan.

    in een wereld voor jou vol pijn en verdriet achter te laten
    en op weg naar een andere toekomst de vrijheid te gaan

    waar respect en begrip voor jou ook daar is
    want er is met jou niks mis

    jij bent niet diegene die zij altijd hebben gezegd
    dat is ook waarvoor je steeds dapper strijd en vecht

    samen met hem kom je aan die finish het einde van die strijd
    komt voor jou die gewenste vrijheid ja een andere tijd.

    veel liefs Karin

    Like

  2. Oef heftig. Maar mooi geschreven.

    Moeders hebben niet altijd gelijk. Maar dat hebben hoofden niet altijd door.
    De mijne ook niet.

    Like

  3. Erg goed verwoord Mies!
    HIJ laat jou niet vallen. ZIJN genade is gratis, je hoeft er niets voor te doen. HIJ laat jou schuilen onder zijn vleugels, ZIJN engelen waken over jou.
    Ik hoop dat dat steeds meer waarheid voor jou zal worden. Dat de nare herinneringen naar de achtergrond zullen verdwijnen en jij helemaal mag opbloeien.

    een mooi nummer die mij ook wel helpt.

    Dankjewel voor je reactie op mijn weblog. Erg lief van je!
    Aankomende donderdag heb ik een eerste onderzoek bij een psycholoog. In totaal komen er 5 onderzoeksgesprekken. Ze gaan naar dingen als persoonlijkheid kijken en tot in hoeverre de eetstoornis er nog is en dergelijke. Ik weet niet precies wat ik kan verwachten.
    Ik zie er best tegenop eerlijk gezegd. Ik houd er niet zo van om binnenstebuiten gekeerd te worden, maar tegelijkertijd zal het me wel veel brengen als ik zelf eerlijk ben. Dan kan de behandeling ook goed aangesloten worden op mijn hulpvraag.
    Bij de tandarts was het goed. Hij zei dat het er goed uitzag allemaal, alleen wat tandsteen verwijderd. Dus dat viel weer mee 😉
    Ik hou vol! Jij ook he?!

    Je bent een topper!

    Liefs,
    ffie

    Like

  4. Henriette

    Hoi Lieve Mies

    Wat heftig allemaal weer hopelijk heb je nu minder pijn en nee je hebt niet gefaald zeker niet!!!

    Kan nu alleen maar zeggen Sterkte met de strijd!!

    Grt en dikke knuf xxxxxxx

    Like

  5. Jeetje, wat heftig allemal meid! Veel sterkte!
    Weet niet zo goed wat ik verder kan zeggen.

    Liefs Paulien

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: