Er komen nieuwe gedachten

Inmiddels is het 17 Oktober, en lees ik dit oude kladbericht.
In feite was het daarna weer veel erger geworden, die geestelijke aanvallen en strijd.
Ook de lichamelijke klachten zijn verergerd. En de ellende met de buren die zo akelig zijn.
Maar ook vandaag heb ik opnieuw die gedachte’s er tegenover gezet, van dat ik er mag zijn, en me mag ontspannen en zorgeloos mag zijn.
Toch raar als je zo’n oud stukje overleest.

d.d.30 Januari 2009.

Hallo allemaal,

Volgens mij is er iets aan het veranderen. Af en toe merk ik dat ik spanning los kan laten. En dan komen er ook bewuste positieve gedachtes in me op. Het zijn blije gedachtes, zoals bv: ‘ik mag onbezorgd zijn’, ‘ik mag bestaan’, ‘ik mag genieten’, ‘ik mag blij zijn met mezelf’. Hier nog een paar: ‘ik mag doen waar ik zin in heb’, ‘ik heb een keuze’.

Daar waar ik eerst zo verkrampt op in moest spelen, om altijd een ander van dienst te moeten zijn, om alleen dxc3 n te mogen leven (plus altijd die, haast ingehouden adem), daar adem ik dan ineens bewust, steeds weer met een soort van letterlijk bevrijdende gedachte.

Wat ik nu wel veel sterker voel en heb, is het totaal afgeknepen worden in mijn hele voeten en benen.
Zou dit ook staan voor, hoe ik vroeger ‘afgeknepen’ werd?
Als ik stil zit ben ik daar dus constant aan onderhevig, maar ik zeg dan tegen mijzelf dat ik mij daar niets van aan moet trekken, en denk weer: ‘ik mag bestaan’!

In ieder geval heb ik de laatste dagen minder slaapmeds nodig gehad. Dan ben ik wel al vanaf 5 uur ’s ochtends wakker, maar ik red het toch om het vol te houden tot zo’n uurtje of 22.30 voordat ik het bed in duik.

Verder ben ik ook actiever overdag.
Nu ja, misschien ben ik wel weer veel te optimistisch.

Maar wat ik wel weet is, dat ik een belangrijke les heb geleerd.
In 1e instantie trapte ik er wel weer in, hoor.
Ik was nl weer op een forum gaan schrijven, heel minimaal. Echter ik werd uitgedaagd om in mijn oude ‘dienrol’ te vervallen, en trapte daar als vanzelfsprekend ook weer in.
Ik kreeg nachtmerries over dat ze me achtervolgden en neer wilden schieten, slapen was er toen helemaal niet meer bij. De pijn was extra overheersend. Het voelde helemaal niet goed.

Er kwam zo’n tweestrijd in mij. Tussen dat ik het leuk vond om daar te schrijven en er ook plezier van te mogen hebben, en tussen het gevoel dat het totaal foute boel zou zijn, en ik mijn persoonlijkheid weer aan het verliezen was. Dat ik dus weer zou schrijven om te beantwoorden aan ieders verwachtingspatroon.

Ik heb het idee dat ik een les heb geleerd. Ik schrijf wanneer ik het zinvol vind, en ook nog eens datgene waar ik persoonlijk voor sta.

De pijnen zijn beslist nog niet over. Zeker die pijn in mijn mond niet. Ook het liggen is nog een ‘doemscenario’. Dat krijg ik niet weg.
Maar dat deze ontspanning er al is, zoals boven beschreven; met daarbij die positieve gedachtes, dat heb ik toch ook niet aan mezelf te danken. Dat is (er) ‘vanzelf’ gekomen.
Dus, wie weet wat er nog (voor goed) komen gaat. Zo is het toch, we moeten toch hoopvol blijven? Ik heb toch niet voor niets al zo lang geknokt?

In ieder geval geeft het mij moed om te blijven hopen, op dat God echt met mij bezig is. Dat alles zal worden vernieuwd in mij. Dat ik opnieuw geboren zal worden. En wat God doet dat is goed. Bij God geen half werk. Als ik dan uiteindelijk ‘beter’ zal zijn, dan is het ook ‘voor goed’!

Paardapo

Advertenties
Categorieën: Herbeleving en inzichten van ptss | 2 reacties

Berichtnavigatie

2 gedachten over “Er komen nieuwe gedachten

  1. karin

    goed zo mies
    schrijf het maar van je af.
    je bent niet zielig maar juist heel dapper dat je het hier allemaal zo neerzet het is een hele hap die je moet verwerken.
    dat kost enorm veel tijd was het maar waar ging het maar met een knip van de vinger maar helaas dat gaat nu eenmaal niet
    als ik kon toveren toverde ik het direct voor je weg.

    o ik herken heel veel van wat je schrijft jaren lang niks aan de hand denk je je voelt nog niks maar dan dan slaat de hamer toe en is het op dat moment geen ontkomen meer aan.

    schrijf het maar van je af hoor laat je niet tegenhouden
    ergens moet je met je verhaal naartoe en als het je goed doet
    en opluchting kan geven wat ik hoop

    schrijf het dan gerust op.
    doe ik ook.

    lieve mies wat jij schrijft en wat je meegemaakt hebt en nog meemaakt is jouw gevoel en dat is er en helaas nog niet weg

    lieve mies laat je niet weerhouden door het op te schrijven
    dat is goed en mag
    het is een vorm van uiten.

    ik denk aan je heel veel liefs van mij Karin

    Like

  2. miriam

    Lieve Mies,

    Ik hoop dat je mijn laatste berichtje niet als een beschuldiging hebt opgevat.
    Ik snap heel goed dat je vroeger altijd bent afgestraft omdat jij wel kon liefhebben; omdat jij niet “dood ” was.

    Is het de angst voor de straf die nu nog in je lijf zit? Of de straf/angst die je vroeger weggedrukt hebt?

    Ik wilde je moed maken met mijn opmerking, maar laat je niet door mij op de kast jagen hoor!
    Je hebt gelijk, je hoeft je niet te forceren.

    Sorry als ik je gekwetst heb!

    Ik houd van je,

    Miriam

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: