Wat een aardige artsen

Hallo allemaal!

Hier zijn we weer.
Dit na alweer een bezoek aan dat modernste ziekenhuis van Nederland
Vrijdag de pijnpoli (Dr van Dongen), vandaag de revalidatie-arts (Drs Janssen).

Beide artsen waren best complimenteus tov mij, dus dan zijn ze aardig, toch? Haha!

Ik moet het wel nog verwerken, hoor. Ineens krijg ik zoveel erkenning van mijn pijn. Zoveel begrip ook van de reva.arts.

Dr. van Dongen nam mij vrijdag al zo serieus. Terwijl hij volgens mij die formulieren (die ik met veel pijn en moeite in had gevuld) niet eens had gelezen.
Vanwege het psychologische aspect dacht hij dat ik typisch iemand zou zijn om in aanmerking te komen voor de pijnbehandeling in "Revalidatiecentrum Hoensbroeck".
Een revalidatiearts moest mij daar dan eerst voor keuren.

W2r2ui7

Vanochtend hebben we een fijn gesprek met drs J. gehad. Hij vond het een heel goed idee van Dr van D. om mij in die kliniek te laten behandelen. En zei dat ik daar zeker voor een aanmerking kwam.
De reva.arts heeft eerst uitleg gegeven over de werkwijze in die kliniek.

Allereerst, zei hij, gaan ze u erkenning geven van de pijn.
Oeps! Dat raakte me. "Ik geef mezelf geen erkenning", zei ik spontaan. Hij ging daarop door, hij wilde sowieso best veel over mij weten.
Ook K….. betrok hij in het gesprek, tevens vertelde hij wat over zichzelf. Hij bleek ook ptss te hebben gehad; dit nav zijn uitzending als militair naar een oorlogsgebied.
(dmv emdr heeft hij dat een plekje kunnen geven.)

Enfin, het wordt een heel uitgebreid programma waaraan ik dan deel ga nemen. De patienten worden ingedeeld in 4 groepen. Vanaf groep 3 worden er ook psychologen ingeschakeld. Ik val zeker in groep 3, en misschien in groep 4.

Er is alleen een ‘maar’.
De wachtlijsten zijn erg lang. Het zal zeker 3 weken duren voordat ik een intakegesprek krijg. Dan duurt het weer een tijd voordat ik opgeroepen zal worden voor een observatieperiode (gedurende 5 hele dagen). En dan moet ik ws ong. 3 maanden wachten voordat het uiteindelijke persoonlijke programma zal gaan starten. Dit zal jaren van dagbehandelingen zijn. Dus dan ben ik daar hele dagen. Tjxc3xa9…….!
Maar gelukkig hoef ik niet te overnachten daar, en is die kliniek niet ver van ons vandaan.

Nu dus het lange wachten.
(En natuurlijk denkt Miesje weer, al voor de aanvang van dat alles compleet beter te zullen zijn.)

Uilwitmir_2 Wat een erkenning krijg ik ineens.
Ik werd al emotioneel toen ze van de pijnpoli opbelden dat ik mocht komen. En nu kwam dit gevoel alweer naar voren, nl dat ik in de ogen van anderen blijkbaar echt iets mankeer, dat het echt erg genoeg blijkt te zijn.

Ik weet dat ik heel erge, echt onbegrijpelijk veel, (eigenlijk ondraaglijke) pijn lijd. Maar dit is een weten met mijn nuchtere verstand, en ook ergens heel afstandelijk ‘bekeken’, als van buiten mijzelf om.
Ik kan (mag) dat niet tot mijn gevoel door laten dringen. Het is te veel, te onwerkelijk, zo "om niet te geloven", en "niet waar te willen hebben"; en het past "zo niet bij mij". Ik ben toch die eeuwige lachebek, die vrolijke Frans, en een meid "die alles lukt"!

Dus niet, hxc3xa8?!
Maar die omslag ( in mijn opinie tav mezelf) is blijkbaar nooit echt tot mij door kunnen of willen dringen.
Het zou ook niet gemogen hebben van mijn moeder, of van de overige familieleden. Het feit dat ik iets mankeer. Oh, dat mocht echt niet, hoor. Nee, : onderdrukken die handel, ontkennen je pijn; plus er natuurlijk "niet mogen zijn"!.

Ja, ik had deze week weer echt dat gevoel helemaal terug, dat van "niet te mogen bestaan"! Niets lukte ook. Alles ging mis. Net idd alsof je ook niets waard bent dan. Dat blijkt dan ook wel, want alles wordt je ahw tegengemaakt.

Nu ja, vanochtend was ik met 1 druk op de knop aangemeld.
Raar, hxc3xa8?
Miesje krijgt aandacht.

Oeps! wat zou mijn broer wel niet zeggen, en mijn zus.
Bwxc3xa8xc3xa8xc3xa8h : "die kunnen het schudden"!

Wat ben ik toch een bofkont, hxc3xa8?

Overigens, Karel is beide keren meegegaan, hij wilde mij niet alleen op de fiets laten gaan, en heeft mij met de auto gereden.

p.s. Wat ook nog zo leuk was: die reva.-arts heet dus Janssen, en ik heb bij de 1e revalidatiearts van Limburg gewerkt, zijn naam was ook Janssen. Deze Drs J. kende hem ook, en we vonden het beide leuk om een paar herinneringen op te halen, want helaas is ‘de 1e J.’ overleden.

De tekening en fotobewerking is weer van kareldg 

Advertenties
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 6 reacties

Berichtnavigatie

6 gedachten over “Wat een aardige artsen

  1. Wauwie, wat mooi.
    ‘Het verhaal zoekt jou’
    Mooie relativering, om te verwerken dat het niet jóúw schuld is, dat traumatische ervaringen gebeurden…..

    Like

  2. karin

    heel mooi morgenster
    heel mooi omschreven
    en prachtige tekening erbij met de mooie kleuren
    precies zoals het is en voelt.

    liefs van mij Karin

    Like

  3. Ooh lieve Mies!!!
    Ik zoek even naar woorden, dit is zo’n belangrijk moment in je leven! Erkenning van je pijn door de medici! En nu kan je het (hoop ik) zelf ook een plek (erkenning) geven. Het xc3xads er, je weet het, je voelt het, maar het mxc3¡g er niet zijn, mag niet gezien worden door anderen. Dit mag veranderen Mies! Je bent wie je bent, ook met pijn. Hoe naar ook, het is wel een onderdeel van jou. Wat geweldig dat er therapie voor is Mies, het zal je vast goed doen! Ik vind de wachttijd nog wel meevallen hoor. Ik heb op mijn dagbehandeling 8 maanden moeten wachten en mijn trauma-therapie-dagbehandeling die ik erna ging doen 7 maanden…niet dat ik baas boven booas wil zijn hoor! Maar de tijd die je ‘over’ hebt tot de therapie begint, kun je mooi gebruiken om je (geestelijk) voor te bereiden op wat komen gaat.
    Het is in ieder geval ontzettend spannend zeg!!! En ik vind je ook heel moedig dat je deze stappen hebt gezet en gaat zetten!!! Het zal je uiteindelijk goed doen, echt waar lief Miesje!
    Miesje krijgt aandacht! Miesje krijgt DE AANDACHT DIE ZIJ VERDIEND en altijd heeft moeten missen! Tijd voor een inhaalslag!!! Go Mies, Go Mies!!!! Op naar een beter, mooier en prettiger, hopelijk volledig pijnloos leven…! Ik gun het je zo vrouwke, Floepie, vriendinnetje.

    Vanuit hier een heel dikke knuffel van mij en de beeb in mijn buik (hij/zij zwaait even naar jou!).
    XXXXXX

    Iam

    Like

  4. I have no words to say.

    Just….W A U W ! ! !

    Like

  5. karin

    lieve mies
    ik vind het echt fantastisch voor je die erkenning
    eindelijk na zoveel jaren begrip
    waar je eigenlijk heel lang op gewacht hebt
    dat het nu allemaal even op je in moet werken en verwerken
    dat kan ik me voorstellen het is ook niet niks allemaal
    maar ik ben superblij voor je dat het dan eindelijk
    mag doorgaan
    hopelijk dat dit er voor gaat zorgen dat je minder pijn gaat krijgen in de toekomst

    dat wens ik je toe
    heel veel liefs en warme knuffel
    karin

    Like

  6. henriette

    hoi lieve mies

    ja wat kan ik nog zeggen geweldig nieuws hoor!!!

    Je verdiend het om erkenning te krijgen maar geef die ook aan je zelf he

    lieve groet en dikke knuf

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: