Overdenking

Het is een beetje stil vanaf deze kant.
Maar ik ben veel aan het overdenken.

Het zit nl zo:
Meer dan 8 jaar geleden zei ik tegen God : "ik wil het lijden accepteren".
Ik voelde het op dat moment als een stap die ik zetten moest .
Kort daarop (als ik mij goed herinner, de dag daarop) werd ik ’s ochtends vroeg erg ziek wakker.
Heel de slaapkamer tolde voor mijn ogen in het rond, alsof ik het middelpunt van een draaimolen was. (dat was op 29-4-2000, toen Koninginnedag op de zaterdag ervoor werd gevierd)

Draaiend

Ik was ontzettend misselijk. Ben opgestaan, heb me met moeite aangekleed, met tussendoor braken. Maar alles bleef draaien en bewegen om me heen, heel de wereld op zijn kop, leek het. Ik moest echt mijn hoofd niet bewegen, of gaan liggen, vreselijk was dat.

Daarna is het begonnen. Het proces waarvan ik nu weet dat het ptss-verschijnselen waren (en zijn). Het steeds meer, en verder plus dieper teruggaan naar af.
Ik ga dat niet meer allemaal opsommen, daar is hier genoeg over te lezen. Als iemand iets wil weten, dan staat vragen vrij.

Inmiddels ben ik aanbeland aan diepere en heftiger inzichten over vroeger. Ik durf nu feiten te geloven, over dingen die mij echt zijn aangedaan. Over de geestelijke pijn, en hoe heftig dat is geweest; evenals met hoeveel kracht en inventiviteit ik destijds alles heb ontkend, plus om heb weten te buigen.

Nu begrijp ik pas wat de betekenis is, van wat ik aan het begin van mijn proces had uitgesproken over ‘dat lijden accepteren’. Dat was niet zomaar een stelling die ik innam tov het hier en nu, over het ‘mens-zijn’ te willen accepteren, en het als zodanig hier onmachtig te zijn. Nee, nu besef ik heel duidelijk, dat het stond voor het lijden van vroeger. Het lijden dat ik altijd was ontvlucht, waar ik altijd aan voorbij was gegaan, en zelf een mooi plaatje op had geplakt, cq van had gemaakt.

In feite heb ik op dat bewuste moment van mijn uitspraak, God toestemming gegeven om met mij terug te gaan naar mijn pijnlijke verleden.

Het is heftig, om al mijn verdriet te accepteren, om het xc3xbcberhaupt te herbeleven, om alles van zovele jaren in te moeten zien. Opnieuw te voelen, opnieuw te onderkennen. Wxc3 t een lijden, wxc3 t een gevecht, om de echte waarheid te durven geloven.

Draairood2

In ieder geval is dat de reden dat ik niet kon schrijven. In mijn hoofd draait het op volle toeren.

Eigenlijk werd er ahw ‘een schepje bovenop gedaan’, doordat de pijnkliniek belde om een afspraak met mij te maken voor een gesprek.
Ze hadden mijn formulieren dus toch niet als onzin afgedaan, maar mij serieus genomen.Tja, toen moest ik mezelf ook serieus nemen. Zij geloofden me blijkbaar.

Het was een hele klus geweest om die formulieren in te vullen, ze wilden zoveel over mijn pijn weten. Ook had ik er een kopie bijgedaan, waarin een nogal heftige beschrijving stond van wat ik gedurende de nacht "moet ondergaan". (achteraf had ik wel spijt van die kopie)
Misschien willen ze alleen weten wat voor ‘raar figuur’ er nu achter zoiets buitensporigs zit(?). Nee, dat is een grapje.

In ieder geval werd ik na het maken van die afspraak erg emotioneel. Ik kreeg voor mezelf mijn pijn ahw bevestigd, iemand geloofde mij. Ik kon er voor mijn gevoel nu eigenlijk niet meer onderuit! Moeilijk hoor.

Hersendraai

Nog steeds heb ik moeite met toegeven over hoe erg het voor me moet zijn geweest. Over hoe ik nooit iets leuks mocht ervaren, want dan volgde er DE STRAF!
Gestraft omdat ik leef, omdat ik besta. Alleen pijn mocht ik ervaren, meer niet.
Ja, hier komt het op neer.

Nog steeds durf ik niet te schrijven over mijn angsten, die ik als kind toch heb gevoeld en ondergaan. Angsten waar ik destijds geen idee van had waarvoor, of waar ze vandaan kwamen. Vroeger heb ik er ook nooit over gesproken. Nooit liet ik iets merken. Juist lachen was wat ik deed. Eigenlijk leefde ik niet echt. Ik deed de ene camouflagepoging na de andere, maar mijn ‘ware zelf’, dat verstopte ik.

Mijn ‘zelf’ is nu bijna terug, zo meen ik dat te voelen.
Het teruggaan in de tijd, zou dat nu eindelijk zijn volbracht?
Of zouden er nxc3xb3g weer jaren bij komen?
Zou het "er" xc3xbcberhaupt niet meer van komen, dat ik zal worden bevrijd?
Zou het pas zijn bij mijn dood?

Overleven, op hoop van zegen.

Draaiwit

fractaltekeningen kareldg

Advertenties
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 2 reacties

Berichtnavigatie

2 gedachten over “Overdenking

  1. Die vorige reactie op je bericht, dat het zo’n fijne dag is: die was van mij.

    Verder: sorry dat het me niet lukt om te reageren. Het gaat gewoon niet.
    maar ik denk wel aan je! 🙂

    Like

  2. karin

    lieve mies
    die angst die je beschrijft is zo herkenbaar.
    telkens als je denkt dat het geweest is komt er weer een stukje van de beleving boven.
    steeds stukje bij beetje inzien en verwerken
    ja heel hard werken.
    weet jij bent dapper en staat daar
    om eens te weten het is over het is allemaal klaar
    hoelang die weg is helaas is dat niet te voorspellen.

    maar ik wens je dat het niet lang meer duurd.

    ik wens je heel veel sterkte en veel moed
    en veel liefs Karin

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: